بازیگران پیش از انقلاب ۱۳۵۷»
«بازیگران پیش از انقلاب ۱۳۵۷»
این ۸۲ صفحه در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۸۲ صفحه است.
آا
بتجخد |
رزسشصطظعفقلم |
م (ادامه)نهوپکگ |
آشنایی با شهرهای ایران وسایر کشورهای جهان -تاریخ کامل ایران وجهان - صدها عکس وجدول اماری
این ۸۲ صفحه در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۸۲ صفحه است.
آا
بتجخد |
رزسشصطظعفقلم |
م (ادامه)نهوپکگ |
بارفتن روی هر کدام از اسامی اطلاعات کامل را درباره او می یابین
این ۸ زیررده در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۸ زیررده است.
ب |
ب (ادامه) |
ب (ادامه)ه |
این ۲۰۰ صفحه در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۸۱۹ صفحه است.
(۲۰۰تای قبلی) (۲۰۰تای بعدی)این رده تنها حاوی پروندهٔ زیر است.
این ۲۰۰ صفحه در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۶۰۳ صفحه است.
بارفتن روی هرکدام از اسامی اطلاعات کاملی درباره ان هنرمند می یابین
(۲۰۰تای قبلی) (۲۰۰تای بعدی)این ۲۰۰ صفحه در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۶۰۴ صفحه است.
(۲۰۰تای قبلی) (۲۰۰تای بعدی)دروازههای تهران، به بناهای مستحکم و رفیع و فضاهای شهری اطراف آنان اطلاق میشد که در گذشته در نقاطی از حصار و برج و باروی شهر تهران ساخته شده بودند. ساخت این بناها ظاهراً از عصر صفویه در تهران آغاز شده و تا پایان پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار تداوم یافتهاست. اما از آن پس دروازههای تهران همگی روی به خرابی گذاشتند نابود شدهاند. دروازهها و حصار دوره ناصری هم در دوران پادشاهی رضا شاه هنگام احداث خیابانها و تعریض گذرها از میان رفت. در حال حاضر، تنها دروازه باقیمانده از دورانهای گذشته، یکی دروازه باغملی و دیگری بخش کوچکی از دروازه محمدیه واقع در مدخل بازار عباس آباد می باشد.
محتویات[نهفتن] |
گرچه ناصر نجمی در کتاب طهران عهد ناصری نوشتهاست که تهران از زمان حکومت فتحعلیشاه دارای دروازه شد، امّا از فرائن تاریخی چنین برمیاید که قدمت نخستین دروازههای تهران، به دوره صفویه میرسیدهاست.
گویا شاه طهماسب صفوی در دوران سلطنت خود، به دلیل علاقه مفرطی که به تهران و آب و هوای تمیز آن داشتهاست، دستور داده که دور تا دور شهر تهران را حصار یا ارگی کشیده و چهار تا شش دروازه بر روی آن بنا کنند. این ارگ ظاهراً دارای ۱۱۴ برج، به تعداد سورههای قرآن بودهاست.
بدین ترتیب در دوران صفوی، و به طور دقیق از سال ۹۶۱ قمری، ضمن احداث حصار و برج و باروی تهران، نخست ۴ دروازه در اطراف این شهر بنا شد. این دروازهها عبارت بودند از:
در این دوران، همچنین دروازه جنوبی ارگ هم ساخته شدهاست.
در دوره تسلط افغانها بر تهران که پس از دوران صفویه بوقوع پیوست، دروازه شمالی ارگ توسط افغانها بنا گردید. این دروازه که به نام دروازه اسدالدوله معروف بود، در مدخل خیابان باب همایون احداث شد و تعداد دروازههای تهران را به شش عدد رساند. گفته میشود که افاغنه برای فرار در مقابل شورش و حمله احتمالی مردم تهران این دروازه را با نام سرکرده شان، اسدالدوله در شمال ارگ بنا کردند. این دروازه در آن روزگار به بیابان راه داشت و بعدها دروازه دولت به جای آن بنا گردید.
در آخرین سال پادشاهی محمد شاه قاجار و به سال ۱۲۶۳ قمری، دروازهای در پاقاپوق طهران ساخته شد، که بعدها دروازه نو یا دروازه محمدیه خوانده شد. این دروازه که در جنوب محله بازار تهران واقع است، تنها دروازه ایست که همچنان پابرجاست. بر بدنه آن شیر طلائی به چشم میخورد.
دروازههای قدیمی مربوط به عصر صفوی و همینطور حصار نیمه مخروبهای که از دوران شاه طهماسب صفوی باقی مانده بود، در دوران ناصرالدین شاه تخریب شد. و به جای آنها دروازهها و حصار جدیدی بنا گردید.
بدین ترتیب در دوره سلطنت ناصرالدین شاه علاوه بر ترمیم و گسترش حصار و برج و باروی شهر تهران، دروازههای دوازده گانه این حصار که حصار ناصری خوانده میشد، بنا گشت. همچنین بسیاری از دروازههای داخل شهر طهران و نیز دروازه راه آهن یا همان دروازه ماشین دودی ساخته شد.
اینها همان دروازههایی هستند که در بسیاری از کتابهای تاریخی بعنوان دروازههای شهر تهران معرفی شدهاند. (به بخش ذیل رجوع شود)
گفته میشود که تنها دروازه باغ ملی که بدان دروازه سردر باغ ملی هم گفته میشود، در اواخر دوره قاجاریه و زمان پادشاهی احمدشاه قاجار ساخته شدهاست. در این دوران سردار سپه (رضا شاه بعدی) نخست وزیری ایران را برعهده داشت
در کتابهای تاریخی، بسته به قدمت آنها، یا فقط به نام چهار دروازهٔ مربوط به حصار عصر صفوی اشاره شدهاست و یا نام دوازده تا سیزده دروازه مربوط به حصار ناصری قید شدهاست، این دروازهها، گاهی با احتساب دروازههای داخل شهر تهران تا ۳۱ دروازه و یا حتی بیشتر هم رسیدهاست.
دروازههای حصار ناصری که تا دوران پادشاهی رضاشاه نیز اغلب آنها سرپا مانده بودند، عبارت بودند از:
دروازههای دیگری نیز در داخل شهر قرار داشت که ورودی اغلب آنها به میدان توپخانه گشوده میشد، این دروازههای داخل شهری عبارت بودند از:
دروازه ناصریه، دروازه خیابان چراغ برق (چراغ گاز)، دروازه باغشاه (باغ ملی)، سردر الماسیه (باب همایون)، دروازه خیابان مریضخانه، دروازه خیابان علاءالدوله، دروازه خیابان لاله زار دروازه خیابان نایب السلطنه.
در دوره پادشاهی رضاشاه پهلوی، و به منظور گسترش و مدرن سازی شهر تهران دستور تخریب دروازههای این شهر صادر شد. بدین ترتیب این آثار ارزشمند تاریخی نیز، مانند بسیاری دیگر از آثار تاریخی تهران عصر قاجاریه نابود گردید.
در حال حاضر تنها دروازههایی که از آن همه دروازه موجود در طهران قدیم باقی ماندهاست، دروازه محمدیه یا همان دروازه نو، واقع در نزدیکی میدان اعدام(میدان محمدیه امروزی) و همچنین دروازه باغملی یا همان سردر باغ ملی میباشد.
شايد هر روز نام چند محله تهران را بشنويم بي آنکه بدانيم چرا به اين نام ها معروف شده اند. در اين مقاله اطلاعاتي درباره نام برخي محله هاي تهران گردآوري شده که در ادامه مي خوانيد.
سيد خندان
سيد خندان نام ايستگاه اتوبوسي در جاده قديم شميران بوده است. سيدخندان پيرمردي دانا بوده که پيش گويي هاي او زبانزد مردم در سي يا چهل سال پيش بوده است. دليل نامگذاري اين منطقه نيز احترام به اين پيرمرد بوده است.
در گذشته املاک زمين هاي اين منطقه متعلق به کامران ميرزا نايب السلطنه بوده و بعد از مرگ وي به عبدالحسين ميرزا فرمانفرما فروخته شده است.
اين منطقه به دليل آب و هواي فرح انگيزش به همين نام معروف شده است.
شهرک غرب
دليل اينکه اين محله به نام شهرک غرب معروف شد ساخت مجتمع هاي مسکوني اين منطقه با طراحي و معماري مهندسان آمريکايي و به مانند مجتمع هاي مسکوني آمريکايي بوده و در گذشته نيز محل اسکان بسياري از خارجي ها بوده است.
آجودانيه در شرق نياوران قرار دارد و تا اقدسيه ادامه پيدا مي کند. آجودانيه متعلق به رضاخان اقبال السلطنه وزير قورخانه ناصرالدين شاه بوده، او ابتدا آجودان مخصوص شاه بوده است.
نام قبلي اقدسيه (تا قبل از 1290قمري) حصار ملا بوده است. ناصرالدين شاه زمين هاي آنجا را به باغ تبديل و براي يکي از همسران خود به نام امينه اقدس (اقدس الدوله) کاخي ساخت و به همين دليل اين منطقه به اقدسيه معروف شد.
زمين هاي جماران متعلق به سيد محمد باقر جماراني از روحانيان معروف در زمان ناصر الدين شاه بوده است.
برخي از اهالي معتقدند که در کوه هاي اين محله از قديم مار فراوان بوده و مارگيران براي گرفتن مار به اين ده مي آمدند و دليل نامگذاري اين منطقه نيز همين بوده است و عده اي هم معتقدند که جمر و کمر به معني سنگ بزرگ است
و چون از اين مکان سنگ هاي بزرگ به دست مي آمده است، آنجا را جمران، يعني محل به دست آمدن جمر ناميده اند.
پل رومي
پل رومي در واقع پل کوچکي بوده که دو سفارت روسيه و ترکيه را به هم متصل مي کرده است. عده اي هم معتقدند که نام پل از مولانا جلال الدين رومي گرفته شده است.
جواديه (در جنوب تهران)
بسياري از زمين هاي جواديه متعلق به آقاي فرد دانش بوده است که اهالي محل به او جواد آقا بزرگ لقب داده بودند.
مسجد جامعي نيز توسط جواد آقا بزرگ در اين منطقه بنا نهاده شده است که به نام مسجد فرد دانش هم معروف است.
داوديه (بين ميرداماد و ظفر)
ميرزا آقاخان نوري صدر اعظم اين اراضي را براي پسرش، ميرزا داودخان، خريد و آن را توسعه داد. اين منطقه در ابتدا ارغوانيه نام داشت و بعدها به دليل ذکر شده داوديه نام گرفت.
درکه
اگرچه هنوز دليل اصلي نامگذاري اين محل مشخص نيست اما برخي آن را مرتبط به نوعي کفش براي حرکت در برف که در اين منطقه استفاده مي شده و به زبان اصلي «درگ» ناميده مي شده است دانسته اند.
دزاشيب (در نزديکي تجريش)
روايت شده است که قلعه بزرگي در اين منطقه به نام «آشِب» وجود داشته است. در گذشته نيز به اين منطقه دزآشوب و دزج سفلي و در لهجه محلي ددرشو مي گفتند.
زرگنده
احتمالاً دليل نامگذاري اين محل کشف سکه ها و اشياء قيمتي در اين محل بوده است. در گذشته اين منطقه ييلاق کارکنان روسيه بوده است.
کلمه قلهک از دو کلمه "قله" و "ک" تشکيل شده است که قله معرب کلمه کله، مخفف کلات به معناي قلعه است.
عقيده اهالي بر اين است که به دليل اهميت آبادي قلهک که سه راه گذرگاه هاي لشگرک، ونک و شميران بوده است،
به آن( قله- هک) گفته شده است.
کامرانيه
زمين هاي اين منطقه ابتدا به ميرزا سعيدخان، وزير امور خارجه تعلق داشت و سپس کامران ميرزا پسربزرگ ناصرالدين شاه، با خريد زمين هاي حصاربوعلي، جماران و نياوران، اهالي منطقه را مجبور به ترک زمين ها کرد و سپس آنجا را کامرانيه ناميد.
محموديه (بين پارک وي و تجريش يا وليعصر تا ولنجک)
در اين منطقه باغي بوده است که متعلق به حاج ميرزا آقاسي بوده است و چون نام او عباس بوده آن را عباسيه مي گفتند. سپس علاءالدوله اين باغ بزرگ را از دولت خريد و به نام پسرش، محمودخان احتشام السلطنه، محموديه ناميد.
نام قديم اين منطقه گردوي بوده است. برخي معتقدند در زمان ناصرالدين شاه نام اين ده به نياوران تغيير کرده است
به اين ترتيب که نياوران مرکب از "نيا" (حد، عظمت و قدرت) "ور" (صاحب) و "ان" علامت نسبت است
و در مجموع يعني کاخ داراي عظمت.
ونک
نام ونک تشکيل شده است از دو حرف (ون) به نام درخت و حرف (ک) که به صورت صفت ظاهر مي شود.
يوسف آباد
منطقه يوسف آباد را ميرزا يوسف آشتياني مستوفي الممالک در شمال غربي دارالخلافه ناصري احداث کرد و به نام خود، يوسف آباد ناميد.
پل چوبي
قبل از اين که شهر تهران به شکل امروزي خود درآيد، دور شهر دروازه هايي بنا شده بود تا دفاع از شهر ممکن باشد.
يکي از اين دروازه ها، دروازه شميران بود با خندق هايي پر از آب در اطرافش که براي عبور از آن، از پلي چوبي استفاده مي شد. امروزه از اين دروازه و آن خندق پر از آب اثري نيست، اما اين محل همچنان به نام پل چوبي معروف است.
شميران
نظريات مختلفي درباره اين نام شميران وجود دارد. يکي از مطرح ترين دلايل عنوان شده ترکيب دو کلمه سمي يا شمي به معناي سرد و «ران» به معناي جايگاه است. در واقع شميران به معناي جاي سرد است. به همين ترتيب نيز تهران به معناي جاي گرم است. همچنين در نظريه ديگري به دليل وجود قلعه نظامي در اين منطقه به آن شميران مي گفتند و همچنين برخي نيز معتقدند که يکي از نه ولايت ري را شمع ايران مي گفتند که بعدها به شميران تبديل شده است.
گيشا
نام گيشا که در ابتدا کيشا بوده است برگرفته از نام دو بنيانگذار اين منطقه (کينژاد و شاپوري) است.
منيريه (در جنوب وليعصر)
منيريه در زمان قاجار يکي از محله هاي اعيان نشين تهران بوده و گفته شده نام آن از نام زن کامران ميرزا، يکي از صاحب منصبان قاجر، به نام منير گرفته شده است.
منابع: کتاب اول و سايت ويکي پديا
تنظیم برای سایت تبیان: زهره پری نوش
| آرامگاه سیدروحالله خمینی | |
|---|---|
آرامگاه سیدروحالله خمینی | |
| اطلاعات اولیه | |
| موقعیت | تهران, ایران |
| سیستم مختصات جغرافیایی | شرقی″۵۹ ′۲۱ °۵۱ شمالی″۵۷ ′۳۲ °۳۵ / ۵۱٫۳۶۶۵شرق ۳۵٫۵۴۹۲شمالی / ۵۱٫۳۶۶۵;۳۵٫۵۴۹۲مختصات: شرقی″۵۹ ′۲۱ °۵۱ شمالی″۵۷ ′۳۲ °۳۵ / ۵۱٫۳۶۶۵شرق ۳۵٫۵۴۹۲شمالی / ۵۱٫۳۶۶۵;۳۵٫۵۴۹۲ (نقشه) |
| وابسته به | شیعه |
آرامگاه سید روحالله خمینی رهبر پیشین جمهوری اسلامی ایران بنایی است که در بهشت زهرای تهران قرار دارد. کار ساخت این آرامگاه، پس از مرگ وی و با محوریت جهاد سازندگی و سپاه پاسداران آغاز گردید و همچنان ادامه دارد.[۱]
مراسم سالگرد درگذشت وی به همراه برخی مناسبتهای مذهبی و انقلابی در این مقبره برگزار میشود. و زیارتنامه وی نیز به زبان عربی در آن قرار داده شدهاست. مسئولیت اداره آن بر عهده خانواده وی و در حال حاضر نوه او حسن خمینی میباشد.پس از او، احمد خمینی و همسرش خدیجه ثقفی نیز در این مقبره دفن شدند.
|
|
زیارتنامه امام خمینی به زبان عربی در آرامگاه نصب شده است و در برخی چاپهای مفاتیحالجنان نیز درج شده است. برخی چنین عملی را بدعت به حساب می آورند ولی برخی دیگر معتقدند چون متن این زیارت نامه به معصومین منتسب نشده بدعت به شمار نمی آید.[۲]
بخش اصلی آرامگاه تاکنون چندین بار تغییر یافته و هنوز طرح اصلی بطور کامل راه اندازی نشدهاست. پرویز موید(محمد تهرانی؟) معمار بخشهای اصلی مقبرهاست.[۳][۴]
روزنامه جمهوری اسلامی در سال ۱۳۸۷ به نقل از یکی از سازندگان فضای سرپوشیده حرم را ۶۰ هزار متر مربع عنوان میکند و بخش اصلی حرم را ۱۵هزار متر مربع.
سازهٔ اصلی دارای مقاومت در برابر زلزلهای به قدرت ۱۰ ریشتر است و به گفته مدیر کل مقبره از برج میلاد نیز مقاومتر است. اسکلت فولادی ساخته شده برای گنبد ۳۴۰ تن وزن دارد و روکش آن هم ۴۰ تا ۵۰ تن وزن خواهد داشت که در مجموع به ۴۰۰ تن میرسد. در اطراف حرم چهار گلدسته به بلندی ۹۱ متر و به نشانه سن وی ساخته شدهاست ارتفاع حرم تا نوک چراغ پرچم سن درگذشت وی را نشان میدهد.[۵] همچنین مجموعا دارای پنج گنبد است که گنبد اصلی فلزی و چهار گنبد دیگر کاشیکاری شدهاست.[۶] گنبد اصلی در سال ۱۳۸۶ تعویض گردید.[۷] همچنین ۵ ورودی اصلی در صحنهای شرقی و غربی وجود دارد.
در دوران شهرداری محمود احمدی نژاد و اصرار وی برای انتقال نمایشگاه بینالمللی تهران، با مصوبه شورای دوم شهر تهران در سال ۱۳۸۴ شهر جدیدی به مرکزیت آرامگاه امام خمینی احداث و نمایشگاه بینالمللی تهران بدان مکان منتقل خواهد شد. شهر آفتاب همچنین بعنوان شهری حوزوی و علمی عنوان شدهاست که بطور مشترک توسط شهرداری تهران و مسئولان مقبره خمینی تعیین خواهد شد.[۸][۹][۱۰]
زمان احداث شهر آفتاب دو سال و بودجه آن ۸۰۰ میلیارد تومان برآورد شده بود و قرار بود که تا سال ۱۳۸۶ به پایان برسد ولیکن این پروژه هنوز افتتاح نشدهاست.[۱۱] در سال ۱۳۸۷ محمد عیدیان سرپرست شهرداری شهر آفتاب تحقق اهداف این شهر را به ۵ سال بعد موکول کرد.[۱۲]
بهشت زهرا نام بزرگترین گورستان استان تهران است. فعالیت این گورستان رسما در سال ۱۳۴۹ خورشیدی آغاز شد و نخستین درگذشته به نام محمدتقی خیال در تاریخ ۱۳۴۹/۵/۳ در قطعه ۱ ردیف ۱، شماره ۱ به خاک سپرده شد[۱].
بهشت زهرا ابتدا ۳۱۴ هکتار وسعت داشت که در سال ۱۳۷۶ بخش شمالی به مساحت ۱۱۰ هکتار و در سال ۱۳۸۷ بخش شرقی به مساحت ۱۶۰ هکتار خریداری و به آن اضافه شد. بهشت زهرا در حال حاضر ۱،۳۰۰،۰۰۰ نفر را در خود جای داده است.
در قطعه ۳۳ بهشت زهرا تعدادی از مبارزان مشهور که در درگیری با رژیم شاه کشته شده یا در زندان اعدام شدند، به خاک سپرده شده اند. ده قطعه از بهشت زهرا محل دفن کشتگان جنگ ایران و عراق است. آرامگاه شهدای هفتم تیر در قطعه ۲۴ و آرامگاه روحالله خمینی در غرب بهشت زهرا قرار دارد و قطعه هنرمندان بهشت زهرا و قطعه نامآوران بهشت زهرا ویژه سرشناسان است.
| این یک نوشتار خُرد پیرامون شهرری است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
| این یک نوشتار خُرد پیرامون تهران است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
محتویات[نهفتن] |
قطعه ۳۳ مدفن زندانیان سیاسی اعدام شده قبل و بعد از انقلاب
قبور فرماندهان کشتهشده جنگ ایران و عراق
قبر نعمتالله نصیری رییس اعدام شده ساواک
بنای یادبود قربانیان حج ۱۳۶۶
مدفن ساعدمراغهای نخستوزیر دوران پهلوی
آرامگاه شهدای هفتم تیر، مدفن مقامات کشتهشده جمهوری اسلامی
جمع هفتگی و شعرخوانی جوانان بر مزار فردین در قطعه هنرمندان
قبر عصمت دولتشاهی
فهرست پایتختهای ایران در طول تاریخ:
فهرست جاذبههای گردشگری استان تهران
محتویات[نهفتن] |
تهران دارای بیش از ۳۳ فرهنگسرا است که تمامی آنها زیر نظر سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران فعالیت می کنند...
فهرست فرهنگسراهای شهر تهران:
منبع: سایت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران
در تهران کاخهای زیادی تاکنون بنا شدهاست که مربوط به دوران پهلوی و قاجار هستند. از جمله کاخهای معروف تهران میتوان کاخ سلطنت آباد، کاخ نیاوران، کوشک احمدشاهی، کاخ صاحبقرانیه، عمارت عثمانی و پل رومی، عمارت دارالفنون، حوض خانه باغ قدیم نگارستان، کاخ گلستان، کاخ مرمر و شمس العماره را نام برد.
|
|
این کاخ در سال ۱۳۰۵ هجری قمری به فرمان ناصرالدین شاه، در جلگه شرقی قریه رستمآباد، ساخته شد. معماری، سبک ساختمان کاخ و تزیینات گچبری آن معرف هنر دوره قاجار است و کوبی زرینی، که نشانه کاخ سلطنتی است، برفراز بلندترین نقطه شیروانی بام جای داده شده است.[۱]
عملیات احداث این کاخ به دستور محمدرضا پهلوی در سال ۱۳۳۷ آغاز گردید و با وقفه ای که در ساخت آن پیش آمد در سال ۱۳۴۶ به اتمام رسید.این بنا با مساحتی در حدود ۹۰۰۰ متر مربع در دو طبقه و یک نیم طبقه احداث و در ابتدا به عنوان محلی برای پذیرایی میهمانان خارجی در نظر گرفته شد، اما پس از پایان ساخت به محل سکونت محمدرضا پهلوی و خانواده اش اختصاص یافت. طراح بنا محسن فروغی بود که طرح خود را بیشتر از معماری ایرانی و تلفیقی از هنر پیش و پس از اسلام الهام گرفته بود. همچنین گچ بری توسط استاد عبداللهی، آینه کاری توسط استاد علی اصغر و کاشی کاری نمای خارجی توسط استاد ابراهیم کاظم پور انجام شده است. این مجموعه در شمال شرق تهران (شمیرانات) قرار دارد. شکل گیری آن به نخستین سال های سلسله قاجار بازمی گردد. این مجموعه که پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) به مجموعه ای موزه ای تبدیل شده است تا سال ۱۳۷۸ با مجموعه سعدآباد به طور مشترک اداره می گردید و از آغاز سال ۱۳۷۹ رسماًٌ مستقل شد. اکنون با در بر گرفتن ۵ موزه کاخ اختصاصی نیاوران، کاخ صاحبقرانیه، کوشک احمدشاهی، موزه جهان نما، کتابخانه اختصاصی کاخ نیاوران و فضا های فرهنگی دیگر همانند تالار آبی، سینمای اختصاصی و گالری جهان نما و همچنین باغ نیاوران که از باغ های سه گانه ییلاقی و بزرگ شمال قدیم بوده است جاذبه هایی از تاریخ، فرهنگ و طبیعت را به تماشا گذاشته است.[۲]
این عمارت، اواخر دوره قاجار جهت خوابگاه ییلاقی احمد شاه در میان باغ نیاوران با مساحتی بالغ بر ۸۰۰ متر در دو طبقه با سقف شیروانی بنا گردید.از ویژگی های عمده این بنا تزئینات و نمای آجری به کار رفته در سرتاسر نمای بیرونی آن است. آجرها از نوع منقوش قالبی با طرح های متنوع به رنگ نخودی است.[۲]
ناصرالدین شاه در سال ۱۲۶۷ هجری قمری دستور داد ساخت قصر نیاوران را در دو طبقه شامل شاه نشین، کرسی خانه، حمام و ۵۰-۴۰ دستگاه خانه هر کدام شامل ۴ اتاق و یک ایوان برای زنانش بسازند. او در سی و یکمین سال حکومتش خود را صاحب قران نامید و این کاخ را کاخ صاحبقرانیه نام نهاد. پس از او، مظفرالدین شاه تغییراتی در ساختمان ایجاد و قسمتی از حرمسرا را خراب کرد . فرمان مشروطیت نیز در حیاط کاخ صاحبقرانیه، توسط او امضا گردید. در دوران پهلوی اول این کاخ برای برگزاری مراسم ازدواج محمدرضا پهلوی و فوزیه بازسازی می شود.[۲]
در قرن نوزدهم، یکی از سفیران دولت عثمانی در محلبدر، منطقة الهیه تهران، باغ و عمارتی ساخت که هم چنان به دولت ترکیه تعلق دارد. با توجه به پیشینه تاریخی دولت عثمانی، که جانشین امپراتوری روم شرقی شد، نام رومی (همانند لقب مولانا جلالالدین محمد بلخی) روی پلی کوچکی در این محل باقی مانده است.[۱]
سنگ بنای این ساختمان به فرمان امیرکبیر در شمال ارگ سلطنتی نهاد شد نقشه آن کار میرزا رضای مهندس است که در زمان عباس میرزا ولیعهد فتحلیشاه برای تحصیل به انگلیس رفته بود . چهار طرف حیاط مدرسه را پنجاه اتاق احاطه کرده و در برابر آنها ایوانی گسترده است .نخستین در ورودی مدرسه به سوی خیابان ارگ بود و در کنونی که در خیابان ناصرخسرو است بعدها ساخته شد.[۱]
این بنا در باغ نگارستان است و در عهد فتح علی شاه و محمدشاه قاجار به شکل هشت گوش، یا شاه نشینهای سبک زندیه، ساخته و مزمن به گچبریهای عالی است. اکنون این بنا محل موزه هنرهای ملی است.[۱]
مجموعه کاخ گلستان شامل اماکن دیدنی و تاریخی است که عبارتند از: اندرون یا عمارت فرح آباد، ایوان تخت مرر، تالار آینه، تالار الماس، تالار برلیان، تالار عاج، تخت خورشید معروف به تخت طاووس، تخت نادری، خلوت کریم خانی، شمس العماره، عمارت خروجی (موزه قیم، تالار گلستان، صندوق خانه)، عمارت گالری، کاخ ابیض.[۱]
این کاخ به فرمان رضا شاه پهلوی بنا شده و ساخت آن ازسال ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۶ به درازا کشید. معماری آن آیندهای از سبک های شرقی و غربی است. کاخ مرمر از سال ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۹ موزه بود. استادان و هنرمندانی مانند حسین لرزاده (معمار)، استاد یزدی (کاشی کار)، محمدحسین صنیع خاتم و حسین طاهر زاده در ساختن آن همکاری کردهاند. تخت مرمر یا تخت سلیمان به شکل یک سکوی دیوارهدار بلند با شصت و پنج قطعه مرمر بزرگ و کوچک ساخته شده و در وسط ایوان کاخ مستقر گردیده است. تخت مرمر در سه سال اول سلطنت کریمخان زند، در سال های ۱۱۶۳ تا ۱۱۶۵ هجری قمری بنا شد. تخت مرمر کنونی که در وسط ایوان اصلی کاخ قرار دارد در سال ۱۲۲۰ هجری قمری به دستور فتح علی شاه قاجار ساخته شده است.[۱]
ناصرالدین شاه در سفر اروپا به ساخت بناهایی همچون برجهای اروپایی تمایل پیدا کرد. به این ترتیب، به دستور او، بنای مرتفعی ساختند تا خود و زنانش بتوانند منظره شهر تهران و دورنمای آن را تماشا کنند. بنای شمسالعماره توسط دوستعلیخان نظامالدوله معیرالممالک در سمت شرقی ارگ سلطنتی طی دو سال ساخته شد و تاریخ اتمام آن سال۱۲۸۴ ق است. شمسالعماره از لحاظ ارتفاع و تقسیم بندی طبقات مانند بناهای غربی است، اما تزیین و آرایش داخلی و خارجی بنا ایرانی و در آن از سازههای سنتی استفاده شده است.[۱]
| این |
فهرست مدارس تهران به تفکیک نوع (دبستان، راهنمایی، دبیرستان و پیشدانشگاهی) و دخترانه-پسرانه به ترتیب الفبا به شرح زیر است:
|
|
| نام دبستان | منطقه | شماره تماس | آدرس | مختصات [۱] | توضیحات |
|---|---|---|---|---|---|
| دبستان نرجس | منطقه ۳ | غیر دولتی | |||
| دبستان خرد | منطقه۱ | ||||
| دبستان منظومهٔ خرد | منطقه۱ | فرمانیه - نبش خیابان عسگریان | غیر دولتی | ||
| دبستان فرهنگ نو | منطقه۱ | غیر دولتی | |||
| دبستان نوید آینده | منطقه ۴ | ||||
| دبستان بنت الهدی صدر | منطقه ۲ | ||||
| دبستان ستوده | منطقه ۳ | ||||
| دبستان رفاه | منطقه ۱۲ | غیر دولتی | |||
| دبستان ۱۳ آبان | منطقه ۵ | دولتی | |||
| دبستان ۱۳ آبان | منطقه۱۷ | ||||
| دبستان شهدای صادقیه | منطقه ۲ | ||||
| دبستان همایون خواجوی | منطقه ۱۱ | ||||
| دبستان سوده | منطقه ۲ | ||||
| دبستان وارثان نور | منطقه ۲ | ||||
| دبستان هدی | منطقه ۵ | ۴۴۸۱۶۷۰۰و۴۴۸۲۲۲۷۲ | انتهای اشرفی اصفهانی-سیمون بولیوار -حصارک-خامام خمینی-پ ۶ | ||
| دبستان اتحاد نو | منطقه ۶ | جمالزاده |
| نام دبستان | منطقه | شماره تماس | آدرس | مختصات [۲] | توضیحات |
|---|---|---|---|---|---|
| دبستان شهید شفایی | منطقه ۳ | پاسداران میدان اختیاریه اختیاریه شمالی | غیردولتی | ||
| دبیرستان صالح | منطقه ۷ | www.salehschool.ir | |||
| دبستان ایران زمین | منطقه ۱ | ۲۲۱۷۴۰۵۳ | ولنجک - خیابان نوزدهم - بعد از خیابان ساسان - پلاک ۱۲ و ۱۴ | http://www.iranzaminsch.com | غیر دولتی |
| دبستان فرهنگ سعادت شعبه ۱ | منطقه ۲ | سعادت آباد- میدان کاج- خ پنجم پ۲۶ | غیر دولتی | ||
| دبستان فرهنگ سعادت شعبه ۲ | منطقه ۲ | سعادت آباد- میدان کاج- خ ۱۷ غربی پ۶ | غیر دولتی | ||
| دبستان ملت | منطقه ۳ | ||||
| دبستان سودمند | منطقه ۴ | ||||
| دبستان موسسه فرهنگی علوی | منطقه ۱۲ | ||||
| دبستان نیکان | منطقه ۳ | خیابان دولت خیابان شهید وارسته | غیر دولتی | ||
| دبستان شهید محلاتی | منطقه ۱۴ | ||||
| دبستان امام سجاد (ع) | منطقه ۱۴ | ||||
| دبستان حضرت رضا (ع) | منطقه ۱۱ | ||||
| دبستان دکتر محمود افشار | منطقه ۳ | ||||
| دبستان رازی | منطقه ۳ | ||||
| دبستان میرزا کوچک خان | منطقه ۶ | ||||
| دبستان نظام مافی | منطقه ۲ | ||||
| دبستان روزبه | منطقه ۳ | غیر دولتی | |||
| دبستان شهید نامجو | منطقه ۱۷ | ||||
| دبستان والعصر | منطقه ۳ | ||||
| دبستان راه رشد | منطقه ۲ | ||||
| دبستان جهان آرا | منطقه ۳ | غیر دولتی | |||
| دبستان شهید دلخواسته | منطقه ۱۰ | ||||
| دبستان شهید مدرس | منطقه ۱۱ | ||||
| دبستان شاهد کوثر | منطقه ۱۹ | ||||
| دبستان الغدیر | منطقه ۱۹ | ||||
| دبستان شهید منتظری | منطقه ۶ | ||||
| دبستان آینده سازان | منطقه ۷ | ||||
| دبستان سید رضی | منطقه ۷ | ||||
| دبستان پگاه | منطقه | ||||
| دبستان سروش آزادی | منطقه | ||||
| دبستان شهید بهشتی | منطقه | ||||
| دبستان شهید مهدوی | منطقه | ||||
| دبستان و پيش دبستان غيردولتي شهريار | منطقه ۶ | ۸ ـ ۶۶۵۷۴۴۶۷ | آدرس: خيابان كارگر شمالي، نرسيده به خيابان دكترفاطمي، كوچه فردوسي، پلاك ۶ | http://shahriyarsch.ir | |
|دبستان و پيش دبستان دولتی امام حسن(ع) |منطقه 9 |آدرس: تهرانسر- بلوار گلها- بلوار یاس -دبستان امام حسن(ع)
| نام راهنمایی | منطقه | شماره تماس | آدرس | نام مسئول | توضیحات |
|---|---|---|---|---|---|
| راهنمایی عترت | منطقه ۴ | ۲۲۹۷۵۲۷۱ | لویزان-شهرک شهید دقایقی | غیر دولتی | |
| راهنمایی طلوع | منطقه ۳ | ۲۲۵۸۸۶۳۳ ۲۲۵۷۷۹۶۰ | خ دولت-خ مطهری-خ هنگامه شرقی-خ اخلاقی-خ جهتاب-پ۱۸ | شهرزاد شاوردی | غیر دولتی |
| راهنمایی منظومهٔ خرد | منطقه ۱ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی مشعر | منطقه | غیر دولتی | |||
| راهنمایی سما | منطقه | غیر دولتی | |||
| راهنمایی ربانی | منطقه ۲ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی گوهرشاد | منطقه ۴ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی شهید بهشتی | منطقه ۱ | دولتی | |||
| راهنمایی ابوریحان | منطقه ۱ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی فرزانگان زینب | شهر ری | ||||
| راهنمایی صابرین شاهد | منطقه ۱ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی ستوده | منطقه ۳ | ۲۲۲۶۳۶۶۷ ۲۲۲۶۱۳۴۷ | بالاتر از دو راهی قلهک-خ شهید حمید صدیق-خ مطهری جنوبی-بن بست صفایی- پ۷ | مهری زعفرانی | غیر دولتی |
| راهنمایی متقین | منطقه ۱۷ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی ولایت فقیه | منطقه ۷ | دولتی | |||
| راهنمایی شهید عاصمی | منطقه ۱۰ | دولتی | |||
| راهنمایی رفاه | منطقه ۱۲ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی تسنیم | منطقه ۳ | ۲۲۵۹۱۰۴۲ ۲۲۵۸۶۸۹۰ ۲۲۵۸۶۸۷۰ | خ دولت-خ چهارراه قنات-خ چیذری-خ صالح حسینی-بن بست افسون شرقی-پ۱۰ | محبوبه زواریان | غیر دولتی |
| راهنمایی علامه جعفری | منطقه ۶ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی فرشته | منطقه ۳ | ۲۲۵۸۹۲۹۳ ۲۲۵۵۰۵۵۴ | خ پاسداران-بهستان سوم-پ۲۴ | مهین دخت اقتداری | غیر دولتی |
| راهنمایی فرزانگان ۱ | منطقه ۶ | ||||
| راهنمایی روشنگر | منطقه ۲ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی سوده | منطقه ۲ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی گشتاسب | منطقه ۶ | بین حافظ و چهار راه حافظ ولیعسر | غیر دولتی | ||
| راهنمایی ندای زهرا | منطقه ۴ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی ایمان | منطقه ۳ | ۲۲۵۷۸۹۶۶ ۲۲۵۸۲۶۲۹ ۲۲۵۴۶۳۵۵ | خ شریعتی-خ یخچال-ج هدایت-بعد از میدان هدایت-ک شیفته-پ۵ | زهرا یزدان مقدم | دولتی |
| راهنمایی عصمت | منطقه ۴ | غیر دولتی | |||
| راهنمایی آیین روشن | منطقه ۳ | ۲۲۵۴۵۵۳۵ ۲۲۵۸۸۷۴۰ | خ پاسداران-بهارستان دهم-ک شهید جهانی نیا-پ۱ | صدیقه پری زاده | دولتی |
| راهنمایی امیدوار | منطقه ۳ | ۲۲۵۶۵۷۹۳ ۲۲۵۸۲۰۳۰ | م اختیاریه-خ شهید عابدینی زاده | زهرا شیرمحمدی | دولتی |
| راهنمایی ایران | منطقه ۳ | ۲۲۰۰۸۸۲۵ ۲۲۶۰۱۰۲۶ | خ شریعتی-خ یخچال-خ کی نژاد-ک اسلامیه | مهرانه ایمانی | دولتی |
| راهنمایی حضرت زهرا | منطقه ۳ | ۲۲۰۱۸۹۸۴ ۲۲۰۵۱۴۲۰ | بزرگراه آفریقا-خ سعادت-پ۶۷ | سهیلا بختیاری | دولتی |
| راهنمایی سجادیه | منطقه ۳ | ۲۲۸۹۱۶۲۳ ۲۲۸۵۹۱۶۶ | سیدخندان-خ جلفا- ک قناری غربی-پ۵۹ | کشور زیلایی | دولتی |
| راهنمایی حضرت زینب | منطقه ۳ | ۲۲۹۲۱۸۱۹ ۲۲۲۵۰۳۲۳ ۲۲۲۲۱۰۳۵ | خ ظفر-خ شهید سهیل تبریزیان-پ۱۴ | اشرف کاشانی | دولتی |
| راهنمایی شهید رجایی | منطقه ۳ | ۸۸۷۸۷۵۷۴ ۸۸۷۷۶۲۶۶ | م ونک-اول بلوار شهید حفانی غربی-روبروی بانک کشاورزی-پ۱۲ | اعظم حسینی | دولتی |
| راهنمایی ریحانه النبی | منطقه ۳ | ۲۲۶۱۴۸۴۹ ۲۲۶۰۶۴۹۳ | ج شریعتی-ک امامزاده-خ برادران عطاری مقدم | زهرا قمری | دولتی |
| راهنمایی حضرت فاطمه زهرا (ایثارگران) | منطقه ۳ | ۸۸۰۴۱۰۲۵ ۸۸۰۵۹۵۰۵ | ضلع جنوبی پارک ملت-خ نیایش-شهرک فجر | مهرانه ایمانی | دولتی |
| راهنمایی مشکوة (شاهد) | منطقه ۳ | ۸۸۷۷۰۵۸۳ ۸۸۸۸۹۴۳۷ | خ ولی عصر-جنب مدرسه راهنمایی رازی پسران | آریادخت قمی | دولتی |
| راهنمایی حضرت مریم | منطقه ۳ | ۲۲۹۰۴۱۴۲ ۲۲۲۲۲۰۶۱ ۲۲۲۲۳۷۳۰ ۲۲۲۲۷۱۶۵ | خ میرداماد-م مادر-خ شهید آلن آبکار شاه نظری- ک دهم-پ۱ | ناهید عظیمی | دولتی |
| راهنمایی معرفت | منطقه ۳ | ۸۸۰۵۳۱۱۱ ۸۸۶۱۵۳۵۸ | ده ونک-خ ونک-خ یکم-روبروی دانشگاه الزهرا | سکینه موسوی | دولتی |
| راهنمایی امیدواران | منطقه ۳ | ۲۲۵۴۶۶۸۸ ۲۲۵۹۰۴۹۹ | م اختیاریه-ک شهید لطفی-ک مطلبی-پ۶ | فاطمه منتظمی | غیر دولتی |
| راهنمایی سارا | منطقه ۳ | ۲۲۵۴۴۱۸۹ ۲۲۵۴۸۱۹۱ ۲۲۵۶۰۰۲۱ | م احتشامیه-خ راستوان شمالی-پ۱۵۴ | سهیلا کاظمی | غیر دولتی |
| راهنمایی | منطقه | ||||
| راهنمایی | منطقه | ||||
| راهنمایی | منطقه |
راهنمایی حلی۴(منطقه۱۴)سایت
راهنمايي شهداي موتلفه اسلامي ( منطقه ۱۲ ) ميدان دروازه شميران ـ خيابان شهيد بياني
* دبیرستان علامه طباطبایی (مناطق ۳-۵-۶)
| در |
لیستی از نام خیابانها، بزرگراهها و میدانهای معروف و شناختهشده شهر تهران:
شهر تهران به ۲۲ منطقه شهرداری بخش شده است.
پارکهای جنگلی استان تهران به دو دسته طبیعی و دستکاشت بخش میشوند. جنگلهای طبیعی در سطح استان پراکندهاند و در آنها گونههای گیاهی مانند زالزالک، گوجه وحشی، زرشک، انجیر، شیر خشت، پسته، بادام کوهی، داغداغان، سنجد، تنگرس، گز، ارزن، سماق، سیاهدلیک و ... به چشم میخورد.
بوستانهای جنگلی دستکاشت استان تهران از این قرارند:
این ۲ زیررده در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۲ زیررده است.
این ۱۷۳ صفحه در این رده قرار دارند؛ این رده در کل حاوی ۱۷۳ صفحه است.
| شهرک آپادانا | |
|---|---|
| کشور | ایران |
| استان | تهران |
| شهر | تهران |
| منطقه شهری | منطقه ۵ شهرداری تهران |
| منطقه پستی | ۱۳ |
| پیششماره محلی تلفن | ۴۴۶۴ - ۴۴۶۵ - ۴۴۶۶ |
شهرک آپادانا، مجتمعی مسکونی در بخش غربی شهر تهران است.
شهرک آپادانا در بخش غربی شهر تهران قرار دارد. هنگام حرکت به سمت تهران در اتوبان کرج-تهران، در سمت راست خود ابتدا شهرک اکباتان و سپس شهرک آپادانا را میبینید. این شهرک، از شمال به اتوبان تهران کرج، از جنوب به کوی بیمه، از شرق به مجتمع مسکونی شهید فکوری، از غرب به شهرک اکباتان محدود میشود. شهرک مذکور در منطقه ۵ شهرداری واقع است. این شهرک، ارتباطی با خیابان آپادانا (خرمشهر) در تهران ندارد.
شهرک آپادانا دارای حدود ۱۵۰۰۰ نفر جمعیت میباشد. در خانوادهها، والدین اغلب کارمندان شاغل و یا بازنشسته ادارات دولتی هستند و غالباً دارای تحصیلات عالیه میباشند.
هریک از فازهای ۶ گانه دارای یک هیئت مدیره منتخب است که در مجامع عمومی سالانه بارای مالکین بمدت ۲ سال انتخاب میشوند. در حال حاضر هیئتهای مدیره هر فاز ضمن استخدام یک مدیرعامل یا مدیر اجرائی نسبت به اداره امور فاز با استفاده از مبالغ مصوبی که ماهانه تحت عنوان شارژ از ساکنین دریافت مینمایند نسبت به راهبری امور مربوطه و پرداخت هزینههای آن اقدام مینمایند.
شامل ۷ مدرسه به شرح زیر است:
در شهرک کانکسی تحت نام (مرکز بهداشت آپادانا) به وسیله ی شهرداری به طور دائم استقرار یافته است و هم چنین مطب یک متخصص پوست و دو دکتر دندانپزشک و دو دکتر عمومی در ساعات اداری دایر میباشند.
دارای سه مرکز فروش یا بازارچه به نامهای ۱: گل مریم ۲: زنبق ۳: پامچال میباشد.
اخیراً تعدادی خودرو ون از شهرک آپادانا بهمقصد مترو صادقیه اهالی شهرک آپادانا و هم چنین اکباتان را جا به جا می کنند.
در روزهای پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸، همزمان با پیامدهای اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸)، راهپیماییهای آرام شبانه در داخل شهرک آپادانا در حمایت از آقای مهندس موسوی با هدف جلب توجه همسایگان به نتایج اعلام شده انتخابات برگزار شد. این راهپیماییها با حضور تمام اعضای خانوادهها انجام شد و هیچگونه نا آرامی در پی نداشت. راهپیمایان با شعارهایی نظیر «آزادی اندیشه، از پنجره نمیشه» سعی میکردند همسایگانی که ایشان را از پنجره تماشا میکردند به جمع خود ملحق کنند. در شامگاه روز اول (شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۸۸)، راهپیمایان با دخالت پلیس و استفاده از گاز اشکآور، متفرق شدند. در شامگاه روز دوم راهپیمایی (یکشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۸۸)، تعداد جمعیت حداقل ۲۰۰۰ نفر تخمین زده میشد (با احتساب طول مسیر جمعیت حدود ۲۰۰ متر و عرض حدود ۱۰ متر). در شبهای بعدی نیز، این راهپیماییها با تعداد جمعیت کمتر ادامه داشت. نهایتا در شامگاه شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، راهپیماییها با دخالت پلیس و استفاده از گاز اشکآور خاتمه یافت.
همچنین منزل شهید سهراب اعرابی از کشته شدگان روز بیست و پنج خرداد، در شهرک آپادانا میباشد (شرق مسجد الزهرا - بلوک سی و شش - ورودی سه). در شبهای پس از اعلام کشته شدن وی، مردم هر شب در مقابل منزل ایشان به قصد همدردی تجمع کردند. همچنین میرحسین موسوی و زهرا رهنورد برای دیدار با خانواده سهراب اعرابی و همدردی و تسلی آنان به خانه آنها رفتند. شامگاه سه شنبه ۲۳ تیر ۱۳۸۸ (حدود ۹ و سی دقیقه شب)، میرحسین موسوی به همراه همسرش زهرا رهنورد در منزل سهراب اعرابی که در جریان اعتراضات به نتیجه انتخابات و در حوالی میدان آزادی ظاهرا بر اثر تیراندازی نیروهای بسیج کشته شد، حاضر شدند و با خانواده این جوان ۱۹ ساله ابراز همدردی کردند. چهارشنبه شب نیز علاوه بر مهدی کروبی؛ دکتر حبیب الله پیمان، بانوی فیلمساز رخشان بنیاعتماد و شاعر نامی شمس لنگرودی - که خود نیز ساکن آپاداناست - نیز به طور جداگانه با خانواده سهراب اعرابی دیدار و ابراز همدردی صمیمانهای کردند.
کن نام یک روستا، دهکده، قریه، رود، محله و بخش ای در شمال غرب شهر تهران و استان تهران است. ولایت ری (یا همان استان تهران امروزی) از باستان چندین دهکده و روستا داشته است که یکی از معروف ترین آنها کن است. یکی از مناطقی که در اسناد تاریخی نامش از توابع ری در کنار شمران و تهران آمده کن می باشد. ساکنان قدیمی کن گویشی کوهستانی دارند که به آوای تاتی بسیار نزدیک است و به لهجه کنی معروف است. و تمامی کسانی که در چند دویست سال گذشته از کاشان، قزوین، اراک، مازندران و آذربایجان به آن محل پا گذاشته اند، لهجه این مردم کوهستانی را گرفته اند. در زبان محلی به کن کند هم گفته می شود.
بافت معماری کن از خشت و گل و شیروانی های فلزی و چوب است. بافتی که هنوز باقی مانده و در خانه های قدیمی و تکایا دیده می شود. کوچه های باریک و خانه های دو طبقه قدیمی که در گذشته به ندرت آجری بوده. اما امروزه به خاطر توسعه شهر تهران و اتوبان هایی چون همت، حکیم و آبشناسان و آزادراه در دست احداث تهران به شمال، تغییر کرده و خانه هایش به مرور زمان شبیه به بافت مدرن تهران شده است. تنها قسمتی از زمین های کن دارای سند می باشند و اکثر اراضی قولنامه ای و و وقفی است. از معروف ترین آثار باستانی شهر امروز تهران، پل حاج محمد علی کنی است.
بخش کن یکی از بخش های اصلی شهر تهران بوده و در گذشته منطقه یا بخش کن از شرق به میدان توحید، ستارخان و آریاشهر یا صادقیه(حسن آباد)، از غرب تا گرم دره، وردآورد و قلعه حسن خان(شهرقدس) و اسماعیل آباد، از شمال تا شمیرانات، فرحزاد، امامزاده داود و از جنوب تا نهر فیروز بهرام، مهرآباد، تهرانسر و بزرگراه آزادگان امروزی ادامه داشته . هنوز بخشی به نام کن وجود دارد و بخشداری کن موجود است اما این بخش بسیار کوچک شده است. روستاهای سولقون، سنگون، کشار، کیگا، وردیج، واریش و امامزاده داوود در این بخش هستند. مناطق 5 ، 2 ، 1 ، 22 و 21 قبلاً قسمتی از اراضی کن بوده اند که در اسناد رسمی، قولنامه ها و سه جلدی (شناسنامه) مردم این مناطق نام کن به عنوان بخش برده شده است.
کن در منطقه ای کوهپایه ای البرز واقع شده و کوه های بسیاری آن را احاطه کرده اند. کوههای اطراف کن بسیارند. 1- کوه باغ میر. 2- کوه آسیابک یا آسیاب باد. 3- کوه دره مالا. 4- تپه کوهک. 5- کوه کبوتک. 6- کوه گرم دره. 7- کوه پیر داوود. 8- کوه هزار دره. 9- کوه دره شور. 10- کوه بازارک. 11- کوه شاهنشین. 12- کوه لوارک. 13- پهنهحصار (رشته کوه). 14- کوه لیچه. 15- کوه مزرا.
در پایه همه ی این کوه ها، نهر و چشمه هایی است که آب آن به رودخانه کن می ریزد. هر کوه دره هایی دارد که طبیعتی زیبا دارند. رود، آبشار، توتستان، درختان گردو و شاه توت و طبیعت بکر از خصیصه این منطقه است. دره های اطراف کن نیز بسیارند. دره حصارک، تنگه باغ میر، دره مالا، دره زرنو کوچک، دره زرنو بزرگ، دره پل حاجی محمد علی، دره لوسک، تنگه، دره ولوزونه، دره باغ درغمش، خرگوش دره، دره رودخانه، دره لوره کون، دره وسک، دره لدمارد موسوم به دره آسیاب باد، گرم دره در انتهای کوه آسیاب باد، دره دروازه کوهک، دره پستونک، دره خواجه، دره قلاچ، هزار دره و ده ها دره دیگر.
تاریخ کن با استناد تاریخ و اسناد مربوطه به بیش از دوهزار سال پیش میرسد که نامش جزو دهکده های ری آمده است.از نظر سابقه زندگی بشر در این منطقه حداقل با توجه به آثار بدست آمده باستانی (کوزه سکههای طلا در حفاری بزرگراه همت در سال ۱۳۸۵) حداقل براورد ۱۲۰۰ تا ۱۴۰۰ سال رادارد.اما از آنجا که یکی از بزرگترین رودخانههای قدیم ولایت ری که از کوههای امامزاده داود سرچشمه داشته و تا دریاچه قم میرود در آنجاست و از آنجا که بشر همیشه در پای رودخانهها سکنی داشته میتوان زمان سکونتی بیش از این را نیز برآورد کرد. درختان کهن سال چندصد ساله، امامزادگان موجود در کن، آداب و سنن خاص منسوخ شده و گویش باستانی دلالت بر تاریخ کهن این دهکده را می دهد. مدارک تاریخی زیاد است اما تاریخ زنده را میتوان در سینه اهالی و قدیمیهای کن یافت. افسانههایی در مردم جریان دارد که در مشاهده دقیق چندان هم افسانه به نظرمیرسد. مثلا جمعی از مردم کن میگویند چند سال پیش، هنگام ساخت و ساز ساختمانی در کنار مدرسه دخترانه مهدیه فعلی، استخوانهایی پیدا شده که معلوم بود دفنشان روبه قبله نبوده است. این یعنی نشانهیی بر این مدعا که تاریخ کن حتی به پیش از اسلام برمیگردد. یا برخی میگویند اخیرا سکههایی یافت شده که قدمت تاریخی آن به صدراسلام باز میگردد. تمام این اعتقادات نشان از این دارد که اهالی کن اگرچه نه خیلی دقیق ولی تاریخ روستای خود را بسیار کهن میدانند.
از کن به عنوان روستا، دهکده، رودخانه و منطقه ای خرم و سرسبز در کتابها و نقشه های بسیاری نام برده شده. اکثر کتابهایی که درباره تهران قدیم و ولایت ری است می توان نشانی از تهران یافت. مرحوم علیاکبر دهخدا در لغتنامهاش ذیل واژه کن میآورد: «مرکز بخشی است در شمال باختری تهران که در ابتدای دره سولقان واقع است و در حدود ۵۲۰۰ تن سکنه دارد، بخش کن از پنج محله به نامهای سرآسیاب، اسماعیلیان، درقاضی، میانده و بالون تشکیل میشود. این محلهها و باغهای کن در قسمت خاور رودخانه کن که از ارتفاعات شمالی سولقان سرچشمه میگیرد واقع است و آب مزروعی این قصبه از زهاب همین رودخانه تامین میشود. کن دارای بخشداری، ژاندارمری، بهداری، آمار، پست، محضر رسمی و دبستان و چندین مغازه و دکان است. بخش کن در سابق مهم بوده و از چهار دهستان کن، شمیران، ارنگه و لورا و شهرستانک تشکیل میشود که در اواخر سال ۱۳۲۶ ه.ش دهستان شمیران تبدیل به بخش و دهستانهای ارنگه و لورا و شهرستانک ضمیمه بخش کرج شده است.».
درکتاب هفت اقلیم نوشته امین احمد رازی آمده است: «کوهستان دیگری تقریبا در دو فرسنگی تهران است به نام کن و سولقان که آنجا نیز از بسیاری آب روان و کثرت درختان و میوههای الوان مانند بستان جنان تواند بود!».
درکتاب قصران «نام قدیم تهران» تالیف دکترحسین کریمان آمده است: «وضعیت جغرافیایی و اقلیمی کن باستان آنچه در قصران خارج واقع است، عبارتند از: دهستان سولقان با شانزده آبادی یعنی: امامزاده داود، امامزاده عقیل، باغ دره، باغ میر، جنگلک، رندان، سنگان، سولقان، طالون، قلعه ارمنه، قلهک دره، کشار سفلی، کشار علیا، کن، کیگاه و هریاس. و همچنین دهستان طرشت درشت با شش آبادی: باغ ونک، پونک، حصارک کن، خاک احمدی، خوروین و مرادآباد. کن در آن زمان جزو دهستان سولقان و مرکز بخش کن شهرستانک طهران بوده و درشمال غربی تهران و در ابتدای دره سولقان واقع است. همچنین در ۵۲۰۶ درجه طول و ۴۲۰۶ درجه عرض جغرافیایی برطبق فرهنگ جغرافیا و فرهنگ آبادیهای کشور است. دو دبستان و درمانگاه و شرکت تعاونی دارد. از رودخانه کن هفت قنات مشروب میشود و ۱۰۰۰۰ راس گوسفند نگهداری میشود و ۱۵۰۰ هکتار گندمکاری آبی داشته و ۱۲۵۰ هکتار باغ و قلمستان دارد. باغهای کن در قسمت خاور رودخانه کن که از مرتفعات شمالی سولقان سرچشمه میگیرد واقع است. از آنجا گندم، جو، نخود، انجیر، انار، خرمالو، زردآلو و گیلاس به دست میآید.» در قسمتی دیگر از این کتاب آمده است: «تاریخ کن نیز با قدمت بیش از یک هزار سال نشانگر تمدنی کهن است. البته لازم به ذکر است مناطق کن و ری از تهران قدیمیتر هستند و نقل است در کتابهای تاریخی که: در زمان تیمور حاکم شهرری افرادی را برای تهیه میوه از باغات کن به سوی این محل گسیل میدارد. ولی آنها جز ویرانی مخروبه چیزی نمییابند. هنگامی که از چوپانهای گله که در اطراف آن محل با احشامشان بودند از کن سراغ میگیرند آنها در جواب به زلزلهیی که بتازگی اتفاق افتاده اشاره میکنند که در آن زلزله، کن به کلی ویران شده و آنهایی که با توجه به کارشان در دشت و بیابان بودند از زلزله درامان میمانند و تعداد خیلی کمی زنده میمانند.».
در کتاب رجال ایران صفحه ۴۰ آمده است: «پس از فوت محمدشاه۱۲۶۴ ه.ق هنگامی که ناصرالدین شاه از تبریز به سوی تهران حرکت کرد و به نزدیک پایتخت رسید، للهباشی عباس میرزا را تا یک منزلی «قریه کن» به پیشواز شاه تازه میبرد و چون شاهزاده زیاد مورد توجه شاه واقع نمیشود از این جهت للهباشی به شهر بازگشته از کار خود به کلی کنارهگیری میکند و...».
مردم کن عموماً به لهجه کنی صحبت کرده و به کشاورزی و دامداری اشتغال داشته و دارند. هنوز می توان در کنار جرثقیل های بلند که به بلندمرتبه سازی می پردازند، کشاورزی را دیده که با داس به شیوه سنتی در حال کشاورزی است. درصد عمده زمینهای کن را توتستان تشکیل میدهد و درختان توت، گردو و خرمالو در همه جای آن پیداست. غیر آن درختان تنومند چند صد ساله چنار هم چهره ای خاص به این دهکده در حال تغییر داده اند. رسوم عزاداری مردم کن در مساجدی که تشکیل شده از ایوان و صحن و تکیه اجرا می شود. نزری و دادن فسنجان در هر ده روز ماه محرم و اجرای مراسم تعزیه و سنگ زنون از دیگر مراسم های مردم کن می باشد. امامزادگان کن دیگر اماکنی است که مردم را در هر هفت روز هفته می توان در آنجا دید. مردم کن اموات خود را در کنار این امامزادگان به خاک سپرده اند. اکثریت قریب به اتفاق بالغ بر ۹۷ یا ۹۸ درصد مسلمان شیعه هستند و تنها درصدی از این مردم که اهل کشور افغانستان هستند، سنی مذهب هستند و حتی می توان مساجد و پوسترهای انتخاباتی افغانها را در آنجا دید. آرامش غریبی در این دهکده حکمفرماست. هرچند امروزه به خاطر اتوبانهای محاصره کننده دور آن و کوچه های باریک مملو از اتومبیل، کمی این آرامش بهم ریخته شده است، اما همچنان می توان آرامش غریب این مردمان را در چهره و نگاهشان حس کرد.
بافت فرهنگی اسلامی کن باعث شده تا مردمان بزرگی از این دهکده ظهور پیدا کنند که به تقوا، علم و فرهنگ معروف بوده و هستند. چند نمونه از آنها مانند:
۱- آیت اله ملا علی کنی (نویسنده، فقیه و عالم علوم اسلامی در عهد قاجار که با اعتراض امتیاز رویتر را باطل کرد).
۲- آیت اله محمدرضا مهدوی کنی (موسس و رئیس دانشگاه امام صادق، رئیس مجلس خبرگان، وزیر کشور و نخست وزیر سابق).
۳- دکتر مسعود علیمحمدی (برجسته ترین دانشمند فیزیک هسته ای).
کن امروزه تبدیل به یکی از محلات تقریباً دست نخورده تهران بزرگ شده و با اتوبانها محاصره شده است. ساخت ساز بلند مرتبه سازی با کوچه های باریک کن تناسبی ندارد. اتوبان همت بین مردم و توتستان ها فاصله انداخته است. آب رودخانه سد شده و کمتر در آن رود پرخروش سابق آب دیده می شود. باغات زیادی خشک شده اند و آپارتمان ها جای آن را گرفته اند. شهرداری با از بین بردن باغات در حال ساخت پارک ساحلی تفریحی است. خیلی از مردم قدیمی کن به داخل تهران کوچ کرده اند. دره های کن شده است پاتوق مردمی که به دنبال کباب و قلیان کشیدن هستند. امامزاده ها، باغات و کوچه های دست نخورده کن امروزه شاهد گروه های فیلمبرداری بسیاری است که آنجا را به عنوان لوکیشن فیلمبرداری انتخاب کرده اند و تقریبا روزی نیست که در آن شاهد فیلمبرداری گروهی نباشید. از فیلمهای سینمایی معروف که در کن فلیمبرداری شده می توان به باران ساخته مجید مجیدی نام برد. تقسیمات شهری جدید باعث شده مردم توابع کن دیگر با کن مانند گذشته ارتباط نداشته و فرهنگ باستانی مردم در حال فراموشی باشد.
کن دارای ۵ محله قدیمی است که در زبان محلی بالون - اسمالون - میونده - درقاضی - سرآسیاب به آنها گفته میشود. محلات جدید تر هم قبلاً جزو حومه و حاشیه دهکده بوده اند. مانند: کوهسار، شهران، شهرزیبا، آریاشهر (روستای حسن آباد) و دهکده المپیک.
پنج محله قدیمی کن:
۱-بالان یا بالون
۲- میان ده یا میونده
۳-اسماعیلیون یا اسمالون
۴-دارقاضی یا درقاضی
۵-سرآسیاب
۱- امامزاده شعیب
۲- امامزاده علی بن جعفر
۳- امامزاده کابل حسین
۴- امامزاده محمد
۵- امامزاده سید محمدرضا
۵۳٫۰۸″ ۲۳′ ۵۱°شرقی ۳۹٫۸۵″ ۴۵′ ۳۵°شمالی / ۵۱٫۳۹۸۰۷۷۸غرب ۳۵٫۷۶۱۰۶۹۴جنوب / -۵۱٫۳۹۸۰۷۷۸;-۳۵٫۷۶۱۰۶۹۴
| ونک | |
|---|---|
| اطلاعات کلی | |
| کشور | ایران |
| استان | تهران |
| تعداد بخشها | |
| منطقه ۳ شهرداری | |
مختصات: شرقی۵۱°۱۴′ شمالی۳۵°۲۷′ / °۵۱٫۲۳٫۵۳شرقی °۳۵٫۴۵٫۳۹شمالی / ۵۱٫۲۳٫۵۳;۳۵٫۴۵٫۳۹ (نقشه)
ونک محلهای واقع در شمال غربی شهر تهران و غرب منطقه ۳ شهرداری پایتخت ایران است.
دِه وَنَک یکی از محلههای قدیمی و سرسبز شمال تهران است. در دوره قاجار این ده و زمینها و توتستانهای آن از املاک خانوادهٔ میرزا حسنخان مستوفیالممالک بود. آرامگاه او نیز در مجموعه معروف به «باغ مستوفی» (محل فعلی دانشگاه الزهرا) در ده ونک قرار دارد.
نام ونک تشکیل شدهاست از دو حرف (ون) به معنی درخت و علامت کوچکی (ک) و معنی نام ونک «درخت کوچک» است.
ونک از آبادیهای پهنه ری باستان است و به مناسبتهای مختلف از آن در منابع تاریخی یاد شده است. این ده، در دوره ناصرالدین شاه جزو آبادیهای خالصه بود و میرزا یوسف مستوفیالممالک آن را از شاه خرید و با حفر چند رشته قنات، درآبادی آنجا کوشید.
ونک از سدههای گذشته تا ۳۰-۴۰ سال اخیر دوپاره بوده است. یک پاره، ونک ارامنه نامیده میشد که بخش شرقی ونک را در بر میگرفت و قلعه ارامنه در مرکز آن بود که پیرامونش کشاورزی و باغداری رونق داشت. هنوز هم قلعهٔ ارامنه و گورستان ارمنیان در همین بخش وجود دارد. گورستان کهنه ارمنیان اکنون به باشگاه آرارات پیوسته و متصل به بخش جنوبی آن است. پاره دیگر ونک، مستوفی نامیده میشد که بخش غربی ونک را در بر میگرفت و از آن، ده کنونی ونک و اراضی کشاورزی و باغها باز مانده است. گور مستوفیالممالک نیز در ونک است.
امروزه، این منطقه از شمال به بزرگراه نیایش و از غرب به بزرگراه چمران محدود میشود. این محله از محلههایی است که هنوز حالت قدیمی خود را حفظ کردهاست.به طوری که تمام خانهها ویلایی است.
مرقد امامزاده قاضی الصابر از نوادگان سجاد و گورستانی چند صد ساله در این محل واقع شدهاست. در قدیم ده ونک دارای درختان بسیار توت و گردو و همچنین زالزالک بودهاست که به مرور زمان این درختان و باغات از بین رفتهاست. در ده ونک تعدادی قنات جاری بود که در دهه ۷۰ شمسی به دلیل آنکه برای خانهها مشکلاتی را به وجود میآورد و همچنین برای احداث فاضلاب، بسته و یا کور شدند. از بخشهای معروف و قدیمی ده ونک میتوان به بازارچه، کوچه امامزاده، گل چمن (سر چمن)، زیر باغ نو، کوچه مسجد جامع، باغ بالا، میدون و سر پل نام برد
مختصات: شرقی′۳۱°۵۱ شمالی′۴۵°۳۵ / ۵۱٫۵۱۷غرب ۳۵٫۷۵جنوب / -۵۱٫۵۱۷;-۳۵٫۷۵ (نقشه)
نارمَک نام محلهای واقع در شمال شرق تهران پایتخت ایران است. در گذشته دهی در ۹ کیلومتری جنوب شرقی تجریش و ۵ کیلومتری راه شوسهٔ دماوند به تهران بوده است.[۱]
محله نارمک تهران که به محله صد میدان معروف است، دارای ۷/۱۲ کیلومتر مربع مساحت و سه ناحیه شهری است. ۸۹ هزار و ۱۰۳ خانوار با ۳۳۶ هزار و ۷۷۲ نفر جمعیت دارد. این منطقه یکی از قدیمیترین مناطق تهران است که در قدیم، نام آن ده نارمک بوده است، یکی از مناطق خوش آب و هوا و سردسیری تهران به شمار میرود. این محله به همراه تهرانپارس در دههٔ ۲۰ توسط فرانسویها ساخته شد.
این محله دارای ۱۰۰ میدان سرسبز میباشد و میدان هفتحوض در نارمک حالت مرکزی و تجاری دارد و از شمال و جنوب به خیابان آیت و از شرق به غرب به خیابان گلبرگ متصل میشود. این محله دارای مسجدهای بسیار است. از شمال به خیابان فرجام از غرب به بزرگراه امام علی(ع) و از شرق به اتوبان باقری و از جنوب به تهران نو و نظام آباد متصل میگردد. خیابانهای مهم آن آیت، چهل و شش متری نارمک، هنگام، رسالت، سامان، سمنگان، دردشت، فرجام و مدائن ... است.
این محله در سال ۱۳۳۰ شمسی برای سکونت فرهنگیان آموزش و پرورش ساخته شد
۵۳٫۰۸″ ۲۳′ ۵۱°شرقی ۳۹٫۸۵″ ۴۵′ ۳۵°شمالی / ۵۱٫۳۹۸۰۷۷۸غرب ۳۵٫۷۶۱۰۶۹۴جنوب / -۵۱٫۳۹۸۰۷۷۸;-۳۵٫۷۶۱۰۶۹۴
| ونک | |
|---|---|
| اطلاعات کلی | |
| کشور | ایران |
| استان | تهران |
| تعداد بخشها | |
| منطقه ۳ شهرداری | |
مختصات: شرقی۵۱°۱۴′ شمالی۳۵°۲۷′ / °۵۱٫۲۳٫۵۳شرقی °۳۵٫۴۵٫۳۹شمالی / ۵۱٫۲۳٫۵۳;۳۵٫۴۵٫۳۹ (نقشه)
ونک محلهای واقع در شمال غربی شهر تهران و غرب منطقه ۳ شهرداری پایتخت ایران است.
دِه وَنَک یکی از محلههای قدیمی و سرسبز شمال تهران است. در دوره قاجار این ده و زمینها و توتستانهای آن از املاک خانوادهٔ میرزا حسنخان مستوفیالممالک بود. آرامگاه او نیز در مجموعه معروف به «باغ مستوفی» (محل فعلی دانشگاه الزهرا) در ده ونک قرار دارد.
نام ونک تشکیل شدهاست از دو حرف (ون) به معنی درخت و علامت کوچکی (ک) و معنی نام ونک «درخت کوچک» است.
ونک از آبادیهای پهنه ری باستان است و به مناسبتهای مختلف از آن در منابع تاریخی یاد شده است. این ده، در دوره ناصرالدین شاه جزو آبادیهای خالصه بود و میرزا یوسف مستوفیالممالک آن را از شاه خرید و با حفر چند رشته قنات، درآبادی آنجا کوشید.
ونک از سدههای گذشته تا ۳۰-۴۰ سال اخیر دوپاره بوده است. یک پاره، ونک ارامنه نامیده میشد که بخش شرقی ونک را در بر میگرفت و قلعه ارامنه در مرکز آن بود که پیرامونش کشاورزی و باغداری رونق داشت. هنوز هم قلعهٔ ارامنه و گورستان ارمنیان در همین بخش وجود دارد. گورستان کهنه ارمنیان اکنون به باشگاه آرارات پیوسته و متصل به بخش جنوبی آن است. پاره دیگر ونک، مستوفی نامیده میشد که بخش غربی ونک را در بر میگرفت و از آن، ده کنونی ونک و اراضی کشاورزی و باغها باز مانده است. گور مستوفیالممالک نیز در ونک است.
امروزه، این منطقه از شمال به بزرگراه نیایش و از غرب به بزرگراه چمران محدود میشود. این محله از محلههایی است که هنوز حالت قدیمی خود را حفظ کردهاست.به طوری که تمام خانهها ویلایی است.
مرقد امامزاده قاضی الصابر از نوادگان سجاد و گورستانی چند صد ساله در این محل واقع شدهاست. در قدیم ده ونک دارای درختان بسیار توت و گردو و همچنین زالزالک بودهاست که به مرور زمان این درختان و باغات از بین رفتهاست. در ده ونک تعدادی قنات جاری بود که در دهه ۷۰ شمسی به دلیل آنکه برای خانهها مشکلاتی را به وجود میآورد و همچنین برای احداث فاضلاب، بسته و یا کور شدند. از بخشهای معروف و قدیمی ده ونک میتوان به بازارچه، کوچه امامزاده، گل چمن (سر چمن)، زیر باغ نو، کوچه مسجد جامع، باغ بالا، میدون و سر پل نام برد
مختصات: شرقی′۳۱°۵۱ شمالی′۴۵°۳۵ / ۵۱٫۵۱۷غرب ۳۵٫۷۵جنوب / -۵۱٫۵۱۷;-۳۵٫۷۵ (نقشه)
نارمَک نام محلهای واقع در شمال شرق تهران پایتخت ایران است. در گذشته دهی در ۹ کیلومتری جنوب شرقی تجریش و ۵ کیلومتری راه شوسهٔ دماوند به تهران بوده است.[۱]
محله نارمک تهران که به محله صد میدان معروف است، دارای ۷/۱۲ کیلومتر مربع مساحت و سه ناحیه شهری است. ۸۹ هزار و ۱۰۳ خانوار با ۳۳۶ هزار و ۷۷۲ نفر جمعیت دارد. این منطقه یکی از قدیمیترین مناطق تهران است که در قدیم، نام آن ده نارمک بوده است، یکی از مناطق خوش آب و هوا و سردسیری تهران به شمار میرود. این محله به همراه تهرانپارس در دههٔ ۲۰ توسط فرانسویها ساخته شد.
این محله دارای ۱۰۰ میدان سرسبز میباشد و میدان هفتحوض در نارمک حالت مرکزی و تجاری دارد و از شمال و جنوب به خیابان آیت و از شرق به غرب به خیابان گلبرگ متصل میشود. این محله دارای مسجدهای بسیار است. از شمال به خیابان فرجام از غرب به بزرگراه امام علی(ع) و از شرق به اتوبان باقری و از جنوب به تهران نو و نظام آباد متصل میگردد. خیابانهای مهم آن آیت، چهل و شش متری نارمک، هنگام، رسالت، سامان، سمنگان، دردشت، فرجام و مدائن ... است.
این محله در سال ۱۳۳۰ شمسی برای سکونت فرهنگیان آموزش و پرورش ساخته شد
اِوین دَرَکِه یا اذون نام محلهای در شمال غربی شهر تهران است. این محله جزئی از منطقه 1 شهرداری تهران است.
محتویات[نهفتن] |
اوین در شمال تهران و در دامنه کوههای البرز واز شمال به جاده درکه در محدوده دانشگاه و از جنوب به بزرگراه چمران و مجموعه مسکونی آتی ساز، از شرق به پارکینگ طبقاتی نمایشگاه بینالمللی واز غرب به رودخانه اوین درکه محدود میباشد .
میدان اوین ( دانشجو ) در ارتفاع ۱۶۴۰ متری از سطح دریا قرار دارد . [۱]
موقعیت طبیعی و وجود نهرهای پر آب و تغییر مسیر آنها سبب گسترش روستای اوین و تشکیل محلات مختلف آن گردیده است. این محله دارای باغات و زمینهای کشاورزی زیادی بوده که مناسفانه در سالهای اخیر با ساخت وسازهای بی رویه این بافتهای سبز از بین رفته است . این محله که از محلات قدیمی شمیران میباشد از چند طایفه تشکیل شده است از معروفتریین ای طوایف میتوان از اعرابی، مسعودیان، ابطحی، میرشریفی و ... نام برد . از زیباترین مراسم به جامانده در این محله قدیمی مراسم تاسوا و عاشورا میباشد که بین محله یا ده اوین و درکه در این روزها برگزار میشود .
نطفه اولیه تشکیل روستای اوین و گسترش ابتدایی آن شکل خطی و در کنار رود خانه و نهر منشعباز آن صورت گرفته است . قدمت این روستا به احتمال زیاد به هزار سال پیش میرسد و هسته آن هم محله تپه سرباز و دامنه شمالی آن بوده است . این تپه در اوایل دوران حکومت قاجار به مرکز اردوگاه نظامی و آموزش فنون رزمی تبدیل میگردد که وجه تسمیه آن هم به همین دلیل است . بافت مسکونی در ای قسمت تا اندازهای دارای دارای ترکم بیشتری نسبت به سایر محلات است و به علت عدم وجود نهر و آب جاری در آن باغ وفضای سبز موجود نیست.
دومین مرحله گسترش محله پاچنار بوده که آب جاری رودخانه درکه (آب هفت حوض) از طریق نهر پاچنار براحتی به آن سوار میشود . در این بافت به عناصر کالبدی که قدمت زیادی دارند برخورد می کنیم از قبیل مسجد وحسینیه و بقعه امامزاده مطیب، آسیاب، گورستان قدیمی روستا نیز در این محله قرار داشته . سابقه این محله را با کمی تفاوت پی لو می نامند. محله پاچنار در مرکز اوین قرار دارد و نام آن نشئت گرفته از درخت چنار تنومندی است که در میدان پاچنار و نزدیک قهوه خانه قرارداشته است. این چنار در سال ۱۳۰۷ قطع گردیده است.
مرحله درب حمام میباشد که قبلا به آن محله حصار گفته میشد و در جهت نزدیکی به دسترسیهای اصلی و در امتداد نهر آب میباشد . این محله در ضلع شرقی پاچنار قرار دارد و فضای سبز آن نسبت به نقاط مسکونی از تمام محلات دیگر بیشتر است بطوریکه بزرگترین باغات اوین فعلاً در این قسمت واقع شده است .
محله درب مدرسه که در غرب پاچنار قرار دارد و راه قدیمی اوین به درکه نیز از داخل آن میگذرد . نام این محله منسوب به مدرسه حسن ضیا ئیان است که در مرکز آن قرار دارد .
محله هشترودی میباشد که در شرق محله درب حمام و در شمال بزرگراه چمران قرار گرفته این محله در نتیجه تقسیم و تبدیل باغات به واحدهای مسکونی بوجود آمده است .
در پستترین زمینها و با تبدیل باغات به واحدهای مسکونی در ناحیه محله باغچاله اتفاق می افتد . خانه و باغات در ای محدوده از انشعاب نهر بالایی اوین و قنات نائب مشروب میشوند
۳۳٫۵۸″ ۲۷′ ۵۱°شرقی ۵۶٫۹۱″ ۴۸′ ۳۵°شمالی / ۵۱٫۴۵۹۳۲۷۸غرب ۳۵٫۸۱۵۸۰۸۳جنوب / -۵۱٫۴۵۹۳۲۷۸;-۳۵٫۸۱۵۸۰۸۳
جماران نام محله و دهکدهای در شمال شهر تهران است. جماران از توابع شمیرانات است و جزئی از منطقه ۱ شهرداری تهران به حساب میآید. دهکده جماران در غرب منظریه از جنوب به دزاشیب، از شرق به حصارک و از غرب به امامزاده قاسم (شمیرانات) منتهی میشود.
جماران منطقه ای خوش آب و هوا بوده که محل زندگی روحالله خمینی نیز بوده است . این منطقه در دامنه رشته کوه البرز واقع شده و به طور متوسط ۱۷۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد . [۱]
صورت قدیمتر نام جماران، جاموران بودهاست.[۲]
درباره نام جماران برخی گفتهاند که جُمهران ری، کهامامزاده ادریس در آن مدفون بوده است، همان جماران امروزی است. همچنین بهاعتقاد اهالی، چون در کوههای این محل از قدیم مار فراوان بوده و همواره مارگیران برای گرفتن مار به این ده میآمدند، اسم آن مخفف «جمع ماران» بودهاست. عدهای نیز معتقدند که جَمَر و کمر به معنی سنگ بزرگ است و چون از این مکان سنگهای بزرگ به دست میآمده است، آنجا را جمران، یعنی محل بهدست آمدن جمر نامیدهاند.
هنگامی که مسلمانان ری را تصرف کردند برای زیر نظر داشتن مقاومت محلی، لشکریان خود را در چند پایگاه مستقر کردند. این پایگاهها در جماران، دهکده اندرمان، فیروز و رام (فیروزآباد کنونی، در راه ری به کومش) و جایی به نام شیروان (احتمالاً همان شمیران) قرار داشتند. پس از تصرف ری توسط عربها، گروهی از مردم شهر به کوهها و آبادیهای پیرامون رفتهبودند و گروههای مقاومت تشکیل داده قصد بازپسگیری شهر را داشتند که این پایگاههای چهارگانه از این امر جلوگیری کرد.[۳]
دَربَند، یکی از محلههای تهران، پایتخت ایران است.
دربند از دهکدههای قدیمی شمیران و در شمال باغ سعدآباد است. محله دربند از مناطق خنک و گردشگری تهران است.
بر پایه نظرسنجیهای انجام شده دربند نخستین گزینهٔ شهروندان تهرانی برای پذیرایی از میهمان خارجی و شهرستانی است و پس از آن فشم، لواسان و درکه قرار دارند.[۱]
|
|
دربند در ارتفاع ۱۷۰۰ متری از سطح دریا قرار گرفته و آغاز یکی از راههای اصلی صعود کوهنوردان به البرز مرکزی است. کورهراهی از دربند آغاز میشود و به آبشار دوقلو و پناهگاه شیرپلا ختم میشود.[۲]
محلههای قدیمی دربند عبارتاند از مرغمحله (مغمحله)، کنارمحله، کلاغپر و سربند.
رودی به نام رودخانه دربند از میان دهکده دربند میگذرد. در سال ۱۹۸۷ سیلی در این رودخانه ایجاد شد که بازار تجریش را نابود کرد.
درههای اصلی رودخانهٔ دربند عبارتاند از دره اوسون، دره آبشار، دره امامزاده ابراهیم، دره کاک، آب شیردره و دره زون.
خیابان دربند از ارتفاع ۱۶۰۰ متری در میدان قدس آغاز و پس از گذر از میدان دربند با ارتفاع ۱۷۲۵ متر، در ارتفاع ۱۸۰۵ متری میدان سربند (تندیس کوهنورد) به پایان میرسد.
در زمان قاجار برخی از شاهزادههای قاجار از جمله شاهزاده اللهوردیمیرزا و ابوالملوک کیومرثمیرزا در اینجا نشیمن داشتند.
روز چهارشنبه رمضان ۱۳۰۳ قمری ناصرالدینشاه قاجار در راه پسقلعه و آبشار به دربند هم آمد. وقتی که بابیها به ناصرالدینشاه تیر زدند یکی از ایشان به نام میرزا حسینعلی با گروهی به محله مرغمحله دربند گریختند. مأموران پس از مدتی آنها را یافته به زندان انداختند.
از آنجا که دربند در قدیم مرکز عدهای از سادات دعانویس شدهبوده کامرانمیرزا نایبالسلطنه، پسر سوم ناصرالدینشاه نیز سالی یکبار برای دعا گرفتن به دربند میرفت.
خانهٔ دکتر ملیسپو، مستشار مالی آمریکایی نیز در دربند بود.
در زمینهای دهکده دربند به فرمان رضاشاه مهمانخانه و چندین ویلا ساختند. چون محله سربند تنگنا بود پل بزرگی بر روی رودخانه آن زدند و تندیس کوهنوردی نیز در میدانگاه سربند نصب شد. پیش از رسیدن به میدان سربند، در سمت چپ رودخانه هتل دیپلمات قرار دارد که تا اواسط دوران محمدرضا پهلوی محل پذیرایی مهمانان خارجی و تنها هتل آبرومند تهران بودهاست.[۱]و [۳]
تندیس کوهنورد که در میدان سربند در محلهٔ دربند برپا است در سال ۱۳۴۱ توسط رضا لعل ریاحی، پیکرهتراش و نقاش ایرانی ساخته و سپس نصب شد.[۴]
ایدهٔ ساخت این تندیس در سال ۱۳۳۷ از سوی حسن وجدانخوش، از کوهنوردان با سابقه ایرانی پیشنهاد شد. سرهنگ بیات، رئیس مرکز آموزش کوهستانی ارتش، مقدمات ساخت آن را آماده کرد و «مهام»، شهردار وقت تهران، هزینه ساخت مجسمه را پذیرفت. سپس امیر شاهقدمی، گروهبان ارتش و مربی کوهنوردی مرکز آموزش کوهستانی و مربی اسکی ایران به عنوان مدل به رضا لعل ریاحی معرفی شد و شهرداری هم مبلغ ۱۰ هزار تومان بابت ساخت مجسمه پرداخت.[۴]
سال ۱۳۳۸، یک سال پس از طرح این پیشنهاد مدل گچی آن آماده و در میدان سربند نصب شد، اما بارندگی و یخزدگی زمستان همان سال بود که دست و بخشی از بدن مجسمه را خرد کرد. این قسمت مدتها با پرچم ایران پوشانده شده بود تا اینکه در سال ۱۳۴۱ با پیگیریهای رئیس وقت فدراسیون، رضا لعل ریاحی تندیس سیمانی را آماده کرد که این مجسمه هنوز پا برجا است.[۵]
| تجریش شمیران | ||
|---|---|---|
|
| ||
| اطلاعات کلی | ||
| کشور | ||
| استان | تهران | |
| شهرستان | شمیرانات | |
| بخش | مرکزی | |
| نام(های) قدیمی | طجرشت | |
| سال شهرشدن | ۱۳۵۷[۱] | |
| مردم | ||
| زبان گفتاری | فارسی | |
| مذهب | شیعه | |
| جغرافیای طبیعی | ||
| ارتفاع از سطح دریا | ۱۶۱۲ متر [۲] | |
| آبوهوا | ||
| میانگین دمای سالانه | ۱۲/۹ درجه سانتیگراد [۳] | |
| میانگین بارش سالانه | ۴۳۵/۸ میلیمتر [۴] | |
تجریش نام شهری در کلانشهر تهران است که به عنوان یکی از محلههای شهر تهران هم بشمار میآید. محله تجریش مرکز شهرستان شمیرانات استان تهران به شمار میآید و در منطقهٔ ۱ شهر تهران واقع شدهاست.[۵] میدان تجریش که نقطه پایانی خیابان ولیعصر تهران است یکی از مکانهای تجاری و شلوغ تهران بشمار میرود. بازار قدیمی، تکیه بزرگ تجریش و امامزاده صالح و مرکز خرید تندیس از نقاط دیدنی محله تجریشاند.[۶]
محتویات |
خیابانها و کوچههایی که به میدان تجریش میپیوندند به ترتیب ساعتگرد عبارتاند از خیابان شهرداری، فناخسرو، جعفری، جلالوند، ملکی، ولیعصر، دربندی، ثقفی و کوگل. خیابان شهرداری بین میدان تجریش و میدان قدس قرار دارد و کوگل کوچهای است که به امامزاده صالح ختم میشود. خیابانهای:بوعلی، صاحبی، آشتیانی منفرد و حکمت از جمله خیابانهایی هستند که دارای استاندارد خیابان سازی نیستند و نیز این خیابانها جزء مناطق قدیمی و فرسوده تجریش قرار دارند.
اماکن مهم پیرامون میدان تجریش:
در شمال تجریش محلههای جعفرآباد و سعدآباد و در شمال غربی آن محله زعفرانیه قرار گرفته.
هزار سال پیش تجریش، طجرشت خوانده می شد. چنان که راوندی مورخ تاریخ در شرح سلطنت طغرل سلجوقی آورده است: «آنگاه سلطان از تبریز به سوی ری رفت تا زفاف به دار الملک باشد. اندک مایه رنج بر وی مستولی شد، به قصران بیرونی، به در ری به دیه طجرشت ( تجریش ) از جهت خنکی هوا نزول فرمود، چه حرارت هوا بغایت بود ( به سال ۴۵۵ ق). جالب اینجاست که طغرل در همان تجریش وفات یافت و جنازه اش برای دفن به ری منتقل شد. [۸]
تجریش در دامنه رشته کوه البرز است و میدان تجریش در ارتفاع ۱۶۱۲ متری از سطح دریا قرار دارد. [۹]
آب و هوای تجریش معتدل و متمایل به سرد است . حداکثر دمای آن در تابستانها ۳۶ درجه و حداقل آن در زمستانها ْ۲۰- درجه است . [۱۰]
در شهر تجریش قناتهای متعددی وجود داشته است و برخی از آنها هنوز هم آبدهی دارد.از جمله قنات امامزاده صالح (مظهر آن در صحن امامزاده )، قنات محمدیه، قنات مقصودبک در کنار رود دربند، قنات سرپل تجریش و قنات کهریز که
مظهر آن در تکیة پایین تجریش بوده است . [۱۱]
جمعیت شهر تجریش در ۱۳۳۵ شمسی ، ۲۶,۵۲۵ تن و در سرشماری ۱۳۶۵ شمسی حدود ۴۰,۰۰۰ تن بود. در سرشماری ۱۳۷۵ شمسی، به علت متصل بودن تجریش به شهر تهران و قرارگرفتن در محدودة تهران بزرگ، جمعیت آن همراه با جمعیت تهران ذکر شد. [۱۲]
تکیه تجریش
| شمیرانات شمیران | ||
|---|---|---|
|
| ||
| اطلاعات کلی | ||
| کشور | ایران | |
| استان | تهران | |
| شهرستان | شمیرانات | |
| بخش | مرکزی | |
| نام(های) قدیمی | طجرشت | |
| سال شهرشدن | ۱۳۵۷[۱] | |
| مردم | ||
| زبان گفتاری | فارسی | |
| مذهب | شیعه | |
| جغرافیای طبیعی | ||
| ارتفاع از سطح دریا | ۱۶۱۲ متر [۲] | |
| آبوهوا | ||
| میانگین دمای سالانه | ۱۲/۹ درجه سانتیگراد [۳] | |
| میانگین بارش سالانه | ۴۳۵/۸ میلیمتر [۴] | |
شمیران یا شمیرانات نام شهرستانی است در استان تهران و در دامنههای البرز جنوبی. شمیران در مجاورت شهر تهران و در شمال آن قرار دارد. این شهرستان شامل شهر شمیران (تمامی منطقه ۱ شهرداری تهران و بخشهایی از مناطق ۲ و ۴) و نیز بخشهای رودبارقصران و لواسانات میشود.[۵]
محتویات[نهفتن] |
ارتفاع در میدان تجریش ( مرکز شهرستان ) ۱۶۱۲ متر از سطح دریا است . [۷]
این نام از دو بخش «شمی» یا «سمی» یا «شم» به معنی «بلند»، و «ران» به معنی «جای» تشکیل شدهاست که روی هم، «بلندجای» را گویند. (در مقابل «تهران» (ته + ران) به معنی «پایین جا».[۹] در متون قدیمی این منطقه را قلعه شمیران گفتهاند.[۱۰] در مقابل احمد کسروی ریشه لغوی نام این منطقه را چنین دانستهاست: ««ران» به معنی جایگاه و سرزمین است، و «سمی» یا «شمی» به معنای سرد است و لذا شمیران (شمیرام، شمیرم، شمیلان، سمیران و سمیرم) به معنای جای سرد یا سردسیر است».[۱۱] نکتهای که بر مطلب بالا میتوان افزود این است که این اسم به حالت جمع و به صورت شمیرانات که امروزه مصطلح شدهاست، غلط است زیرا شمیران نام عمومی این منطقهاست که دارای چندین روستاست و از میان آنها سی روستا در کوهستان قرار دارند و آب و هوای هفده قریه کاملاَ سردسیری است.[۱۲] همچنین منطقه ای به نام شمیران با آب و هوای مشابه شمیران تهران در بیت المقدس وجود دارد.
دمای سالانه شمیران در ایستگاه هواشناسی سعدآباد طبق آمار ۲۰ ساله ( ۱۳۵۳-۱۳۷۳ ) ۱۲/۹ درجه سانتیگراد است . [۱۳]
میزان بارندگی شمیران از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۷ به طور متوسط ۴۳۵/۸ میلیمتر بوده است . [۱۴]
بیشترین دمای ثبت شده از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۷ دمای +۳۹/۸ درجه سانتیگراد بوده است . [۱۵]
تعداد روز های همراه با بارش برف شمیران نیز ۲۴ روز در سال ثبت شده است . [۱۶]
شهرستان شمیرانات از دو بخش و سه دهستان و سه شهر تجریش، لواسان و اوشان، فَشَم، میگون تشکیل شدهاست.[۱۷]
شمیران روستاهای کهن و زیبای فراوانی داشتهاست. نامهای بسیاری از این روستاها زیبا و گوشنوازند و بسیاری از این نامها از ریشه زبان تاتی که تا چند صد سال پیش (چیزی در حدود دویست سال پیش) زبان چیره در شمیران بودهاست، گرفته شدهاند. نام برخی از روستاهای شمیران که بیشترشان امروزه از محلههای تهران بزرگ به شمار میروند از این قرارند:
| باغ شاطر |
برخی مراکز دیدنی این شهرستان عبارتاند از: دریاچه سد لتیان، آبشار دوقلو، آبشار اسون، آبشار پسنگ، آبشار سوتک، آبشار منظریه، پیست دربندسر، پیست شمشک، پیست توچال، امامزاده قاسم (شمیرانات)، بقعه سلطان، آرامگاههای خواجه احمد، موسی، سید میر سلیم و مکانهای تاریخی و چون مسجد امام حسن عسگری، قلعه دختر ضحاک، قصر ضحاک، گورستان زردشتیان، تپه کله قندی، قبر تاجالدین، سعادت آباد و تپه حصارک و غیره.[۲۷]
.
محله و مسیر کوهستانی دَرَکه در شمالغرب تهران قرار دارد و آغاز یکی از مسیرهای محبوب کوهپیمایی در تهران است. نام درکه از درگِ که نوعی کفش برفی برای راهپیمایی بر روی برف بوده، استنتاج شدهاست.[نیازمند منبع]
درکه یکی از از قدیمیترین و زیباترین محلات ییلاقی شمیرانات است که در امتداد درهٔ مصفایی به همین نام به صورت شمالی-جنوبی و در دو طرف مسیر رودخانهٔ درکه واقع شدهاست. درکه از شمال به رشته کوه توچال، از شرق به اراضی دانشگاه و اوین، از غرب به بازوهای کوه توچال و سعادت آباد، و از جنوب به اوین محدود است. اراضی درکه اعم از باغها و خانه با پلاک ثبتی ۶۹ اصلی در ثبت شمیران شناخته میشوند. قدمت درکه به حدود قرن پنجم هجری بر میگردد و سادات ساکن در آن از نسل امامزاده سید محمد والی از نوادگان علی بن حسین هستند. کشف سنگهای قبور، تنورهای قدیمی، هاونهای سنگی تراش خورده هنگام خاکبرداری و احداث بنای امامزاده، همچنین جاری بودن چشمه آب در شمال بقعه متبرکه موید سکنای اولیه اهالی درکه در اطراف همین امامزاده میباشد. علاوه بر بقعه و زیارتگاه سید محمد والی، سه باب مسجد به نامهای «جامع»، امامزاده، و علی بن ابیطالب، یک باب حسینیهٔ بزرگ، پنج مکان مورد احترام ساکنان درکه به شمار میآیند. هفت حوض، جنگل و آبشار کارا، آبشار بند عبدالله، آبشار جوزک، پلنگ جوزک، پلنگ چال، اسپیو (آب سپید)، هفت چشمه (هفت طیغانی)، و کفو (آب کف دار) معروفترین جلوههای طبیعت زیبا و مترنم دره درکه هستند که بر جاذبیتهای گردشگری و کوه پیمایی آن افزودهاند.
میدان درکه در ارتفاع ۱۷۰۰ متر از سطح دریا قرار دارد
مداحی اهل بیت، استخراج سنگ سبز از معدن درکه، آسیاب داری، گوسفندداری، سنگ چینی سنتی، مرغ داری، و باغداری، عمدهترین مشاغل درکه تا دهه ۱۳۵۰ بودهاند.
دِه وَنَک یکی از محلههای قدیمی و سرسبز شمال تهران است. در دوره قاجار این ده و زمینها و توتستانهای آن از املاک خانوادهٔ میرزا حسنخان مستوفیالممالک بود. آرامگاه او نیز در مجموعه معروف به «باغ مستوفی» (محل فعلی دانشگاه الزهرا) در ده ونک قرار دارد.
امروزه، این منطقه از شمال به بزرگراه نیایش و از غرب به بزرگراه چمران محدود میشود. این محله از محلههایی است که هنوز حالت قدیمی خود را حفظ کردهاست.به طوری که تمام خانهها ویلایی است.
مرقد امامزاده قاضی الصابر از نوادگان سجاد و گورستانی چند صد ساله در این محل واقع شدهاست. در قدیم ده ونک دارای درختان بسیار توت و گردو و همچنین زالزالک بودهاست که به مرور زمان این درختان و باغات از بین رفتهاست. در ده ونک تعدادی قنات جاری بود که در دهه ۷۰ شمسی به دلیل آنکه برای خانهها مشکلاتی را به وجود میآورد و همچنین برای احداث فاضلاب، بسته و یا کور شدند. از بخشهای معروف و قدیمی ده ونک میتوان به بازارچه، کوچه امامزاده، گل چمن (سر چمن)، زیر باغ نو، کوچه مسجد جامع، باغ بالا، میدون و سر پل نام برد
نارمک نام منطقهای در شمال شرق تهران میباشد و مجزا از منطقه نارمک با مرکزیت میدان هفت حوض است. این محله که در حال حاضر بخشی از محله «ده نارمک و قاسم آباد» به شمار میآید، از کهنترین آبادیهای شمیران میباشد که انار آن بسیار زبان زد بودهاست، و اگر آنچنان که میگویند انار تهران و ساوه معروف بوده، یحتمل انار نارمک (معرب این کمله نرمق میباشد) را میگفتهاند. نام نرمق در چندین کتب تاریخی ذکر شده و آن را از توابع آبادی ری میدانستند، چراکه تهران هنوز پایتخت ایران شناخته نمیشدهاست
مختصات: شرقی″۲۵ ′۳۱ °۵۱ شمالی″۴۰ ′۴۱ °۳۵ / °۵۱٫۵۲۳۷۱۹شرقی °۳۵٫۶۹۴۵۲۸شمالی / ۵۱٫۵۲۳۷۱۹;۳۵٫۶۹۴۵۲۸ (نقشه)
دوشانتپه نام قریه ای واقع در اطراف طهران بود که در گذشته جزو حومۀ تهران محسوب می شد، امّا در حال حاضر به صورت بخشی از تهران بزرگ درآمده است. یکی از دروازه های قدیمی شهر طهران به نام دروازه دوشانتپه، به مسیر منتهی به این قریه گشوده می شد.
|
سید خندان شمیران نو شهرارا |
کلمه دوشان در زبان ترکی به معنای خرگوش می باشد و دلیل این که این محل با نام دوشان تپه خوانده شده بدلیل آن است که گویا در این قریه مرتفع، خرگوش وحشی فراوان بوده است. بعدها ناصرالدین شاه این محل را به منظور شکار خرگوش ها، قرق می کند.
دوشانتپه در زمان ناصرالدین شاه قاجار شکارگاه وی بوده است و عمدۀ شهرت این محل در کتابهای تاریخی، به همین خاطر می باشد. همچنین گاهی در این محل مسابقات اسبدوانی نیز برگزار می شده است.
ناصرالدین شاه قاجار در دوشانتپه یک باغ وحش بنا کرد. این باغ وحش قبل از آن، در محل باغ لالهزار قرار داشت و به دستور شاه قاجار، حیوانات و تجهیزات باغ وحش موجود در باغ لاله زار به باغ وحش دوشان تپه انتقال داده شد.
ددیگر بنای بسیار مشهور موجود در دوشان تپه، کاخ مشهور فرح آباد است که ناصر نجمی در کتاب تهران در گذر زمان، مانند بسیاری دیگر آن را منسوب به مظفرالدینشاه قاجار دانسته است. هرچند برخی نیز معتقدند که قدمت این کاخ به مراتب بیشتر نیز هست.
از جمله ابنیه جدیدتری که در دوشان تپه ساخته شده اند، می توان به فرودگاه نظامی دوشان تپه اشاره نمود که در عصر محمدرضاشاه پهلوی بنا
۴۸٫۵۸″ ۲۶′ ۵۱°شرقی ۳۰٫۸۹″ ۴۴′ ۳۵°شمالی / ۵۱٫۴۴۶۸۲۷۸غرب ۳۵٫۷۴۱۹۱۳۹جنوب / -۵۱٫۴۴۶۸۲۷۸;-۳۵٫۷۴۱۹۱۳۹
| در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
سید خندان نام محلهای در تهران است. پل سیدخندان مرز میان منطقه ۷ و منطقه ۳ شهرداری تهران است. یکی از مناطق مهم پل سیدخندان است که در ادامه به تونل رسالت ختم میشود
| در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
شمیران نو یکی از محلههای تهران واقع در منطقه چهار است.
در این محلهٔ نسبتاً بزرگ یک میدان وجود دارد به اسم میدان پاکدامن (شهدای سابق) و یک پارک به اسم پارک شقایق.
این ناحیه از شمال محدود میشود به جنگلهای لویزان از جنوب به پارکینگ شرکت اتوبوسرانی از غرب به پادگان نیروی دریایی و از شرق به خیابان هنگام.
مساجد مهم این منطقه عبارت اند از