فهرست بزرگترین کشورهای تولید کننده محصولا کشاورزی

محصولات غذایی

غلات و حبوبات [

حبوبات بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده
ارزن  هند  نیجریه
برنج  چین  هند
گندم  چین  هند
ذرت  ایالات متحده آمریکا  چین
جو (گیاه)  روسیه  کانادا
چاودار  روسیه  آلمان
سورگوم  ایالات متحده آمریکا  هند

سبزیجات [ویرایش]

سبزی بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده
لوبیا  هند  برزیل
لوبیای سبز  چین  اندونزی
نخود  هند  پاکستان
پاوس بنفش  هند  موزامبیک
گل کلم و کلم بروکلی  چین  هند
بادنجان  چین  هند
گوجه فرنگی  چین  ایالات متحده آمریکا
اسفناج  چین  ایالات متحده آمریکا
Cassava  نیجریه  تایلند
سویا  ایالات متحده آمریکا  برزیل
هویج  چین  روسیه
خیار  چین  ترکیه

میوه ها [ویرایش]

میوه بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده
موز  هند  فیلیپین
انبه  هند  چین
نارگیل  فیلیپین  اندونزی
نیشکر  برزیل  هند
انگور  ایتالیا  چین
پرتقال  برزیل  ایالات متحده آمریکا
پاپایا  هند  برزیل
هلو  چین  ایتالیا
سیب  چین  ایالات متحده آمریکا
آناناس  تایلند  برزیل
بادام  ایالات متحده آمریکا  اسپانیا
سیب زمینی شیرین  چین  اوگاندا
لیموترش  هند  مکزیک
گیاه توت‌فرنگی  ایالات متحده آمریکا  اسپانیا
زغال اخته  ایالات متحده آمریکا  کانادا
کیوی  ایتالیا  زلاندنو
انگور فرنگی  روسیه  لهستان
خرما  مصر  ایران
گیلاس  ترکیه  ایالات متحده آمریکا
آووکادو  مکزیک  شیلی
هندوانه  چین  ترکیه

آجیل ها [ویرایش]

اجیل بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده
بادام  ایالات متحده آمریکا اسپانیا
بادام هندی  ویتنام  هند
شاه بلوط  چین  کره جنوبی
فندق  ترکیه  ایتالیا
Sheanut  نیجریه  مالی
گردو  چین  ایالات متحده آمریکا

ادویه جات [ویرایش]

فهرست بزرگ‌ترین کشورهای تولیدکننده محصولات کشاورزی - قسمت دوم

فهرست بزرگ‌ترین کشورهای تولیدکننده محصولات کشاورزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 

این فهرست بزرگترین کشورهای تولید کننده محصولا کشاورزی است. تولید و مصرف محصولات کشاورزی، بر پایه معیار های توزیع آب و هوای جغرافیایی، پوشش گیاهی، و اقتصاد یک کشور است که برای تولید محصولات مهم تلقی می شود. محصولات کشاورزی را می توان بطور گسترده به مواد غذایی، الیاف، سوخت و مواد خام گروه بندی کرد.

نوشیدنی ها [ویرایش]

اشامیدنی بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده
چای  چین  هند
قهوه  برزیل  ویتنام
شیر  ایالات متحده آمریکا  هند

محصولات غیر خوراکی [ویرایش]

الیاف [ویرایش]

نخ بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده
Abaca  فیلیپین  اکوادور
پنبه  چین  هند
کتان‌ (گیاه)  چین  فرانسه
چتایی  هند  بنگلادش
ابریشم  چین  هند
Sisal  برزیل  تانزانی

فهرست بزرگ‌ترین کشورهای تولیدکننده محصولات کشاورزی - قسمت اول

فهرست بزرگ‌ترین کشورهای تولیدکننده محصولات کشاورزی از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد  
این فهرست بزرگترین کشورهای تولید کننده محصولا کشاورزی است. تولید و مصرف محصولات کشاورزی، بر پایه معیار های توزیع آب و هوای جغرافیایی، پوشش گیاهی، و اقتصاد یک کشور است که برای تولید محصولات مهم تلقی می شود. محصولات کشاورزی را می توان بطور گسترده به مواد غذایی، الیاف، سوخت و مواد خام گروه بندی کرد.   محصولات غذایی [ویرایش] غلات و حبوبات [ویرایش] حبوبات بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده ارزن  هند  نیجریه برنج  چین  هند گندم  چین  هند ذرت  ایالات متحده آمریکا  چین جو (گیاه)  روسیه  کانادا چاودار  روسیه  آلمان سورگوم  ایالات متحده آمریکا  هند سبزیجات [ویرایش] سبزی بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده لوبیا  هند  برزیل لوبیای سبز  چین  اندونزی نخود  هند  پاکستان پاوس بنفش  هند  موزامبیک گل کلم و کلم بروکلی  چین  هند بادنجان  چین  هند گوجه فرنگی  چین  ایالات متحده آمریکا اسفناج  چین  ایالات متحده آمریکا Cassava  نیجریه  تایلند سویا  ایالات متحده آمریکا  برزیل هویج  چین  روسیه خیار  چین  ترکیه میوه ها [ویرایش] میوه بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده موز  هند  فیلیپین انبه  هند  چین نارگیل  فیلیپین  اندونزی نیشکر  برزیل  هند انگور  ایتالیا  چین پرتقال  برزیل  ایالات متحده آمریکا پاپایا  هند  برزیل هلو  چین  ایتالیا سیب  چین  ایالات متحده آمریکا آناناس  تایلند  برزیل بادام  ایالات متحده آمریکا  اسپانیا سیب زمینی شیرین  چین  اوگاندا لیموترش  هند  مکزیک گیاه توت‌فرنگی  ایالات متحده آمریکا  اسپانیا زغال اخته  ایالات متحده آمریکا  کانادا کیوی  ایتالیا  زلاندنو انگور فرنگی  روسیه  لهستان خرما  مصر  ایران گیلاس  ترکیه  ایالات متحده آمریکا آووکادو  مکزیک  شیلی هندوانه  چین  ترکیه آجیل ها [ویرایش] اجیل بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده بادام  ایالات متحده آمریکا اسپانیا بادام هندی  ویتنام  هند شاه بلوط  چین  کره جنوبی فندق  ترکیه  ایتالیا Sheanut  نیجریه  مالی گردو  چین  ایالات متحده آمریکا ادویه جات [ویرایش] ادویه بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده دارچین  اندونزی  چین زنجبیل  هند  چین فلفل سیاه  ویتنام  هند فلفل قرمز  هند  چین میخک صدپر  اندونزی  ماداگاسکار جوز هندی  اندونزی  گرنادا وانیل  اندونزی  ماداگاسکار  

فهرست کشورهای تولیدکننده نمک

فهرست کشورهای تولیدکننده نمک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
تولید نمک کشورها در سال 2005

این فهرست کشورهای تولید کننده نمک بر اساس «بررسی زمین شناسی بریتانیا» در سپتامبر 2008 منتشر شده است.

رتبه کشور تولید نمک (تن) درصد تولید جهان
 جهان 210,000,000 100 %
1  ایالات متحده 46,500,000 &0000000000000022.140000۲۲٫۱۴ %
2  چین 37,101,000 &0000000000000017.670000۱۷٫۶۷ %
3  هند 15,000,000 &0000000000000007.140000۷٫۱۴ %
4  کانادا 14,125,000 &0000000000000006.730000۶٫۷۳ %
5  استرالیا 11,211,000 &0000000000000005.340000۵٫۳۴ %
6  مکزیک 8,180,000 &0000000000000003.900000۳٫۹ %
7  فرانسه 7,000,000 &0000000000000003.330000۳٫۳۳ %
8  برزیل 6,500,000 &0000000000000003.100000۳٫۱ %
9  شیلی 6,000,000 &0000000000000002.860000۲٫۸۶ %
10  بریتانیا 5,800,000 &0000000000000002.760000۲٫۷۶ %
11  هلند 5,000,000 &0000000000000002.380000۲٫۳۸ %
12  ایتالیا 3,600,000 &0000000000000001.710000۱٫۷۱ %
13  اسپانیا 3,200,000 &0000000000000001.520000۱٫۵۲ %
14  روسیه 2,800,000 &0000000000000001.330000۱٫۳۳ %
15  ایران 2,618,000 &0000000000000001.250000۱٫۲۵ %
16  رومانی 2,450,000 &0000000000000001.170000۱٫۱۷ %
17  مصر 2,400,000 &0000000000000001.140000۱٫۱۴ %
18  اوکراین 2,300,000 &0000000000000001.100000۱٫۱ %
19  ترکیه 2,250,000 &0000000000000001.070000۱٫۰۷ %
20  بلغارستان 1,800,000 &0000000000000000.860000۰٫۸۶ %
21  لهستان 1,600,000 &0000000000000000.760000۰٫۷۶ %
22  پاکستان 1,320,000 &0000000000000000.630000۰٫۶۳ %
23  ویتنام 1,300,000 &0000000000000000.620000۰٫۶۲ %
24  ژاپن 1,251,000 &0000000000000000.600000۰٫۶ %
25  آرژانتین 1,200,000 &0000000000000000.570000۰٫۵۷ %
26  تایلند 1,000,000 &0000000000000000.480000۰٫۴۸ %
27  باهاما 900,000 &0000000000000000.430000۰٫۴۳ %
28  فلسطین 800,000 &0000000000000000.380000۰٫۳۸ %
29  کره جنوبی 800,000 &0000000000000000.380000۰٫۳۸ %
31  آلمان 746,000 &0000000000000000.360000۰٫۳۶ %
30  نامیبیا 700,000 &0000000000000000.330000۰٫۳۳ %
32  اندونزی 680,000 &0000000000000000.320000۰٫۳۲ %
33  دانمارک 610,000 &0000000000000000.290000۰٫۲۹ %
34  تونس 608,000 &0000000000000000.290000۰٫۲۹ %
35  فیلیپین 600,000 &0000000000000000.290000۰٫۲۹ %
36  پرتغال 600,000 &0000000000000000.290000۰٫۲۹ %
37  کلمبیا 540,000 &0000000000000000.260000۰٫۲۶ %
38  آنتیل هلند 500,000 &0000000000000000.240000۰٫۲۴ %
39  کره شمالی 500,000 &0000000000000000.240000۰٫۲۴ %
40  اردن 410,000 &0000000000000000.200000۰٫۲ %
41  اتریش 401,000 &0000000000000000.190000۰٫۱۹ %
42  بنگلادش 350,000 &0000000000000000.170000۰٫۱۷ %
43  ونزوئلا 350,000 &0000000000000000.170000۰٫۱۷ %
44  آفریقای جنوبی 336,000 &0000000000000000.160000۰٫۱۶ %
45  بلاروس 300,000 &0000000000000000.140000۰٫۱۴ %
46  سوئیس 300,000 &0000000000000000.140000۰٫۱۴ %
47  غنا 250,000 &0000000000000000.120000۰٫۱۲ %
48  پرو 249,000 &0000000000000000.120000۰٫۱۲ %
49  مراکش 240,000 &0000000000000000.110000۰٫۱۱ %
50  ترکمنستان 215,000 &0000000000000000.100000۰٫۱ %
51  بوتساوانا 208,000 &0000000000000000.100000۰٫۱ %
52  مارتینیک 200,000 &0000000000000000.100000۰٫۱ %
53  عربستان سعودی 200,000

فهرست بزرگترین کشورهای تولید کننده محصولا کشاورزی

محصولات غذایی [ویرایش] غلات و حبوبات [ویرایش] حبوبات بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده ارزن  هند  نیجریه برنج  چین  هند گندم  چین  هند ذرت  ایالات متحده آمریکا  چین جو (گیاه)  روسیه  کانادا چاودار  روسیه  آلمان سورگوم  ایالات متحده آمریکا  هند سبزیجات [ویرایش] سبزی بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده لوبیا  هند  برزیل لوبیای سبز  چین  اندونزی نخود  هند  پاکستان پاوس بنفش  هند  موزامبیک گل کلم و کلم بروکلی  چین  هند بادنجان  چین  هند گوجه فرنگی  چین  ایالات متحده آمریکا اسفناج  چین  ایالات متحده آمریکا Cassava  نیجریه  تایلند سویا  ایالات متحده آمریکا  برزیل هویج  چین  روسیه خیار  چین  ترکیه میوه ها [ویرایش] میوه بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده موز  هند  فیلیپین انبه  هند  چین نارگیل  فیلیپین  اندونزی نیشکر  برزیل  هند انگور  ایتالیا  چین پرتقال  برزیل  ایالات متحده آمریکا پاپایا  هند  برزیل هلو  چین  ایتالیا سیب  چین  ایالات متحده آمریکا آناناس  تایلند  برزیل بادام  ایالات متحده آمریکا  اسپانیا سیب زمینی شیرین  چین  اوگاندا لیموترش  هند  مکزیک گیاه توت‌فرنگی  ایالات متحده آمریکا  اسپانیا زغال اخته  ایالات متحده آمریکا  کانادا کیوی  ایتالیا  زلاندنو انگور فرنگی  روسیه  لهستان خرما  مصر  ایران گیلاس  ترکیه  ایالات متحده آمریکا آووکادو  مکزیک  شیلی هندوانه  چین  ترکیه آجیل ها [ویرایش] اجیل بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده بادام  ایالات متحده آمریکا اسپانیا بادام هندی  ویتنام  هند شاه بلوط  چین  کره جنوبی فندق  ترکیه  ایتالیا Sheanut  نیجریه  مالی گردو  چین  ایالات متحده آمریکا ادویه جات [ویرایش] ادویه بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده دارچین  اندونزی  چین زنجبیل  هند  چین فلفل سیاه  ویتنام  هند فلفل قرمز  هند  چین میخک صدپر  اندونزی  ماداگاسکار جوز هندی  اندونزی  گرنادا وانیل  اندونزی  ماداگاسکار نوشیدنی ها [ویرایش] اشامیدنی بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده چای  چین  هند قهوه  برزیل  ویتنام شیر  ایالات متحده آمریکا  هند محصولات غیر خوراکی [ویرایش] الیاف [ویرایش] نخ بزرگترین تولید کننده دومین تولید کننده Abaca  فیلیپین  اکوادور پنبه  چین  هند کتان‌ (گیاه)  چین  فرانسه چتایی  هند  بنگلادش ابریشم  چین  هند Sisal  برزیل  تانزانیا  

فهرست کشورها بر پایه سرانه وسایل نقلیه - قسمت دوم

فهرست کشورها بر پایه سرانه وسایل نقلیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو

این مقاله شامل فهرست وسایل نقلیه موتوری کشورها، در هر ۱۰۰۰ نفر می باشد. برخی از آمار و ارقام این فهرست مانند موتور سیکلت و برخی خودروهای سواری، در این لیست گنجانده شده است.

رتبه کشور وسایل نقلیه موتوری در هر ۱۰۰۰ نفر یادداشت ها
۷۱  چین ۱۲۸ تا سال ۲۰۰۹
۷۲  آفریقای جنوبی ۱۲۳ تا سال ۲۰۰۹
۷۳  سیشل ۱۱۸
۷۴  تونس ۱۱۶
۷۵  ونزوئلا ۱۱۰
۷۶  سنت وینسنت و گرنادین‌ها ۱۰۰
۷۷  اوکراین ۱۴۰ تا سال ۲۰۰۷
۷۸  شیلی ۹۷
۷۹  موریس|موریس (جزیره)|موریس ۸۸
۸۰  بلاروس ۸۷
۸۱  جامائیکا ۸۵
۸۲  هنگ کنگ ۸۳
۸۳  کلمبیا ۶۷
۸۴  پاراگوئه ۶۳
۸۵  جمهوری دومینیکن ۶۲
۸۶  بوتسوانا ۵۷
۸۷  السالوادور ۵۷
۸۸  وانواتو ۵۴
۸۹  مراکش ۵۳
۹۰  آذربایجان ۵۱
۹۱  عراق ۵۰
۹۲  مولداوی ۴۹
۹۳  اردن ۴۷
۹۴  بولیوی ۴۶
۹۵  اکوادور ۴۴
۹۶  ساموآ ۴۱
۹۷  پرو ۴۱
۹۸  گویان ۴۱
۹۹  آلبانی ۳۵
۱۰۰  نیکاراگوئه ۳۳
۱۰۱  فیلیپین ۳۱
۱۰۲  مصر ۳۰
۱۰۳  کیپ ورد ۳۰
۱۰۴  جیبوتی ۲۸
۱۰۵  سری‌لانکا ۲۵
۱۰۶  اندونزی ۲۱
۱۰۷  جمهوری دموکراتیک کنگو ۱۹
۱۰۸  گوآتمالا ۱۹
۱۰۹  سنگال ۱۸
۱۱۰  لیبریا ۱۳
۱۱۱  پاپوآ گینه نو ۱۳
۱۱۲  هائیتی ۱۲
۱۱۳  ساحل عاج ۱۲
۱۱۴  هند ۱۲
۱۱۵  هندوراس ۱۱
۱۱۶  سیرا لئون ۱۱
۱۱۷  بلیز ۱۰
۱۱۸  نپال ۹
۱۱۹  پاکستان ۸ از سال ۲۰۰۹ به استثنای موتورسیکلت و چرخه کابین
۱۲۰  کامرون ۸
۱۲۱  میانمار ۶
۱۲۲  گینه بیسائو ۶
۱۲۳  بورکینافاسو ۶
۱۲۴  موریتانی ۵
۱۲۵  بروندی ۵
۱۲۶  گینه ۵
۱۲۷  نیجر ۴
۱۲۸  آنگولا ۴
۱۲۹  جمهوری آفریقای مرکزی ۴
۱۳۰  اوگاندا ۴
۱۳۱  چاد ۳
۱۳۲  سودان ۳
۱۳۳  سومالی ۳
۱۳۴  روآندا ۲
۱۳۵  موزامبیک ۲
۱۳۶  بنگلادش ۲
۱۳۷  بنین ۲
۱۳۸  اتیوپی ۱
۱۳۹  مالی ۱
۱۴۰  ماداگاسکار ۱
۱۴۱  نیجریه ۱
۱۴۲  افغانستان
۱۴۳  مالاوی

منابع [ویرایش]

فهرست کشورها بر پایه سرانه وسایل نقلیه - قسمت اول

فهرست کشورها بر پایه سرانه وسایل نقلیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو

این مقاله شامل فهرست وسایل نقلیه موتوری کشورها، در هر ۱۰۰۰ نفر می باشد. برخی از آمار و ارقام این فهرست مانند موتور سیکلت و برخی خودروهای سواری، در این لیست گنجانده شده است.

رتبه کشور وسایل نقلیه موتوری در هر ۱۰۰۰ نفر یادداشت ها
۱  ایالات متحده آمریکا ۷۷۹ اتومبیل های مسافری (از جمله suv ها، وانت، غیر موتوری، تریلر، تا سال ۲۰۰۸
۲  لوکزامبورگ ۶۹۷ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۳  ایسلند ۶۵۸
۴  استرالیا ۶۱۹
۵  پورتوریکو ۶۱۷ در سال ۲۰۰۴
۶  ایتالیا ۵۷۱ اتومبیل های مسافری تا سال ۲۰۰۸
۷  کانادا ۵۶۳
۸  زلاندنو ۵۸۲ اتومبیل های مسافری تا سال ۲۰۱۰
۹  اتریش ۵۵۸
۱۰  آلمان ۵۵۸ اتومبیل های مسافری تا سال ۲۰۰۸
۱۱  فنلاند ۵۴۳ اتومبیل های مسافری تا سال ۲۰۰۸
۱۲  ژاپن ۵۴۳
۱۳  جمهوری ایرلند ۵۴۲ تا سال ۲۰۰۶
۱۴  مالت ۵۳۹ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۱۵  سوئیس ۵۳۹ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۱۶  نروژ ۴۹۴
۱۷  فرانسه ۴۹۴ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۱۸  اسلوونی ۴۸۸ تا سال ۲۰۰۶
۱۹  بلژیک ۴۸۶ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۲۰  اسپانیا ۴۷۹ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۲۱  سوئد ۴۷۵ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۲۲  بریتانیا ۴۵۸ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۲۳  هلند ۴۵۷ تا سال ۲۰۰۹
۲۴  یونان ۴۵۵ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۲۵  لیتوانی ۴۵۳ تا سال ۲۰۰۸
۲۶  قبرس ۴۵۰
۲۷  لبنان ۴۳۴
۲۸  استونی ۴۱۰ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۲۹  دانمارک ۴۰۸
۳۰  جمهوری چک ۳۹۹ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۳۱  لهستان ۳۸۲
۳۲  قطر ۳۷۸
۳۳  پرتغال ۳۷۴ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۳۴  لتونی ۳۷۲ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۳۵  کره جنوبی ۳۳۸ تا سال ۲۰۰۷
۳۶  عربستان سعودی ۳۳۶
۳۷  بلغارستان ۳۳۳ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۳۸  بحرین ۳۲۲
۳۹  آنتیگوا و باربودا ۳۰۲
۴۰  مجارستان ۳۰۱ تا سال ۲۰۰۹
۴۱  باهاما ۲۸۹
۴۲  مالزی ۲۷۳ تا سال ۲۰۰۷
۴۳  آرژانتین ۲۶۳
۴۴  اسلواکی ۲۶۱ اتومبیل های مسافری، تا سال ۲۰۰۸
۴۵  رومانی ۲۴۶ تا سال ۲۰۰۹
۴۶  اسرائیل ۲۳۹
۴۷  لیبی ۲۳۴
۴۸  کرواسی ۲۳۳
۴۹  سنت کیتس و نویس ۲۲۳
۵۰  روسیه ۲۱۳ تا سال ۲۰۰۸
۵۱  مکزیک ۲۰۹ تا سال ۲۰۰۸
۵۲  بوسنی و هرزگوین ۱۹۳
۵۳  امارات متحده عربی ۱۹۳
۵۴  باربادوس ۱۸۸
۵۵  ترکیه ۱۸۲ تا سال ۲۰۰۹
۵۶  ایران ۱۷۵ تا سال ۲۰۱۰، به استثنای موتور سیکلت. علاوه بر این در سال ۲۰۱۰، ۱۱۰ موتور سیکلت در هر ۱۰۰۰ نفر وجود دارد.
۵۷  تونگا ۱۷۴
۵۸  اروگوئه ۱۷۴
۵۹  سورینام ۱۷۲
۶۰  قزاقستان ۱۷۰ تا سال ۲۰۰۷
۶۱  پاناما ۱۶۷ از سال ۲۰۰۹
۶۲  سنت لوسیا ۱۶۶
۶۳  دومینیکا ۱۶۳
۶۴  سنگاپور ۱۵۸
۶۵  جمهوری مقدونیه ۱۵۷
۶۶  برزیل ۱۵۶ تا سال ۲۰۰۹
۶۶  نائورو ۱۵۶
۶۷  الجزایر ۱۵۴
۶۸  ترینیداد و توباگو ۱۵۱
۶۹  عمان ۱۵۰
۷۰  فیجی ۱۲۹

فهرست کشورها درصد جمعیت در فقر - قسمت دوم

جمعیت زیر 1.25 و
2 دلار ( PPP ) در روز (٪) (خط فقر بین المللی) جمعیت زیر ملی خط فقر (٪) کشور [1] [2] آلبانی 02،0 07،9 الجزایر 06،8 [3] 23.6 [3] آنگولا 54.3 70.2 آرژانتین 0.9 2.4 ارمنستان 03،7 21.0 جمهوری آذربایجان بنگلادش 49.6 81.3 بلاروس بنین 47.3 75.3 بوتان 26.2 49.5 بولیوی 14 21.9 بوسنی و هرزگوین بوتسوانا 31.2 [3] 49.4 [3] برزیل 3.8 9.9 بلغارستان 02،4 بورکینافاسو 56.5 81.2 بروندی 81.3 93.5 کامبوج 25.8 57.8 کامرون 32.8 57.7 کیپ ورد 20.6 40.2 جمهوری آفریقای مرکزی 62.4 81.9 خرده کاغذ 61.9 83.3 خوراک لوبیای پر ادویه 0.8 2.4 چین ، جمهوری خلق 15.9 36.3 کلمبیا 16.0 27.9 کومور 46.1 65 کنگو ، جمهوری دموکراتیک 59.2 79.6 کنگو ، جمهوری 54.1 74.4 کاستاریکا 0.7 5.4 ساحل عاج 23.3 46.8 کرواسی جمهوری چک [3] [3] جیبوتی 18.8 41.2 جمهوری دومینیکن 04،4 13.6 اکوادور 5.1 13.4 مصر 18.5 السالوادور 06،4 15.2 استونی اتیوپی 39.0 77.6 گابن 04،8 19.6 گامبیا 34.3 56.7 گرجستان 13.4 30.4 غنا 30.0 53.6 گواتمالا 11.7 24.3 گینه 70.1 87.2 گینه بیسائو 48.8 77.9 گویان 07،7 [3] 16.8 [3] هاییتی 54.9 72.1 هندوراس 18.2 35.4 مجارستان هندوستان 37 10.0 اندونزی 29.4 50.6 ایران 08،0 جامائیکا 05،8 اردن 03،5 قزاقستان کنیا 19.7 39.9 قرقیزستان 03،4 27.5 لائوس 44 [4] 76.8 [4] لتونی لسوتو 43.4 62.2 لیبریا 83.7 94.8 لیتوانی مقدونیه 0.3 4.3 ماداگاسکار 67.8 89.6 مالاوی 73.9 90.4 مالزی 07،8 مالی 51.4 77.1 موریتانی 21.2 44.1 مکزیک 3.4 8.1 مولدووا 02،4 11.5 مغولستان 02،2 13.6 مونته نگرو مراکش 02،5 14.0 موزامبیک 74.7 90 نامیبیا 49.1 [3] 62.2 [3] نپال 55.1 77.6 نیکاراگوئه 15.8 31.9 نیجر 65.9 85.6 نیجریه 64.4 83.9 پاکستان 22.6 60.3 پاناما 9.5 17.9 پاپوآ گینه نو 35.8 [3] 57.4 [3] پاراگوئه 5.1 13.2 پرو 5.9 14.7 فیلیپین 22.6 45.0 لهستان رومانی 04،1 روسیه رواندا 76.6 90.3 سنت لوسیا 20.9 [3] 40.6 [3] سنگال 33.5 60.4 صربستان سیشل سیرالئون 53.4 76.1 اسلواکی [3] [3] اسلوونی آفریقای جنوبی 26.2 35.7 سری لانکا 14 39.7 سورینام 15.5 [3] 27.2 [3] سوازیلند 62.9 81 تاجیکستان 21.5 50.8 تانزانیا 88.5 96.6 تایلند 11.5 تیمور لسته 37.2 72.8 توگو 38.7 69.3 ترینیداد و توباگو 04،2 [3] 13.5 [3] تونس 02،6 12.8 بوقلمون ترکمنستان 24.8 [3] 49.6 [3] اوگاندا 51.5 75.6 اوکراین اروگوئه 0.0 0.2 ازبکستان 46.3 76.7 ونزوئلا 3.5 10.1 ویتنام 21.5 48.4 یمن 17.5 46.6 زامبیا 64.3 81.5 کشور برنامه عمران سازمان ملل متحد [5] CIA [6] سال دیگر سال افغانستان 42 36 FY08/09 N / A N / A آلبانی 18.5 25 2004 تخمین 25 2002 [7] الجزایر 22.6 23 2006 تخمین N / A N / A آندورا N / A 08 2008 N / A N / A آنگولا N / A 40.5 2006 تخمین N / A N / A آنگویلا N / A 23 2002 N / A N / A آرژانتین N / A 30 2010 11.3 2009 [8] [9] ارمنستان 50.9 26.5 2006 تخمین 51 2001 [7] اتریش N / A 06 2008 N / A N / A جمهوری آذربایجان N / A 11 2009 تخمین N / A 2001 [7] باهاماس N / A 09،3 2004 N / A N / A بنگلادش 49.8 36.3 2008 تخمین 50 2000 [7] بلاروس 17.4 27.1 سال 2003 18 2002 [7] بلژیک N / A 15.2 2007 تخمین N / A N / A بلیز N / A 33.5 2002 تخمین N / A N / A بنین 39 37.4 2007 تخمین N / A N / A برمودا N / A 19 2000 N / A N / A بوتان N / A 23.2 2008 N / A N / A بولیوی 64.6 N / A N / A 54.0 2007 [8] بوسنی و هرزگوین 19.5 25 2004 تخمین 20 2002 [7] بوتسوانا N / A 30.3 2003 N / A N / A برزیل 21.5 26 2008 24.9 2009 [8] بلغارستان 12.8 14 2008 13 2001 [7] بورکینافاسو 46.4 46.4 2004 46 2003 [7] برمه N / A 32.7 2007 تخمین N / A N / A بروندی 68 68 2002 تخمین N / A N / A کامبوج 35 31 2004 35 2004 [7] کامرون 40.2 48 2000 تخمین 40 2001 [7] کانادا N / A 09،4 2008 [10] 4.9 2004 [11] کیپ ورد N / A 30 2000 N / A N / A خرده کاغذ 43.4 80 2001 تخمین N / A N / A خوراک لوبیای پر ادویه 17 18.2 2005 11.5 2009 [8] جمهوری خلق چین 02،8 02،8 2007 [12] N / A N / A کلمبیا 64 46.8 2008 45.7 2009 [8] کومور N / A 60 2002 تخمین N / A N / A کنگو ، جمهوری دموکراتیک 71.3 71 2006 تخمین N / A کنگو ، جمهوری 42.3 N / A N / A N / A کاستاریکا 23.9 16 2006 تخمین 18.9 2009 [8] ساحل عاج N / A 42 2006 تخمین N / A N / A کرواسی 11.1 17 2008 N / A N / A دانمارک N / A 12.1 2007 N / A N / A جیبوتی N / A 42 2007 تخمین N / A N / A دومینیکا N / A 30 2002 تخمین N / A N / A جمهوری دومینیکن 42.2 42.2 2004 41.1 2009 [8] اکوادور 45.2 35.1 2008 40.2 2009 [8] [9] مصر 16.7 20 2005 تخمین 17 1999-2000 [7] السالوادور 37.2 30.7 2006 تخمین 47.9 2009 [8] اریتره 53 50 2004 تخمین N / A N / A استونی 08،9 19.7 2008 N / A N / A اتیوپی 44.2 38.7 FY05/06 تخمین 44 1999-2000 [7] فیجی N / A 25.5 FY90/91 N / A N / A فرانسه N / A 06،2 2004 N / A N / A گامبیا 61.3 N / A N / A 61 2003 [7] نوار غزه N / A 70 2009 تخمین N / A N / A گرجستان 54.5 31 2006 54 2003 [7] آلمان N / A 11 2001 تخمین N / A N / A غنا 28.5 28.5 2007 تخمین 28 2005-6 [7] یونان N / A 20 2009 تخمین N / A N / A گرینلند N / A 09،2 2007 N / A N / A گرانادا N / A 32 2000 N / A N / A گوام N / A 23 2001 تخمین N / A N / A گواتمالا 56.2 56.2 2004 تخمین 54.8 2006 [8] گینه 40 47 2006 تخمین N / A N / A گینه بیسائو 65.7 N / A N / A 66 2002 [7] هاییتی 65 80 سال 2003 N / A N / A هندوراس 50.7 65 2010 68.9 2007 [8] مجارستان 17.3 12 2010 تخمین N / A N / A هندوستان 28.6 25 2007 تخمین 29 1999-2000 [7] اندونزی 16 13.33 2010 17 2004 [7] ایران N / A 18 2007 تخمین N / A N / A ایرلند N / A 05،5 2009 تخمین 06،8 2004 تخمین [13] اسرائيل N / A 23.6 2007 [14] N / A N / A جامائیکا 18.7 14.8 سال 2003 19 2000 [7] ژاپن N / A 15.7 2007 [15] N / A N / A اردن 14.2 14.2 2002 14 2002 [7] قزاقستان 15.4 12.1 2008 15 2002 [7] کنیا 52 50 2000 تخمین N / A N / A کره جنوبی N / A 15 2006 تخمین N / A N / A کوزوو N / A 35 2007 تخمین N / A N / A قرقیزستان 43.1 40 2004 تخمین 43 2005 [7] لائوس 33 26 2009 تخمین 33 2003 [7] لتونی 05،9 N / A N / A 06 2004 [7] لبنان N / A 28 1999 تخمین N / A N / A لسوتو 68 49 1999 N / A N / A لیبریا N / A 80 2000 تخمین N / A N / A لیبی 7.2 7.2 2009 N / A N / A لیتوانی N / A 04 2003 N / A N / A مقدونیه 21.7 28.7 2008 30.9 2010 [16] ماداگاسکار 71.3 50 2004 تخمین N / A N / A مالاوی 65.3 53 2004 N / A N / A مالزی 15.5 05،1 2002 تخمین N / A N / A مالدیو N / A 16 2008 N / A N / A مالی 63.8 36.1 2005 تخمین N / A N / A موریتانی 46.3 40 2004 تخمین 46 2000 [7] موریس 10.6 08 2006 تخمین N / A N / A مکزیک 17.6 18.2 2008 [17] 34.8 2008 [8] میکرونزی ، ایالات فدرال N / A 26.7 2000 N / A N / A مولدووا 48.5 26.3 2009 48 2002 [7] مغولستان 36.1 36.1 2004 36 2002 [7] مونته نگرو N / A 07 2007 تخمین N / A N / A مراکش 19 15 2007 تخمین N / A N / A موزامبیک 54.1 70 2001 تخمین 54 2002-3 [7] نپال 30.9 24.7 2008 31 2003-4 [7] هلند N / A 10.5 2005 N / A N / A نیکاراگوئه 45.8 48 2005 61.9 2005 [8] نیجر 63 63 1993 تخمین N / A N / A نیجریه 34.1 70 2007 تخمین N / A N / A نروژ N / A N / A N / A 04،3 2007 [18] پاکستان 32.6 24 FY05/06 تخمین N / A N / A پاناما 37.3 28.6 2006 تخمین 26.4 2009 [8] پاپوآ گینه نو 37.5 37 2002 تخمین N / A N / A پاراگوئه 20.5 19.4 2008 تخمین 56.0 2009 [8] پرو 53.1 34.8 2009 34.8 2009 [8] فیلیپین 25.1 32.9 2006 تخمین N / A N / A لهستان 14.8 17 سال 2003 N / A N / A پرتغال N / A 18 2006 N / A N / A رومانی 28.9 25 2005 تخمین N / A N / A روسیه 19.6 13.1 2009 13.1 دسامبر 2008 [19] رواندا 60.3 60 2001 تخمین 60 1999-2000 [7] سائوتومه و پرینسیپ N / A 54 2004 تخمین N / A N / A سنگال 33.4 54 2001 تخمین N / A N / A صربستان N / A 07،9 2008 تخمین N / A N / A سیرالئون 70.2 70.2 2004 70 2003-4 [7] اسلواکی 16.8 21 2002 N / A N / A اسلوونی N / A 12.3 2008 N / A N / A آفریقای جنوبی N / A 50 2000 تخمین N / A N / A جنوب سودان 50.6 N / A 2005 N / A N / A اسپانیا N / A 19.8 2005 N / A N / A سری لانکا 22.7 23 2008 تخمین 23 2002 [7] سودان N / A 40 2004 تخمین N / A N / A سورینام N / A 70 2002 تخمین N / A N / A سوازیلند 69.2 69 2006 69 2000-1 [7] سویس N / A 07،4 2009 N / A N / A سوریه N / A 11.9 2006 تخمین N / A N / A جمهوری چین ( تایوان ) N / A 01،08 2008 تخمین N / A N / A تاجیکستان 44.4 60 2009 تخمین N / A N / A تانزانیا 35.7 36 2002 تخمین 36 2000-1 [7] تایلند 13.6 09،6 2006 تخمین N / A N / A تیمور لسته 39.7 42 سال 2003 N / A N / A توگو 32.3 32 1989 تخمین N / A N / A تونگا N / A 24 FY03/04 N / A N / A ترینیداد و توباگو 21 17 2007 تخمین N / A N / A تونس 07،6 03،8 2005 تخمین 03،8 2005 [20] بوقلمون 27 17.11 2008 20.5 2005 [21 ترکمنستان N / A 30 2004 تخمین N / A N / A اوگاندا 37.7 35 2001 تخمین 38 2002-3 [7] اوکراین 19.5 35 2009 20 2003 [7] امارات متحده عربی N / A 19.5 2003 N / A N / A پادشاهی متحده N / A 14 2006 تخمین N / A N / A ایالات متحده N / A 12 2004 تخمین 14.3 2009 [22] اروگوئه N / A 27.4 2006 [23] 10.7 2009 [8] [9] ازبکستان 27.2 26 2008 تخمین 28 2000 [7] ونزوئلا 52 37.9 yearend 2005 تخمین 27.6 2008 [8] ویتنام 28.9 12.3 2009 تخمین 29 2002 [7] جزایر ویرجین ایالات متحده N / A 28.9 2002 N / A N / A کرانه باختری N / A 46 2007 تخمین N / A N / A یمن 41.8 45.2 2003 N / A N / A زامبیا 68 86 1993 68 2004 [7] زیمبابوه 34.9 68 2004 N / A N / A

فهرست کشورها بر نرخ سواد

فهرست کشورها بر نرخ سواد از ویکیپدیا ، دانشنامه آزاد نقشه جهان نشان دهنده سواد آموزی کشور ( 2007/2008 گزارش توسعه انسانی) خاکستری = هیچ اطلاعات نقشه جهان نشان می دهد شاخص آموزش و پرورش توسط کشور (2007/2008 گزارش توسعه انسانی )
فهرست کشورهای سواد نرخ ، همانطور که در برنامه توسعه سازمان ملل متحد در گزارش سال 2009 [1] [2 ] نرخ سواد بزرگسالان. این گزارش با استفاده از داده ها در نرخ سواد بزرگسالان از سازمان ملل متحد آموزشی ، سازمان علمی و فرهنگی (یونسکو) موسسه آمار (UIS) آوریل 2007 ارزیابی (موسسه آمار یونسکو برای 2007a) ، که ترکیبی از تخمین مستقیم ملی با تخمین های اخیر بر اساس جهانی آن سن خاص سواد مدل پیش بینی در سال 2007 توسعه یافته شده است. برآورد ملی ، در دسترس از طریق تلاش هدفمند توسط UIS برای جمع آوری داده ها سواد اخیر از کشور ساخته شده ، از سرشماری ملی یا بین سال های 1995 و 2005 نظر سنجی به دست آمد. برآوردهای اخیر در دسترس نباشد ، برآورد UIS های قدیمی تر ، در ماه ژوئیه سال 2002 تولید شده و عمدتا بر اساس داده های ملی جمع آوری شده قبل از سال 1995 ، به جای استفاده شده است. بسیاری از کشورهای با درآمد بالا ، داشتن سطح بالا به دست آمده از سواد ، دیگر جمع آوری آمار سواد اولیه و در نتیجه در اطلاعات UIS. در محاسبه شاخص توسعه انسانی (HDI) ، نرخ باسوادی 99.0 ٪ برای کشورهای با درآمد بالا که اطلاعات مربوط به سواد آموزی به بزرگسالان گزارش فرض شده است. در جمع آوری داده ها سواد ، بسیاری از کشورها برآورد تعداد افراد با سواد بر اساس خود گزارش داده است. برخی از استفاده از داده های دستیابی به امکانات آموزشی به عنوان یک پروکسی ، اما اقدامات از حضور در مدارس و یا اتمام کلاس مختلف ممکن است تفاوت کند. از آنجا که تعاریف و روش های جمع آوری داده ها در سراسر کشور متفاوت است ، برآورد سواد را باید با احتیاط استفاده می شود. -- سازمان ملل متحد برنامه توسعه گزارش 2009 [3] [4] صفحه 171    فهرست # رتبه کشور سواد میزان [B] 1 1 گرجستان ~ 100.0 2 2 کوبا 99.9 3 2 استونی 99.8 4 2 لتونی 99.8 5 5 باربادوس 99.7 [J] 6 5 اسلوونی 99.7 [L] 7 5 بلاروس 99.7 8 5 لیتوانی 99.7 9 5 اوکراین 99.7 10 5 ارمنستان 99.7 11 11 قزاقستان 99.6 12 11 تاجیکستان 99.6 13 13 جمهوری آذربایجان 99.5 14 13 ترکمنستان 99.5 15 13 روسیه 99.5 16 16 مجارستان 99.4 [J] 17 17 قرقیزستان 99.3 18 17 لهستان 99.3 [J] 19 19 تونگا 99.2 20 20 آلبانی 99.0 21 20 آنتیگوا و باربودا 99.0 [درخواست] 22 20 استرالیا 99.0 [D] 23 20 اتریش 99.0 [D] 24 20 بلژیک 99.0 [D] 25 20 کانادا 99.0 [D] 26 20 جمهوری چک 99.0 [D] 27 20 کره شمالی 99.0 [D] 28 20 دانمارک 99.0 [D] 29 20 فنلاند 99.0 [D] 30 20 فرانسه 99.0 [D] 31 20 آلمان 99.0 [D] 32 20 گویان 99.0 [J] 33 20 ایسلند 99.0 [D] 34 20 ایرلند 99.0 [D] 35 20 ژاپن 99.0 [D] 36 20 کره جنوبی 99.0 [D] 37 20 لوکزامبورگ 99.0 [D] 38 20 هلند 99.0 [D] 39 20 نیوزیلند 99.0 [D] 40 20 نروژ 99.0 [D] 41 20 اسلواکی 99.0 [D] 42 20 سوئد 99.0 [D] 43 20 سویس 99.0 [D] 44 20 پادشاهی متحده 99.0 [D] 45 20 ایالات متحده همچنین نگاه کنید به : سواد در ایالات متحده 99.0 [D] 46 46 ایتالیا 98.9 47 47 ساموا 98.7 [L] 48 47 ترینیداد و توباگو 98.7 [L] 49 47 کرواسی 98.7 50 50 بلغارستان 98.3 51 51 اسپانیا 97.9 [D] 52 51 اروگوئه 97.9 53 53 سنت کیتس و نویس 97.8 [K] 54 54 قبرس 97.7 55 55 رومانی 97.6 56 55 آرژانتین 97.6 57 57 مغولستان 97.3 58 58 اسرائيل 97.1 [K] 59 59 یونان 97.1 60 60 مالدیو 97.0 61 60 مقدونیه 97.0 62 62 ازبکستان 96.9 [J] 63 63 بوسنی و هرزگوین 96.7 64 64 خوراک لوبیای پر ادویه 96.5 65 65 صربستان 96.4 66 66 گرانادا 96.0 [درخواست] 67 67 سنگاپور 95.9 68 68 ظروف چینی 95.9 [K] 69 69 کاستاریکا 95.9 70 70 باهاما 95.8 [J] 71 71 ونزوئلا 95.2 72 72 برونئی 94.9 73 73 پرتغال 94.9 [L] 74 74 سنت لوسیا 94.8 [درخواست] 75 75 هنگ کنگ 94.6 [J] 76 76 پاراگوئه 94.6 [L] 77 77 کویت 94.5 78 77 فیجی 94.4 [J] 79 79 تایلند 94.1 80 80 پاناما 93.4 81 80 فیلیپین 93.4 82 82 تشکیلات خودگردان فلسطین 93.3 [P] 83 83 قطر 93.1 84 84 مکزیک 92.8 85 85 کلمبیا 92.7 86 86 جزیره مالت 92.4 87 87 اندونزی 92.0 88 88 مالزی 91.9 89 89 سیشل 91.8 90 90 زیمبابوه 91.2 [L] 91 91 اردن 91.1 92 92 اکوادور 91.0 93 93 سری لانکا 94.2 [W] 94 94 بولیوی 90.7 95 95 سورینام 90.4 96 96 ویتنام 90.3 97 97 امارات متحده عربی 90.0 [L] 98 97 برزیل 90.0 99 99 میانمار 89.9 100 100 پرو 89.6 101 100 لبنان 89.6 [J] 102 102 جمهوری دومینیکن 89.1 103 103 بحرین 88.8 104 104 بوقلمون 88.7 105 105 سنت وینسنت و گرنادین 88.1 [درخواست] 106 106 دومینیکا 88.0 [درخواست] 107 106 نامیبیا 88.0 108 106 آفریقای جنوبی 88.0 109 109 سائو تومه و پرنسیپ 87.9 110 110 موریس 87.4 111 111 گینه استوایی 87.0 112 112 لیبی 86.8 [L] 113 113 گابن 86.2 [L] 114 114 جامائیکا 86.0 115 115 عربستان سعودی 85.0 116 116 کیپ ورد 83.8 [L] 117 117 هندوراس 83.6 118 118 سوریه 83.1 119 119 بوتسوانا 82.9 120 120 ایران 82.3 121 121 لسوتو 82.2 122 122 السالوادور 82.0 [L] 123 123 عمان 81.4 124 124 جمهوری کنگو 81.1 [L] 125 125 سوازیلند 79.6 126 126 وانواتو 78.1 127 127 تونس 77.7 128 128 نیکاراگوئه 78.0 129 129 جزایر سلیمان 76.6 [K] 130 130 کامبوج 76.3 131 131 الجزایر 75.4 132 132 بلیز 75.1 [درخواست] 133 133 کومور 75.1 [J] 134 134 هندوستان 74.04 135 135 کنیا 73.6 136 135 اوگاندا -- 137 137 گواتمالا 73.2 138 138 تانزانیا 72.3 139 139 نیجریه 72.0 [L] 140 140 مالاوی 71.8 141 141 ماداگاسکار 70.7 142 142 زامبیا 70.6 143 143 جیبوتی 70.3 [J] 144 144 لائوس 68.7 145 145 کامرون 67.9 146 146 آنگولا 67.4 147 147 جمهوری دموکراتیک کنگو 67.2 148 148 مصر 66.4 149 149 غنا 65.0 150 150 رواندا 64.9 151 151 گینه بیسائو 64.6 [J] 152 152 اریتره 67.2 [J] 153 153 هاییتی 62.1 [J] 154 154 سودان 60.9 [AA] 155 155 بروندی 59.3 156 156 یمن 58.9 [L] 157 157 پاکستان 58.2 158 158 پاپوآ گینه نو 57.8 159 159 نپال 56.5 160 160 موریتانی 55.8 161 161 مراکش 55.6 162 162 بنگلادش 53.5 163 163 توگو 53.2 164 164 بوتان 52.8 [V] 165 165 تیمور لسته 50.1 [AB] 166 166 ساحل عاج 48.7 167 167 جمهوری آفریقای مرکزی 48.6 168 168 موزامبیک 44.4 169 169 گامبیا 42.5 [J] 170 170 سنگال 41.9 171 171 بنین 40.5 172 172 سیرالئون 38.1 173 173 اتیوپی 35.9 174 174 خرده کاغذ 31.8 175 175 گینه 29.5 176 176 بورکینافاسو 28.7 177 176 نیجر 28.7 178 178 جنوب سودان 27.0 179 179 مالی 26

فهرست کشورها درصد جمعیت در فقر - قسمت اول

فهرست کشورها درصد جمعیت در فقر

از ویکیپدیا ، دانشنامه آزاد
پرش به : ناوبری ، جستجو

این لیست کشورهای جهان را با درصد جمعیت در فقر است. "فقر" تعریف شده به عنوان یک وضعیت اقتصادی فاقد هر دو پول و نیازهای اساسی مورد نیاز به موفقیت زندگی می کنند ، مانند غذا ، آب ، آموزش و پرورش ، بهداشت ، و سرپناه. بسیاری از تعاریف کار از "فقر" ، با بحث های قابل توجهی در مورد چگونه به بهترین تعریف این واژه وجود دارد. امنیت درآمد ، ثبات اقتصادی و قابل پیش بینی به معنای ادامه فرد برای تامین نیازهای اساسی همه به عنوان شاخص های مطلق فقر خدمت می کنند. فقر در نتیجه ممکن است همچنین به عنوان وضعیت اقتصادی فاقد معنای قابل پیش بینی و با ثبات از ملاقات با نیازهای اساسی زندگی تعریف می شود.

درآمد روزانه 1،25 دلار آمریکا و دلار آمریکا 2 اغلب برای اندازه گیری فقر استفاده شده است. با این حال ، در کشورهای پیشرفته ترین ، اگر 10 دلار آمریکا کسب در روز ، شما به طور موثر را فقیرتر از کسی که درآمد 2 دلار آمریکا در روز در کشورهای بیشتر در حال توسعه می شود. به عنوان مثال ، در سیدنی (استرالیا) ، اگر 10 دلار آمریکا کسب در روز ، شما به طور موثر خواهد بود در خیابان ها زندگی می کنند [ نیازمند منبع ].

  • اولین جدول لیست کشورهای درصد از جمعیت خود را با درآمد کمتر از 1.25 ، و کمتر از 2 دلار آمریکا در روز است. داده منابع اشاره به سال های اخیر در طول دوره 2000-2007 در دسترس است.
  • لیست دوم جدول کشورهای درصد در جمعیت زیر ملی خط فقر زندگی می کنند -- خط فقر برای یک کشور مناسب توسط مقامات آن شناخته است. برآورد ملی بر اساس جمعیت تخمین وزن زیر گروه بررسی های خانگی است. تعریف خط فقر ، بطور قابل توجهی ممکن است متفاوت باشد در میان ملت ها است. به عنوان مثال ، کشورهای ثروتمند به طور کلی به کار استاندارد ، سخاوتمند تر از فقر نسبت به کشورهای فقیر است. به این ترتیب ، اعداد در میان کشورهای به شدت قابل مقایسه نیست.

تنها کشورهایی که منابع داده موجود است فهرست شده است.

نقشه فقر در جهان توسط کشور ، نشان دادن درصد جمعیت در کمتر از 1،25 دلار در روز است . بر اساس 2009 سازمان ملل متحد گزارش توسعه انسانی است .

فهرست کشورهای با شاخص توسعه انسانی درسال2010

فهرست کشورهای با شاخص توسعه انسانی از ویکیپدیا ، دانشنامه آزاد   نقشه جهان نشان می دهد شاخص توسعه انسانی (بر اساس داده های سال 2010 ، منتشر شده در نوامبر 4 ، 2010 ) [1 ]   0.900 و بیش از   0.850-0.899   0.800-0.849   0.750-0.799   0.700-0.749   0.650-0.699   0.600-0.649   0.550-0.599   0.500-0.549   0.450-0.499   0.400-0.449   0.350-0.399   0.300-0.349   تحت 0.300   داده ها در دسترس نیست 2010 خیلی بالا ملت HDI ، بر اساس اندازه جمعیت   شمال امریکا   اروپا   آسیا   اقیانوسیه
این یک لیست از تمام کشورها توسط شاخص توسعه انسانی در سازمان ملل متحد برنامه توسعه گزارش توسعه انسانی ( در تاریخ 4 نوامبر 2010 منتشر ، و به روز شده در 10 ژوئن 2011) بر اساس برآورد سال 2010 ، وارد شده است. این بخش شامل 170 کشور عضو سازمان ملل متحد (از 192) [NB 1] ، به همراه هنگ کنگ (چین) ، و سرزمین های فلسطینی ؛ 22 کشورهای عضو سازمان ملل متحد را شامل می شوند به علت عدم وجود اطلاعات است. HDI به طور متوسط ​​از مناطق جهان و گروه از کشورها نیز برای مقایسه گنجانده شده است. شاخص توسعه انسانی (HDI) اندازه گیری نسبی از امید به زندگی ، سواد آموزی ، آموزش و پرورش و استانداردهای زندگی برای کشور در سراسر جهان است . این به یک استاندارد برای اندازه گیری در خصوص رفاه ، به ویژه رفاه کودکان. مورد استفاده برای تشخیص اینکه آیا کشور توسعه یافته ، در حال توسعه یا کشور توسعه یافته زیر ، و همچنین برای اندازه گیری تاثیر سیاستهای اقتصادی بر کیفیت زندگی است. این شاخص در سال 1990 توسط اقتصاددان پاکستانی محبوب الحق [2 ] اقتصاددان هندی و آمارتیا سن . [3 ] خیلی بالا توسعه انسانی ، توسعه انسانی بالا ، توسعه انسانی متوسط ​​و پایین توسعه انسانی : کشورها را به چهار مقوله گسترده ای توسعه انسانی ، که هر یک از آنها شامل 43 کشور سقوط است. با توجه به روش جدید به تصویب رسید در سال 2010 HD گزارش ، چهره های HDI آن پایین تر از ارقام HDI در گزارش های قبلی به نظر می رسد. با شروع در گزارش سال 2007 ، گروه اول به عنوان کشورهای توسعه یافته ، و سه همه در گروه بندی کشورهای در حال توسعه است. اصلی بالا توسعه انسانی «رده شده است به دو به عنوان فوق در گزارش سال 2007 تقسیم می شود. برخی از گروه بندی های قدیمی تر (کشورهای با درآمد بالا / متوسط ​​/ کم) حذف شده است که بر این اساس بوده و تولید ناخالص داخلی (GDP) در خرید برابری قدرت (PPP) سرانه ، و جایگزین شده اند توسط یکی دیگر از شاخص بر اساس درآمد ناخالص ملی ( GNI) در برابری قدرت خرید سرانه است. تیمور تنها کشوری از گزارش سال 2009 (از 0،489 به.502) و این کشور برای رفتن به سقوط بیشتر زیمبابوه از سال 1998 ، از 0.514 در سال 1998 به 0،140 در سال 2010 است. کشور به سقوط کردن بیشتر از سال 2009 کیپ ورده ، سقوط 0.170.   [ ویرایش ] لیست کامل کشورها = افزایش. = ثابت. = کاهش. ارزش HDI مشابه در لیست جاری منجر به روابط رتبه بندی نیست ، از رتبه HDI است که در واقع مشخص با استفاده از مقادیر HDI به نقطه اعشار ششم. این تجدید نظر شاخص در تاریخ 10 ژوئن 2011 از زندان آزاد شد و برای سال 2010 تخمین زده است که HDI از کشورها است. این 23 عضو سازمان ملل متحد ، با توجه به عدم وجود اطلاعات را شامل نمی شود. تعداد در داخل پرانتز نشان دهنده تعدادی از صفوف این کشور تا به صعود (بالا یا پایین) نسبت به برآورد های تجدید نظر شده سال 2007 ، در 5 اکتبر 2009 منتشر شد. [ ویرایش ] توسعه انسانی بسیار بالا ( کشورهای توسعه یافته ) رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010
[4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 1 نروژ 0.938 0.001 2 استرالیا 0.937 0.002 3 (17) نیوزیلند 0.907 0.003 4 (9) ایالات متحده 0.902 0.003 5 ایرلند 0.895 0.001 6 (13) لیختن اشتاین 0.891 0.002 7 (1) هلند 0.890 0.002 8 (4) کانادا 0.888 0.002 9 (2) سوئد 0.885 0.001 10 (12) آلمان 0.885 0.002 11 (1) ژاپن 0.884 0.003 12 (14) کره جنوبی 0.877 0.005 13 (4) سویس 0.874 0.002 14 (6) فرانسه 0.872 0.003 15 (12) اسرائيل 0.872 0.001 16 (4) فنلاند 0.871 0.002 17 (14) ایسلند 0.869 18 (1) بلژیک 0.867 0.002 19 (3) دانمارک 0.866 0.002 20 (5) اسپانیا 0.863 0.002 21 (3) هنگ کنگ 0.862 0.005 22 (3) یونان 0.855 0.002 رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 23 (5) ایتالیا 0.854 0.003 24 (13) لوکزامبورگ 0.852 0.002 25 (11) اتریش 0.851 0.002 26 (5) پادشاهی متحده 0.849 0.002 27 (5) سنگاپور 0.846 0.005 28 (8) جمهوری چک 0.841 29 اسلوونی 0.828 0.002 30 (2) آندورا 0.824 0.002 31 (11) اسلواکی 0.818 0.003 32 (3) امارات متحده عربی 0.815 0.003 33 (5) جزیره مالت 0.815 0.002 34 (6) استونی 0.812 0.003 35 (3) قبرس 0.810 0.001 36 (7) مجارستان 0.805 0.002 37 (7) برونئی 0.805 0.001 38 (5) قطر 0.803 0.005 39 بحرین 0.801 0.003 40 (6) پرتغال 0.795 0.004 41 لهستان 0.795 0.004 42 (5) باربادوس 0.788 0.001 43 (9) باهاما 0.784 0.001 [ ویرایش ] توسعه انسانی بالا ( کشورهای در حال توسعه ) رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 44 (2) لیتوانی 0.783 0.001 45 (1) خوراک لوبیای پر ادویه 0.783 0.004 46 (3) آرژانتین 0.775 0.003 47 (16) کویت 0.771 0.002 48 لتونی 0.769 49 (16) مونته نگرو 0.769 0.001 50 (13) رومانی 0.767 0.003 51 (6) کرواسی 0.767 0.002 52 (2) اروگوئه 0.765 0.005 53 (2) کوبا 0.760 N / A 54 N / A پالائو 0.757 N / A 55 (2) لیبی 0.755 0.006 56 (6) پاناما 0.755 0.004 57 (4) عربستان سعودی 0.752 0.004 58 (3) مکزیک 0.750 0.005 59 (9) مالزی 0.744 0.005 60 (3) بلغارستان 0.743 0.002 61 (5) ترینیداد و توباگو 0.736 0.004 62 (7) صربستان 0.735 0.002 63 (7) بلاروس 0.732 0.003 64 (8) کاستاریکا 0.725 0.002 65 (15) پرو 0.723 0.005 رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 66 (6) آلبانی 0.719 0.003 67 (6) روسیه 0.719 0.005 68 (16) قزاقستان 0.714 0.003 69 (19) جمهوری آذربایجان 0.713 0.003 70 (8) بوسنی و هرزگوین 0.710 0.001 71 (16) اوکراین 0.710 0.004 72 (18) ایران 0.702 0.005 73 (1) مقدونیه 0.701 0.004 74 (9) موریس 0.701 0.004 75 (2) برزیل 0.699 0.006 76 (15) گرجستان 0.698 0.003 77 (17) ونزوئلا 0.696 78 (8) ارمنستان 0.695 0.002 79 (3) اکوادور 0.695 0.003 80 (15) بلیز 0.694 81 (2) کلمبیا 0.689 0.004 82 (20) جامائیکا 0.688 0.002 83 (17) تونس 0.683 0.006 84 (14) اردن 0.681 0.004 85 (4) بوقلمون 0.679 0.005 86 (20) الجزایر 0.677 0.006 [ ویرایش ] توسعه انسانی متوسط ​​( کشورهای در حال توسعه ) رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 87 (14) تونگا 0.677 0.002 88 (2) فیجی 0.669 0.002 89 (1) ترکمنستان 0.669 0.007 90 (1) جمهوری دومینیکن 0.663 0.003 91 (2) ظروف چینی 0.663 0.008 92 (1) السالوادور 0.659 0.004 93 (2) سری لانکا 0.658 0.005 94 (7) تایلند 0.654 0.006 95 (3) گابن 0.648 0.006 96 (2) سورینام 0.646 0.003 97 (13) سرزمین های فلسطینی 0.645 N / A 98 (2) بولیوی 0.643 0.006 99 (1) پاراگوئه 0.640 0.006 100 (1) فیلیپین 0.638 0.003 101 (2) بوتسوانا 0.633 0.006 102 (5) مولدووا 0.623 0.003 103 (8) مغولستان 0.622 0.006 104 مصر 0.620 0.006 105 ازبکستان 0.617 0.005 106 میکرونزی ، ایالات فدرال 0.614 0.002 107 گویان 0.611 0.006 108 نامیبیا 0.606 0.003 رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 109 هندوراس 0.604 0.003 110 (2) مالدیو 0.602 0.007 111 (1) اندونزی 0.600 0.007 112 (1) قرقیزستان 0.598 0.004 113 آفریقای جنوبی 0.597 0.003 114 سوریه 0.589 0.003 115 تاجیکستان 0.580 0.004 116 ویتنام 0.572 0.006 117 مراکش 0.567 0.005 118 (1) نیکاراگوئه 0.565 0.003 119 (1) گواتمالا 0.560 0.004 120 گینه استوایی 0.538 0.002 121 کیپ ورد 0.534 0.003 122 (12) هندوستان 0.519 0.007 123 تیمور لسته 0.502 0.005 124 سوازیلند 0.498 0.006 125 (1) لائوس 0.497 0.007 126 (1) جزایر سلیمان 0.494 0.002 127 کامبوج 0.494 0.005 128 (1) پاکستان 0.490 0.003 129 (1) کنگو 0.489 0.006 [ ویرایش ] پایین توسعه انسانی ( کشورهای در حال توسعه ) رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 130 سائوتومه و پرینسیپ 0.488 0.003 131 (1) کنیا 0.470 0.006 132 (1) بنگلادش 0.469 0.006 133 غنا 0.467 0.004 134 کامرون 0.460 0.004 135 (1) برمه 0.451 0.007 136 (1) یمن 0.439 0.008 137 بنین 0.435 0.003 138 ماداگاسکار 0.435 0.001 139 موریتانی 0.433 0.004 140 پاپوآ گینه نو 0.431 0.005 141 نپال 0.428 0.005 142 توگو 0.428 0.003 143 (1) کومور 0.428 0.002 144 (1) لسوتو 0.427 0.004 145 (2) نیجریه 0.423 0.004 146 اوگاندا 0.422 0.006 147 سنگال 0.411 0.003 148 هاییتی 0.404 0.006 149 (2) آنگولا 0.403 0.004 150 (1) جیبوتی 0.402 0.003 151 (2) تانزانیا 0.398 0.006 رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به قدیمی 2009 ارزش سال 2007 جدید 2010 برآورد برای سال 2010 [4] تغییر در مقایسه به جدید 2010 برآورد برای سال 2009 [4] 152 ساحل عاج 0.397 0.003 153 زامبیا 0.395 0.008 154 گامبیا 0.390 0.005 155 (2) رواندا 0.385 0.006 156 (1) مالاوی 0.385 0.009 157 (1) سودان 0.379 0.004 158 افغانستان 0.349 0.007 159 گینه 0.340 0.002 160 (1) اتیوپی 0.328 0.004 161 (1) سیرالئون 0.317 0.004 162 جمهوری آفریقای مرکزی 0.315 0.004 163 (1) مالی 0.309 0.004 164 (1) بورکینافاسو 0.305 0.002 165 لیبریا 0.300 0.006 166 خرده کاغذ 0.295 0.002 167 گینه بیسائو 0.289 0.003 168 موزامبیک 0.284 0.004 169 بروندی 0.282 0.006 170 نیجر 0.261 0.003 171 جمهوری دموکراتیک کنگو 0.239 0.006 172 زیمبابوه 0.140 0.022 [ ویرایش ] فهرست از کشورها توسط قاره [ ویرایش ] آفریقا 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بالا 1 لیبی 0.755 2 موریس 0.701 3 تونس 0.683 4 الجزایر 0.677 متوسط ​​توسعه انسانی 5 گابن 0.648 6 بوتسوانا 0.633 7 مصر 0.620 8 نامیبیا 0.606 9 آفریقای جنوبی 0.597 10 مراکش 0.567 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 زیمبابوه 0.140 2 جمهوری دموکراتیک کنگو 0.239 3 نیجر 0.261 4 بروندی 0.282 5 موزامبیک 0.284 6 گینه بیسائو 0.289 7 خرده کاغذ 0.295 8 لیبریا 0.300 9 بورکینافاسو 0.305 10 مالی 0.309 [ ویرایش ] آمریکا 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 ایالات متحده 0.902 2 کانادا 0.888 3 باربادوس 0.788 4 باهاما 0.784 توسعه انسانی بالا 5 خوراک لوبیای پر ادویه 0.783 6 آرژانتین 0.775 7 اروگوئه 0.765 8 کوبا 0.760 9 پاناما 0.755 10 مکزیک 0.750 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 هاییتی 0.404 متوسط ​​توسعه انسانی 2 گواتمالا 0.560 3 نیکاراگوئه 0.565 4 هندوراس 0.604 5 گویان 0.611 6 پاراگوئه 0.640 7 بولیوی 0.643 8 سورینام 0.646 9 السالوادور 0.659 10 جمهوری دومینیکن 0.663 [ ویرایش ] آسیا و اقیانوسیه 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 استرالیا 0.937 2 نیوزیلند 0.907 3 ژاپن 0.884 4 کره جنوبی 0.877 5 اسرائيل 0.872 6 هنگ کنگ 0.862 7 سنگاپور 0.846 8 امارات متحده عربی 0.815 9 قبرس 0.810 10 برونئی 0.805 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 افغانستان 0.349 2 نپال 0.428 3 پاپوآ گینه نو 0.431 4 یمن 0.439 5 میانمار 0.451 6 بنگلادش 0.469 متوسط ​​توسعه انسانی 7 پاکستان 0.490 8 کامبوج 0.494 9 جزایر سلیمان 0.494 10 لائوس 0.497 [ ویرایش ] اروپا 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 نروژ 0.938 2 ایرلند 0.895 3 لیختن اشتاین 0.891 4 هلند 0.890 5 سوئد 0.885 6 آلمان 0.885 7 سویس 0.874 8 فرانسه 0.872 9 فنلاند 0.871 10 ایسلند 0.869 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 متوسط ​​توسعه انسانی 1 مولدووا 0.623 توسعه انسانی بالا 2 بوقلمون 0.683 3 ارمنستان 0.695 4 گرجستان 0.698 5 مقدونیه 0.701 6 اوکراین 0.710 7 بوسنی و هرزگوین 0.710 8 جمهوری آذربایجان 0.713 9 روسیه 0.719 10 آلبانی 0.719 [ ویرایش ] فهرست از کشورها توسط غیر قاره منطقه [ ویرایش ] اتحادیه عرب کشورهای عضو 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 امارات متحده عربی 0.815 2 قطر 0.803 3 بحرین 0.801 توسعه انسانی بالا 4 کویت 0.771 5 لیبی 0.755 6 عربستان سعودی 0.752 7 تونس 0.683 8 اردن 0.681 9 الجزایر 0.677 متوسط ​​توسعه انسانی 10 سرزمین های فلسطینی 0.645 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 سودان 0.379 2 جیبوتی 0.402 3 کومور 0.428 4 موریتانی 0.433 5 یمن 0.439 متوسط ​​توسعه انسانی 6 مراکش 0.567 7 سوریه 0.589 8 مصر 0.620 9 سرزمین های فلسطینی 0.645 توسعه انسانی بالا 10 الجزایر 0.677 [ ویرایش ] اتحادیه اروپا HDI (به طور متوسط ​​از تمام اعضای) : 0.835 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 ایرلند 0.895 2 هلند 0.890 3 سوئد 0.885 4 آلمان 0.885 5 فرانسه 0.872 6 فنلاند 0.871 7 بلژیک 0.867 8 دانمارک 0.866 9 اسپانیا 0.863 10 یونان 0.855 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بالا 1 بلغارستان 0.743 2 رومانی 0.767 3 لتونی 0.769 4 لیتوانی 0.783 توسعه انسانی بسیار بالا 5 لهستان 0.795 6 پرتغال 0.795 7 مجارستان 0.805 8 قبرس 0.810 9 استونی 0.812 10 جزیره مالت 0.815 [ ویرایش ] شرق آسیا و اقیانوس آرام 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 استرالیا 0.937 2 نیوزیلند 0.907 3 ژاپن 0.884 4 کره جنوبی 0.877 5 هنگ کنگ 0.862 6 سنگاپور 0.846 7 برونئی 0.805 توسعه انسانی بالا 8 پالائو 0.757 9 مالزی 0.744 10 تونگا 0.677 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 پاپوآ گینه نو 0.431 2 میانمار 0.451 متوسط ​​توسعه انسانی 3 کامبوج 0.494 4 جزایر سلیمان 0.494 5 لائوس 0.497 6 تیمور لسته 0.502 7 ویتنام 0.572 8 اندونزی 0.600 9 میکرونزی ، ایالات فدرال 0.614 10 مغولستان 0.622 [ ویرایش ] آمریکای لاتین 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بالا 1 خوراک لوبیای پر ادویه 0.783 2 آرژانتین 0.775 3 اروگوئه 0.765 4 کوبا 0.760 5 پاناما 0.755 6 مکزیک 0.750 7 کاستاریکا 0.725 8 پرو 0.723 9 برزیل 0.699 10 ونزوئلا 0.696 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 هاییتی 0.404 متوسط ​​توسعه انسانی 2 گواتمالا 0.560 3 نیکاراگوئه 0.565 4 هندوراس 0.604 5 پاراگوئه 0.640 6 بولیوی 0.643 7 السالوادور 0.659 8 جمهوری دومینیکن 0.663 توسعه انسانی بالا 9 کلمبیا 0.689 10 اکوادور 0.695 [ ویرایش ] خاور میانه و شمال آفریقا 10 بالاترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی بسیار بالا 1 اسرائيل 0.872 2 امارات متحده عربی 0.815 3 قبرس 0.810 4 قطر 0.803 5 بحرین 0.801 توسعه انسانی بالا 6 کویت 0.771 7 لیبی 0.755 8 عربستان سعودی 0.752 9 ایران 0.702 10 تونس 0.683 10 پایین ترین HDIs رتبه کشور HDI جدید 2010 برآورد برای سال 2010 توسعه انسانی پایین 1 سودان 0.379 2 یمن 0.439 متوسط ​​توسعه انسانی 3 مراکش 0.567 4 سوریه 0.589 5 مصر 0.620 6 سرزمین های فلسطینی 0.645 توسعه انسانی بالا 7 الجزایر 0.677 8 بوقلمون 0.679 9 اردن 0.681 10 تونس 0.683 [ ویرایش ] HDI توسط مناطق و گروه منطقه یا گروه (و نه از جمله : کوبا ، پالائو ، و فلسطین سرزمین.) 2010 برآورد برای سال 2010 HDI [5] 2010 برآورد برای سال 2009 HDI [5] توسعه انسانی بسیار بالا سازمان همکاری اقتصادی و توسعه و توسعه 0.879 0.876 توسعه انسانی بسیار بالا 0.878 0.875 غیر OECD و توسعه 0.844 0.840 توسعه انسانی بالا توسعه انسانی بالا 0.717 0.712 آمریکای لاتین و کارائیب 0.704 0.699 اروپا و آسیای مرکزی 0.702 0.698 متوسط ​​توسعه انسانی شرق آسیا و اقیانوس آرام 0.643 0.636 جهان 0.624 0.619 متوسط ​​توسعه انسانی 0.592 0.586 کشورهای عربی 0.588 0.583 جنوب آسیا 0.516 0.510 توسعه انسانی پایین توسعه انسانی پایین 0.393 0.388 کشورهای جنوب صحرای آفریقا 0.389 0.384 کشور در حال توسعه 0.386 0.382 [ ویرایش ] کشورها از دست رفته از آخرین گزارش [ ویرایش ] کشورهای عضو سازمان ملل (تازه ترین داده های برنامه عمران سازمان ملل متحد) سال کشور HDI رتبه منبع انتشار داده توسعه انسانی بسیار بالا 1997 N / A اهل موناکو 0.946 N / A [ ویرایش ] 1997 N / A سان مارینو 0.944 N / A [ ویرایش ] توسعه انسانی بالا 2009 2007 آنتیگوا و باربودا 0.868 47 [6] 2009 2007 عمان 0.846 56 [6] 2009 2007 سیشل 0.845 57 [6] 2009 2007 سنت کیتس و نویس 0.838 62 [6] 2009 2007 سنت لوسیا 0.821 69 [6] 2009 2007 دومینیکا 0.814 73 [6] 2009 2007 گرانادا 0.813 74 [6] 2009 2007 لبنان 0.803 83 [6] متوسط ​​توسعه انسانی 2009 2007 سنت وینسنت و گرنادین 0.772 91 [6] 2009 2007 ساموا 0.771 94 [6] 1998 1995 کره شمالی 0.766 75 [7] 2009 2007 وانواتو 0.693 126 [6] 1998 N / A نائورو 0.663 N / A [ ویرایش ] 2009 2007 بوتان 0.619 132 [6] 2000 1998 عراق 0.583 126 [8] 1998 N / A تووالو 0.583 N / A [ ویرایش ] 1998 N / A جزایر مارشال 0.563 N / A [ ویرایش ] 1998 N / A کیریباتی 0.515 N / A [ ویرایش ] توسعه انسانی پایین 2009 2007 اریتره 0.472 165 [6] 2001 2001 سومالی 0.284 161 [9] [NB 2] [ ویرایش ] اعضای غیر سازمان ملل متحد (توسط برنامه عمران سازمان ملل متحد نمی محاسبه) سال کشور یا سرزمینی باشد HDI رتبه منبع انتشار داده توسعه انسانی بسیار بالا 1998 N / A پورتوریکو 0.942 N / A [10] 2008 2005 مارتینیک 0.929 24 [11] 1998 N / A گرینلند 0.927 N / A [12] 2008 2005 گوادلوپ 0.912 28 [11] 2010 2007 ماکائو 0.944 23 [13] 2010 2010 جمهوری چین (تایوان) 0.868 18 [NB 3] توسعه انسانی بالا 2008 2005 کالدونیای جدید 0.878 34 [11] 2007 2004 تجدید دیدار 0.870 35 [11] [15] 2008 2005 پلینزی فرانسه 0.864 42 [11] 2008 2005 گویان فرانسه 0.862 43 [11] متوسط ​​توسعه انسانی 2004 2003 کوزوو 0.734 N / A [16]

اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی

اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
نام های دیگرСоюз Советских Социалистических Республикسایوز سوویِتسکیح سوسیالیستی‌چِسکیح رسپوبلیک ←  ←  ←  ← ۱۹۲۲–۱۹۹۱ ↓ پرچم نشان دولتی شعارПролетарии всех стран, соединяйтесь!(به لاتین: Proletarii vsekh stran, soyedinyaytes'!)فارسی: کارگران جهان متحد شوید! سرودانترناسیونال (۱۹۲۲-۱۹۴۴)سرود ملی اتحاد شوروی (۱۹۴۴-۱۹۹۱) اتحاد شوروی بعد از جنگ جهانی دوم پایتخت مسکو زبان‌(ها) روسی، بسیاری دیگر دولت دولت سوسیالیست تک حزبی رهبر  - ۱۹۲۲-۱۹۲۴ (اولین) ولادیمیر لنین  - ۱۹۸۵-۱۹۹۱ (آخرین) میخائیل گورباچف قانونگذار کنگره شورا ها و کمیته اجرایی مرکزی (۱۹۲۲-۱۹۳۷) شورای عالی (۱۹۳۷-۱۹۸۹; ۱۹۹۱)کنگره نمایندگان مردم و شورای عالی (۱۹۸۹-۱۹۹۱) تاریخچه  - تأسیس ۳۰ دسامبر ۱۹۲۲  - انقراض ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ مساحت  - ۱۹۹۱ ۲۲٬۴۰۲٬۲۰۰کیلومترمربع (۸٬۶۴۹٬۵۳۸مایل‌مربع) جمعیت  - حدود ۱۹۹۱ ۲۹۳٬۰۴۷٬۵۷۱       تراکم جمعیت ۱۳٫۱ /کیلومترمربع (۳۳٫۹ /مایل‌مربع) یکا پول روبل شوروی (руб) (SUR) دامنه سطح‌بالای کد کشوری .su2 فهرست پیش‌شماره تلفنی کشورها +7 پیش از آن به دنبال آن روسیه شوروی ماورای قفقاز شوروی اوکراین شوروی بلاروس شوروی روسیه گرجستان اوکراین مولداوی بلاروس ارمنستان آذربایجان قزاقستان ازبکستان ترکمنستان قرقیزستان تاجیکستان استونی۳ لتونی۳ لیتوانی۳ 1On 21 December 1991, eleven of the former socialist republics declared in Alma-Ata (with the 12th republic – Georgia – attending as an observer) that with the formation of the Commonwealth of Independent States the Union of Soviet Socialist Republics ceases to exist.
2Assigned on 19 September 1990, existing onwards.3The governments of Estonia, Latvia, and Lithuania view themselves as continuous and unrelated to the respective Soviet republics.Russia views the Estonian, Latvian, and Lithuanian SSRs as legal constituent republics of the USSR and predecessors of the modern Baltic states.The Government of the United States and a number of other countries did not recognize the annexation of Estonia, Latvia, and Lithuania to the USSR as a legal inclusion. اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی یا اتحاد شوروی یا بطور خلاصه شوروی، کشوری بود متشکل از روسیه و چندین جمهوری متحد، که از زمان تأسیس در ۱۹۲۲ تا زمان انحلال در ۱۹۹۱ بخش بزرگی از شرق اروپا و شمال آسیا را در برمی‌گرفت و پهناورترین کشور جهان شناخته می‌شد. نام این کشور به روسی: Союз Советских Социалистических Республик (تلفظ: سایوز سوویِتسکیح سوسیالیستی‌چِسکیح رسپوبلیک) است که با مخفف CCCP (تلفظ: اس‌اس‌اس‌اِر) نمایش داده می‌شود. نام انگلیسی و بین‌المللی آن Union of Soviet Socialist Republics یا بطور خلاصه Soviet Union است که با مخفف USSR نگاشته می‌شود. اتحاد جماهیر شوروی حاصل انقلاب ۱۹۱۷ روسیه بود و روسیه بخش بزرگ‌تر آن را تشکیل می‌داد. پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ و درطی دوره‌ای که به جنگ سرد موسوم است، شوروی و آمریکا ابرقدرت‌های جهانی به شمار می‌رفتند، و بر تمام مسایل جهانی مانند سیاست‌های اقتصادی، روابط بین‌المللی، تحرکات نظامی، روابط فرهنگی، پیشرفت دانش به خصوص در فن‌آوری فضایی تاثیر داشتند. در این کشور تمام قدرت سیاسی و اداری در دست تنها حزب مجاز، حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. محتویات [نهفتن]  ۱ تاریخ شوروی ۲ فروپاشی شوروی ۳ سیاست ۳.۱ داخلی ۳.۲ خارجی ۴ تقسیمات کشوری ۵ اقتصاد ۶ فرهنگ ۷ جستارهای وابسته ۸ منابع ۹ پیوند به بیرون تاریخ شوروی [ویرایش] نوشتار اصلی: تاریخ شوروی در اوت ۱۹۱۴ روسیه وارد جنگ جهانی اول می‌شود. نخست فقط بلشویک‌ها مخالف جنگ هستند اما شکست‌های روسیه حامیان سلطنت تزار را به حداقل می‌رساند. در سال ۱۹۱۷ پس از دو انقلاب فوریه و اکتبر در روسیه، حزب بلشویک به رهبری لنین قدرت را در این کشور به دست گرفت. روسیه بلشویکی با حمله طرفداران نظام گذشته و نیروهای خارجی به ویژه بریتانیا روبرو شد. این دوره به دوران جنگ داخلی روسیه معروف است و طی آن ارتش نوین شوروی با نام ارتش سرخ به کوشش تروتسکی و تحت رهبری او شکل گرفت. در ۱۹۲۲ و پس از سرکوب مخالفان و دشمنان حزب بلشویک که نام خود را به حزب کمونیست اتحاد شوروی تغییر داده بود تأسیس کشور «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» را اعلام کرد. این کشور از اتحاد روسیه و مناطق متعلق به روسیه تزاری تشکیل شده بود. در جریان جنگ داخلی و بعد از آن حزب کمونیست که تنها حزب مجاز در شوروی بود، سیاست اقتصادی سخت‌گیرانه‌ای را تعقیب می‌کرد که به کمونیسم جنگی معروف شد. با پایان گرفتن جنگ داخلی و استقرار حاکمیت حزب بر سراسر کشور، سیاست اقتصادی جدیدی به نام برنامه نوین اقتصادی معروف به «نپ» در پیش گرفته شد. اختلاف رهبران شوروی در نحوه پیشبرد سیاست‌های اقتصادی بالا گرفت. در سال ۱۹۲۴ و پس از مرگ لنین کشمکش بر سر جانشینی او شدیدتر شد و بالاخره استالین توانست مخالفان خود به ویژه تروتسکی را سرکوب کند و بر جای لنین بنشیند. او در چند مرحله دست به تصفیه حزب از مخالفان خود زد. تصفیه‌های بزرگ نامی است که بر این اقدامات استالین گذاشته‌اند. در عرصه کشاورزی با ایجاد مزارع اشتراکی یا کلخوزها چهره کشاورزی روسیه دگرگون شد. سیاست‌های کشاورزی حزب کمونیست اتحاد شوروی با مخالفت مالکان خرده‌پا (کولاک‌ها) روبرو شد و دولت بی‌رحمانه آنان را سرکوب کرد. در عین حال استالین سیاست صنعتی کردن شوروی را پیگیری کرد و در دوران زمامداری او شوروی به قدرت صنعتی بزرگی تبدیل شد. در ۱۹۳۹ در آستانه شروع جنگ جهانی دوم، شوروی پیمان عدم تجاوز با آلمان نازی منعقد کرد ولی در ۱۹۴۱ با حمله گسترده آلمان، شوروی نیز به جنگ وارد شد. در این جنگ که به‌طور رسمی جنگ کبیر میهنی نامیده می‌شد، دولت و حزب و مردم شوروی با مقاومت در برابر ارتش آلمان و فداکاری‌ها و قربانی دادن‌های بسیار توانستند جریان جنگ را برگردانند و به خصوص پس از نبرد استالینگراد نیروهای شوروی در موضع حمله قرار گرفتند. شکست آلمان در ۱۹۴۵ که بار اصلی آن بر دوش شوروی بود، این کشور را به یکی از ابرقدرت‌ها تبدیل کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و آغاز دوران جنگ سرد کشمکش و تقابل دو ابرقدرت یعنی آمریکا و شوروی سیاست تمام جهان را طی چهار دهه تحت تأثیر خود داشت. همچنین این تقابل را، تقابل میان سرمایه‌داری و سوسیالیزم نیز دانسته‌اند. شوروی در ۱۹۴۹ توانست دارای قدرت اتمی شود و به انحصار آمریکا در این زمینه پایان داد. در سال ۱۹۵۳ بعد از مرگ استالین، جانشینان او به رهبری دسته‌جمعی پرداختند ولی نهایتا نیکیتا خروشچف توانست قدرت را به دست آورد. در ۱۹۵۶ خروشچف در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد شوروی کشتارهای استالین را موضوع قرار داد و در جهت تخریب چهرهٔ استالین برآمد. در دوران زمامداری خروشچف بسیاری از سخت‌گیری‌های دوره استالین تعدیل شد. بسیاری از زندانیان سیاسی و عقیدتی آزاد شدند و به بسیاری که در دوره استالین به عنوان جاسوس و مخالف اعدام شده بودند، اعاده حیثیت شد. همچنین در این دوران قانون تجارت آزاد تا حدی پذیرفته شد که آثار جبران‌ناپذیری را بر بدنهٔ نظام سوسیالیستی که پشتیبان اقتصاد هدایت شده بود، وارد آورد. که بعدها به سلسله حوادث و رخدادهایی انجامید تا فروپاشی شوروی. در سال ۱۹۵۷ شوروی با فرستادن ماهواره اسپوتنیک۱ به مدار زمین، عصر فضا را آغاز کرد. شوروی برای اولین بار یوری گاگارین را به فضا فرستاد و پس از چندی با سفینهٔ بی سرنشین خاک کرهٔ ماه را به زمین آورد. در اوایل دهه ۱۹۶۰ رهبران حزب، نیکیتا خروشچف را با توطئه لئونید برژنف مجبور به استعفا کردند و پس از دوره‌ای رهبری دسته‌جمعی، لئونید برژنف قدرت را به دست گرفت. در دوره او اصلاحات سیاسی و اجتماعی که در دوره خروشچف آغاز شده بود به کندی گرایید و تسلط حزب و دولت بر تمام عرصه‌های سیاسی و اجتماعی تقویت شد در دوره ی برژنف فسادهای زیادی صورت گرفت بطوری که فرزندان و داماد وی نیز در آن دست داشتند با روی کار آمدن یوری آندروپف که بعنوان معاون برژنف با او همکاری می کرد پرونده فسادها را به جریان انداخت تا بصورت علنی به وضعیت فسادها رسیدگی کندوجلوی این امر رابگیرد اما برژنف با اعلام به او مانع این امر شد، دوران آندروپف و چرننکو حرکت خاصی انجام نشد و در دوران میخائیل گورباچف شوروی به اصلاحات اساسی دست زد فروپاشی شوروی [ویرایش] در دهه ۱۹۸۰ آثار فروپاشی شوروی[۱] ظاهر شد و بالاخره در ۱۹۹۱ این کشور رسماً منحل شد و به چند کشور دیگر تجزیه شد. کشورهای تشکیل‌دهنده شوروی پیشین با حفظ استقلال خود در جامعه کشورهای مستقل همسود عضو شدند. سیاست [ویرایش] داخلی [ویرایش] از زمان تأسیس شوروی تا زمان فروپاشی آن تنها حزب سیاسی آن کشور حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. این حزب تمام جنبه‌های زندگی اجتماعی شوروی را در کنترل داشت. تمام فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی در کشور طبق نظر این حزب انجام می‌گرفت و مخالفان این حزب مجازات می‌شدند. مطبوعات و انتشارات و هنرها نیز در کنترل حزب و دولت بود. نکتهٔ قابل توجه در این مورد این است که در نظام کشور شوروی، شوراهای محلی و صنفی حکومت می‌کردند. یعنی بر خلاف مردم‌سالاری که در آن عده‌ایی از مردم هر چند سال یک بار رای داده و کسانی را برای زمامداری برمی گزینند. در سیستم کشور، شوراها و جمیع افرادی که در هزاران شورا در سراسر کشور حضور داشته به تصمیم گیری مشغول بودند. هر شورا در حد خود. این شوراها هر یک نماینده یا نمایندگانی در شوراهای بالاتر داشتند و این شیوه تا مراحل بالای حکومتی ادامه داشت. پس در واقع حزب کمونیست در شوروی نمایندهٔ تمام مردم بود. گرچه در اجرای این سیستم بسیار کارآمد و نوین اشکالاتی به وجود آمد. حزب کمونیست برنامه‌های خود را طی کنگره‌های ادواری تنظیم و تصویب می‌کرد و به اجرا می‌گذاشت. خارجی [ویرایش] نوشتار اصلی: سیاست خارجی اتحاد جماهیر شوروی‎ اتحاد جماهیر شوروی پس از پایان جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد بین ابرقدرتها، بزرگترین رقیب ایالات متحده آمریکا در مسائل بین الملل شد و در بسیار از مناقشات تا سرحد جنگ هسته‌ای نیز پیش رفتند که نهایتا با فروپاشی شوروی از قوت این مناقشات تا حدودی کاسته شد.[نیازمند منبع] اصلی ترین تقابل آمریکا و شوروی در زمان نیکیتا خروشچف رهبر قدرتمند شوروی و جان اف کندی رئیس جمهور جوان آمریکا بر سر مساله بحران موشکی کوبا بود که با امتیاز گرفتن شوروی از آمریکا و کوتاه آمدن کندی در این موضوع شوروی پیروزی بزرگی را بدست آورد برخلاف کسانیکه در این برهه تاریخ را تحریف کرده و آنرا پیروزی نمی دانند شاید بتوان در سیاست خارجی دوران نیکیتا خروشچف را عصر طلائی نامید ... تقسیمات کشوری [ویرایش] اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (۱۹۵۶ — ۱۹۸۹) پرچم جمهوری پایتخت نقشه اتحاد جماهیر شوروی ۱ ارمنستان ایروان ۲ آذربایجان باکو ۳ بلاروس مینسک ۴ استونی تالین ۵ گرجستان تفلیس ۶ قزاقستان آلماتی ۷ قرقیزستان بیشکک ۸ لتونی (لاتویا) ریگا ۹ لیتوانی ویلنیوس ۱۰ مولداوی کیشینف ۱۱ روسیه مسکو ۱۲ تاجیکستان دوشنبه ۱۳ ترکمنستان عشق آباد ۱۴ اوکراین کیف ۱۵ ازبکستان تاشکند

تاریخ اتحادجماهیری شوروی

تاریخ شوروی از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد   نشان رسمی اتحاد جماهیر شوروی
تاریخ شوروی در سالهای بین ۱۹۲۲ تا ۱۹۹۱ عمدتاً تاریخ جمهوری‌های سوسیالیستی اتحاد شوروی است. این اتحاد مبتنی بر ایدئولوژی، در دسامبر ۱۹۲۲ از سوی رهبران حزب کمونیست اتحاد شوروی تأسیس شد که تا حدودی مجاور با امپراتوری روسیه بود. در آن زمان، این کشور جدید شامل چهار جمهوری منتخب بود که عبارت بودند از: روسیه (SFSR)، اوکراین (SSR)، بلاروس (SSR) و ماوراء قفقاز (SFSR). قانون اساسی در ۱۹۲۴ تدوین شد، و یک نظام حکومتی فدرال بر مبنای یک سلسله از شوراها که در روستاها، کارخانه‌ها و شهرها در نواحی بزرگ‌تر تشکیل می‌شد، برقرار گردید. و این هرم از شوراها در هر یک از جمهوری‌های منتخب در کنگره عمومی اتحاد شوروری به راس خود می‌رسید. اما در نهایت آشکار شد که این کنگره تحت نظارت قدرت حاکم قرار دارد، و این مرجع در واقع از سوی حزب کمونیست اتحاد شوروی اداره می‌شد که در عوض ازطریق پولیتبورو در مسکو، پایتخت اتحاد شوروی، کنترل می‌گردید که پیش از پتر کبیر تحت نظارت تزارها بود.   کمونیسم جنگی و سیاست اقتصادی جدید روبل نقره، ۱۹۲۴ دوره انسجام انقلاب بلشویکها بین سالهای ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ به عنوان دوره کمونیسم جنگ معروف است. بانک‌ها، خطوط راه آهن و کشتیرانی ملی شد و اقتصاد پولی نیز محدود گردید. به زودی مخالفت جدی گسترش یافت. رعایا (روستائیان) می‌خواستند درآمد حاصل از فروش محصولات خود را به صورت نقدی دریافت کنند، و از این که مازاد درآمد آنها برای تامین هزینه‌های جنگ داخلی در روسیه توسط دولت ضبط می‌شد، احساس ناخشنودی می‌نمودند. در مواجهه با مخالفت روستائیان، لنین به یک عقب نشینی راهبردی در کمونیسم جنگ تحت عنوان سیاست جدید اقتصادی (NEP) پرداخت. روستائیان از پرداخت عوارض عمده فروشی محصولات خود رها شدند و اجازه یافتند تا مازاد تولید خود را در بازار آزاد بفروشند. بازرگانی دراثر مجاز شدن تجارت خرده پای خصوصی رونق یافت. حکومت نیز مسئول بانکداری، حمل و نقل، صنعت سنگین، و امکانات عمومی شد. اگرچه مخالفت برجای مانده در میان کمونیستها موجب انتقاد از روستائیان ثروتمند یا گولاگ شد که از سیاست اقتصادی جدید (NEP) سود می‌بردند، اما این برنامه به خوبی مفید بودن خود را ثابت نمود و اقتصاد (روسیه) را مجدداً احیا نمود. پس از مرگ لنین در اوایل سال ۱۹۲۴، (NEP) در میان اعضای داخل حزب کمونیست اتحاد شوروی با مخالفت فزاینده‌ای روبرو شد. تغییرات در جامعه روسیه درحالی که اقتصاد روسیه در حال تغییر شکل بود، زندگی اجتماعی مردم نیز به همان اندازه تحت تأثیر تغییرات جدی قرار می‌گرفت. از همان اوایل انقلاب، دولت در صدد تضعیف غلبه پدرسالارانه در خانواده بود. طلاق دیگر نیاز به طی مراحل دادگاهی (قانونی) نداشت و زن را بطور کامل از مسئولیتهای نگهداری بچه رها می‌ساخت. سقط جنین از همان اوایل سال ۱۹۲۰ قانونی شد. به عنوان یک عامل جانبی، آزاد شدن زنان موجب افزایش حضورشان در بازار کار شد. دختران تشویق می‌شدند که حرفه‌ای آموخته و دوره کاری خود را در یک کارخانه یا اداره دنبال نمایند. مجتمع‌های شیرخوارگاهی برای مراقبت از کودکان احداث شد و تلاشهایی صورت گرفت که مرکز زندگی اجتماعی مردم از خانه به گروه‌های آموزشی و حرفه‌ای باشگاه‌های شوروی منتقل شود. حکومت سیاستهای تبعیض گرایانه تزارها را علیه اقلیتهای ملی به خاطر همکاری بین بیش از دویست گروه اقلیت در زندگی در شوروی کنار گذاشت. ویژگی دیگر این حکومت گسترش خدمات درمانی بود. مبارزاتی علیه بیماریهای حصبه، وبا و مالاریا انجام گرفت؛ تعداد پزشکان با توجه به امکانات و آنطور که (سیستم) آموزش اجازه می‌داد، به سرعت افزایش یافت، و نرخ مرگ و میر کودکان به سرعت کاهش یافت در حالی که میزان امید به زندگی به سرعت افزایش یافت. دولت همچنین بی اعتقادی به خدا و مادی گرایی را ترویج نمود که مبنای نظریه مارکسیسم می‌باشد. آن رژیم همچنین مخالف با هر گونه مذهب سازمان یافته بود، به خصوص به منظور شکستن قدرت کلیسای ارتدوکس روسی که ستون قبلی حکومت پیشین تزاری و مانعی اساسی بر سر تغییر اجتماعی بود. بسیاری از رهبران مذهبی به اردوگاه‌های تبعید داخلی فرستاده شدند. حضور اعضای حزب در مراسم مذهبی ممنوع شد. نظام آموزشی از کلیسا جدا شد. تعالیم مذهبی به جز در داخل منزل قدغن شد و آموزش بی اعتقادی به خدا در مدارس مورد تاکید قرار گرفت. صنعتی سازی و اشتراکی کردن یک پوستر پروپاگاندای شوروی که در آن کارگری اروپایی، هدایای یک آمریکایی کاپیتالیست ریاکار، شامل مواد غذایی و پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) که به شکل یک تفنگ است را، رد می‌کند. سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ شامل دهه پرتلاطمی در تاریخ روسیه می‌باشند دوره صنعتی شدن انبوه و مبارزات داخلی که در آن ژوزف استالین نظارت تقریباً کاملی را بر جامعه روسیه داشت، و قدرتی نامحدود را اعمال می‌کرد که حتی برای جاه طلبترین تزارها نیز مقدور نبود. استالین در پی مرگ لنین، کوشید تا کنترل اتحاد شوروی را به همراه احزاب رقیب در پولیتبرو (کمیته اجرایی کمونیسم) و به ویژه حزب لئون تروتسکی به دست آورد. تا سال ۱۹۲۸، با تبعید شدن حزب تروتسکیست‌ها و نیز گرفتن قدرت (خلع ید) از آنها، استالین خود را برای به اجرا درآوردن برنامه رادیکال صنعتی سازی آماده نمود. در سال ۱۹۲۸، استالین اولین برنامه پنجساله خود را ارائه نمود، برنامه اقتصاد جدید (NEP) را آزاد نمود، این اولین برنامه از شمار برنامه‌هایی بود که با هدف تجمع سریع منابع سرمایه از طریق ترویج صنعت سنگین، اشتراکی کردن کشاورزی، و تولید محدود کالاهای مصرفی انجام گرفت، و برای اولین باری بود که دولت بر کلیه فعالیتهای اقتصادی نظارت می‌کرد. در حالی که در طی رکود شدید اقتصادی کارخانه‌ها و معادن در کشورهای سرمایه داری به حالت معطل مانده و با ظرفیت کاهش یافته خود فعالیت می‌کردند، و میلیون‌ها نفر نیز بیکار شده بودند، مردم شوروی در طی شش روز از هفته ساعات متعددی کار می‌کردند تا با تلاش تمام عیار خود در ساختار اقتصادی شوروی انقلاب بپا نمایند. به عنوان بخشی از این طرح، دولت کنترل کشاورزی را درمزارع دولتی و اشتراکی در دست گرفت. طی (صدور) حکمی در فوریه ۱۹۳۰، حدود یک میلیون نفر گولاگ‌ها مجبور شدند زمین‌های خود را واگذار نمایند. بسیاری از روستائیان مخالف این گونه دسته بندی دولت بودند، و در صورت از دست دادن زمین‌های خود اغلب دام‌هایشان را نیز می‌کشتند. در برخی نقاط آنها شورش می‌کردند، و تعداد بیشماری از این روستائیان که به عنوان گولاگ شناخته شده بودند توسط مقامات (دولتی) اعدام شدند. ترکیبی از بدی آب و هوا، کم و کاست‌های مزارع اشتراکی با شتاب ایجاد شده و توقیف محصولات موجب تسریع یک قحطی جدی شد، و باعث گردید تا میلیونها نفر از روستائیان در اوکراین و نواحی جنوب غربی روسیه دراثر قحطی جان دهند. وجود شرایط روبه وخامت در حومه، میلیون‌ها نفر از روستائیان درمانده را به سرعت رو به شهرها هدایت نمود، و با تشدید (روند) صنعتی شدن، و به طور گسترده‌ای موجب افزایش جمعیت شهری در روسیه صرفاً در فاصله زمانی چند سال گردید. این طرح‌ها نتایج چشمگیری را گذشته از بخش کشاورزی دربرخی از نواحی به دنبال داشتند. روسیه از لحاظ بسیاری از ملاکها در زمان انقلاب بلشویکها فقیرترین کشور اروپایی محسوب می‌شد، و هم اکنون با نرخی شگفت‌انگیز از روال صنعتی شدن آلمان در قرن نوزدهم و پیشتر از آن ژاپن در قرن دوازدهم، نیز در صنعتی شدن پیش افتاده بود. مقامات شوروی ادعا می‌کردند که میزان رشد تولید صنعتی آنها در سال ۱۹۳۲ بالغ بر ٪۳۳۴ نسبت به سال ۱۹۱۴ و در سال ۱۹۳۷ به میزان ٪۱۸۰ نسبت به سال ۱۹۳۲ افزایش داشته‌ است. جنبش استاخانوفی برای افزایش تولید که نام آن از نام آلکسی استاخانوف گرفته شده بود نقش مهمی در تشویق کارگران به افزایش تولید داشت. علاوه براین، پایداری شوروی در مواجهه با حمله سخت قریب‌الوقوع آلمان تا حدودی در اثر ظرفیت تولیدی بود که حاصل صنعتی شدن آن کشور بوده‌ است. در حالی که برنامه‌های پنج ساله به‌پیش می‌رفت، استالین قدرت شخصی خود را نیز پایدار می‌ساخت. پلیس مخفی شوروی ده‌ها هزار نفر از شهروندان شوروی را دستگیر، تبعید یا اعدام نمود. از میان شش عضو اصلی بازمانده ازکمیته اجرایی پولیتبرو در سال ۱۹۲۰ که با لنین بودند، همگی توسط استالین پاکسازی (برکنار) شدند. بلشویکهای قدیمی که به لنین وفادار بودند، افسران بلندپایه ارتش سرخ، و مدیران صنعتی در این پاکسازیهای بزرگ از کار برکنار شدند. پاکسازی‌ها در دیگر جمهوری‌های شوروی به امر تمرکز کنترل در اتحاد جماهیر شوروی کمک نمود. سرکوبگری‌های استالین موجب ایجاد یک نظام گسترده از تبعیدهای داخلی شد که بطور چشمگیری ابعاد آن نسبت به نمونه‌های مربوط به تزارها در گذشته بزرگ‌تر بود. مجازات‌های ظالمانه‌ای صورت گرفت و بسیاری از شهروندان به خاطر جنایات ساختگی خرابکاری و جاسوسی مورد تعقیب قرار گرفتند. کار برای محکومینی در نظر گرفته شد که در اردوگاه‌های کار در سیستم گولاگ سیبری مشغول می‌شدند که به عنوان مولفه‌ای مهم از تلاش برای صنعتی شدن به خصوص در سیبری می‌گردید. شاید حدود پنج درصد از جمعیت مردم سیستم گولاگ را گذرانده بودند. اتحاد شوروی در صحنه بین‌المللی سربازان ارتش سرخ در حال برافراشتن پرچم شوروی به نشانه پیروزی بر فراز ساختمان رایشستاگ (مجلس امپراتوری) در برلین، ماه مه ۱۹۴۵ اتحاد جماهیر شوروی (USSR) تا سال ۱۹۳۹، مخالف جدی آلمان نازی بود، و از جمهوری‌های اسپانیا که علیه نیروهای فاشیست آلمانی و ایتالیایی در جنگ داخلی اسپانیا می‌جنگیدند، حمایت می‌نمود. اما درسال ۱۹۳۸، آلمان و قدرتهای اصلی اروپایی معاهده مونیخ را امضاء نمودند که طی آن، آلمان و لهستان اراضی چکسلواکی را اشغال نمودند و طرح‌های آلمان برای توسعه طلبی بیشتر در شرق و نیز فقدان مخالف نسبت به آن از سوی قدرتهای غربی بیش از پیش آشکار گردید. این توافقنامه موجب ترس بیشتر اتحاد شوروی از حمله قریب‌الوقوع از سوی آلمان شد، و سبب گردید تا اتحاد شوروی با مانورهای دیپلماتیک به آن پاسخ دهد. درسال ۱۹۳۹ اتحاد شوروی معاهده مولوتف-ریبنتروپ را با آلمان نازی امضاء نمود، که مناطق تحت نفوذ را میان خود در اروپای شرقی تقسیم می‌نمودند. در۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، ارتش آلمان تا عمق ۱۵۰کیلومتر در خاک اتحاد شوروی نفوذ نمودند و به بخش‌های شرقی لهستان حمله کردند که عمدتاً جمعیت آن نقاط را نژادهای اوکراینی و بلاروسی تشکیل می‌دادند. نیروهای شوروی به نبردی سنگین با فنلاند درطی جنگ زمستان (۴۰-۱۹۳۹) پرداختند. این جنگ با پیروزی اتحاد شوروی خاتمه یافت، و بخشی از تنگه کارلین را به دست آوردند. این صلح ناپایدار با آلمان پایان یافت زمانی که نیروهای محور به رهبری آلمان به مرزهای شوروی سرازیر شدند در ۲۲ژوئن ۱۹۴۱ انجام دادند. تا ماه نوامبر، ارتش آلمان، اوکراین را تسخیر نمودند، و به تصرف لنینگراد پرداختند، و تهدید نمودند که پایتخت اتحاد شوروی، مسکو، را نیز تصرف خواهند نمود.اما، پیروزی شوروی در نبرد استالینگراد، پایداری آن را به اثبات رساند، و جهت مسیر جنگ را بطور کامل تغییر داد. پس از شکست خوردن آلمان در این نبرد، آنها توان خود را در ادامه عملیات تجاوزکارانه خود از دست دادند و اتحاد شوروی در ادامه جنگ ابتکار عمل را به دست گرفت. تا پایان ۱۹۴۳، شوروی محاصره شهر لنینگراد توسط آلمان را شکسته بود و بیشتر مناطق اوکراین را بازپس گرفته بود. تا پایان سال ۱۹۴۴، این جبهه از مرزهای اتحاد شوروی در سال ۱۹۳۹ به سوی اروپای شرقی جابجا گشته بود. نیروهای اتحاد شوروی با برتری مسلم خود وارد برلین در آلمان شرقی شدند و در ماه مه ۱۹۴۵ آن را تصرف کردند. در نتیجه جنگ با آلمان در نهایت به پیروزی اتحاد شوروی انجامید. اگرچه اتحاد شوروی در جنگ جهانی دوم پیروز گردید، اما اقتصاد آن در اثر این مبارزه ویران شد وبه کشته شدن ۲۷ میلیون نفر دراین کشور منجر شد. حدود هفتاد هزار روستا نیز تخریب شده بودند. ده میلیون شهروند شوروی قربانی سیاست سرکوبگرانه آلمان در محدوده تحت اشغال آنها گردیدند. جوخه‌های یهودی کشی آلمان در کنار همکاران بالتیکی و اوکراینی آنها به نسل کشی یهودیان اتحاد شوروی پرداختند. ارتش رومانی در ناحیه اشغالی اودسا، دراین نسل کشی یهودیان شرکت نمود. طی اشغال، لنینگراد روسیه، هم اکنون سن پترزبورگ حدود یک چهارم از جمعیت خود (حدود ۱ میلیون نفر جمعیت، بیشترین میزان مرگ در طول تاریخ در یک منطقه محصورو بسته) را از دست داده بود. مناطق اشغالی متحمل غارتگری‌های ناشی از اشغال آلمان، تبعید افراد جهت بیگاری و نیز تاکتیکهای سیاسی خود شوروی مبنی بر زمین سوخته، پس از عقب نشینی، شدند. احتمالاً میلیون‌ها نفر نیز در مناطق اشغالی دراثر قحطی و فقدان کمکهای اولیه پزشکی جان می‌دادند. شاید حدود ۵/۳میلیون نفر (یا ۵/۵میلیون) از اسرای جنگی اتحاد شوروی در اردوگاه‌های آلمان کشته شده باشند. جنگ سرد ] : جنگ سرد همکاری بین متحدین اصلی که در جنگ پیروز شده بودند، صورت گرفت و مبنایی برای بازسازی پس از جنگ و امنیت فرض شد. اما درگیری بین اتحاد شوروی و ایالات متحده آمریکا در منافع ملی، که به عنوان جنگ سرد محسوب می‌شد، بر صحنه بین‌المللی در دوره پس از جنگ، با فرض نمایی عمومی از برخورد بین ایدئولوژی‌ها، غالب شد. اسپوتنیک ۱ اولین ماهواره ساخت انسان که توسط شوروی در سال ۱۹۵۷، در مدار زمین قرار گرفت. جنگ سرد به مشاجره بین استالین و هری ترومن، رئیس جمهور آمریکا، پیرامون آینده اروپای شرقی طی کنفرانس پوتسدام در تابستان ۱۹۴۵ تبدیل شد. روسیه متحمل سه حمله سنگین فاجعه بار غربی طی ۱۵۰ سال گذشته شده بود که عبارت بودند از جنگهای ناپلئون، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، و هدف استالین ایجاد منطقه‌ای بیطرف در کشورهای بین آلمان و اتحاد شوروی بود. ترومن، استالین را به نقض پیمان یالتا متهم نمود. با وجود آن که اروپای شرقی تحت اشغال ارتش سرخ بود، اما استالین همچنان انتظار زمانی را می‌کشید تا پروژه بمب اتمی خود را بی وقفه و مخفیانه پیش ببرد. در آوریل ۱۹۴۹، ایالات متحده معاهده ناتو (NATO) را به عنوان یک پیمان دفاعی دوجانبه منعقد ساخت تا در آن بیشتر کشورهای غربی متعهد شدند که درصورت حمله نظامی به یکی از اعضاء، آن را درحکم حمله به همه اعضاء تلقی نمایند. اتحاد شوروی به عنوان اقدامی متقابل در برابر ناتو، در سال ۱۹۵۵ پیمان ورشو را ایجاد نمود. تقسیم اروپا به بلوک‌های غربی و شوروی بعداً بیشتر جلوه جهانی پیدا نمود، به خصوص پس از سال ۱۹۴۹ زمانی که انحصار هسته‌ای ایالات متحده با آزمایش یک بمب متعلق به شوروی و تصاحب قدرت توسط حزب کمونیست چین در جمهوری خلق چین پایان یافت. عمده‌ترین اهداف اتحاد شوروی، حفظ و ارتقاء امنیت ملی و نیز حفظ استیلای آن کشور بر اروپای شرقی بود. اتحاد شوروی سلطه خود را بر پیمان ورشو از طریق سرکوب انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان، قلع و قمع نهضت اصلاح طلب بهار پراگ در چکسلواکی به سال ۱۹۶۸، و پشتیبانی از سرکوب جنبش انسجام در لهستان در اوایل دهه ۱۹۸۰، حفظ نمود. همانطور که اتحاد شوروی به حفظ کنترل شدید خود بر حوزه نفوذش در اروپای شرقی ادامه می‌داد، جنگ سرد راه خود را به سوی تشنج زدایی متوجه ساخت، و الگویی پیچیده تر از روابط بین‌المللی که در آن، به روشنی دیگر شکاف مشخصی بین بلوکهای مقابل در دهه ۱۹۷۰ وجود نداشت. کشورهای کمتر قدرتمند مجال بیشتری برای اظهار استقلال خود داشتند، و دو ابرقدرت تا حدودی می‌توانستند منافع مشترک خود را با تلاش برای کنترل بیشتر بر گسترش و تکثیر تسلیحات هسته‌ای از طریق معاهداتی همچون سالت ۱، سالت ۲ و پیمان موشکی ضد بالستیک مشخص نمایند. مناسبات آمریکا- شوروی درپی حمله شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹ برهم خورد، و نیز انتخابات ریاست جمهوری آمریکا سال ۱۹۸۰ و انتخاب رونالد ریگان، به عنوان یک ضدکمونیست پروپاقرص بود، اما زمانی که در اواخر دهه ۱۹۸۰ روس‌ها شروع به رفع ابهامات موجود نمودند، بهبود یافت. اما با فروپاشی اتحاد شوروی در سال ۱۹۹۱، روسیه جایگاه خود را به عنوان ابرقدرت که درپی پیروزی در جنگ جهانی دوم به دست آورده بود، از کف داد. جنگ افغانستان] سالهای زمامداری خروشچف و برژنف  تاریخ اتحاد شوروی (۱۹۸۵-۱۹۵۳)‎ یک پاکت نامه شوروی که تصویر یوری گاگارین نخستین فضانورد دنیا بر آن نقش بسته است. در جنگ قدرت که پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ بروز کرد، نزدیکترین پیروان وی شکست خوردند. نیکیتا خروشچف با سخنرانی در برابر کنگره بیستم حزب کمونیست در سال ۱۹۵۶، با ذکر قساوت‌های او، جایگاه خود را استحکام بخشید وبه موضوع ارتقاء هویت فرقه‌ای وی حمله نمود. زمانی که جزئیات سخنان او علناً مطرح گردید، خروشچف به دامنه وسیعی ازاصلاحات خود شتاب بخشید. با کم اهمیت جلوه دادن تاکید استالین بر صنعت سنگین، او عرضه کالاهای مصرفی و مسکن را افزایش داد و تولید کشاورزی را فعال ساخت. استانداردهای زندگی بهبود یافت، اما کمبودهای ابزار آلات، پوشاک، و دیگر اقلام مصرفی در سال‌های بعد افزایش یافت. نظام قضایی با اینکه هنوز بطور کامل تحت نظارت حزب کمونیست قرار داشت، اما جایگزین ترس از پلیس شد و روشنفکران بیش از پیش به آزادی دست یافتند. در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ روسیه اولین ماهواره خود را به نام اسپوتنیک ۱ به فضا پرتاب نمود. یوری گاگارین در ۱۲ اکتبر ۱۹۶۱ اولین انسانی بود که از طریق سفینه شوروی تحت عنوان ووستوک ۱ به فضا سفرکرد. در سال ۱۹۶۴، خروشچف از سوی کمیته مرکزی حزب کمونیست، به اتهام ارتکاب خطاهای متعدد که از جمله آن حرکات واپسگرایانه‌ای چون بحران موشکی کوبا و تعمیق شکاف بین چین و شوروی بود، برکنار گردید. پس از یک دوره کوتاه رهبری گروهی، یک بروکرات کهنه کار، لئونید برژنف، بر جای خروشچف نشست. با وجود اقدامات ناشیانه خروشچف در طرح‌های اقتصادی، نظام اقتصادی به برنامه‌های متمرکزی وابسته بود که هیچ ارتباطی با ساز و کارهای بازار نداشت. به عنوان یک کشور توسعه یافته صنعتی، اتحاد شوروی این را بسیار مشکل می‌یافت که نرخ‌های بسیار بالای رشد را در بخش صنعت که در سالهای پیش به ازآن برخوردار شده بود، حفظ نماید. سرمایه گذاری‌های وسیع و نیروهای کار بطور فزاینده‌ای برای رشد لازم بود، اما دستیابی به این ورودی‌ها دشوارتر می‌شد که این تاحدودی به دلیل تاکید بیشتر بر تولید کالاهای مصرفی بود. اگرچه اهداف برنامه‌های پنجساله در دهه ۱۹۷۰ نسبت به برنامه‌های قبلی کمتر به دست آمده بود، اما عمدتاً بیشتر این اهداف تحقق نیافته بود. توسعه کشاورزی در سال‌های زمامداری برژنف، به حالت پیشرفت کند خود ادامه داد. اگرچه ابزار آلات و دیگر کالاها در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بیشتر در دسترس قرار داشتند، اما عرضه مسکن و مواد غذایی کافی نبود. فرهنگ در حال رشد مصرف گرایی و کمبودهای کالاهای مصرفی، به نظام بازار بدون قیمتگذاری مربوط می‌شد، که دله دزدی در اموال دولتی و رشد بازار سیاه را ترویج می‌داد. اما در مقایسه با روحیه انقلابی که با تولد اتحاد شوروی پدید آمده بود، وضعیت حاکم بر رهبری در زمان مرگ برژنف در سال ۱۹۸۲، (نشانه) نوعی رویگردانی نسبت به (هرگونه) تغییر بود.

اتحادجماهیری شوروی از اغاز تا فروپاشی-قسمت دوم

فروپاشی اتحاد شوروی در آغاز دهه ۹۰ میلادی اتفاق افتاد. دو رویداد در دهه ۸۰ غالب بوده است که عبارت‌اند از: فروپاشی فزاینده و علنی ساختارهای اقتصادی و سیاسی اتحاد شوروی، و تلاش‌های ترمیم در اصلاحات برای بازگرداندن این فرآیند. پس از جایگزینی سریع یوری آندروپف و کنستانتین چرنکو شخصیتهای انتقالی ریشه دوانده در سنت برژنفی، میخائیل گورباچف نسبتاً جوان و پرانرژی، تغییرات چشمگیری را در اقتصاد و رهبری حزب کمونیست اتحاد شوروی انجام داد. برنامه گلاسنوست وی، دستیابی عمومی به اطلاعات را پس از دهه‌ها فشار دولتی آزاد نمود. اما گورباچف تا سال ۱۹۹۱ نتوانست بحران سازمان یافته را در نظام شوروی مورد ملاحظه قراردهد، زمانی که یک توطئه انجام گرفته توسط ماموران داخلی حکومت (کودتای ماه اوت) ضعف موقعیت سیاسی گورباچف را نشان داد، پایان نظام اتحاد شوروی قابل مشاهده بود.[۱]

در پایان جنگ جهانی اول، امپراتوری عثمانی، اعضای خانواده سلطنتی آلمان، و رومانف‌ها ازهم فروپاشیده شدند و اروپای شرقی و نواحی اروپا-آسیا را با درگیری بین ملل رقیب (با مطالبات رقابتی خود) به حال خود رها نمودند. تنها امپراتوری روسیه بود که مجدداً تحت رهبری بلشویک‌ها، بازسازی شد. استالین ازطریق صنعتی سازی و حمله سخت به آلمان نازی، این کشور را به یک ابرقدرت رقیب برای ایالات متحده تبدیل نمود. درحالی که اساساً روسیه به عنوان یک ابرقدرت حفظ می‌شد، اما به وسیله حزب کمونیست اتحاد شوروی بیشتر به صورت یکپارچه باقی می‌ماند تا توسط تزارها. اقتصاد حاکم تدریجاً ثابت کرد که کمتر می‌تواند بر فناوریهای آتی صنعتی و نیازهای طبقه میانی جدید صنعتی و دیوانسالاری خوب جاافتاده حاصل از آموزش آن فائق آید. برنامه بازسازی پرستوریکا گورباچف حاکی از واسازی اقتصادی بود، و سیاست (باز) گلاسنوست وی بطور سطحی اجازه می‌داد نوعی بیگانگی نژادی و ملی پدید آید. زمانی که گورباچف درصدد اصلاحات در حزب برآمد، او پیوندهای میان کشور و اتحاد شوروی را سست نمود.

 

پیدایش جمهوری روسیه در اتحاد شوروی

گورباچف، رقیب قدیمی خود و اولین رئیس جمهوری پس از دوران شوروی سابق، بوریس یلتسین را به از هم پاشاندن شوروی به منظور ارتقای منافع شخصی خود متهم نمود.

به علت موقعیت غالب روس‌ها در اتحاد شوروی، در بیشتر موارد، کمتر تفاوتی میان روسیه و اتحاد شوروی در اواخردهه ۱۹۸۰ قائل می‌شدند. اما حقیقت آن است که رژیم تحت سلطه روس‌ها به مفهوم آن نبوده که آنها روسهای SFSR ضرورتاً از این نوع آرایش (حکومتی) برخوردار بوده‌اند. در اتحاد شوروی، روسیه حتی از حداقل ابزار ایالتی بودن که جمهوری‌ها از آن برخوردار بودند، هم محروم بوده‌است، همچون شاخه حزب کمونیست در سطح خود کا.گ.ب، شورای اتحادیه تجاری، دانشکده علوم، و امثال این‌ها. دلیل این موضوع این است که اگر این سازمان‌ها دارای شاخه‌هایی در سطح روس‌های SFSR بودند، ممکن بود قدرت ساختارهای سطحی اتحاد را تهدید نمایند.

در اواخر دهه ۱۹۸۰، گورباچف اهمیت جمهوری سوسیالیست فدراتیو روسیه شوروی را کم برآورد نمود که به عنوان پایه دوم قدرت رقیب برای اتحاد شوروی محسوب می‌شد. نوعی واکنش شدید ملی گرایانه روسی توسط برخی از روسها با اظهار این مطلب مطرح شد که روسیه مدت زیادی بوده که از طریق دادن یارانه نفت ارزان موجب فقیرتر شدن جمهوری‌ها شده، به عنوان مثال تقاضاهای مربوط به موسسات داخل روسیه افزایش می‌یافت که این به دلیل برابری بین جمهوری روسیه و اتحاد شوروی منجر به کاهش توسعه می‌گردید. هم‌زمان با این که ملی گرایی در اواخر دهه ۱۹۸۰ طنین انداز می‌شد، تنش میان آنهایی که می‌خواستند اتحادیه تحت سلطه روسیه را یکپارچه نگهدارند و گروهی که خواهان ایجاد کشور قدرتمند روسیه بودند، تشدید شد.

این تنش در مبارزه تلخ قدرت بین گورباچف و بوریس یلتسین تجسم پیدا کرد. یلتسین با خارج شدن گورباچف از سیاستهای اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۷، به عنوان رئیس یک حزب بدون هیچگونه سوابق یا روابط مخالف، به یک خط مشی حزبی برای مقابله با گورباچف نیاز داشت. او آن را از طریق حضور خود هم به عنوان یک ملی گرای روسی و هم به صورت یک دموکرات متعهد ثابت نمود. در یک موقعیت رو کردن اقبال به وی، اودر انتخابات به عنوان رئیس شورای عالی جدید جمهوری روسیه در ماه مه ۱۹۹۰ برگزیده شد، و عملاًبطور مستقیم اولین رئیس جمهور منتخب روسیه گردید. در ماه بعد، به او اختیار داده شد تا قوانینی را مقدم بر قوانین اولیه روسیه وضع نماید و دو سوم بودجه را نیز کسر کند.

توطئه کودتای اوت ۱۹۹۱ توسط متعصبین کمونیست، با کمک یلتسین نقش برآب شد. طراحان کودتا می‌خواستند حزب (کمونیست) و اتحاد (شوروی) را حفظ کنند، ولی در عوض درجهت نابودی هردو کوشیدند.

اتحاد شوروی بطور رسمی در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ از هم پاشیده شد. آخرین اقدام انتقال قدرت از اتحاد شوروی به روسیه با انتقال کیفهای (اسناد) مربوط به کدهایی بود که اطلاعات مربوط به تسلیحات هسته‌ای این کشور را از گورباچف به یلتسین منتقل می‌ساخت.

فدراسیون روسیه

نمای بیرونی کاخ سفید روسیه، ۴ اکتبر ۱۹۹۳

تا اواسط دهه ۱۹۹۰، روسیه دارای یک نظام سیاسی منتخب چند حزبی بود. اما ایجاد یک دولت منتخب به دلیل دو مشکل ساختاری (مبارزه بین رئیس جمهور و پارلمان و نظام پرهرج و مرج حزبی) دشوار بود. اما یلتسین به این دلیل که خود را به عنوان یک دوکرات برای تضعیف گورباچف مطرح نموده بود و درک وی از مقام ریاست جمهوری بیشتر جنبه خودکامگی داشت، از سوی جهان خارج مورد تحسین قرار گرفت. او بدون توجه به آراء پارلمان، (تا ژوئن ۱۹۹۲) یا از سوی خود نخست وزیر تعیین می‌نمود و یا افراد مورد نظر خود را انتخاب می‌کرد.

ضمناً، فراوانی احزاب کوچک و تنفر آنها نسبت به برقراری اتحادهای یکپارچه موجب آشفتگی در بخش قانونگذاری شده بود. فاصله گیری یلتسین از رهبری پارلمانی منجر به بحران قانونگذاری سپتامبر- اکتبر ۱۹۹۳ گردید. بحران در ۳ اکتبر به اوج خود رسید، زمانی که یلتسین راه حلی رادیکال (افراطی) را برای حل و فصل مشاجراتش با پارلمان برگزید: او دستور داد تانکها اطراف کاخ سفید روسیه را محاصره نموده و به سوی مخالفین شلیک کنند. از آنجایی که یلتسین یک گام غیر قانونی در جهت انحلال مجلس برداشته بود، روسیه بیش از هر زمانی دیگر از دوره انقلاب ۱۹۱۷ خود به درگیری جدی داخلی نزدیک شده بود. سپس یلتسین این آزادی را یافت تا قانون خود را با استفاده از اختیارات ریاست جمهوری تحمیل نماید که از طریق همه پرسی در دسامبر ۱۹۹۳ به تصویب رسید. اما رای گیری ماه دسامبر دستاوردهای بارزی را برای کمونیست‌ها و ملی گرایان نیز به دنبال داشت، و دلسردی فزاینده‌ای را نسبت به هزینه‌های مربوط به اصلاحات اقتصادی نئولیبرال نشان می‌داد.

اگرچه یلتسین برروی موجی از خوش بینی به قدرت رسید، اما هرگز محبوبیت خود را باز نیافت پس از تایید شوک درمانی ایگور گایدر در کنترل قیمت‌ها در پایان دوره شوروی (سابق)، کاهش‌های شدید هزینه‌های دولتی، و نظام تجارت خارجی باز در اوایل سال ۱۹۹۲ اصلاح اقتصاد روسیه در دهه ۱۹۹۰، اصلاحات فوراً استانداردهای زندگی را در بخش عمده‌ای از جمعیت تخریب نمود، به خصوص گروه‌هایی که از منافع حاصل از هزینه‌ها و قیمتهای کنترل شده دوران اتحاد شوروی سابق، یارانه‌های دولتی و برنامه‌های استحقاقی رفاهی برخوردار شده بودند. در دهه ۱۹۹۰، روسیه متحمل رکود اقتصادی به مراتب شدیدتر از آن شده بود که ۶ دهه پیش ایالات متحده یا آلمان در دوران رکود شدید اقتصادی به آن دچار شده بودند.[۲]

اصلاحات اقتصادی موجب انسجام یک نوع جرگه سالاری نیمه جنائی شد که در نظام سابق شوروی ریشه داشت. بنا براظهارات دولتهای غربی، بانک جهانی وصندوق بین‌المللی پول، روسیه به گسترده‌ترین و سریعترین عملیات خصوصی سازی دست زده بود که تاکنون جهان به خود دیده‌است. تا اواسط این دهه، خرده فروشی، تجارت، خدمات، و صنایع کوچک در دستان بخش خصوصی بود. بیشتر شرکت‌های بزرگ که دردست مدیران سابق خود قرار داشتند، یک نوع جرگه‌های روسی جدید ثروتمند به اتفاق گروه‌های مافیایی جنایتکار یا سرمایه گذاران غربی تشکیل می‌دادند. نگاه کنید به.[۳]

در قعر (این مجموعه)، بسیاری از کارگران در اثر تورم، بیکاری، دچار فقر، فساد یا جنایت می‌شدند. ضمناً، دولت مرکزی کنترل حوزه‌های جغرافیائی، دیوانسالاری (اداری) و اقتصادی را از دست داده، و درآمدهای مالیاتی ازبین می‌رفت. اما در رکود شدید اقتصادی اواسط دهه ۱۹۹۰، اقتصاد روسیه بیشتر از ورشکستگی اقتصادی سال ۱۹۹۸ اسیب دید.

با این وجود، به نظر می‌رسید که بازگشت به یک نظام اقتصادی سوسیالیست که می‌توانست جایگزین متداول در غرب بوده باشد، تقریباً غیرممکن است. اقتصاد روسیه نیز تاحدودی از سال ۱۹۹۹ به بعد بهبود یافته‌است که این مدیون افزایش قیمت جهانی نفت و گاز بوده، و با این که روسیه بیشترین صادرات را داشته‌است اما از سطح برونده‌های دوران شوروی سابق فاصله دارد.

پس از بحران مالی سال ۱۹۹۸، یلتسین در پایان دوره زمامداری سیاسی خود قرار گرفت. درست چند ساعت پیش از آغاز اولین روز سال ۲۰۰۰، یلتسین در کمال شگفتی، استعفای خود را اعلام نمود، و دولت را به دست نخست وزیر کمتر شناخته شده خود ولادیمیر پوتین سپرد، که یک افسر سابق (کا.گ.ب) و رئیس سازمان جانشین (کا.گ.ب) پس از شوروی سابق بود. در ۲۶مارس سال ۲۰۰۰، رئیس جمهور تازه کار به سادگی رقبای خود را در انتخابات ریاست جمهوری شکست داد، و در اولین دور رای گیری پیروز شد. در سال ۲۰۰۴، او ٪۷۱ آراء را به دست آورد و متحدین وی نیزدر انتخابات پارلمانی پیروز شدند، اما بنا بر اظهارات ناظران بین‌المللی و داخلی آن را مخدوش اعلام کردند. ناظران بین‌المللی حتی نسبت به اقدامات اواخر سال ۲۰۰۴ بیشتر هشدار دادند که موجب تحکیم بیشتر نظارت ریاست جمهوری بر پارلمان، جامعه نظامی و صاحب منصبان منطقه‌ای می‌شد

اتحادجماهیری شوروی از اغاز تا فروپاشی-قسمت اول

اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
نام های دیگرСоюз Советских Социалистических Республикسایوز سوویِتسکیح سوسیالیستی‌چِسکیح رسپوبلیک ←  ←  ←  ← ۱۹۲۲–۱۹۹۱ ↓ پرچم نشان دولتی شعارПролетарии всех стран, соединяйтесь!(به لاتین: Proletarii vsekh stran, soyedinyaytes'!)فارسی: کارگران جهان متحد شوید! سرودانترناسیونال (۱۹۲۲-۱۹۴۴)سرود ملی اتحاد شوروی (۱۹۴۴-۱۹۹۱) اتحاد شوروی بعد از جنگ جهانی دوم پایتخت مسکو زبان‌(ها) روسی، بسیاری دیگر دولت دولت سوسیالیست تک حزبی رهبر  - ۱۹۲۲-۱۹۲۴ (اولین) ولادیمیر لنین  - ۱۹۸۵-۱۹۹۱ (آخرین) میخائیل گورباچف قانونگذار کنگره شورا ها و کمیته اجرایی مرکزی (۱۹۲۲-۱۹۳۷) شورای عالی (۱۹۳۷-۱۹۸۹; ۱۹۹۱)کنگره نمایندگان مردم و شورای عالی (۱۹۸۹-۱۹۹۱) تاریخچه  - تأسیس ۳۰ دسامبر ۱۹۲۲  - انقراض ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ مساحت  - ۱۹۹۱ ۲۲٬۴۰۲٬۲۰۰کیلومترمربع (۸٬۶۴۹٬۵۳۸مایل‌مربع) جمعیت  - حدود ۱۹۹۱ ۲۹۳٬۰۴۷٬۵۷۱       تراکم جمعیت ۱۳٫۱ /کیلومترمربع (۳۳٫۹ /مایل‌مربع) یکا پول روبل شوروی (руб) (SUR) دامنه سطح‌بالای کد کشوری .su2 فهرست پیش‌شماره تلفنی کشورها +7 پیش از آن به دنبال آن روسیه شوروی ماورای قفقاز شوروی اوکراین شوروی بلاروس شوروی روسیه گرجستان اوکراین مولداوی بلاروس ارمنستان آذربایجان قزاقستان ازبکستان ترکمنستان قرقیزستان تاجیکستان استونی۳ لتونی۳ لیتوانی۳ 1On 21 December 1991, eleven of the former socialist republics declared in Alma-Ata (with the 12th republic – Georgia – attending as an observer) that with the formation of the Commonwealth of Independent States the Union of Soviet Socialist Republics ceases to exist.
2Assigned on 19 September 1990, existing onwards.3The governments of Estonia, Latvia, and Lithuania view themselves as continuous and unrelated to the respective Soviet republics.Russia views the Estonian, Latvian, and Lithuanian SSRs as legal constituent republics of the USSR and predecessors of the modern Baltic states.The Government of the United States and a number of other countries did not recognize the annexation of Estonia, Latvia, and Lithuania to the USSR as a legal inclusion. اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی یا اتحاد شوروی یا بطور خلاصه شوروی، کشوری بود متشکل از روسیه و چندین جمهوری متحد، که از زمان تأسیس در ۱۹۲۲ تا زمان انحلال در ۱۹۹۱ بخش بزرگی از شرق اروپا و شمال آسیا را در برمی‌گرفت و پهناورترین کشور جهان شناخته می‌شد. نام این کشور به روسی: Союз Советских Социалистических Республик (تلفظ: سایوز سوویِتسکیح سوسیالیستی‌چِسکیح رسپوبلیک) است که با مخفف CCCP (تلفظ: اس‌اس‌اس‌اِر) نمایش داده می‌شود. نام انگلیسی و بین‌المللی آن Union of Soviet Socialist Republics یا بطور خلاصه Soviet Union است که با مخفف USSR نگاشته می‌شود. اتحاد جماهیر شوروی حاصل انقلاب ۱۹۱۷ روسیه بود و روسیه بخش بزرگ‌تر آن را تشکیل می‌داد. پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ و درطی دوره‌ای که به جنگ سرد موسوم است، شوروی و آمریکا ابرقدرت‌های جهانی به شمار می‌رفتند، و بر تمام مسایل جهانی مانند سیاست‌های اقتصادی، روابط بین‌المللی، تحرکات نظامی، روابط فرهنگی، پیشرفت دانش به خصوص در فن‌آوری فضایی تاثیر داشتند. در این کشور تمام قدرت سیاسی و اداری در دست تنها حزب مجاز، حزب کمونیست اتحاد شوروی بود.   تاریخ شوروی در اوت ۱۹۱۴ روسیه وارد جنگ جهانی اول می‌شود. نخست فقط بلشویک‌ها مخالف جنگ هستند اما شکست‌های روسیه حامیان سلطنت تزار را به حداقل می‌رساند. در سال ۱۹۱۷ پس از دو انقلاب فوریه و اکتبر در روسیه، حزب بلشویک به رهبری لنین قدرت را در این کشور به دست گرفت. روسیه بلشویکی با حمله طرفداران نظام گذشته و نیروهای خارجی به ویژه بریتانیا روبرو شد. این دوره به دوران جنگ داخلی روسیه معروف است و طی آن ارتش نوین شوروی با نام ارتش سرخ به کوشش تروتسکی و تحت رهبری او شکل گرفت. در ۱۹۲۲ و پس از سرکوب مخالفان و دشمنان حزب بلشویک که نام خود را به حزب کمونیست اتحاد شوروی تغییر داده بود تأسیس کشور «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» را اعلام کرد. این کشور از اتحاد روسیه و مناطق متعلق به روسیه تزاری تشکیل شده بود. در جریان جنگ داخلی و بعد از آن حزب کمونیست که تنها حزب مجاز در شوروی بود، سیاست اقتصادی سخت‌گیرانه‌ای را تعقیب می‌کرد که به کمونیسم جنگی معروف شد. با پایان گرفتن جنگ داخلی و استقرار حاکمیت حزب بر سراسر کشور، سیاست اقتصادی جدیدی به نام برنامه نوین اقتصادی معروف به «نپ» در پیش گرفته شد. اختلاف رهبران شوروی در نحوه پیشبرد سیاست‌های اقتصادی بالا گرفت. در سال ۱۹۲۴ و پس از مرگ لنین کشمکش بر سر جانشینی او شدیدتر شد و بالاخره استالین توانست مخالفان خود به ویژه تروتسکی را سرکوب کند و بر جای لنین بنشیند. او در چند مرحله دست به تصفیه حزب از مخالفان خود زد. تصفیه‌های بزرگ نامی است که بر این اقدامات استالین گذاشته‌اند. در عرصه کشاورزی با ایجاد مزارع اشتراکی یا کلخوزها چهره کشاورزی روسیه دگرگون شد. سیاست‌های کشاورزی حزب کمونیست اتحاد شوروی با مخالفت مالکان خرده‌پا (کولاک‌ها) روبرو شد و دولت بی‌رحمانه آنان را سرکوب کرد. در عین حال استالین سیاست صنعتی کردن شوروی را پیگیری کرد و در دوران زمامداری او شوروی به قدرت صنعتی بزرگی تبدیل شد. در ۱۹۳۹ در آستانه شروع جنگ جهانی دوم، شوروی پیمان عدم تجاوز با آلمان نازی منعقد کرد ولی در ۱۹۴۱ با حمله گسترده آلمان، شوروی نیز به جنگ وارد شد. در این جنگ که به‌طور رسمی جنگ کبیر میهنی نامیده می‌شد، دولت و حزب و مردم شوروی با مقاومت در برابر ارتش آلمان و فداکاری‌ها و قربانی دادن‌های بسیار توانستند جریان جنگ را برگردانند و به خصوص پس از نبرد استالینگراد نیروهای شوروی در موضع حمله قرار گرفتند. شکست آلمان در ۱۹۴۵ که بار اصلی آن بر دوش شوروی بود، این کشور را به یکی از ابرقدرت‌ها تبدیل کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و آغاز دوران جنگ سرد کشمکش و تقابل دو ابرقدرت یعنی آمریکا و شوروی سیاست تمام جهان را طی چهار دهه تحت تأثیر خود داشت. همچنین این تقابل را، تقابل میان سرمایه‌داری و سوسیالیزم نیز دانسته‌اند. شوروی در ۱۹۴۹ توانست دارای قدرت اتمی شود و به انحصار آمریکا در این زمینه پایان داد. در سال ۱۹۵۳ بعد از مرگ استالین، جانشینان او به رهبری دسته‌جمعی پرداختند ولی نهایتا نیکیتا خروشچف توانست قدرت را به دست آورد. در ۱۹۵۶ خروشچف در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد شوروی کشتارهای استالین را موضوع قرار داد و در جهت تخریب چهرهٔ استالین برآمد. در دوران زمامداری خروشچف بسیاری از سخت‌گیری‌های دوره استالین تعدیل شد. بسیاری از زندانیان سیاسی و عقیدتی آزاد شدند و به بسیاری که در دوره استالین به عنوان جاسوس و مخالف اعدام شده بودند، اعاده حیثیت شد. همچنین در این دوران قانون تجارت آزاد تا حدی پذیرفته شد که آثار جبران‌ناپذیری را بر بدنهٔ نظام سوسیالیستی که پشتیبان اقتصاد هدایت شده بود، وارد آورد. که بعدها به سلسله حوادث و رخدادهایی انجامید تا فروپاشی شوروی. در سال ۱۹۵۷ شوروی با فرستادن ماهواره اسپوتنیک۱ به مدار زمین، عصر فضا را آغاز کرد. شوروی برای اولین بار یوری گاگارین را به فضا فرستاد و پس از چندی با سفینهٔ بی سرنشین خاک کرهٔ ماه را به زمین آورد. در اوایل دهه ۱۹۶۰ رهبران حزب، نیکیتا خروشچف را با توطئه لئونید برژنف مجبور به استعفا کردند و پس از دوره‌ای رهبری دسته‌جمعی، لئونید برژنف قدرت را به دست گرفت. در دوره او اصلاحات سیاسی و اجتماعی که در دوره خروشچف آغاز شده بود به کندی گرایید و تسلط حزب و دولت بر تمام عرصه‌های سیاسی و اجتماعی تقویت شد در دوره ی برژنف فسادهای زیادی صورت گرفت بطوری که فرزندان و داماد وی نیز در آن دست داشتند با روی کار آمدن یوری آندروپف که بعنوان معاون برژنف با او همکاری می کرد پرونده فسادها را به جریان انداخت تا بصورت علنی به وضعیت فسادها رسیدگی کندوجلوی این امر رابگیرد اما برژنف با اعلام به او مانع این امر شد، دوران آندروپف و چرننکو حرکت خاصی انجام نشد و در دوران میخائیل گورباچف شوروی به اصلاحات اساسی دست زد فروپاشی شوروی [ در دهه ۱۹۸۰ آثار فروپاشی شوروی[۱] ظاهر شد و بالاخره در ۱۹۹۱ این کشور رسماً منحل شد و به چند کشور دیگر تجزیه شد. کشورهای تشکیل‌دهنده شوروی پیشین با حفظ استقلال خود در جامعه کشورهای مستقل همسود عضو شدند. سیاست از زمان تأسیس شوروی تا زمان فروپاشی آن تنها حزب سیاسی آن کشور حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. این حزب تمام جنبه‌های زندگی اجتماعی شوروی را در کنترل داشت. تمام فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی در کشور طبق نظر این حزب انجام می‌گرفت و مخالفان این حزب مجازات می‌شدند. مطبوعات و انتشارات و هنرها نیز در کنترل حزب و دولت بود. نکتهٔ قابل توجه در این مورد این است که در نظام کشور شوروی، شوراهای محلی و صنفی حکومت می‌کردند. یعنی بر خلاف مردم‌سالاری که در آن عده‌ایی از مردم هر چند سال یک بار رای داده و کسانی را برای زمامداری برمی گزینند. در سیستم کشور، شوراها و جمیع افرادی که در هزاران شورا در سراسر کشور حضور داشته به تصمیم گیری مشغول بودند. هر شورا در حد خود. این شوراها هر یک نماینده یا نمایندگانی در شوراهای بالاتر داشتند و این شیوه تا مراحل بالای حکومتی ادامه داشت. پس در واقع حزب کمونیست در شوروی نمایندهٔ تمام مردم بود. گرچه در اجرای این سیستم بسیار کارآمد و نوین اشکالاتی به وجود آمد. حزب کمونیست برنامه‌های خود را طی کنگره‌های ادواری تنظیم و تصویب می‌کرد و به اجرا می‌گذاشت. خارجی و آغاز جنگ سرد بین ابرقدرتها، بزرگترین رقیب ایالات متحده آمریکا در مسائل بین الملل شد و در بسیار از مناقشات تا سرحد جنگ هسته‌ای نیز پیش رفتند که نهایتا با فروپاشی شوروی از قوت این مناقشات تا حدودی کاسته شد.[نیازمند منبع] اصلی ترین تقابل آمریکا و شوروی در زمان نیکیتا خروشچف رهبر قدرتمند شوروی و جان اف کندی رئیس جمهور جوان آمریکا بر سر مساله بحران موشکی کوبا بود که با امتیاز گرفتن شوروی از آمریکا و کوتاه آمدن کندی در این موضوع شوروی پیروزی بزرگی را بدست آورد برخلاف کسانیکه در این برهه تاریخ را تحریف کرده و آنرا پیروزی نمی دانند شاید بتوان در سیاست خارجی دوران نیکیتا خروشچف را عصر طلائی نامید ... تقسیمات کشوری [ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (۱۹۵۶ — ۱۹۸۹) پرچم جمهوری پایتخت نقشه اتحاد جماهیر شوروی ۱ ارمنستان ایروان ۲ آذربایجان باکو ۳ بلاروس مینسک ۴ استونی تالین ۵ گرجستان تفلیس ۶ قزاقستان آلماتی ۷ قرقیزستان بیشکک ۸ لتونی (لاتویا) ریگا ۹ لیتوانی ویلنیوس ۱۰ مولداوی کیشینف ۱۱ روسیه مسکو ۱۲ تاجیکستان دوشنبه ۱۳ ترکمنستان عشق آباد ۱۴ اوکراین کیف ۱۵ ازبکستان تاشکند   سقوط نظام شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ و تقسیم این کشور به ۱۵ جمهوری مستقل تنها به معنی فروپاشی پهناورترین کشور جهان و یکی از دو ابرقدرت موجود نبود. فروپاشی اتحاد شوروی سرنوشت عینی تجربه یی تاریخی و پروژه یی اجتماعی برآمده از انقلاب اکتبر روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی بود. سقوط نظام شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ و تقسیم این کشور به ۱۵ جمهوری مستقل تنها به معنی فروپاشی پهناورترین کشور جهان و یکی از دو ابرقدرت موجود نبود. فروپاشی اتحاد شوروی سرنوشت عینی تجربه یی تاریخی و پروژه یی اجتماعی برآمده از انقلاب اکتبر روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی بود. بنابراین بررسی چرایی ها و چگونگی های فروپاشی شوروی از اهمیت جهانی و تاریخی بسیار فراتر از سطح بررسی تاریخ یک کشور برخوردار است چرا که اکثر انقلاب هایی که پس از ۱۹۱۷ روی دادند به شکلی یا هویت خود را در تجربه انقلاب روسیه می دیدند یا به شکل بارزی از آن تاثیر گرفته بودند. همچنین دیگر امروز نمی توان از چپ غیردینی (یعنی همان جریان فکری که با اندیشه کارل مارکس هویت می یابد) در سطح جهان سخن گفت مگر با دارا بودن تحلیلی عقلایی از انقلاب روسیه. این نوشته کوششی است بسیار فشرده برای ترسیم رئوس تحولاتی که سقوط شوروی را باعث شد. پیروزی انقلاب ۱۹۱۷ در روسیه در واقع تولد طفل زودرسی به رهبری حزب بلشویک (در آینده کمونیست) بود. دو واقعه تاریخی بعد از به کف آوری قدرت سیاسی توسط بلشویک ها در هویت بخشیدن به نظام سیاسی - اقتصادی شوروی یعنی همان نظامی که در سال ۱۹۹۱ سقوط کرد، نقش اساسی داشت. این دو واقعه تاریخی عبارتند از تصمیم های بلشویک ها در کنگره ۱۰ حزب در سال ۱۹۲۱ که پایه نظام سیاسی شوروی را پی ریزی کرد و تصمیم های کنگره ۱۷ حزب در سال ۱۹۳۴ که پایه های اقتصادی نظام شوروی را پی ریزی کرد. انقلابیون بلشویک در اکتبر ۱۹۱۷ قدرت سیاسی را به نام طبقه کارگر در اختیار گرفتند و رسمیت و مشروعیت حکومت جدید را در تایید شوراهای کارگران- دهقانان- سربازان می دیدند؛ حکم تاییدی که توسط شوراها به حکومت جدید داده شد. حکومت جدید ائتلافی بود از بلشویک ها و حزب دهقانی اس- آر چپ که تا ماه مارس ۱۹۱۸ ادامه یافت. وجود ائتلاف حکومتی و لزوم دریافت تایید شوراها نشان می دهد بلشویک ها در اول راه خواهان نوعی «دموکراسی شورایی» بودند، نه حکومت تک حزبی و تام گرا . نوشته های لنین و دیگر رهبران حزب نیز تاییدی بر این واقعیت است. ولی طی روندی در عمل آنان نظامی تک حزبی را پایه گذاری کردند. برای درک این روند باید به دو نکته مهم توجه کرد؛ اول اینکه رهبری انقلاب به توسعه نیافتگی جامعه روسیه واقف بود و به کف گیری حکومت را نه شروع ساختمان سوسیالیسم در روسیه بلکه مقدمه یا جرقه یی برای شروع انقلاب های کارگری در اروپای آماده انقلاب به حساب می آورد. از این منظر تصور می شد با پیروزی انقلاب در یک یا چند کشور پیشرفته انقلاب روسیه خواهد توانست با کمک دیگران بنای نظم سوسیالیستی را آغاز کند. دوم، با آغاز جنگ داخلی در تابستان و پاییز ۱۹۱۸ تمامی معادلات سیاسی روسیه بر هم خورد. جنگ داخلی جامعه جنگ زده و انقلاب زده و خسته روسیه را وارد دورانی سخت و خسارت بار و در عین حال آن را به گونه یی قهرآمیز قطبی کرد. این دوران (۱۹۲۱-۱۹۱۸) به مثابه نبرد مرگ و زندگی برای حکومت بلشویکی بود و تحت عنوان سیاست «کمونیسم جنگی» به نفع حکومت تازه تاسیس به پایان رسید. بدون وارد شدن به جزئیات «کمونیسم جنگی» باید گفت این سیاست با فشار زیاد بر جامعه (به خصوص دهقان ها) و نظامی کردن جامعه موفق شد پیروزی را به سرانجام رساند. بزرگ ترین قربانی جنگ داخلی در روسیه آرمان دموکراسی شورایی بود. کنگره ۱۰ حزب کمونیست (بلشویک) اولین همایش حزبی پس از پایان جنگ داخلی بود و تصمیمات آن آینده نظام سیاسی کشور را پایه گذاری کرد. در این راستا تصمیم گرفته شد تمامی احزاب غیرقانونی اعلام شوند و نهاد شورا نیز از محتوای دموکراتیک تهی و به نهادی نمایشی تبدیل شد. واقعیت این است که بلشویک ها در این مقطع در برابر یک دوراهی تاریخی قرار گرفته بودند؛ آنان یا می باید مشروعیت خود را به رای عمومی یا شورا ها می گذاشتند و بنابراین احتمال شکست را قبول می کردند، یا با از بین بردن نهادهای دموکراتیک و احزاب مخالف و تمرکز قدرت حکومتی در حزب، بقای حکومت خود را تضمین می کردند. آنان با ارزیابی احتمال شکست در انتخابات دموکراتیک و اینکه انقلاب در اروپا با تاخیر روبه رو شده است راه دوم را انتخاب کردند. قیام پادگان دریایی کرونشتات که حین کنگره اتفاق افتاد و با خونریزی زیاد سرکوب شد، تبلور قیام مردمی علیه این تصمیم بود. همچنین در این مقطع استقلال اتحادیه های کارگری از میان رفت و در درون حزب نیز حق گرایش (تشکیل فراکسیون) غیرقانونی اعلام شد. بنابراین این مقطع تاریخی نقطه عطف تبدیل نظام به حکومتی تک حزبی و جایگزینی نهادهای مدنی و مستقل با دستگاه دیوانی حزب بود. نام «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» نیز که در سال ۱۹۲۲ انتخاب شد از همان اول عنوانی غلط انداز بود. البته باید توجه داشت تحولات این دوران و محدود شدن آزادی های سیاسی هنوز فاصله زیادی داشت با آنچه در دوران استالین اتفاق افتاد. اما بی شک، این آغاز فرآیندی بود که به کشتار های استالینی انجامید. لنین در آخرین ماه های زندگی عمق مشکلات را تا حد زیادی متوجه شده بود ولی در عمل نتوانست راهکارهای درستی ارائه دهد. به هر حال نظام سیاسی شوروی که در سال ۱۹۹۱ فروپاشید در اساس در این دوران شکل گرفت و با تغییرات کمی تا به پایان ادامه یافت. در این دوران در کنار تمرکز قدرت سیاسی با اتخاذ سیاست باز اقتصادی و استفاده از اهرم های بازار کوشش شد با اجازه دادن به رشد بر مبنای سرمایه داری، اقتصاد به حالت عادی بازگردانده شود. این سیاست که به اختصار «نپ» (سیاست نوین اقتصادی) خوانده می شد برای بلشویک ها عقب نشینی مصلحتی ولی ضروری و در عین حال موقتی به حساب می آمد. سیاست اقتصادی «نپ» در شرایطی اتخاذ شد که بلشویک ها امید به انقلاب بلافاصله در اروپا را از دست داده بودند و حال تا آن زمان نیاز به یک دوران موقت تنفس و بازسازی را احساس می کردند. بعد از فوت لنین (۱۹۲۴) جناح های مختلف حزبی برای پاسخگویی به چالش های عدیده در برابر هم شروع به صف آرایی کردند. چالش اصلی، سمت و سوی انقلاب در دورانی بود که دیگر امیدی به انقلاب در اروپا نبود و نیز آشکار بود که «نپ» هم دوران زندگی مفید را پشت سر گذاشته است. در این دوران (۱۹۲۸ - ۱۹۲۵) دو جناح اصلی و متخاصم حزبی شکل گرفت و با ارائه برنامه در جهت دادن به انقلاب کوشش کرد. در سال ۱۹۲۸ جناحی که رهبر اصلی آن ژوزف استالین بود بر دیگران پیروز شد و برنامه اقتصادی پنج ساله اول را آغاز کرد. برنامه جناح استالینی حزب در واقع بر هم زدن تعادلی بود که به واسطه «نپ» در جامعه ایجاد شده بود. این برنامه که به طرح «سوسیالیسم در یک کشور» مشهور شد و از آن به عنوان «انقلاب استالینی از بالا» نیز نام برده می شود، با تکیه بر تشکیلات حزبی و ارتش سرخ طرح صنعتی کردن سریع کشور را به اجرا گذاشت. نتیجه برنامه اقتصادی پنج ساله اول چنین بود که حکومت با تکیه بر سرکوب گسترده، دهقانان را وادار ساخت زمین و احشام خود را به مزارع اشتراکی واگذار کرده و خود نیز در این واحدها مشغول به تولید شوند. در این راستا، با تسلط بر اقتصاد روستایی حکومت موفق شد با استفاده از مازاد تولید و سود بخش کشاورزی اقدام به صنعتی کردن کشور در شهر ها کند. کنگره ۱۷ حزب (۱۹۳۴) که به «کنگره پیروزان» موسوم شده است در واقع همایشی بود برای صحه گذاشتن بر نظام اقتصادی که با تغییرات کمی، تا پایان عمر اتحاد شوروی بر آن جامعه مسلط بود. بر این مبنا، شوروی تا پایان دهه ۱۹۳۰ میلادی به جامعه یی صنعتی تبدیل شد. اما این فرآیند با صرف هزینه بسیار بالا انجام پذیرفت و صدها هزار نفر از دهقان ها و کارگران، چه به خاطر قحطی یا مقاومت یا دلایل دیگر، نابود شدند. اعمال سرکوب بالاخره گریبان حزب و ارتش سرخ را نیز گرفت و هزاران نخبه حزبی و نظامی قربانی تصفیه های وحشیانه استالینی شدند. نتیجه اقدامات این دوران چنین بود که در کنار آغاز روند صنعتی شدن، مالکیت خصوصی بر وسایل تولید به مالکیت دولتی (در واقع حزب) تبدیل شد. تاکید این سیاست بر گسترش صنایع بزرگ به بهای نادیده گرفتن صنایع تولید کالای مصرفی بود. بدین شکل وظیفه تمامی نهادهای خصوصی اقتصادی، اعم از تولید و توزیع، بر عهده حکومتی افتاد که در عمل خود را پاسخگو به جامعه نمی دانست و با رسالتی که برای خود به عنوان حزب پیشتاز کارگری قائل بود از بالا اقدام به ایجاد تحول در جامعه می کرد. تمرکز اقتصاد در دست حزب و دولت بی شک با صرف هزینه سنگین به صنعتی شدن شوروی انجامید و شرایط را برای پیروزی بر فاشیسم و سپس ابرقدرت شدن شوروی پس از جنگ جهانی دوم آماده ساخت. اما آشکار است که چنین ساختاری مشکلات خاص خود را نیز به وجود آورد؛ مشکلاتی که سرانجام به سقوط شوروی انجامید. شاید بتوان علل بحران نظام شوروی را به شرح زیر ریشه یابی و خلاصه کرد. این نظام سه حیطه اساسی جامعه یعنی سیاست، اقتصاد و فرهنگ را در انحصار حزب کمونیست قرار داده بود. مردم شوروی پس از انقلاب و پس از شکل گیری نظام با حکومتی روبه رو بودند که از یک طرف بدون شرکت واقعی آنان و به رهبری حزب تمامی تصمیم های کلان و غیر آن را در انحصار خود داشت. در قوانین اساسی شوروی شوراها، اتحادیه ها و هرگونه قانون و نهاد دیگری صرفاً وجودی نمادین داشتند اما در خود حزب نیز روند های دموکراتیک تبدیل به نماد های نمایشی شده و حزب در عمل در اختیار عده یی انقلابی قرار داشت که با آمدن نسل جدید رهبری تبدیل به دیوان سالاران حزبی شد که منافع خویش را بر آرمان انقلابی نسل قبل ترجیح می دادند. از طرف دیگر این چنین نظامی با متمرکز کردن اقتصاد و برنامه ریزی برای آن کوشش داشت بدون شرکت مردم، برای آنان رفاه آرمانی خود را فراهم سازد. در این چارچوب، حکومت شوروی خود را موظف به تامین کار، آموزش و پرورش، بیمه های اجتماعی و خوراک در حد ارزان یا رایگان می دید و بالاخره اینکه به این دو حیطه باید حیطه فرهنگی را نیز اضافه کرد که در تسلط کامل حزب قرار داشت. در توضیح علل بحران و سقوط شوروی باید به دو گروه از دلایل داخلی و بین المللی یا خارجی توجه داشت. عوامل داخلی به دو گونه بودند؛ اول، اقتصاد متمرکز با برنامه ریزی تولید تا جزیی ترین مسائل و از بین بردن اهرم های بازار و مالکیت خصوصی کوشش در تامین زندگی شهروندان با تضمین اشتغال، بیمه های اجتماعی و...داشت این واقعیت در عمل و طی مدتی ریشه های انگیزه کار و نوآوری را در تولید از بین برد. در جوامع سرمایه داری یک شرکت یا واحد تولیدی همواره در معرض رقابت با دیگران قرار دارد و مدیریت و کارگران آن برای بر جای ماندن ناچارند خوب کار کرده و با نوآوری در تولید مقام خود را در بازار حفظ کنند. مدیریت همواره قادر است برای صرفه جویی یا عدم بازدهی نیروی کار، کارگران را اخراج کند و در صورت عدم نوآوری فنی خود نیز دچار ورشکستگی شود. در اقتصاد سرمایه داری اصل بر سر «بقای قابل ترین» است و بنابراین انگیزه کار و نوآوری، بقا است در رقابت بازار. در اقتصاد سوسیالیستی انگیزه کار قاعدتاً باید از کوشش برای بقا به وجدان کار (آگاهی نیروی کار) و تضمین کار تحول یافته باشد. یعنی از طرفی با تضمین کار و بیمه های اجتماعی برای کارکنان جامعه (چه مدیریت، چه کارگر و چه روشنفکر) عامل قانون جنگل یا «بقای قابل ترین» را کنار گذارد و از طرف دیگر با به وجود آوردن نظام آموزش گسترده و آزادی کامل در جامعه و شرکت دادن همه شهروندان در تعیین سرنوشت خویش وجدان کار و آگاهی شهروندان را جایگزین انگیزه های نظام سرمایه داری کند. در شوروی وجه دوم قضیه یعنی وجدان کار در بین کارگران وجود نداشته است، چرا که آزادی و شرکت شهروندان در سرنوشت خویش اصولاً مطرح نبوده است. شهروندی که با نظام سیاسی - اقتصادی کشور خود بیگانه است وجدان کاری نیز نخواهد داشت. بنابراین کارگری که از لحاظ کار و بیمه های اجتماعی تامین است و وابستگی خاصی هم به نظام سیاسی و اقتصادی ندارد کار مفید و لازم هم نمی کند چون نظام را از آن خود نمی داند. مدیری که در همین شرایط قرار دارد دیگر مساله اش نوآوری نیست و فقط می خواهد با برآورده کردن خواست مرکز در مورد حد تولید روز از «شر» کار خلاص شود. اینجاست که می بینیم بخش اعظم صنایع شوروی متخصص در تولید کالای بنجل و آن هم نه به اندازه کافی می شوند. کیفیت و کمیت پایین تولید، نبود انگیزه کار و نوآوری در تولید از ویژگی های نظام اقتصادی شوروی بود که با از بین بردن بسیاری از نیروها و امکانات، بحران اقتصادی در این کشور را دامن زد. گونه دوم عوامل داخلی بحران با نظام سیاسی این کشور ارتباط داشت. از طرفی حزب و دولت با شهروندان بیگانه بودند و نه از طرف آنان انتخاب می شدند و نه به آنان پاسخگو بودند. از طرف دیگر شهروندان نسبت به حکومت بیگانه بودند و آن را از خود نمی دانستند. نتیجه رشد و سپس شیوع فساد بود. بدین معنی که دستگاه حزبی و دولتی برای خود مرتبه یی به عنوان قشر برگزیده قائل بود و امتیازات اجتماعی و اقتصادی بیشتری به خود می داد. در مورد عوامل خارجی نیز باید به اختصار گفت رقابت شوروی با غرب در دوران جنگ سرد این کشور را ناچار می ساخت با اقتصادی ناکارآمد و به مراتب کوچک تر از جهان سرمایه داری دست به رقابت تسلیحاتی و... با آن بزند. این رقابت در درازمدت برای شوروی قابل حفظ نبود. در دهه ۱۹۸۰ عمق بحران بدان جا رسیده بود که یا باید خطر از هم پاشی را قبول می کردند یا دست به اصلاحات می زدند. روی کار آمدن میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۶ در واقع تبلور اقدام حزب کمونیست برای اصلاح نظام بود. گورباچف با اعلام بازگشایی فضای سیاسی (گلاستنïست) و ترمیم اقتصاد (پرسترویکا) کوشش کرد نظام را حفظ کند اما این اقدام موجب رهایی و رشد نیرو های استقلال طلب و گریز از مرکز در شوروی شد؛ روندی که به سقوط آن انجامید.از