ایتالیا

ایتالیاایتالیا کشوری در جنوب اروپا و پایتخت آن شهر رم است. این کشور از شبه‌جزیره ایتالیا و دو جزیره سیسیل و ساردِنی در دریای مدیترانه تشکیل شده‌است. امروزه ایتالیا کشوری توسعه‌یافته است و جزو هشت کشور صنعتی به‌شمار می‌آید.واحد پول این کشور یورو و زبان رسمی آن ایتالیایی است. جمعیت ایتالیا ۶۰ میلیون و ششصد هزار نفر است و ۹۱.۶ درصد مردم آن مسیحی هستند.ایتالیا پنجمین کشور پرجمعیت اروپا و ۲۳امین کشور پرجمعیت دنیا است. ایتالیا آب‌وهوای معتدل فصلی دارد و آب‌وهوای مناطق ساحلی آن با شرایط هوایی کوهستان‌های داخلی تفاوت زیادی دارد.دو کشور مستقل بسیار کوچک به نام‌های واتیکان و سان مارینو در درون خاک ایتالیا قرار دارند و یک تکه از خاک ایتالیا نیز بیرون از خاک اصلی این کشور و در سوئیس قرار دارد که کامپیونه دیتالیا نامیده می‌شود.رم، پایتخت ایتالیا، به عنوان پایتخت امپراتوری روم و اقامتگاه پاپ، برای سده‌های پیاپی از مراکز سیاسی و مذهبی تمدن غرب بود.پس از فروپاشی امپراتوری روم، منطقه ایتالیا به مناطق و شهرهای خودگردان بسیاری تقسیم شده‌بود (ازجمله جمهوری ونیز و دولت کلیسا) ولی واحدهای مختلف سیاسی در منطقه ایتالیا در سال ۱۸۶۱ متحد شده و کشور کنونی ایتالیا را به‌وجود آوردند.پرچم ایتالیاپرچم ایتالیا که اغلب در زبان ایتالیایی به‌عنوان «پرچم ملی سه‌رنگ» شناخته می‌شود، از سه رنگ سبز، سفید و سرخ با ویژگی‌های مساوی تشکیل شده که به‌صورت عمودی هستند. شکل کنونی این پرچم در ۱۹ ژوئن سال ۱۹۴۶ و به‌طور رسمی در تاریخ ۱ ژانویهٔ سال ۱۹۴۸ به تصویب رسیده‌است. پرچم ايتاليا
اولین نهادی که از پرچم سه‌رنگ ایتالیا استفاده نمود، جمهوری کیسپادانا و در سال ۱۷۹۷ بوده‌است. پس از آن، ارتش ناپلئون بوناپارت در ایتالیا بارها پیروز شد. در طی این دوران، بسیاری از جمهوری‌های کوچک عضو فرقهٔ مذهبی مخالف دولت و نیز اکثر ایالات کهن که هرکدام پرچم‌های گوناگونی برای خود داشتند، به‌طور مشخص از پرچم سه‌رنگ ایتالیا که از پرچم فرانسه در سال ۱۷۹۰ الهام گرفته‌بود، استفاده نمودند. رنگ انتخاب‌شده برای پرچم توسط جمهوری، رنگ‌های سرخ و سفید بودند؛ رنگ انتخاب‌شده از پرچم میلان هم رنگ سبز بود که برگرفته از رنگ لباس گاردهای شهری میلان بوده‌است.برخی از ارزش‌هایی که به رنگ‌های سه‌گانهٔ پرچم ایتالیا نسبت داده شده‌اند، رنگ سبز را نشانگر دشت و تپه، رنگ سفید را نشانگر قله‌های برفی رشته‌کوه‌های آلپ و رنگ سرخ را نشانگر خون‌های ریخته‌شده ایتالیایی‌ها در پی جنگ‌های استقلال‌طلبانه‌شان می‌داند. البته تفسیرهای مذهبی در این مورد، رنگ سبز را نشانگر امید، رنگ سفید را نشانگر ایمان و رنگ سرخ را نشانگر نیکوکاری می‌داند؛ این تفاسیر به «سه ارزش الهی» معروف‌اند.تاریخدوران باستان و میانهاتروسکها یونانی‌ها و سپس رومی‌ها در دوران باستان بر ایتالیا حکمرانی می‌کردند و در قرون وسطی کنترل ایتالیا در دست پاپ‌ها، فرانک‌ها، بیزانسی‌ها و سپس اعراب و نورمان‌ها در پاره‌ای از اوقات بوده‌است.از میان مشکلات پرشماری که اتحاد ایتالیا (۱۸۷۰ - ۱۸۴۸) درپی داشت، آنچه بیش از همه اضطراری می‌نمود، همانا یکدست ساختن سرزمینی بود که از لحاظ سیاسی و اقتصادی بسیار متفاوت بود.وحدت ایتالیابکار گیری ساختارهای اداری دوره رژیم سلطنتی ساوویا در طول زمان باعث وخیم تر شدن اختلافات قبلی میان مناطق مختلف ایتالیا گردید و به دنیال آن موج مهاجرت طبقهٔ روستایی به سوی آمریکای شمالی و جنوبی آغاز شد. میان سال‌های پایانی قرن نوزدهم و سال‌های آغازین قرن بیستم، چند میلیون ایتالیایی به خارج از کشور مهاجرت نمودند. ایتالیا در نقشه ساموئل دان (۱۷۹۴)
از دیدگاه اقتصادی و اجتماعی، دورهٔ قبل از اتحاد تا زمان آغاز جنگ اول جهانی با پدیده رشد کلی کشور همراه بود که با تکیه به موقعیت بین‌المللی مثبت، این امکان را یافت تا سر و سامانی به وضعیت مالی و ساختارهای دولتی داده و بخش‌های اصلی برای کمک به پیشرفت و توسعهٔ صنعتی را گسترش دهد و در این راستا البته از کمک سخاوتمندانه سرمایه‌های خارجی نیز بهره برد.شرایط اجتماعی کشور، که همراه با اختلافات پیش گفته میان مناطق روستایی و شهری بود، سال‌های اولیه ”صنعتی‌سازی کشور” و نخستین گام‌ها به سوی یک ساختار نوین اجتماعی را با شکل‌گیری احزاب سیاسی رقم زد.ظهور این احزاب سیاسی و تنش‌های اجتماعی ناشی از آن تأثیر گسترده‌ای بر جریان‌های بعدی تاریخی ایتالیا بجای گذاشت.جنگ جهانی اول به دنبال بر خورداری شهروندان ایتالیایی از حق رأی در سال ۱۹۱۳، روند یکپارچه سازی سیاسی کشور تکمیل شد و این در حالی بود که چهرهٔ بین‌المللی ایتالیا که به‌دنبال اصلاحات آغاز شده از فردای روز اتحاد، هماهنگ تر و مدرنتر شده بود، وجهه بیشتری یافته و تقویت می‌شد. ایتالیا و مستعمرات پیشینش در آستانهٔ جنگ اول جهانی، ایتالیا چشم انداز ترسیم شده تا آن زمان را دگرگون ساخته و در کنار قدرت‌های متحد فرانسه، انگلیس و ایالات متحده وارد جنگ شد. به‌دنبال کنفرانس صلح ورسای در سال ۱۹۱۹ مناطق شمالی ترنتینو، التوادیجه و ونتریا جولیا را که برای کامل ساختن روند اتحاد ملی مورد نیاز بود، بدست آورد.ایتالیا هر چند که از مبارزه پیروز خارج شده بود، اما از نقطه نظر اقتصادی زیر بار فشارهای وارده، دچار چنان آشفتگی‌هایی گردیده بود که دولت‌های وقت آن زمان توان هدایت آن را به‌سوی دست آورده‌های مثبت نداشتند.در این برهه برخی از تشکیلات سیاسی که بعدها به‌مدت دهها سال بر آینده کشور تأثیرات عمیقی گذاشت، پا به عرصه وجود گذاردند، از جمله حزب ملت (۱۹۱۹) که بعدها به حزب دموکرات مسیحی تغییر شکل داد، حزب سوسیالیست، حزب کمونیست که توسط گرامشی پایه گذاری شد (۱۹۲۱) و طبقات مبارز که توسط موسولینی شکل گرفت (۱۹۱۹) و بعداً در سال ۱۹۲۱ به حزب فاشیست ملی تغییر شکل داد و عامل به قدرت رسیدن موسولینی شد.ایتالیا میان دو جنگدر سال ۱۹۲۵ (میلادی) با ممنوع شدن فعالیت تمامی دیگر احزاب، دوره رژیم فاشیست آغاز می‌شود که با سیاست استبدادی و در پوشش ملی گرایی، باعث دگرگونی‌های ریشه‌ای در زندگی کشور گردید و آزادی‌های سیاسی را محدود نمود. این رژیم برای ممانعت از دشمنی کلیسای کاتولیک، به توافقی با واتیکان (۱۹۲۹) دست یافت.در آن سال‌ها اقدامات جدی برای تقویت و توسعه فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی صورت گرفت. در زمینه سیاست خارجی، موسولینی سعی کرد با اتکا به سیاست توسعه طلبانه و قدرت‌های متحد، پرستیژ خود را تثبیت نماید که نقطهٔ اوج آن اتحاد با آلمان و ورود به جنگ دوم جهانی (۱۹۴۵ - ۱۹۴۰) علیه متفقین و متعاقباً سقوط رژیم فاشیست به‌دنبال ناکامی‌های نظامی بود.بازسازی دموکراسی و اداره وضعیت سخت کشور پس از پایان جنگ و کوشش در از بین بردن هر آنچه از رژیم فاشیست به ارث مانده بود، باعث شد تا مجمع قانون اساسی شکل بگیرد.در دوم ژوئیه سال ۱۹۴۶، و به‌دنبال انجام همه‌پرسی «جمهوری ایتالیا» متولد شد و این تاریخ تبدیل به جشن ملی شد. قانون اساسی جدید از تاریخ اول ژانویه ۱۹۴۸ رسمیت یافته و به مرحله اجرا در آمد.ایتالیا بعد از جنگ، تلاش زیادی برای نزدیکی به کشورهای غرب انجام داد و در این راستا به ”اتحاد آتلانتیک” ملحق شد که سازمانی نظامی دفاعی است که به ابتکار آمریکا شکل گرفت و اکثر کشورهای اروپایی غربی نیز به آن پیوستند.
در سطح اروپا، ایتالیا در آن دوره از جمله کشورهایی بود با حداکثر توان در راستای یکپارچگی اروپا در طی مراحل مختلف آن، چه از نظر اقتصادی و چه سیاسی کوشش نمود.
از اول ژانویه ۱۹۹۹ (میلادی)، ایتالیا از جمله ۱۱ کشوری است که واحد پولی یورو را به عنوان پول واحد بر گزید. جغرافیاایتالیا در جنوب اروپا با مختصات جغرافیایی تقریبی ۵۰ ۲۲ شمالی , ۳۰ ۱۲ شرقی قرار دارد.مساحت کل آن ۳۰۱٬۳۲۳ کیلومتر مربع (تقریباً یک پنجم ایران) است که از آن ۰۲۹/۲۹۴ کیلومتر مربع خشکی و ۲۱۰/۷ کیلومتر مربع آب است. ۷/۶۰۰ کیلومتر ساحل دارد. تصویر ماهواره‌ای از ایتالیا نکتهٔ جالب در مورد نقشهٔ کشور ایتالیا این است که نقشهٔ این کشور شبیه چکمه است.جزایر ساردنی و سیسیل در دریای مدیترانه نیز جزو ایتالیا است.مرزهای این کشور ۲/۹۳۲/۱ کیلومتر است. با کشورهای زیر مرز مشترک دارد:اتریش: ۴۳۰ کیلومتر فرانسه: ۴۸۸ کیلومتر واتیکان: ۳٫۲ کیلومتر (واتیکان در داخل شهر رم پایتخت ایتالیا قرار دارد) سان مارینو: ۳۹ کیلومتر (کشور سان مارینو در شمال ایتالیا و در دل ایالت امیلیا رومانیا قرار دارد) اسلوونی: ۲۳۲ کیلومتر سوئیس: ۷۴۰ کیلومتر آب و هوای ایتالیا مدیترانه‌ای است. در شمال به دلیل وجود رشته‌کوه آلپ سرد، در جنوب خشک و در کل کشوری تقریباً گرم است.بلندترین نقطه آن کوه مونته بیانکو با ارتفاع ۷۴۸/۴ متر از سطح دریا و کمترین ارتفاع آن دریای مدیترانه‌است.زبان‌هاعمده ایتالیایی‌ها رومی تبار هستند و زبان‌های رایج در ایتالیا هم تقریبا همگی شاخه‌هایی از زبان رومی بشمار می‌روند. با وجود اینکه زبان رسمی ایتالیا زبان ایتالیایی است اما زبان‌های پرگویشور دیگری در این کشور وجود دارند که حالتی نیمه رسمی و گاه محلی دارند. بسیاری از این زبان‌ها در معرض نابودی قرار گرفته‌اند که شروع مرگ تدریجی این‌زبان‌ها به دوره حکومت فاشیسم بر ایتالیا باز می‌گردد. ایتالیایی زبان رسمی این کشور است که از سال ۱۸۶۱ تا کنون این مقام را دارد.اسلوونیایی: در شهرهای تریست و گوریتزیا مردم به دلیل همسایگی با اسلوونی با این زبان آشنایی دارند. لومباردی: در مناطق شمالی ایتالیا بویژه نقاط هم‌مرز با سوئیس رایج است و بیش از سه میلیون گویشور در ایتالیا دارد. پیدمونتی: زبان رایج منطقه پیدمونت ایتالیاست که بیش از دومیلیون نفر از مردم ایتالیا بدان تکلم می‌کنند. ونیزی: زبان قدیمی منطقه ونیز که از زبان‌های رومی بشمار می‌رود و در ایتالیا قریب دو میلیون نفر از اهالی منطقه ونیز و مناطق مجاور بدان تکلم می‌کنند. این زبان در اسلوونی نیز رایج است. ناپلی: زبان رایج منطقه جنوب ایتالیا بویژه نواحی پالرمو و ناپولی است که بیش از شش میلیون نفر از سکنه ایتالیا بدان سخن می‌گویند. گویش ایتالیایی جنوبی در واقع گویشی از همین زبان است و نه ایتالیایی. توسکانی: زبان رایج در منطقه توسکانی است که گاهی گویشی از زبان ایتالیایی نیز شمرده می‌شود. حدود سه میلیون تن به این زبان تکلم می‌کنند. ساساری: این زبان اگرچه تنها ۱۲۵ هزارتن گویشور دارد اما در منطقه خودمختار ساردینیا زبان رسمی بشمار می‌رود. ساردوکمپیدانی از زبان‌های بومی جنوب ایتالیاست که هنوز نزدیک به یک میلیون گویشور دارد اما بیشتر گویشورانش در مناطق کوهستانی شمال ایتالیا بسر می‌برند که این بدلیل سیاست‌های فاشیستی ایتالیا در زمان جنگ جهانی دوم بوده‌است. زبان ایتالیایی-یهودی از زبان‌های رومی است که در ایتالیا امروزه بیش از دویست تن گویشور ندارد. مذاهبحاکمیت و اکثریت با مسیحیت کاتولیک است، ولی پروتستانها، یهودیها و مسلمانان (که اکثراً مهاجر هستند) نیز در این کشور زندگی می‌کنند. ۹۱.۶٪ جمعیت ایتالیا مسیحی و بیشتر کاتولیک هستند که یک سوم آنها (۳۶.۸٪) عضو فعال هستند.امروزه ۸۲۵۰۰۰ نفر مسلمان در ایتالیا زندگی می‌کنند که (۱.۴٪) جمعیت ایتالیا را تشکیل می‌دهند که از بین آنها فقط۵۰۰۰۰ نفر ملیت ایتالیایی دارند.اقتصاداز جمله مهم‌ترین صنایع کشور می‌توان به صنایع فلزکاری، ماشین‌آلات، شیمیایی، وسائط نقلیه، مواد غذایی و مشروبات، منسوجات و البسه، هواپیماسازی، کشتی‌سازی، پتروشیمی، الکتریکی، اتمی و جنگ‌افزار اشاره نمود. گندم، جو، سیب‌زمینی، چغندرقند، سیب، ذرت، برنج، انگور، ماهی، گاو و خوک نیز مهم‌ترین محصولات کشاورزی و دامپروری کشور را تشکیل می‌دهند.سرانه زمین مزروعی برای هر نفر بالغ بر ۳۲/۰ هکتار است. تولید سالیانه گوشت گاو ۴۰۰/۱ هزار تن، گوشت خوک ۵۰۰/۱ هزار تن، گوشت گوسفند ۹۰۰/۱۵۴ تن و ۸۰۶ هزار تن صید ماهی است. تولید سالیانه نیروی الکتریسیته نیز معادل ۱/۲۴۱ میلیارد کیلووات ساعت است.گردشگریایتالیا در مرکز دریای مدیترانه واقع شده‌است، دریایی که تولد تمدن‌های بسیاری را بخود دیده‌است. ایتالیا دارای تاریخی غنی از تماس‌ها و تبادلاتی می‌باشد که بر مردم، اقتصاد و فرهنگش تأثیر گذاشته‌است.فنیقیها، یونانیها، کارتاژها، اعراب و نورمنها از جمله مللی می‌باشند که در طول سده‌ها با تأثیر گذاشتن بر فرهنگ محلی ایتالیا، باعث گردیده‌اند تا ایتالیا بطور فوق العاده‌ای غنی از آثار معماری و هنری می‌باشد.بر اساس محاسبه‌ای که یونسکو انجام داده، بیش از نیمی از میراث فرهنگی جهان در کشور ایتالیا واقع شده‌است، کشوری کوچک که مساحتش فقط ۰/۲۵ ٪ از کل خشکی‌های جهان است.نشانه‌های باقیمانده از گذشته، آثار هنری و تنوع فوق العاده طبیعت در شبه جزیره ایتالیا از جمله عوامل جذب توریست به این کشور می‌باشد که امروزه یکی از توریستی‌ترین کشورهای جهان بشمار می‌آید.رم، فلورانس، ونیز و بسیاری شهرهای دیگر، از جمله مقصدهای هنری هستند که برنامه هر بازدید کننده‌ای از شبه جزیره ایتالیا را تشکیل می‌دهند. در کنار این شهرهای بزرگ و معروف، میراثهای فرهنگی پنهانی هم در شهرهایی با تاریخ هزار ساله وجود دارند که البته در مسیر اصلی بازدیدها قرار ندارند و علیرغم اینکه کمتر شناخته شده‌اند، اما به همان اندازه شهرهای هنری ایتالیا دارای جذابیت می‌باشند.شناخت ایتالیا با بازدید از شهرهای معروف و موزه‌ها و میادین آن کافی نیست، بلکه برای نیل به این مهم، باید دنیای رنگارنگ به اصطلاح ایتالیای کوچک را که غنی از زیبایی‌های طبیعی و هنری بی حساب و صدها مرکز شهری کوچک و متوسط که برخی از آنها پایتخت‌های باستانی با آثاری اصیل و بی نظیر می‌باشند، نیز در نوردید.برای تکمیل این شناخت البته باید دسرها و غذاهای ایتالیا را هم تجربه کرد. غنا و تنوع رسوم و لهجه‌ها در هر گوشه از کشور به آسانی قابل تشخیص می‌باشد. غذاهای ایتالیایی آینده این تنوع است. بخاطر همین تنوع منطقه‌ای می‌باشد که ایتالیا تبدیل به یکی از اصلی‌ترین قطبهای توریسم بین‌المللی شده‌است. از جمله دیگر عواملی که در پیشرفت صنعت توریسم در این کشور زیبا نقش داشته‌اند می‌توان به نزدیکی ایتالیا به کشورهای صنعتی مرکز و شمال غرب اروپا، وجود وسایل ارتباطی سریع و اقتصادی با دیگر قاره‌ها و سطح عالی امکانات پذیرش توریست که کمتر کشوری از آن برخوردار می‌باشد، اشاره نمود.هر ساله بطور میانگین حدود بیست میلیون گردشگر خارجی از ایتالیا بازدید می‌کنند و این رقم طبیعتا علاوه بر میلیونها ایتالیایی می‌باشد که کشورشان را برای گذراندن تعطیلاتشان انتخاب می‌کنند و البته در این انتخاب، تکیه بر سی و پنج هزار واحد اقامتی موجود در کشور که دارای تقریباً دو میلیون تخت می‌باشند، دارند.توریسم در عمل یکی از مهم‌ترین منابع اقتصادی ایتالیا به شمار می‌رود که حدود ۵/۵٪ از تولید داخلی کشور را به خود اختصاص داده‌است و این به معنای آنست که از نظر ارزش بالاتر از کل تولید بخش کشاورزی قرار دارد.سینمای ایتالیا صنعت سینمای ایتالیا از اعتبار خوبی در سراسر جهان برخوردار است. گواه آن جوایزی است که ساخته‌هایش در فستیوال‌های متعدد و بین‌المللی دریافت می‌کند.قوهٔ مقننه ایتالیامجلس نمایندگان ایتالیا: ۶۳۰ نفرمجلس سنا ایتالیا: ۳۱۵ نفرارتشنیروی زمینی: ۲۳۰٬۰۰۰ نفر ۱۹۲۰ دستگاه تانکنیروی هوایی: ۷۶٬۰۰۰ نفر ۴۴۹ فروند هواپیمای جنگینیروی دریایی: ۴۸٬۰۰۰ نفر ۱ فروند ناو هواپیمابر، ۸ فروند زیردریایی، ۱ فروند ناو موشک انداز، ۳ فروند رزمناو، ۲۴ فروند ناوشکنتقسیمات کشوریاشنايي با برخي شهرهاي ايتاليارمرُم پایتخت کشور ایتالیا، بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهر این کشور با 2.7 میلیون سکنه و همچنین مرکز ناحیه‌ی لاتزیو می‌باشد.تاریخچهتاریخ رم را معمولاً از ۲۲ آوریل ۷۵۳ ق‌م، تاریخ سنتی بنیانگذاری شهر رم (که در دوره‌ای مبدأ تاریخ به‌شمار می‌آمده) - تا ۴ سپتامبر ۴۷۶، یعنی تاریخ برکناری رمولوس آگوستوس، آخرین امپراتور رم غربی در نظر می‌گیرند.این دوازده قرن تاریخ را ادوارد گیبون، سیاست‌مدار انگلیسی سدهٔ ۱۸ و مشهورترین مورخ تاریخ رم، در ۶ جلد جا کرده و ویل دورانت، یک جلد ۹۰۰ صفحه‌ای از تاریخ تمدن‌اش را به آن اختصاص داده.تاریخ رم با افسانه شروع می‌شود.انیید، یکی از بازماندگان شهر تروا در آن جنگ افسانه‌ای، به سرزمین ایتالیای امروزی می‌آید.نوادگانش رموس و رمولوس، بنا به دستور پادشاهی که پسران را می‌کشته، به آب افکنده می‌شوند و از قضا، توسط ماده‌گرگی پرستاری و بزرگ می‌شوند. و بعدها این دو تن، شهر رم را بر روی هفت تپه نزدیک به رود تیبر بنیان می‌گذارند. این افسانه، خالی از حقیقت هم نیست. بنیانگذاران شهر رم، مردمانی غیر از ساکنان بومی سرزمین ایتالیا بودند که امروزه قوم و تمدن شان به نام اتروسکانی شناخته می‌شود. آن طور که محققان حدس می‌زنند، کسانی از بابل یا الهام گرفته از تمدن بابل بودند که به رم آمدند و شهرنشینی را به آن سرزمین آوردند.تاریخ رم، سه دوره آغازین و جمهوری، امپراتوری، و افول و سقوط امپراتوری را شامل می‌شود.سنای رم، مجلسی که به تقلید از یونانی‌ها برپا شده بود، بازیگر ثابت هر سه دوره بود. در ابتدا، پس از منازعات فراوان، اختلاف طبقاتی بین اشراف و توده‌های زیردست برداشته شد و جمهوری شکل گرفت. نشان اصلی شناسایی قدرت سنای روم حروف اختصاری (اس . پی . کیو . آر) بوده است که به معنای سنا و مردم رم است رمی‌ها به خاطر ارتش منظم شان توانستند قلمرو خود را از دشت‌های پیرامون رم (موسوم به لاتیوم، یعنی سرزمین مردم لاتین) به کل ایتالیا گسترش بدهند (۲۳۸ ق‌م). بعد نوبت تسلط بر دریای مدیترانه بود.رمی‌ها بر سر تصرف جزیره سیسیل با دولت کارتاژ درگیر شدند و بعد از سه جنگ بزرگ، عاقبت در (۱۴۹ ق‌م) دولت کارتاژ که روزی بر تمامی ساحل دریای مدیترانه، از سیسیل تا اسپانیا تا آفریقا حکومت می‌کرد، به کلی نابود شد.یونان هم در (۱۲۹ ق‌م) به دست رمی‌ها افتاد. امپراتوری شکل گرفته بود. با ظهور چهره قدرتمندی به نام ژولیوس سزار، اختلافات داخلی تمام شد و جایگاه امپراتور به عنوان بالاترین قدرت و مظهر اراده رم شکل گرفت. در دوره طلایی (۲۷ ق‌م تا ۱۹۲ م) آن‌ها به همسایگی امپراتوری ایران رسیدند و رم از شهری آجری به شهری از مرمر تبدیل شد.تمام ادیبان و فیلسوفان مهم رم در این دوره زندگی می‌کردند و اکثر داستان‌های رم باستان، مربوط به این دوران است. پادشاهی کومودوس پایان عصر طلایی بود. بعد از او، دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود. سرداران کشور را چند پاره کردند و اختلافات بین هواداران مسیح و کافران به کیش جدید هم به این چندپارگی افزود.کنستانتین، تنها امپراتور بزرگ پس از عصر طلایی، کشور را متحد کرد، مسیحیت را آئین رسمی اعلام کرد و شهر کنستانتینوپل (استانبول) را به عنوان پایتخت جدید ساخت (۳۳۶ م). با این کار البته میراث رم تا قرن‌ها بعد در امپراتوری بیزانس حفظ شد، اما در واقع کنستانتین به شهر رمولوس خیانت کرد.با مرگ او، امپراتوری به دو بخش غربی و شرقی تقسیم شد (۳۹۵م). فاصله این دو پاره امپراتوری، مدام با هم بیشتر می‌شد. دیگر نه رم شرقی تاب مقابله با امپراتوری ایران را داشت و نه رم غربی می‌توانست مانع از هجوم هون‌ها و وندال‌ها و گوت‌ها و سایر اقوام بیابان‌گرد بشود. آتیلا در(۴۴۴ م) رسما برای حمله نکردن به رم از امپراتوران غرامت می‌گرفت. اوضاع در داخل امپراتوری از این هم عجیب‌تر بود. یکی از آخرین امپراتورها، خودش هم از این که به مرگ طبیعی می‌میرد و هیچ کس علیه‌اش توطئه نکرده در تعجب بود. پانتئون رم، مه ۲۰۰۵ آخرین امپراتور رم، پسربچه‌ای به نام رمولوس اگوستوس بود. ادووآکر، پسر ادکون، وزیر ایتالیا با تهاجم به رم، به سادگی او را از پادشاهی خلع کرد (۴۷۶ م) و پایان امپراتوری رم را اعلام کرد. او دستور داد از آن به بعد، آن سرزمین را ایتالیا بخوانند.جغرافیارم در کنار رودخانه تِوِره و در نزدیکی دریای مدیترانه قرار گرفته است. کشور واتیکان در درون شهر رم قرار گرفته است.در سال ۲۰۰۷ رم به عنوان یازدهمین مکان بازدیدشده در جهان، سومین در اروپا و اولین در ایتالیا توسط گردشگران شناخته شد.از استودیوهای معروف و تاریخی فیلم در رم چینه‌چیتا است و بقایای کولوسئوم، آمفی‌تئاتر معروف رومی نیز در همین شهر است.میلانمیلان (به ایتالیایی: Milano)‏ شهری در شمال ایتالیا و دومین شهر بزرگ این کشور است. این شهر در دشت لومباردی قرار دارد.مردم شناسیجمعیت میلان همراه با حومه، در سال ۲۰۰۶ میلادی ۴٬۲۸۰٬۸۲۰ نفر برآورد می‌شود.دیدنی‌های میلاناز میدان‌های اصلی و جالب این شهر می‌توان از میدان دل دوئومو نام برد. از دیدنی‌های شهر میلان کلیسای دومو است که به سبک معماری گوتیک ساخته شده‌است و تئاتری بنام (Teatro della Scala) که به زبان ایتالیایی تئاتر پلکان معنی می‌دهد. این تئاتر باشکوه در سال ۱۷۷۸ میلادی ساخته شده و برای ۳۶۰۰ نفر تماشاچی جا دارد و روبروی مجسمهٔ لئوناردو داوینچی در میدان Palazzo della Scala قرار دارد.  نمايي از شهر ميلان مجتمع نمایشگاهی تجاری فیِرا میلانو (Fiera Milano) که در حومهٔ شمال غربی شهر ساخته شده‌است، بزرگ‌ترین پروژهٔ ساخت و ساز در اروپا و خود مجتمع بزرگ‌ترین نمایشگاه تجاری دنیا به حساب می‌آید. این مجتمع در آوریل سال ۲۰۰۵ میلادی افتتاح شد. ورزششهر میلان دارای ۲ باشگاه ورزشی بزرگ است که در سرتاسر جهان طرفداران بسیار زیادی دارند. آث میلان و اینتر میلان. این دو تیم همیشه رقیب سنتی بودند،تیم فوتبال اث میلان با کسب ۷ قهرمانی بعد از تیم رئال مادرید پرافتخار ترین تیم لیگ قهرمانان اروپا محسوب می‌شود.ناپلناپل (به ایتالیایی: Napoli)‏ شهری است در ایتالیا. شهر ناپل مرکز ناحیه کامپانیا و استان ناپل است.پیشینه و جغرافیانیپولیس به معنای شهر جدید در زبان یونانی، نام باستانی شهر ناپل امروز بوده‌است که در زبان ایتالیایی ناپولی (Napoli) خوانده می‌شود. این شهر در جنوب ایتالیا در ناحیه کامپانیا واقع شده و یکی از بنادر مهم ایتالیا است.ناپل بر سراشیب کوهپایه‌های رشته کوهی ساخته شده‌است که خلیج ناپل را در دهانه دریای مدیترانه، محصور کرده‌است. آتشفشان وزو (Vesuvius) از شهر قابل مشاهده‌است، وزو همان آتشفشانی است که شهر پمپی (Pompeii) را در سال ۷۹ میلادی زیر گدازه‌ها مدفون کرد.صنایع فعالدر ناپل علاوه بر یک بندر بزرگ برای کشتی‌های مسافری و تجاری، چندین بندر کوچک‌تر برای کشتی‌های ماهیگیری و تفریحی وجود دارد. در کنار صنعت اصلی که گردشگری است، ناپل دارای صنایع کشتی‌سازی و تولیدکنندگان مواد شیمیایی، غذایی، دستکش، آهن و فولاد و ماشین‌سازی است.ابنیهٔ مشهورناپل جایگاه قلعه‌های بیشمار و مکانهای جالب است.روی یک جزیره سنگی که توسط گذرگاهی به شهر متصل شده قلعه دل اوو (dell'Ovo) متعلق به قرن دوازده واقع شده و در بندر نیز قلعه قرن سیزده نوو (Nuovo) و بالای تپه‌ای رو به شهر نیز قلعه قرن چهاردهمی سنت المو (Sant'Elmo) خودنمایی می‌کند. قلعه دل اوو ناپل به جهت زندگی رنگین خیابانی، غذاها (محل پیدایش اسپاگتی و پیتزا) و ترانه‌هایش بالاخص سبک بل کانتو (bel canto ترانه زیبا) معروف است.پالاتزو رئاله (Palazzo Reale) مکان سلطنتی بوده که در اوایل قرن هفدهم ساخته شده و اکنون یکی از کتابخانه‌های ملی قابل توجه ناپل است که شامل مجموعه ارزشمندی از کتابهای دستنویس است. در کنار این کتابخانه، تیترو سن کارلو (ساخته شده در سال ۱۷۳۷ و بازسازی شده در سال ۱۸۱۶) قرار دارد که از مشهورترین تئاترهای اپرا در سراسر اروپا بشمار می‌آید.موزه ملی ناپل به جهت دارا بودن نقاشیهای زیاد یونانی-رومی و مجسمه‌های یافت شده از شهر پمپی، هرکولانیوم (Herculaneum) و حومه شهر، زبانزد است. این موزه همچنین دارای مجموعه‌ای غنی از نقاشی‌های مجلل فرانسوی است.علاوه بر دانشگاه، ناپل دارای موسسه آموزش نیروی دریایی، مدرسه زبانهای خارجی، هنرستان موسیقی و آکادمی هنرهای زیبا می‌باشد.کلیسای جامع سن جنارو (San Gennaro) یکی از معروفترین کلیساهای ناپل است که در قرن سیزدهم شروع به ساخت شده و تا قرن نوزدهم قسمت‌های زیادی از جمله نمای سر در به آن اضافه شده‌است. مقبره سنت جنوریوس (St. Januarius) محافظ مقدس شهر، در این کلیسا واقع شده که در ماههای مه و سپتامبر انباشته از جمعیتی است که به معجزه این شخص اعتقاد دارند. کلیسای سن دومنیکو ماجوره (San Domenico Maggiore) دارای نمای داخلی زیبایی است و انباشته از پیکره‌ها و نقاشی‌های دیواری است. در کنار این کلیسا صومعه دومنیکن واقع شده که سنت توماس اکینز در آنجا زندگی می‌کرده و درس میخوانده‌است. کلیسای جامع سن جنارو تاریخناپولی یا همان ناپل زمانی پایتخت ایتالیا بود و تا سال ۱۹۰۱ دومین شهر بزرگ ایتالیا محسوب می‌شد.دیدنیهای ناپولیبرخی از معروفترین دیدنیهای شهر ناپل عبارتند از:قلعهٔ نو (Castel Nuovo) که بدستور شارل اول درمیان سالهای ‎ ۱۲۷۹-۱۲۸۲ ساخته شده‌است.تئاتر سان کارلو (San Carlo Teatro) از دیدنی‌ترین تئاترهای اروپا محسوب می‌شود. آکواریوم (Aquarium)خلیج ناپل که منظره باشکوهش را می‌توان از تپه ومیرو (Vomero) تماشا کرد. موزه ملّی کاپری خرابه‌های پمپئی تورینتورین (در ایتالیایی Torino آوا راهنما·اطلاعات) شهری در شمال غربی ایتالیا و مرکز استان پیه مونته (در ایتالیایی Regione Piemonte) و نیز مرکز شهرستان Torino می‌باشد. تورین نخستین پایتخت ایتالیا در فاصله سالهای ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ می‌باشد. به لحاظ جمعیّتی چهارمین و به لحاظ اقتصادی سومین شهر مهمّ ایتالیاست. نمایی از شهر تورین معنای نام این شهر چندان پیچیده نیست و به سان نام برخی از اماکن به ریشه‌های دور تاریخی زبان باز نمی‌گردد: واژه "Torino" مرکّب از دو بخش "Toro" که در زبان ایتالیایی به معنای گاو نر است و پسوند "ino" که در دستور زبان ایتالیایی کارکرد مصغّر سازی (کوچک کردن) اسامی مذکّر را دارد، می‌باشد؛ بنابراین می‌توان این واژه را به فارسی، «گاو نر کوچک» (و نه گوساله نر) ترجمه کرد.تاریخ و گردشگریبه طور کلی ابنیه و اماکن دیدنی این شهر شامل میدان‌ها، موزه‌ها، کلیساهای قدیمی، پارکها، قلعه‌ها و تپّه زیبای مشرف به شهر در کرانه شرقی آن و به امتداد ساحل رود پو می‌شود. محوریّت ابنیه تاریخی در تورین، هویّت سلطنتی شهر است (به عکس بسیاری از شهرهای ایتالیا که در آنها هویّت مذهبی و فراز و نشیب‌های قرون وسطی خودنمایی می‌کنند).به جز کلیسای جامع سن جووانی باتّیستا (Duomo) که متعلّق به اواخر سدهٔ پانزدهم است، بیشتر بناهای عمومی مهم در تورین متعلّق به سده‌های ۱۷ و ۱۸ هستند که به سبک باروک ساخته شده‌اند. دژ والنتینو در کلیسای کوچک کفن مقدّس، واقع در کلیسای جامع، ظرفی وجود دارد که حاوی کفنی است که گفته می‌شود حضرت مسیح را با آن دفن کرده بودند. از دیگر نقاط قابل توجّه اسلحه‌خانه آرمریا رئاله است که موزه برجسته‌ای از اسلحه و جنگ‌افزار است.پالاتزو ماداما مکانی است که اکنون موزه هنرهای باستان است.پالاتزو کارینیانو زادگاه ویتّوریو امانوئلّه دوم پادشاه ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۷۸ است.نیایشگاه لا موله آنتونلّیانا در سال ۱۸۶۳ به عنوان پرستشگاه یهودیان و فرهنگستان علمی ساخته شده‌است. هم اکنون به نام بنای لا موله شناخته می‌شود و محل موزه ملّی سینمای ایتالیا می‌باشد. این بنا نماد شهر تورین محسوب می‌شود.لا باسیلیکا دی سوپرگا که در سال ۱۷۳۱ تکمیل شده، آرامگاه خاندان ساووی، دودمان پادشاهی شمال ایتالیا است که در روی تپّه‌ای رو به شهر واقع شده‌است. در جوار این کلیسا همچنین آرامگاه اعضای تیم فوتبال تورینو که در سال ۱۹۴۹ و از قضا در همان مکان قربانی سانحه هوایی شدند نیز واقع شده است.از دیگر جاذبه‌های گردشگری مهمّ شهر می‌توان به میدان سن کارلو ، میدان ویتوریو ونتو و Piazza Castello (میادین)، Castello del Valentino (قلعه‌ای که مقرّ دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک تورین نیز می‌باشد)، Chiesa Gran madre di Dio (کلیسا) و موزه مصرشناسی تورین اشاره نمود.جغرافیاشهر در برخوردگاه دو رود پو و دورا ریپاریا و بر روی دشت پو واقع شده‌است. مهمترین مشخّصه‌های جغرافیایی شهر تورین واقع شدن در کوهپایه آلپ و گذر رود پو از داخل شهر می‌باشند.جمعیّتدر سال ۲۰۰۹ جمعیت شهر تورین، ۹۰۸,۱۹۳ نفر بوده‌است. آمار یاد شده تنها مربوط به فضای شهری تورین می‌باشد و فضای کلان‌شهر تورین (یعنی با احتساب حومه و شهرهای اقماری متّصل به شهر امّا از حیث اداری جدا) آماری جداگانه و مربوط به خود را داراست. تا سال ۲۰۰۴، معادل ۷,۸ درصد از این جمعیّت را اتباع خارجی عمدتاً از اعراب شمال آفریقا و شهروندان شرق اروپا تشکیل می‌داده‌اند.صنعتشهر مرکز بزرگ فرهنگی و صنعتی است، با تولیدکنندگان وسایل نقلیّه موتوری، چرم، لباس و وسایل پلاستیکی. هرچند شهر میزبان دیگر واحدهای صنعتی با شهرت جهانی مانند IVECO و غیره نیز می‌باشد، وجود کارخانجات عظیم خودرو سازی فیات نماد صنعتی اصلی شهر به شمار می‌رود. تورین در اروپا به شکلات معروف است و همه ساله جشنواره‌های مختلف شکلات در شهر برگزار می‌شود.آموزش عالیدر تورین چندین دانشگاه و فرهنگستان هنر و موسیقی فعّالیّت دارند که در میان آن‌ها دانشگاه علوم تورین، مرکز دانشمندان تورین، در سال ۱۴۰۴ بنیاد شده‌است. پلی تکنیک تورین دیگر دانشگاه برجسته این شهر است که از سال ۱۸۵۹ تاکنون به فعّالیّت در رشته‌های مهندسی و معماری اشتغال دارد.در سال ۱۹۹۹ میلادی و همزمان با سفر رسمی رئیس جمهور وقت ایران محمّد خاتمی به ایتالیا، دانشگاه علوم تورین از سلمان رشدی دعوت به عمل آورد و به وی لیسانس افتخاری اعطا نمود.ورزشژتورین دارای دو باشگاه بزرگ فوتبال ایتالیا به نام یوونتوس و اف ث تورینو است و شهرآورد این دو تیم از قدیمی‌ترین شهرآوردهای ایتالیا و اروپاست. شکل‌گیری سابقه رقابت و حتّی دشمنی میان این دو تیم در درجه اوّل به نحوه شکل گیری باشگاه تورینو و در مرحله بعد به طیف طرفداران سنّتی آنها باز می‌گردد: آنجا که هواداران بانوی پیر (لقب تیم یوونتوس) متعلّق به صاحبان صنایع، از طبقه متوسّط رو به بالای اجتماع، و هوادارن تورو (لقب تیم تورینو) از طبقه متوسّط رو به پایین هستند. از تیم یوونتوس همچنین با عناوین یووه یا بیانکونری (سپید و سیاه‌ها) نیز یاد میشود. این شهرآورد Derby della Mole نام دارد. به رغم آوازه و شهرت جهانی تیم یوونتوس و هواداران میلیونی اش در سطح جهان، در سطح شهر تورین تیم تورینو محبوب تر است و برتری یوونتوس در هوادارن بین‌المللی می‌باشد.ورزشهای زمستانی و به ویژه اسکی به لطف ارتفاعات آلپ و اقلیم سردسیر منطقه رونق فراوانی در تورین دارند. مهم‌ترین رخداد ورزشی رخ داده در تورین در سالیان اخیر، میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ بوده‌است.ترابریتورین از سامانهٔ ترابری شهری نسبتآ قدرتمندی سود می‌برد. شرکت GTT که از چند سال پیش با خریداری و ادغام تمامی شرکتهای متولّی امور حمل و نقل شهری تورین به تنهایی عهده دار این مهم در سطح شهر تورین و حومه می‌باشد، با شبکه‌ای کامل از اتوبوس و تراموا و نیز یک شبکه در دست احداث مترو، به جابجایی مسافران شهری می‌پردازد. یکی از خطوط مترو تورین در سال ۲۰۰۶ و بر حسب نیاز مسابقات المپیک زمستانی افتتاح شده و اکنون فعّال می‌باشد.پالرموپالِرمو شهر اصلی و مرکز ناحیه خودمختار سیسیل و نیز مرکز شهرستان پالرمو در ایتالیا است. مساحت آن ۴۹۹۲ کیلومتر مربع و سکنه آن بالغ بر ۱٬۲۳۴٬۰۰۰ نفر می‌باشد. پالرمو شهری تاریخی است که قدمت آن به دوهزار و هفتصد سال می رسد.پالرمو در دامنه «مونته پلگرینو» واقع شده و در ساحل شمالی جزیره سیسیل قرار دارد. چشم‌انداز شهر پالرمو این شهر دارای دانشگاه (تأسیس‌شده در ۱۸۰۵)، بنیاد علوم، فرهنگستان موسیقی و دانشسرای تربیت معلم، رصدخانه و برج هواشناسی، کتابخانه، موزه و بندرگاه می‌باشد.این شهر مرکز تجارت محصولات کشاورزی جزیره می‌باشد و کارخانه‌های آن در زمینه محصولات غذایی، فولادسازی، کشتی سازی، محصولات چرمی، شیشه، شیمیایی، سیمان، پارچه بافی و کاغذ در آن فعالیت می‌کنند.پالرمو از مراکز مهم سیر و سفر بوده و دارای نمایشگاه بین‌المللی است. این شهر دارای ساختمانهای تاریخی و آثار باستانی متعدد می‌باشد که در دوره حکومت نورمان‌ها در سده یازدهم و دوازدهم میلادی تا سده هیجدهم ساخته شده‌اند.تاریخپالرمو یا پانورموس (نام باستانی) به وسیله فنیقی‌ها بنیانگذاری شد که در سال (۲۵۴ پیش از میلاد) به‌تصرف رومیان در آمد.در سال (۵۳۵) «بلیسار» از جانب بیزانس آن را به دست گرفت. سرانجام سارازان‌ها (عرب‌ها) در (۸۳۱) آن را متصرف کرده و در سال (۹۴۸) به‌عنوان پایتخت سیسیل تعیین نمودند. (۱۰۷۲) نورمان‌ها تحت فرماندهی اشتاوفر (فریدریش دوم) شهر را به‌تسخیر درآوردند. در دوران حاکمیت این شاه، پالرمو شکوفائی خود را آغاز نمود.معماریبیشتر ساختمانهای قدیمی شهر از زمان پادشاهی نرماندی به‌جای مانده‌اند و نمایشگر نفوذ عرب‌ها، بیزانس، نرماندی و اسپانیا هستند. از جمله این ساختمان‌ها میتوان به کلیسای جامع (۱۱۶۹- ۱۱۸۵)، کلیسای کوچک پالاتین (Palatine Chapel ۱۱۴۰) و کلیسای سن جیوانی دلی ارمیتی (San Giovanni degli Eremiti ۱۱۳۲) اشاره کرد.وسپر سیسیلیدر روز دوشنبه عید پاک سال (۱۲۸۲) برابر با سال (۶۸۰ قمری) مردم سیسیل علیه کارل یکم پادشاه آنجیو قیام کردند. این حادثه هنگام نماز مغرب (وسپر) در کلیسای شهر پالرمو شروع شد و سرتاسر سیسیل را فراگرفت. قیام به‌شدت سرکوب شد و عده زیادی کشته و زخمی به‌جای گذاشت. این حادثه در تاریخ به نام «وسپر سیسیلی» معروف می‌باشد.جنواجنوا (به ایتالیایی: Genova) شهری بندری در کرانه شمالی مدیترانه و شمال غربی ایتالیا در نزدیکی مرز فرانسه است.جغرافیاجنوا مرکز استان جنوا در شمال غرب ایتالیا در ناحیه لیگوریا و بندری کنار خلیج جنوا در قسمتی از دریای لیگوریا است و جمعیت آن در حدود ۶۱۰٬۰۰۰ نفر است.شهر کنار یک لنگرگاه طبیعی و در پای گذرگاهی در غرب رشته کوههای آپنینه واقع شده. نمايي از شهر جنوا مردم جنوا عمدتا به گویش جنوایی صحبت می‌کنند.در این شهر اماکن گردشگری زیادی وجود دارد.امکانات این بندر که در جنگ جهانی دوم خسارات بسیاری دید، توسعه یافته و مدرن شده‌است. کشتی سازی صنعت اصلی جنوا است. محصولات آهنی و فولادی، قطعات موتور و اتومبیل، وسایل منجمدسازی، جنگ افزار، شیمیایی، صابون و پردازش محصولات کشاورزی از دیگر صنایع مهم این شهر است.صنایع و مناطق مسکونی در شرق و غرب روی تپه‌ها به موازات ساحل و پشت بندر قدیمی توسعه پیدا کرده‌اند. در میان شهر کلیسای سبک گوتیک رومی سن دوناتو (San Donato) متعلق به قرون ۱۲ و ۱۳ قرار دارد و جلوی لنگرگاه ساختمان پلازو سن جورجو (Palazzo San Giorgio) قراردارد که در قرن ۱۴ ساخته شده‌است.آثار تاریخیقبرستان استالینو (Staglieno) که بین سالهای ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۱ در سرازیری یک تپه ساخته شده‌است و شامل گردشگاهها، مجسمه‌ها، باغها و معابد پروتستانها می‌باشد.کلیسای جامع سن لورنتزو (San Lorenzo) شامل گنجینه‌های هنری فراوانی است. در شمال غربی نزدیک ایستگاه ماریتتیما (Marittima) که لنگرگاه کشتی‌های مسافری است، کلیسای قرن ۱۳ آنونتزیاتا (Annunziata) واقع شده که به لحاظ کارهای هنری خوبش مشهور است. کلیسای جامع سن لورنتزو محل تولد کریستف کلمب (Christopher Columbus) نیز به عنوان مکانی تاریخی شناخته می‌شود. شهر جنوا همچنین جایگاه دانشگاه جنوا (۱۴۷۱) می‌باشد.تورین با تلفظ ایتالیایی تورینو (Torino) شهری در شمال غربی ایتالیا و مرکز ایالت تورین است که در تلاقی دو رود پو (Po) و دورا ریپاریا (Dora Riparia) واقع شده‌است. شهر مرکز بزرگ فرهنگی و صنعتی است، با تولید کنندگان وسایل نقلیه موتوری، چرم، لباس و وسایل پلاستیکی.بولونیابولونیا (به ایتالیایی: Bologna)‏ شهری در شمال ایتالیا است.جغرافیابولونیا شهری در شمال ایتالیا و مرکز استان امیلیا رومانیا، دشتی حاصلخیز در کوهپایه رشته کوههای آپنینه. مرکز بزرگ نقل و انتقالات و بازار کشاورزی، بولونیا مرکز تلاقی جاده‌های اصلی و راه آهن است که شمال ایتالیا را با مدیترانه و سواحل جنوبی آدریاتیک پیوند می‌زند.اقتصادصنایع اصلی تولید ماشینهای کشاورزی، فولاد، فراورده‌های غذایی، وسایل نقلیه موتوری و مواد شیمیایی است.معماریبولونیا مرکز بزرگ آموزش و فرهنگ در دوره میانه و اوایل رنسانس بود.در مرکز میان‌سده‌ای شهر ساختمانهای نما آجری و گچی سیمانی به رنگهای گرم، گذرگاه‌های مسقف با مغازه‌های کوچک، خیابانهای سنگ فرش شده زیاد و میادین بیشمار دیده می‌شود.حاشیه مدرن شده، مرکز شهر را احاطه کرده‌است. سن پترونیو (San Petronio) کلیسای پرابهت بولونیاست، که رو به میدان بزرگ (Piazza Maggiore) که میدان اصلی شهر است واقع شده.این میدان در سال ۱۳۹۰ شروع به ساخت شد، اما نماهای ظاهری آن هیچگاه کامل نشد. محوطه وسیع درونی به سبک گوتیک ساخته شده‌است.از کلیساهای قابل توجه دیگر یکی سن دومنیکو (San Domenico) است، که در سال ۱۲۲۱ بنا شد، اما بین ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۲ کاملاً اصلاح و دگرگون شد و دیگری هم سن فرانچسکو (San Francesco) که ساخت آن از سال ۱۲۳۶ تا ۱۲۶۳ طول کشید و بعد از خسارت زیادی که در جنگ جهانی دوم دید، مرمت شده‌است.آموزشبولونیا مرکز آموزش و نشر است و دانشگاه بولونیا، موزه‌های نقاشی، باستان‌شناسی و صنایع باستانی توسکان در آن واقع شده‌است.فلورانسفلورانس (به ایتالیایی: Firenze)‏، تلفظ: فیرنتزه یکی از شهرهای تاریخی و بسیار زیبا در ایتالیا است و همکنون پایتخت ناحیه توسکانی ایتالیا می‌باشد. میدان سَنتا کروچه شهر فلورانس تاریخچهشهر فلورانس از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰ پایتخت پادشاهی ایتالیا بوده‌است. در سده‌های میانه فلورانس کانون بازرگانی و امور مالی اروپا بوده و بعدها رنسانس ایتالیا از این شهر آغاز شد. خاندان مدیچی سال‌های طولانی در شهر فلورانس فرمانروایی داشتند.انواع هنر به‌ویژه هنر معماری و تندیسگری در شهر فلورانس جایگاه ویژه‌ای داشته و دارد به طوری که این شهر را به یکی از مهم‌ترین مراکز هنری اروپا تبدیل کرده‌است.فلورانس همچنین دارای بیش از چهل موزه و نگارخانهٔ هنری می‌باشد که مهم‌ترین آن‌ها گالریا دلیی اوفیتزی∗ و پالاتزو پیتی∗ به‌شمار می‌آید.همچنین آثار دیگر تاریخی فلورانس بشرح زیر است:۱-Palazzo Vecchio ۲-Loggia de,Lanzi (دراین محل آثار هنری زیبای چلینی بنام Perseus دیده می‌شود.) ۳-دوئومو (Doumo) (در آنجا آخرین مجسمه که میکلانژ ساخت مشاهده می‌شود.) ۴-Palazzo Riccardi (محل اقامت خانواده مدیچی)۵-کلیسای سَنتا کروچه به معنای (صلیب مقدس)، (میکل آنژ و ماکیاولی در آنجا دفن شده‌اند.) میدان جمهوری شهر فلورانس بیش از سیصد و پنجاه تن از یکهزار مهم‌ترین هنرمندان دومین هزاره اروپا (از سال هزار میلادی تا دوهزار) در این شهر می‌زیسته‌اند. عمده درآمد گردشگری در اروپا از این شهر می‌باشد.باری (ایتالیا)باری (به ایتالیایی: Bari)‏ یکی از شهرهای ایتالیا و مرکز استان باری و ناحیهٔ پولیا بر کنارهٔ دریای آدریاتیک است.کاتانیاکاتانیا (به ایتالیایی: Catania)‏ یکی از شهرهای ناحیه سیسیل در کشور ایتالیا است و از سمت جنوب با دریای یونان مرز آبی دارد و به این علت این شهر دارای بندر می‌باشد. نمایی از شهر کاتانیا جغرافیاجمعیت کاتانیا در حدود ۷۵۲,۸۹۵ نفر است و دومین شهر بزرگ ناحیه سیسیل به حساب می‌آید و همچنین نهمین شهر بزرگ کشور ایتالیا است بدون اینکه مرکز ناحیه‌ای باشد.تاریخچهاین شهر در سال ۹۰۰ بعد از میلاد مسیح مورد حمله اعراب قرار گرفت.آتشفشان اتنا در نزدیکی این شهر قرار دارد. در سال ۱۶۹۳ میلادی زمین لرزه‌ای بزرگ در این شهر روی دارد که باعث فعالیت آتشفشان اتنا شد و در نتیجه شهر کاتانیا به طور کامل نابود شد ولی در سالهای بعد بازسازی شد.شهر توريستي ونیزوِنیز یا ونتزیا یا ونیس (به ایتالیایی: Venezia)‏ جزیره‌ای در شمال ایتالیا که در میان دریای آدریاتیک قرار گرفته‌است و بصورت جزیره‌های کوچک است که جزیره‌ها به وسیلهٔ کانال‌هایی از هم جدا شده‌اند و تردد در شهر به وسیله قایق صورت می‌گیرد.شهر ونیز یکی از شهرهای توریست‌پذیر جهان است و سالانه میلیون‌ها توریست به این شهر می‌روند از دیدنی‌های این شهر می‌توان به میدان سن مارکو محل دفن مرقس یکی از حواریون حضرت مسیح که به سن مارکو مشهور است. شهر روي اب ونيز شهر ونیز به خاطر شکل عجیب و همچنین تعدد آثار تاریخی و هنری و معماری در لیست میراث جهانی یونسکو نیز قرار گرفته که همین امر موجب شده سالانه میلیونها نفر(بیست میلیون به طور تخمینی) از سر تا سر جهان برای دیدن این شهر زیبا به ایتالیا سفر کنند.نام ونزیا در ایام قدیم به تمام منطقه ونتو و فریولی اطلاق می‌شد.تاریخچه شکل‌گیریشهر ونیز به صورت امروزی در سال ۸۰۰ بعد از میلاد با پیشینه زیستی ماقبل تاریخ به وجود آمد.تالاب ونیز در سال ۸۰۰ بعد از میلاد مسیح کم کم شکل امروزی را به خود گرفت قبل از ان هم با توجه به منابع غنی برای شکار و ماهیگیری افرادی می‌زیستند به طور پراکنده، طبق شواهد تاریخی در زمان قبل از رومیان نیز تمدنی با مشاغلی از قبیل ماهیگیری، تولید نمک و حمل و نقل دریایی در این منطقه وجود داشته. با آمدن رومیان به این منطقه مشاغل رونق بیشتری می‌گیرد و بنادر ساخته می‌شود (کیوجا) اولین بندر ساخت رومیان است در نزدیکی ونیز.. آثار متعددی که هنوز هم پای بر جاست در همین دوران ساخته می‌شود و بنا بر شواهدی رومیان از ونیز به عنوان تفرج گاه برای تعطیلات نیز استفاده می‌نمودند. بنا بر نظر کرونیکن آلتیللانته تاریخ نویس قرن ۱۱ میلادی، برای اولین بار در ۲۵ مارس ۴۲۱ با افتتاح کلیسای سن جاکومتو بر روی پل ریآلتو شهر ونیز به طور رسمی ایجاد شد بعدها ساکنان نواحی اطراف با پناه آوردن به ونیز بعد از حملات مکرر لونگو باردی‌ها در سال میلادی ۵۶۸ به جمیعت شهر افزودند.جغرافیاونیز به شهر کانال‌ها مشهور است و با جمعیتی بالغ بر ۲۷۱، ۶۶۳ نفر مرکز ناحیه وِنِتو است. شهر ونیز که در ایتالیایی به آن ونزیا میگویند مرکز استان ونتو با جمعیت نفر ۲۷۰۹۵۷ در شمال شرق ایتالیا قرار دارد. شهر ونیز بیشتر از هزار سال مرکز جمهوری ونیز بود و به نامهای سرنیسیما (آرام آرام) و لا دومینانته (حاکم) و رجینا دل ادریاتیکو (ملکه دریای آدریاتیک) نیز شناخته می‌شود.موقعیت جغرافیاییشهر ونیز هم سطح دریا می‌باشد و دارای ۱۱۸ جزیره، بعضی از این جزایر به هم به وسیله پل متصل می‌باشند و بعضی دیگر مجزا.قسمت تاریخی ونیز که درمرکز شهر ونیز قرار دارد به طور سنتی و از قدیم به شش قسمت تقسیم شده. این مناطق شش گانه عبارتند از درسودورو، سانتا کروچه، سن پلو، سن مارکو، کانا رجو، کاستلو. این مناطق در دو طرف کانال گراند یا کانال بزرگ قرار دارند که حدود ۱۵۰ کانال کوچکتر را به هم وصل می‌کند. کلیسای جامع سن مارکو از جاذبه‌های گردشگری ونیز جزایر مهم دیگر که بخشی از ونیز به حساب میایند عبارتند از:مورانو که به خاطر هنر شیشه سازی معروف است.بورانو که به خاطر توری بافی و همچنین خانه‌های رنگارنگ معروف است.تورچلو که گفته می‌شود قدیمی ترین جزیره در این منطقه می‌باشد از نظر سکونت.لیدو که دارای دوازده کیلومتر طول می‌باشد و به خاطر ساحل زیبا و آرامش معروف می‌باشد.آب و هوادارای آب و هوای مدیترانهٔ می‌باشد در زمستان‌ها به حداقل ۳ درجه بالای صفر به طور متوسط می‌رسد و در تابستان‌ها متوسط دمای هوا ۲۴درجه بالای صفر. رطوبت هوا نیز بالا می‌باشد.مَد یا بالا آمدن آب دریابالا آمدن آب دریا به غیر از مد معمولی می‌باشد بدین معنی که در ونیزبه ویژه در بهار و پاییز سطح آب به اندازهٔ بالا میاید که رفت و آمد را مختل می‌کند و کوچه پس کوچه‌های شهر پر از آب می‌شود درست مانند سیل. مد معمولی هنگامی که با طوفان و امواج همراه باشد موجب بالا آمدن آب بیش از از حد معمول می‌شود که این مساله در ونیز یک مساله عادی می‌باشد و همه به ان عادت دارند. از سال ۲۰۰۳ به این طرف پروژه عظیم سد دریایی متحرک که در نوع خودش بی نظیر می‌باشد در دست اجرا می‌باشد تا بدینوسیله با این پدیده بالا آمدن آب مبارزه کنند.وروناورونا (به ایتالیایی: Verona)‏ شهری در شمال ایتالیا است.جغرافیاورونا شهری است در شمال ایتالیا، ناحیه ونتو Veneto کنار رود آدیگه Adige که موقعیت سوق الجیشی آن بین ونیز و میلان و همچنین گذرگاه برنر Brenner که ارتباط دهنده اروپای مرکزی با ایتالیاست، آن را به مرکز مهم تجاری و راه آهن تبدیل کرده‌است. ورونا تاریخچهاین شهر تا سال ۸۹ قبل از میلاد متعلق به رومیان بوده‌است. در سدهٔ پنجم اقوام وحشی ژرمنی این شهر را به یک دژ نظامی تبدیل کردند، تا اینکه در قرن ۱۲ به یک شهر آزاد تبدیل شد. اوج پیشرفت سیاسی و هنری شهر در سدهٔ چهاردهم بود که توسط ونیز فتح شده بود.این شهر تا سال ۱۷۹۷ یکی از ایلات ونیز به شمار می‌رفت تا اینکه توسط قوای ناپلئون فتح شد.هنرستان نقاشی ورونا (متعلق به سده‌های ۱۵ و ۱۶) به جهت تابلوهای چشم‌اندازها و خودچهره‌نگاری‌های زبانزد است. در سدهٔ نوزدهم ورونا به اشغال اتریشی‌ها درآمد تا اینکه در سال ۱۸۶۶ قسمتی از پادشاهی ایتالیا گردید.این شهر در جنگ جهانی دوم خسارات فراوانی دید. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲، ۲۵۶۱۱۰ نفر بوده‌است.جمعیتدر سال ۲۰۰۹؛ ۲۶۵/۲۶۸ نفر در استان ورونا، منطقه ونتو ساکن بودند؛ که از این تعداد ۴۷٫۶٪ مرد و ۵۲٫۴٪ زن میباشد. ۱۶٫۵٪ جمعیت جوان(زیر ۱۸ سال) و ۲۲٫۳۶٪ جمعیت کهنسال و بازنشسته هستند، که این آمار در مقایسه با کل ایتالیا به ترتیب ۱۸٫۰۶٪(جمعیت جوان) و ۱۹٫۹۴٪ (بازنشسته). بین سالهای ۲۰۰۲-۲۰۰۷ رسد جمعیت ورونا ۳٫۰۵٪ بوده که این میانگین برای کل ایتالیا ۳٫۸۵٪ می‌باشد.اقتصاداین شهر تولیدکننده منسوجات، ماشین الات، کاغذ، شیمیایی، محصولات غذایی و همچنین کفش می‌باشد.معماریاز معماری‌های قابل توجه این شهر می‌توان به قصر سلطنتی سن زنو ماجوره (San Zeno Maggiore متعلق به سدهٔ ۱۲ و ۱۳)، مقبره خانواده اسکالیجر (Scaliger قرن ۱۴)، کلیسای سبک گوتیک سنت آناستازیا (Sant'Anastasia اتمام بنا در سدهٔ ۱۵)، مکان باشکوه قرن ۱۵ بویلاکوا (Bevilacqua)، کانوسا (Canossa) و پمپی (Pompeii) و قلعه قدیمی (Castel Vecchio ۱۳۵۴) که اکنون به یک موزه هنری تبدیل شده‌است، اشاره کرد.یکی از سالمترین آمفی تئاترهای بجا مانده از امپراتوری روم در مرکز میدان ورونا واقع شده که متعلق به قرن یکم میلادی است، که امروزه برای اجرای اپرا و کنسرتها استفاده می‌شود. در سمت راست تالار بزرگ شهر واقع شده‌است.مسینامسینا یا مسین (به ایتالیایی Messina) نام شهری در جزیره سیسیل مشرف بر تنگه‌ای به همین نام بین سیسیل و جنوب ایتالیاست.جغرافیااین تنگه دو دریای تیرنین و یونین را که از شعبات مدیترانه هستند به هم مربوط می‌سازد. طول این آبراه ۲۴ کیلومتر و پهنای آن از ۳ تا ۱۸ کیلومتر می‌باشد.این شهر که مرکز استانی به همین نام است بالغ بر ۲۵۷۳۰۰ تن جمعیت دارد. استان مسینا دارای ۳۲۴۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶۷۴۱۰۰ نفر جمعیت است.تاریخمسینا درسدهٔ هشتم پیش از میلاد بر روی شهرک قدیمی‌تری که یک مجتمع یونانی بود، احداث شد و در قرن پنجم پیش از میلاد مسانا نامیده شد. در قرن سیزدهم میلادی برای کسب استقلال تلاش هائی از طرف اهالی مسینا صورت گرفت که مانند بقیه شهرهای سیسیل به نتیجه‌ای نرسید. این شهر در سال ۱۹۰۸ (میلادی) در اثر زلزله آسیب فراوان دید و ۸۴۰۰۰ نفر کشته به جای گذاشت. بازسازی مجدد مسینا بر روی سکوئی پی ریزی شد که شبیه صفحه شطرنج می‌باشد. کلیسای جامع مسینا Zankle زانکله نام باستانی شهر مسینا سومین شهر بزرگ جزیره سیسیل در جنوب ایتالیا میباشد. نام زانکله از واژه زانکلون بمعنای داس از زبان سیکلی ها میآید و این بخاطر شکل داس مانند شهر بود. پیدایش زانکله و یا مسینا مدیون موقعیت طبیعی و جغرافیایی مناسب بود که به راهزنان دریایی این اجازه را میداد که پس از یورش به کشتیهای بازرگانی باستان و چپاول آنها با درآنجا پناه یابند. مسینا در طول حیات خویش نه تنها فراز و نشیبهای سیاسی را متحمل گردید بلکه در سالهای 1783 و 1908 زمین لرزهای ویرانگری را تجربه کرد و در خلال جنگ جهانی دوم هدف بمبارانهای هوایی متفقین قرار گرفت. امروزه مسینا شهری مدرن و مرکز فرهنگی و بازرگانی میباشد. برخلاف دیگر شهرهای واقع شده در سیسیل مسینا دارای بارندگی کافی بوده و از اینرو حاصلخیز میباشد.اقتصادصنایع عمده آن تهیه مواد غذائی، چرمسازی، کشتی سازی و تجارت می‌باشد. شهر مسینا دارای دانشگاه [تأسیس در سال ۱۵۴۹ (میلادی)]، انستیتوی تحقیقات دریا زیستی، تئاتر و موزه می‌باشد. این شهر به فراوانی میوه مشهور است.میراث فرهنگیآثار و ابنیه تاریخی که در جریان جنگ جهانی دوم آسیب دیده یا به طور کلی نابود شده بودند، ازنو بازسازی شده‌اند که می‌توان کلیسای «دم» ، «سانتیسیما آنونسیاتا دی کاتالانی» را که متعلق به دوران نورمان‌ها است، نام برد.پادوواپادووا (به ایتالیایی: Padova)‏ یک شهر و کمون در ناحیه ونتو در شمال ایتالیا است. این شهر مرکز استان پادوا و قطب اقتصادی و ارتباطی ناحیه‌است. جمعیت این شهر (طبق سرشماری سال ۲۰۰۸) ۲۱۲٫۵۰۰ نفر است. پادووا در کنار رودخانه باکیلیون، ۴۰ کیلومتری غرب ونیز،۲۹ کیلومتری جنوب شرقی ویچنزا قرار دارد. دانشگاه این شهر ۸۰۰ سال سابقه دارد و بیشتر بخاطر درس خواندن گالیلئو گالیله در آنجا مشهور است.تریستهتریسته گوش دهید راهنما·اطلاعات (به ایتالیایی: Trieste با تلفظ [triˈɛste])‏ نام شهر و بندری در شمال‌شرقی ایتالیا است.جغرافیابندر تریست در نزدیکی منتهی‌الیه باریکه‌ای از خشکی در میان دریای آدریاتیک و مرز ایتالیا با اسلوونی (با فاصلهٔ اندکی از شهر در شمال، شرق و جنوب آن) قرار دارد. تریسته در بالای خلیج تریسته واقع شده است.در طول تاریخ از فرهنگ‌های ژرمنی، لاتینی و اسلاوی تأثیر پذیرفته است. جمعیت این شهر که مرکز و پایتخت استان تریسته و منطقهٔ خودمختار فریولی ونتزیا جولیا می‌باشد در ۲۰۰۹ در حدود ۲۰۵ هزار نفر بوده است.تاریخچهتریسته یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های امپراتوری هابسبرگ از ۱۳۸۲ تا ۱۹۱۸ بوده و در سدهٔ نوزدهم به‌عنوان یکی از مهمترین بنادر یکی از قدرت‌های بزرگ اروپایی شناخته می‌شده است. رونق این دریابندر در منطقهٔ مدیترانه سبب شد تا تریسته پس از وین، بوداپست و پراگ به چهارمین شهر بزرگ امپراتوری اتریش-مجارستان تبدیل شود. همجنین این شهر در پایان قرن نوزدهم به یکی از مراکز مهم ادبیات و موسیقی بدل شد.اما فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان و اتحاد تریسته با ایتالیا پس از جنگ جهانی اول سبب شد تا این شهر بخشی از اهمیت فرهنگی و اقتصادی خود را از دست بدهد. با این حال تریسته بار دیگر در دههٔ ۱۹۳۰ به شکوفایی اقتصادی رسید اما وقوع جنگ جهانی دوم که به تغییر مرزها انجامید و پس از آن دوران جنگ سرد سبب شد تا این شهر دوباره دستخوش مشکلاتی شود.امروزه تریسته یکی از ثروتمندترین مناطق ایتالیا به شمار می‌رود و بندر آن یکی از مراکز بزرگ کشتیرانی، کشتی‌سازی و خدمات اقتصادی است.برشابرشا (به ایتالیایی: Brescia)‏ یکی از شهرهای استان برشا واقع در ناحیه لمباردی در کشور ایتالیا می‌باشد.جغرافیااین شهر با جمعتی حدود ۱۹۰,۰۰۰ نفر در دامنه کوه‌های آلپ واقع شده و بعد از میلان دومین شهر در ناحیه لمباردی محسوب می‌شود. نمايي از شهر برشا تاریخچه برشا مرکز استان برشا می‌باشد و در این منطقه آثار باستانی مهمی مربوط به قبل و بعد از دوران حکومت روم و همچنین قرون وسطی قرار دارد.اقتصاد و توریسمبرشا از لحاظ صنعتی و تمرکز در صنعت خودرو و مهندسی ابزار و ماشین آلات به عنوان سومین منطقه مهم در ایتالیا به شمار می‌رود و همچنین به دلیل وجود دریاچه گاردا و لسو و کوه‌های آلپ به مکانی توریستی تبدیل شده‌است .تارانتوتارانتو (به یونانی: Τάραντας)‏ یکی از شهرهای ساحلی منطقهٔ آپولیا و مرکز استان تارانتو در جنوب ایتالیا است.این شهر یکی از مهم‌ترین بنادر تجاری و نیز اصلی‌ترین پایگاه دریایی کشور است. جمعیت تارانتو برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۱ میلادی بالغ بر ۲۰۱٬۳۴۹ نفر بوده که از این لحاظ، سومین شهر پرجمعیت جنوب ایتالیا به‌شمار می‌رود.پراتوپراتو نام یک شهر و کمون در منطقه توسکانی ایتالیا و مرکز استان پراتو است. کمترین بلندای این شهر ۳۲ متر و بلندترین ناحیه این شهر (بدلیل واقع شدن در دامنه کوه) ۸۱۸ متر میباشد. کلیسای جامع پراتو از دهه ۱۹۵۰ به بعد این شهر مهاجران بسیاری داشته، نخست از جنوب ایتالیا و پس از آن از ملیتهای گوناگون؛ اما بزرگترین اجتماع ویژه چینی‌ها با ۱۸۰۰۰۰ است.پراتو دومین شهر بزرگ توساکی و سومین شهر بزرگ ایتالیای مرکزی، پس از روم و فلورانس است.پارماپارما (به ایتالیایی: Parma)‏ نام شهری است در شمال کشور ایتالیا که در ناحیه امیلیا رومانا قرار دارد.جغرافیاشهر پارما بخاطر طبیعت سرسبز و معماری زیبای واقع در آن شهرت دارد. دانشگاه پارما که یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های قاره اروپا و جهان است، نیز در شهر پارما قرار گرفته‌است. شهر پارما بوسیله نهری که در آن واقع شده‌است به دو قسمت تقسیم گشته‌است. اداره آمار ایتالیا، جمعیت شهر پارما را در سال ۲۰۰۸ میلادی، برابر با ۱۷۸٬۷۱۸ نفر تخمین زده‌است. تصویری از باتیستروی پارما ورزشتیم فوتبال پارما در سال ۱۹۱۳ میلادی تاسیس شد و پس از یک سال فعالیت در سری ب ایتالیا با قرار گرفتن در مکان دوم جدول رده بندی به سری آ صعود کرد تا جمع هفت خواهر فوتبال ایتالیا در سری آ تکمیل شود.رجیو کالابریارجیو کالابریا نام شهر و نیز شهرستانی است در کالابریا در جنوب ایتالیا و کانون سیاسی استان رجیو کالابریا .اشنايي با برخي جاذبه هاي توريستي كشور ايتالياگالری ویتوریو امانوئلگالری ویتوریو امانوئل (به ایتالیایی: Galleria Vittorio Emanuele II)‏ نام بازاری است در بخش شمالی میدان دلدوئومو و یکی از مراکز مد در ایتالیا است. این بازار در بین مردم میلان به گالریا شهرت دارد. نمای ورودی گالری نام این بازار به افتخار ویکتور امانوئل دوم نخستین پادشاه ایتالیای یکپارچه است. طراحی آن در سال 1861 بوسیله ژوزپه منگونی انجام شد و ساختمان بین سال‌های 1865 و 1877 ساخته شد. بازار به سبک نئوکلاسیک نزدیک به باروک ساخته شده است. سقف بازار از شیشه و چدن ساخته شده و کف آن را موزائیک‌های رنگی گوچک طراحی شده پوشانده است.بازار میدان دلدوئومو را به تئاتر لا اسکالا وصل می‌کند. برای رسیدن به این بازار می‌بایستی از خط 1 (قرمز) و یا خط 3 (زرد) مترو میلان در ایستگاه دوئومو استفاده کرد.کولوسئومکولوسئوم (به انگلیسی: Colosseum)‏ یک تماشاخانه بیضی‌وار در مرکز رم در ایتالیا است. این آمفی‌تئاتر بزرگترین از نوع خود در امپراتوری روم باستان بوده است. تعداد ردیف‌های صندلی آن به تعداد پنجاه هزار ودارای ۸۰ در ورودی است. واژه کلوسئوم به معنی «جایگاه بزرگ» نام دیگر آن آمفی تئاتر فلاویوسی (به ایتالیایی: Anfiteatro Flavio یا Colosseo)‏ است. ساخت کولوسئوم توسط وسپاسیان (Vespasian)امپراطور سالهای ۶۹ تا ۷۰ روم پایه گذاری شد، پس از آن پسرش تیتوس (Titus) در سال ۸۰ بعد از میلاد آنرا بنا کرد، که نهایتاً توسط دومیتیان (Domitian) برادر تیتوس به پایان رسید. کولوسئوم در شهر رم يكي از عجايب هفت گانه دنيا کولوسئوم به عنوان اولین آمفی تئاتر دائمی و ماندگار ساخته شده در روم، در زمین‌های باتلاقی ما بین تپه‌های اسکوئیلین (Esquiline) و کائلین (Caelian) واقع شده بود. در این مجموعه امپراطوری روم شاهد فجیع‌ترین جنایات به شکل کشتار بردگان و مسیحیان بوده‌است نبردهای خونین بر سر مرگ و زندگی گلادیاتورها یکی از سرگرمی‌های روزانه امپراطوران و اشرافیان روم بوده‌است قدمت تاریخی و شکوه و جلال این عمارت از یک سو و کارآمدی آن برای اجرای نمایش و امکان کنترل جمعیت، از سوی دیگر، باعث شد این سالن یکی از بزرگترین بناهای معماری روم باستان به شمار می‌رفت. پلان این مجموعه به شکل بیضی به قطرهای ۱۸۸ و ۱۵۶ متر زیر بنای آن حدود ۶ جریب می‌باشد ارتفاع آن تقریباً به اندازه یک ساختمان۱۵ طبقه می‌رسد(حدود۴۸متر) کف صحنه چوبی است و در زیر آن مجموعه‌ای از اتاقها و گذرگاهها برای عبور حیوانات وحشی و سایر تدارکات لازم جهت راه اندازی و اجرای نمایش قرار گرفته‌است. تعداد ۸۰ دیوار به عنوان تکیه گاه برای طاق‌های گنبدی شکل، گذرگاهها، پلکان و ردیف‌های صندلی، روی صحنه قرار گرفته‌است. لبه بیرونی طاق‌های متوالی باعث اتصال طبقات مختلف و پلکان بین آنها به یکدیگر شده‌است.نمای داخلی کولوسئوم (Coliseum) از بالا سه ردیف طاق‌های گنبدی شکل رو در روی ستون‌ها و سر ستون‌ها قرار گرفته‌اند، در ستون‌های طبقه اول سبک معماری سبک دوریکا (Doric)، در طبقه دوم سبک ایونیک (Ionic)، و در طبقه سوم سبک قرنتی (Corinthian) که نزدیک به سبک کلاسیک یونان بود، به کار رفته‌است.این بنا به دلیل عبور و مرور آسان جمعیت به داخل و خارج میدان یکی از شاهکارهای مهندسی است در بالای این سه طبقه اصلی، طبقه زیرشیروانی شامل ستون‌های مستطیل شکل سبک قرنتی قرار دارد، فضای بین ستون‌ها با ۴۰ عدد پنجره کوچک مستطیل شکل پر شده‌است. در قسمت بالا، دیوارکوب‌ها و بندگاههایی وجود دارد که تیرک‌هایی را که سایه بان‌ها به آنها آویزان است، نگه داشته‌اند. در ساخت عمارت با دقت بسیاری از انواع ترکیبات ساختمانی استفاده شده، برای فونداسیون از بتون و برای ستون‌ها و طاق‌ها از سنگ آهک (تراورتن) استفاده شده، در ستون‌های به کار رفته برای دیوار دو طبقه زیرین، از نوعی سنگ متخلخل به نام توفا (Tufa) استفاده شده‌است. برای طبقات فوقانی و اکثر طاق‌ها از آجر بتونی استفاده شده‌است.این اثر هم اکنون به عنوان یکی از عجایب هفتگانه جدید به شمار می‌رود.موزه ملی رومموزه ملی روم (در ایتالیایی: Museo Nazionale Romano) نام یک سری از موزه‌های بهم پیوسته‌ای است که در شهر روم و در کشور ایتالیا قرار دارند. موزه ملی روم در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد. در دوران اتحاد ایالات ایتالیا آثار هنری و تاریخی از قرن پنجم پیش از میلاد مسیح تا قرن سوم پس از میلاد مسیح درآن گردآوری شد. نمایی از حیاط یکی از ساختمان‌های موزه ملی روم تپه پالاتينوتپه اي باستاني كه در مركز هفت تپه رم قرار دارد و باستاني ترين منطقه شهر محسوب مي شود.اين تپه در ارتفاع 40 متري از سويي بر فراز فوروم رومانوم است و از سمت ديگر به سوي سيركوس ماكسيموس قرار گرفته است .پالاتين در لغت به معناي قصر است و هم ريشه كلمات پالازو در ايتاليايي و پاليس در فرانسوي است.برج کج پیزابرج کج پیزا (به ایتالیایی: Torre pendente di Pisa)‏ واقع شده در شهر پیزا در ایتالیا، با وجودی که تنها برج کج جهان نیست، ولی مشهورترین آن در کل جهان می‌باشد.تاریخاین برج با56.70 متر ارتفاع و ۱۴۵۰۰ تن وزن در توسکانی ایتالیا واقع است. آغاز ساخت این برج در دوره رنسانس در ۹ آگوست ۱۱۷۳ به انجام رسید. گفته می‌شود در آن دوره، ثروتمندان ایتالیا و طبقه اشراف برای رقابت با یکدیگر مشهورترین هنرمندان و معماران را مأمور ساختن شاهکارهای معماری می‌کردند.در قرن دوازدهم، اهالی شهر پیزا تصمیم گرفتند کلیسای آنها برجی داشته باشد که برج سینت مارک را تحت تأثیر قرار دهد. پس از آن که پایه‌های بنا حفر شد، معماری کار آزموده به نام دیوتیسالوی که مسئول ساختمان این برج بود، نخستین سنگ آن را بنا نهاد. اما چند سال پس از شروع ساخت آن، هنگامی که تنها سه طبقه پایینی آن به پایان رسیده بود و پیش از آنکه ارتفاع برج به ۱۲ متر برسد، این برج خمیدگی خودش به سمت جنوب‌شرقی را نشان داده بود. پس از آن ساخت این برج به مدت ۱۰۰ سال متوقف شد.در سال ۱۲۳۴ از معمار دیگری به نام بونانّو پیزانو خواسته شد تا ساختمان برج را تمام کند. او چهارمین سقف بنا را به پایان رساند و آن را نیمه تمام گذارد و چهار طبقه بعدی آن با همان تمایل به خمیدگی به پایان رسید. سپس معمار دیگری رشته کار را بدست گرفت و طبقات پنجم و ششم را تمام کرد، اما پایه اصلی همچنان منحرف می‌شد.تقریبا صد سال بعد، معماری به نام جووانی پیزانو ساختمان آخرین بالکن را به پایان رساند و ناقوس‌های برج را در نزدیک مرکز ثقل نصب کرد. این برج با زاویه 6.3 درجه نسبت به زوایه قائم توانسته قدرت جرمی خود را در مقابل نیروی گرانشی مرکزی حفظ کند. در صورتی که معماران میتوانستند این نوع حالت را حفظ کنند این برج با توجه به نوع زمینی که بر روی آن قرار داشت میتوانست تا زاویه 6.8 درجه نیز کج شود اما به دلیل نصب شدن یک لوستر تمام فلزی 1.2 تنی این موضوع تا حد زیادی تحت الشعاع قرار گرفت و حال بسیاری از معماران در این فکر هستند که بازوهای مقاومتی بر روی آن برای حفظ قدرت نگاهدارنده آن تعبیه نمایند.بدین ترتیب در سال ۱۳۵۰، یعنی پس از ۱۷۶ سال، ساختمان برج به ارتفاع 56.70 متر با تعداد ۷ زنگ در بالای آن به وزن بیش ۲۹ تن، پایان یافت. از آن زمان تا کنون و در مدت ۷٫۵ قرن مدام به انحراف این برج افزوده شده و در حال حاضر ۲/۴ متر از خط اصلی خود انحراف پیدا کرده‌است. این برج ۵۵ متر بلندی و هفت ناقوس داشت، که به علت خطر ریزش آن، ناقوس‌های آن به صدا در نمی‌آمدند. در آن ۳۰۰ پله نصب شده‌است و ضخامت پی‌های برج در حدود ۵ متر است که روی ماسه، کار گذاشته شده‌اند. عده‌ای معتقد هستند همین امر سبب کج شدن برج شده‌است. کارشناسان می‌گویند علت اصلی انحراف برج مربوط به خاک زیربنای آن است که دارای ساختمان اسفنجی می‌باشد. این منطقه از شن و خاک و رس آبرفتی حاوی ۶۰ درصد آب تشکیل شده و در حقیقت بنای برج روی یک زمین باتلاقی ساخته شده‌است. برج پیزا انفجار بیش از یک هزار بمب در جنگ جهانی دوم در این شهر و وقوع حدود ۱۰۰ زلزله خفیف و شدید در این منطقه، نتوانسته‌است برج کج را به زمین بیندازد و این برج هنوز هم به خمیدگی خود ادامه می‌دهد. کل انحراف برج ۲/۴ متر است که ۳۰ سانتیمتر این کجی، مربوط به ۱۰۰ سال اخیر است. این برج هر سال ۲٫۵ سانتیمتر به سمت زمین کج می‌شود و گفته می‌شود احتمالا تا ۸۰ سال دیگر سقوط خواهد کرد. بر طبق یک افسانه گالیلئو گالیله که خود نیز یک پیزایی بود، آزمایش‌هایش در مورد سقوط آزاد را در طبقات بالای این برج انجام داده‌است. بر اساس گفته های ناموثق منشی گالیله ۲ گلوله با جرم های متفاوت را از بالای این برج به طور همزمان رها کرد تا این نظریه که سرعت سقوط اجسام از جرمشان مستقل است را ثابت کند !برج پیزا که یک اثر هنری نیز هست ساختنش ۱۷۷ سال بطول انجامید و اولین طبقه ی آن در سال ۱۱۷۳ ساخته شد که از سنگ مرمر سفید با ستون های بزرگ و زیبا بود و به قوسهایی منتهی میشد . در سال ۱۱۷۸ بعد از آنکه کار طبقه ی سوم به اتمام رسید به علت پــی ناپایدار و ضعیفش برج نشست کرد و پس از آن ساخت و سازش قریب به یک قرن متوقف شد . در این سال ها برج پیزا در گیر جنگ های جنوا ، لوکا و فلورانس بود و فقط در سال ۱۱۹۸ به طور موقت ساعتهایی را در طبقه ی سوم آن نصب کردند .مهندسین آن زمان برای آنکه بتوانند کج بودن برج را جبران کنند یک طرف از طبقات آن را از طرف دیگر بلندتر ساختند اما برج به طرف دیگر خم شد . در سال ۱۲۸۴ ساخت برج دوباره متوفق شد تا سال ۱۳۱۹ که طبقه ی هفتم آن را کامل کردند . در سال ۱۳۷۲ شخصی به نام توماس آندره پیزانو هفت زنگ به سبک رومی را برای این برج طراحی کرد که هر کدام از آنها گویای یک نت موسیقی است . نام و وزن هر کدام از زنگها به شرح زیر است :+) زنگ اول : L’assuna با وزن ۳۶۲۰ کیلوگرم +) زنگ دوم : Crocifisso با وزن ۲۴۶۲ کیلوگرم +) زنگ سوم : san ranieri با وزن ۱۴۴۸ کیلوگرم +) زنگ چهارم : La Terza با وزن ۳۰۰ کیلوگرم +) زنگ پنجم : La Pasquereccia یا La Giustizia ( از عید پاک میآید زیرا در عید پاک از آن استفاده میکردند ) با وزن ۱۰۱۴ کیلوگرم +) زنگ ششم : Vespruccio با وزن ۱۰۰۰ کیلوگرم +) زنگ هفتم : Dal Pozzo با وزن ۶۵۲ کیلوگرم ( در آواخر قرن ۱۸ زنگ جدیدی را بجای این زنگ که شکسته بود قرار دادند )این برج به این ترتیب، به نشان اصلی شهر پیزا تبدیل شد و سال ۱۹۸۷ نیز توسط یونسکو به میراث فرهنگی پیوست. از ۷ ژانویه ۱۹۹۰ بازدید از این برج توسط توریستان ممنوع شد. چون خطر ریزش آن افزایش پیدا کرده بود. پس از ۱۲ سال و کمی راست‌سازی برج از ۱۵ دسامبر ۲۰۰۱، دیدار از این برج ۱۴،۵۰۰ تُنی مجدداً توسط بازدیدکنندگان آزاد شد.صخره هاي ساحلي جزيره كاپريصخره هاي ساحلي جزيره كاپري منشاء اتشفشاني دارند. صخره هاي ساحلي جزيره كاپري نام اين جزيره بر گرفته شده از گله هاي بز است كه در گذشته ساكن جزيره بودند.ميدان ونزياميداني كه در مركز رم ، در دامنه تپه كاپيتولن و در نزديكيفوروم رومانوم واقع شده است. ميدان ونزيا نام اين ميدان از بناي همسايه اش يعني ساختمان ونزيا كه سفارت جمهوري ونيز سابق در ان بوده برگرفته شده است.يادبود ويتوريو امانويل دوم در اين ميدان قرار گرفته است.ميدان باربرينيميداني بزرگ در قلب رم كه در قرن شانزدهم ساخته شده و در مركز ان فواره تريتون كه توسط بريني مجسمه ساز ايتاليايي ساخته شده قرار دارد. ميدان باربريني در اصل يك دروازه بزرگ باروك به سمت قصر د گوشه جنوب شرقي اين ميدان بده كهئ توسط پيترو دا كورتونا طراحي شده بوده است.فواره قایق قدیمی در مرکز میدان اسپانیا، فواره ای به شکل قایق وجود دارد. قایق کهنه ای که در طغیان رودخانه تیبر(Tiber)، اتفاقی به این میدان آمده بود، الهام بخش پاپ برای طراحی این فواره در این مکان بوده است. طراحی و اجرای این فواره، کار "پیترو برنینی"، پدر "جیان لورنزو برنینی" مشهور است.  فواره قایق قدیمی  پانتئون (معبد رومی)از معابد مشهور عصر آگوست که در قرن دوم میلادی مرمت گردید و هنوز موجود است. معبد پانتئون رم به عنوان یکی از بزرگترین گنبدهای جهان جزو شگفتی‌های دنیای معماری است.یکی از پرآوزه‌ترین و پر نفوذترین بناها در تاریخ معماری، معبد پانتئون است .این معبد در حدود ۱۲۵ میلادی ساخته شد. پانتئون معبدی گرد و گنبد دار است، در جلویش رواقی مستطیلی دارد که به نظر می‌رسد آنچنان که باید و شاید با ساخت گردوار اولیه آن تناسبی ندارد و احتمالاً بعدها برآن افزوده شده‌است.تأثیر اولیه حاصل از مشاهده این بنا احتمالاً با تأثیر امروزیش متفاوت بوده‌است، زیرا پانتئون در آغاز یک بنای مستقل نبود بلکه به یک باسیلیکای قدیمی تر متصل بود و امتداد آن یالهای جانبی پانتئون را می‌پوشانده‌است. گذشته از این، در جلوی رواق معبد یک حیاط ستون بندی شده قرار داشت که بخشی از رواق نیز جزو آن بود و در آغاز تنها بخش قابل رؤیت ساختمان از روبرو بود. این حیاط که در دوره هادریانوس ساخته شد، احتمالاً از طرحهای همین امپراتور تنوع طلب بوده‌است. بنای پانتئون از گونه‌ای سادگی پرهیبت در مقیاس بزرگ برخوردار است. برفراز اندرون مدورش گنبدی نیمکره وار به قطر ۴۳ متر زده‌اند که فاصله نوک گنبد از کف پانتئون نیز ۴۳ متر است. بدین ترتیب، طرح پانتئون بر تقاطع دو دایره – یکی عمودی، دیگری افقی – قابل تصور به صورت مقاطعی از یک کره «فضا» که در درون بنا محاط شده‌اند استوار گشته‌است .گنبد پانتئون، پوسته‌ای بتونی دارد که تدریجاً در سمت قاعده بر ضخامتش افزوده می‌شود تا در جای لازم بر قدرت آن بیفزاید. در مرکز گنبد، سوراخی گرد (به نام «چشمه نور» یا «نورگیر») به قطر ۹ متر تعبیه شده که شیشه‌ای ندارد، رو به آسمان باز شده و تنها منبع نور برای تأمین روشنایی اندرون بنا است دیوارهای نگه دارنده گنبد بسیار ضخیمند و در سطحشان فرونشستگیهای مستطیل و نیمدایره یک در میان ایجاد شده‌است، که بر بالای هر کدام طاقی هلالی زده شده تا فشار حاصل از گنبد را به جرزهای عظیم سنگی منتقل کنند. گنبد پانتئون از درون قاب بندی شده تا آنکه هم جلوه هندسی زیبایی از مربعهای کوچک در درون دایره‌ای عظیم را پیدا کند هم از فشار و سنگینی کل گنبد بکاهد بی آنکه صدمه‌ای به قدرتش زده باشد.کف پانتئون، مختصر تحدبی دارد و زهکشهایش به صورت خطوطی کم عمق در مرکز (مستقیماً در زیر نورگیر) ایجاد شده‌اند تا هر آبی را که از آن بالا می‌ریزد به سوی خود سرازیر گرداند دیوارها و احجام در معماری مصر و بین النهرین به قدری اهمیت دارند که آنچه دیده می‌شود همینها هستند، فضا فقط به شکل «منفی» وجود دارد یعنی تصادفاً بین احجام ظاهر می‌شود. این گونه معماری را معماری احجام می‌نامند. معماری یونانی نیز مخصوصاً به احجام، نسبتهای میان احجام و شکل دادن به عناصر حجمی توجه داشت، با صفت معماری استخوان بندی یا ساختاری متمایز شده‌است.معماری رومینخستین بار رومیان هستند که معماری را به شکل واحدهایی از فضا در تصور می‌آورند که با استفاده از دیوار بستهایی قابل شکل دادن هستند.درون پانتئون، مطابق این علاقه معماران رومی، یک کل واحد، همشکل و متکی به خود است که احجام یا دیوارهای نگه دارنده هیچ گسستی در آن پدید نمی‌آورند، کلی است که بازدید کننده را در خود جا می‌دهد بی آنکه او را محبوس کند، جهان کوچکی است که از طریق نورگیرش به سوی ابرهای گریزپا، آسمان آبی، خورشید، طبیعت کیهانی و خدایان راه می‌یابد. گریختن از سر و صدا و گرمای سوزان یک روز تابستانی رم و پناه آوردن به محیط خنک و عظمت آرام پانتئون، تجربه‌ای است که تقریباً در وصف نمی‌گنجد و هر کسی باید خود شخصاً آن را بیازماید. از همه چیز که بگذریم، این کار یک تجربه معماری نیز هست. پانتئون نباید از یاد برد که نیروی ابتکار رومیان در ساختن فضاهای بزرگ درونی به شناخت و اطلاعات مهندسی ایشان از خواص احجام و ایستایی احجام خنثی بستگی داشت. قوس، طاق و گنبد، واحدهایی ساختمانی بودند که رومیان با مهارتی بی مانند در جهان باستان و کم نظیر در جهان معاصر، ابداع و تکمیل کردند .قلعه سنت آنجلوقلعهٔ سنت آنجلو یا کاستل سنت آنجلو (به ایتالیایی: Castel Sant'Angelo به معنای قلعهٔ فرشتهٔ مقدس)‏ که پیشتر با نام آرامگاه هادریان (به ایتالیایی: Mausoleo di Adriano)‏ شناخته می‌شد ساختمانی مدور و استوانه‌ای‌شکل واقع بر کرانهٔ رود تیبر در شمال غربی مرکز تاریخی شهر رم در ایتالیا است.  نمایی از قلعهٔ سنت آنجلو، پل سنت آنجلو و رودخانهٔ تیبر این بنا نخست توسط هادریانوس، امپراتور روم به‌عنوان آرامگاهی برای او و خانواده‌اش ساخته‌شد اما بعدتر در طول تاریخ با انجام تغییراتی در آن به عنوان آرامگاهی برای چند امپراتور دیگر و خانواده‌هایشان، دژ، زندان و پناهگاهی برای پاپها و پادگانی برای نیروهای ناپلئونی نیز مورد استفاده قرار گرفت. این ساختمان امروزه تبدیل به موزه شده‌است.نام‌گذاریاین بنا نخست آرامگاه هادریان (آدریان) نام داشت. در سال ۵۹۰ پس از میلاد که طاعون شهر رم را فراگرفته بود، پاپ گرگوری کبیر هدایت گروهی را برای مبارزه با این بیماری برعهده گرفت. بنا بر روایات ناگهان فرشته‌ای با شمشیری در نیام بر بالای آرامگاه ظاهر شد. ظهور این فرشته به منزلهٔ نشانه‌ای از فرونشستن طاعون در نظر گرفته شد و پاپ گرگوری به شکرانهٔ آن، کلیسای کوچکی را در آرامگاه ساخت. نمایی دیگر از بنا ///////////////////////////////////////////////
 
 
گلوبال ریسرچ
آیا آمریکا به یک حکومت دیکتاتوری مبدل شده است ؟
درایالت اورگون جمع کردن آب باران که به منزل شخصی شما می ریزد ممنوع است .اگر فکر می کنید که یک گاو بخرید و شیرش را خودتان بخورید و به همسایه اتان هم بفروشید سخت در اشتباهید چون قوانین این اجازه را به شما نمی دهند.
 
اگر کسی از شما بپرسد حکومت دیکتاتوری ، چه نوع حکومتی است شما چه پاسخی به او میدهید ؟ بیشتر آمریکائی ها فکر می کنند که حکومت دیکتاتوری ، حکومتهای سرکوبگری مثل شوروی سابق ، آلمان نازی ، چین کمونیست ، آلمان شرقی و کره شمالی است .
اماحقیقت این است که یک حکومت وجود دارد که بیشتر از همه آن کشورها دیکتاتوری خود را با قوانین و مصوبه هایی که در میان تمام کشورها همتا ندارد ، اعمال می کند وآن ایالات متحده آمریکا است . آمریکائی که ما اکنون در آن زندگی می کنیم میلیونها قانون ومصوبه دارد که هرروز هم به تعداد آنها اضافه می شود . در روز اول ژانویه سال 2013 ، هزاران قانون ومصوبه دست و پاگیر در سرتاسر آمریکا اجرایی شد و مردم ملزم به اجرای آنها شدند .
اما بیشتر آمریکائی گویی به این شرایط عادت کرده اند چون به نظر می رسد اصلاً اذیت نمی شوند . آنها از اینکه دراین مارپیچ قانونها گیر کرده اند اصلاً ناراحت نیستند . در حقیقت ، مردم آمریکا متقاعد شده اند که برای داشتن جامعه ای بهتر آزادی و حریت آنان باید تحت لوای قوانین محدود گردد.
در سطوح ملی ، ایالتی و فدرال ، مردم ، نخبگان بی مصرفی را انتخاب می کنند و آنها به ما میگویند که چه سبک زندگی را در پیش بگیریم . درواقع سیاست و اقتصاد آمریکا در دستان کسانی است که هرساله کنترل خود را بر زندگی آمریکائی ها محکمتر می کنند .
با این حال ما هنوز آمریکا را مهد آزادی می دانیم . اما واقعیت این است که آمریکا اکنون به یک حکومت دیکتاتور مبدل شده است .
اگر هنوز باور دارید که آمریکا یک کشور آزاد است موارد زیر را بخوانید :
- از ابتدای ژانویه سال 2013 تولید و یا واردات لامپ های 75 واتی ممنوع شده است .
- درایالت اورگون جمع کردن آب باران که به منزل شخصی شما می ریزد ممنوع است .
- در نیوجرسی ، داشتن سگ ویا گربه بدون قلاده در ماشین هنگام رانندگی ممنوع است .
- اگر فکر می کنید که یک گاو بخرید و شیرش را خودتان بخورید و به همسایه اتان هم بفروشید سخت در اشتباهید چون قوانین این اجازه را به شما نمی دهند.
- درسرتاسر آمریکا ، پلیس حق دارد که پسرکان دست فروشی که لیموناد می فروشند را دستگیر کند چون آنها اجازه این کار را ندارند .
- در تولسای اوکلاهاما ، پلیس به خانه یک زن بیکار می ریزد و باغچه خانه اش را ویران می کند چون او باغچه اش را به تائید مقامات نرسانده بوده است .
- درماساچوست همه بچه های مهد کودکی مجبورند بعد از ناهار مسواک بزنند . برای این کار فلوراید هم در اختیارآنان می گذارند.
- درمدرسه ای در تگزاس یک دختر 12 ساله به خاطر عطر زدن به خود دستگیر میشود .
- در مدرسه ای در نیومکزیکو یک دختر 13 ساله به خاطر آروغ زدن دستگیر می شود .
- در کل ایالات متحده غذا دادن به افراد بی خانمان ممنوع است .
هرروز که می گذرد تعداد تصمیم هایی که ما حق داریم برای خودمان بگیریم کمتر و کمتر می شود .
این تصمیم ها شامل شخصی ترین جنبه های زندگی حتی در بخش سلامت نیز می شود .
بعنوان مثال برطبق دستورالعمل وزارت بهداشت ، تزریق واکسن برای هر آمریکائی هرساله اجباری است .
اکنون بسیاری از متخصصان پزشکی با دو گزینه روبرو هستند یا به پیشنهادات اجباری ! نخبگان حکومتی تن دردهند یا کارشان را از دست بدهند .
وضعیت برای صنایع کوچک آمریکا نیز روز به روز بدتر می شود . آنها درچنبره قوانین دست و پاگیر اسیرند .
یکی از بدترین قوانینی که صنایع کوچک ایالات متحده آمریکا با آن دست به گریبان اند قانون بهداشتی و درمانی اوباما مشهور به اوباما کر است .
برطبق این قانون ساعات کاری 100 کارگر رستوران وندی و دیگر کارگران این نوع کارگاه های کوچک ، کم خواهد شد و به تبع آن حقوق و مزایای آنها نیز کم خواهد شد . مدیر آنها با کاهش ساعات اداری دیگر نمیتواند به تولید ادامه دهد و به کارگران خود نیازی نخواهد داشت و درنهایت نمی تواند بیمه آنها را تامین کند.
مشخص است که صنایع کوچک با حداقل 50 نفر کارگر نمی تواننداز پس قوانین جدید بیمه ای بر بیایند و روی پا بایستند.
حکومت و نخبگان آن هر روز و هرساعت درحال کنترل مردم اند تا کارهایی که آنها میخواهند انجام دهند و از قوانین آنها تخطی نکنند .
آنها این کار را حتی با دوربین های کنترل ترافیک هم انجام میدهند .
آیا می دانستید که حکومت آمریکا حتی در اتوبوس های عمومی از مردم استراق سمع می کند؟
آنها این کار را با میکروفن های بسیار پیشرفته انجام میدهند . این میکروفن ها توانایی ضبط و آرشیو صدا را نیز دارند . بعضی از این میکروفن ها توانایی جدا کردن صدای گفتگوها از صدای پس زمینه را هم دارند .
حالا دیگر آمریکا مصداق بارز داستان جرج ارول نیست ؟
آیا آمریکا به یک انقلاب واقعی نیاز ندارد؟  
 
گلوبال ریسرچ:
بازی با اعداد و وضعیت فاجعه بار اقتصادی اروپا...
حقیقت این است که وضعیت مردم یونان روز به روز درحال بدتر شدن است . یکی از این مردم ، آناستازیای 57 ساله است که بعد ازدست دادن کافه اش ، کنار یخچالی در آشپزخانه مادرش می خوابد . برای بسیاری از مردم یونان دیگر طبقه متوسطی وجود ندارد. معلمانی که حقوقشان به یک سوم کاهش یافته درحال دزدیدن برق اند . خانواده ها هم دیگر از ترسشان از خانه خارج نمی شوند چون از جنایت های خیابانی هراس دارند .
 
نابودی اقتصادی اروپا مدتها است که کلید خورده است . با وجود ادعای رسانه های بزرگ اروپائی و آمریکائی ؛ مبنی بر متوقف شدن و حتی بر عکس شدن روند صعودی بحران اقتصادی اروپا ، آمارها نشان میدهد که اوضاع کاملاً بدتر هم شده است .
تولید صنعتی در اروپا درحال نابودی است و نرخ بیکاری روز به روز بیشتر می شود . میزان بیکاری در یونان و اسپانیا حتی از میزان بیکاری در آمریکای دهه سی که درگیر بحران اقتصادی بود هم بیشتر است . میزان وخامت اوضاع اقتصادی در اروپا از سال قبل بسیار بدتر شده است . واقعاً برگرداندن اوضاع به حالت عادی مخصوصاً در جنوب اروپا کاری سخت است .
متاسفانه آمریکائی ها نسبت به وقایع ورای اقیانوس آتلانتیک بی تفاوت و بی توجه هستند . آنها باید با دقت نگاه کنند چون این سرنوشت کسانی است که بیش از حد قرض کرده اند . ایالات متحده آمریکا بیشتر قرض را در جهان داردو اتفاقی که برای اسپانیا ، پرتغال و البته یونان افتاده است درانتظار ما نیز نشسته است .
در زیر چند واقعیت در مورد بحران اقتصادی اروپا آمده است که لازم است همه بدانند :
- 10 ماه : برای دهمین ماه متوالی میزان تولید صنایع در فرانسه و آلمان کاهش نشان می دهد .
- 8/11 درصد : میزان بیکاری اکنون در منطقه اروپا به رکورد تاریخی 8/11 درصد رسیده است .
- 17 ماه : ایتالیا در نوامبر و برای هفدهمین ماه متوالی شاهد کاهش درمعاملات خرده فروشی بوده است .
- 20 ماه : کاهش فعالیت تولیدی صنایع در اسپانیا دارد به بیستمین ماه پی در پی خود نزدیک می شود .
- 20 درصد : به نظر می رسد وام های بازپرداخت نشده به بیست درصد کل وام های سیستم بانکی کشور یونان رسیده است .
- 22 درصد : 22 درصد از کل جمعیت ایرلند درخانواده ای زندگی می کنند که سرپرستش بیکار است .
- 26 درصد : نرخ بیکاری در یونان 26 درصد است . یک سال پیش این رقم 9/18 درصد بوده است .
- 6/26 درصد: نریخ بیکاری اکنون در اسپانیا 6/26 درصد است
- 25 درصد ک نرخ بیکاری در میان جوانان زیر 25 سال قبرسی 25 درصد است . درسال 2008 این رقم زیر 10 درصد بوده است .
- 28 درصد : میزان فروش خودروهای فرانسوی به نسبت سال قبل 28 درصد کاهش نشان می دهد .
- 36 درصد : امروز یونان شاهد نرخ فقر 36 درصدی است . درسال 2009 این نرخ ، 20 درصد بوده است .
- 1/37 : میزان بیکاری درمیان جوانان ایتالیایی زیر 25 سال ، 1/37 درصد است که در نوع خود یک رکورد تاریخی محسوب می شود.
- 44 درصد : 44 درصد از جمعیت بزرگسال بلغارستان مجرد باقی مانده اند .
- 5/56 درصد : میزان بیکاری در میان جوانان اسپانیایی زیر 25 سال ، رقم 5/56 درصد است .
- 6/57 درصد : میزان بیکاری در میان جوانان زیر 25 سال یونانی 6/57 درصد است .
- 60 درصد : سیتی گروپ پیش بینی کرده است که به احتمال 60 درصد یونان در 18 تا 24 ماه آینده از منطقه یورو خارج می شود .
- 200 درصد : میزان بدهی یونان به تولید ناخالص ملی اش 200 درصد برآورد می شود .
- 1997 : سال 2012 بدترین سال برای صنعت خودروسازی فرانسه بعد از سال 1997 بوده است .
- 2 میلیون : درسال 2005 صنعت خودروسازی فرانسه 5/3 میلیون خودرو تولید کرده است که درسال 2012 به دو میلیون خودرو رسیده است .
حقیقت این است که وضعیت مردم یونان روز به روز درحال بدتر شدن است . یکی از این مردم ، آناستازیای 57 ساله است که بعد ازدست دادن کافه اش ، کنار یخچالی در آشپزخانه مادرش می خوابد .
برای بسیاری از مردم یونان دیگر طبقه متوسطی وجود ندارد. معلمانی که حقوقشان به یک سوم کاهش یافته درحال دزدیدن برق اند . خانواده ها هم دیگر از ترسشان از خانه خارج نمی شوند چون از جنایت های خیابانی هراس دارند .
آیا وضعیت از این هم بدتر خواهد شد ؟  
 
 
 
سناریوی تبلیغاتی سازمان "عفو بین الملل" علیه پاکستان
 
گلوبال ریسرچ : 13 ژانویه 2013
نویسنده: عبدالله منصور
به گزارش سرویس بین الملل باشگاه خبرنگاران به نقل از پایگاه تحلیلی گلوبال ریسرچ، این پایگاه خبری در مقاله ای به قلم عبدالله منصور موضع سازمان "عفو بین المللی "در قبال دولت پاکستان را از دیدگاه مقامات پاکستانی مورد تحلیل قرار داده است، و در نهایت به این نتیجه رسیده که این سازمان یک نهاد مستقل بین المللی نیست و بسیاری از تصمیم گیری های آن تحت تاثیر برخی قدرتهای بزرگ می باشد.
سازمان عفو بین الملل(AI) به عنوان دیده بان حقوق بشر، در جدیدترین گزارش خود با عنوان " دستهای ظلم وستم - و نقض حقوق بشر توسط نیروهای نظامی پاکستان وطالبان در مناطق قبیله ای این کشور" ادعا کرده است که میلونها نفر از مردم مناطق قبیله ای شمال غرب پاکستان ، در بی قانونی ابدی در این منطقه زندانی شده اند، گفته می شود که در این مناطق حقوق بشر به طور کامل توسط نیرو های مسلح پاکستان نقض شده است.
این گزارش به صورت جزیی به حضورطالبان و دیگر گروه های مبارز و شبه نظامیان اشاره کرده و کشتار هزاران غیر نظامی به دست نیرو های نظامی را محکوم می کند. این گزارش بر اساس شهادت بیش از صد نفر از شاهدین حقوق بشر ارائه شده است ، ( از جمله خانواده و وکیل قربانیان، نمایندگان رسمی مقامات دولت پاکستان و نیروهای نظامی )
ارتش و سخنگوی وزارت خارجه این کشور با رد ، و مغرضانه خواندن این گزارش ، آن را بخشی از یک سناریوی شیطانی و تبلیغاتی علیه نیروهای نظامی پاکستان توصیف کرده اند.
در یک نگاه کلی به این گزارش مشخص می شود که هم ارتش پاکستان وهم طالبان در مناطق قبیله ای مرتکب نقض حقوق بشرشده اند. با این حال، تحلیل دقیق تراین گزارش، حاکی از یک دشمنی و سناریوی دسته جمعی علیه نیروی های امنتی پاکستان است، بنابراین، گزارش سازمان عفو بین اللمل صرفا در راستای بدنام و بی اعتبار کردن عملیاتهای نظامی ارتش پاکستان در مناطق قبیله ای ارائه شده است.
این نهاد به اصطلاح بین المللی، برای رسیدن به اهداف مخربانه خود وبدنام جلوه دادن نیرو های امنیتی پاکستان، مباردت به انتشار خبرهای اغراق آمیز از کشته شدن افراد غیر نظامی توسط نیرو های امنتی پاکستان کرده است.همچنین ، تامل عمیق تر در چنین گزارشاتی، نشان می دهد که رفتارهای غیر انسانی شبه نظامیان نادرست منعکس شده است. یعنی اینکه، صرفا برای مستندسازی وغیر مغرضانه جلوه دادن این گزارش، عمدا از گروههای شبه نظامی دیگر نیز انتقاد شده است. متاسفانه، هیچ اشاره ای به ظلم و ستم تروریستها در قبال مردم مناطق قبیله ای نشده است، در نتیجه، می توان این گزارش را کاملا مغرضانه و یک طرفه خواند.
البته،چنین اطلاعات غلط از نیروهای نظامی پاکستان اتفاق جدیدی نیست، از زمان آغاز جنگ تروریستی در منطقه " پک" افغانستان ، ازخاک پاکستان نیز به غلط ماَمنی برای تروریستها نام برده شده است و حتی خیلی ها متعقداند که پاکستانی ها با گذاشتن پناهگاه در اختیار گروههای تروریستی ،در کشتار های گروههای KPK و FATA و آدم ربایی های استان بلوچستان دخیل بوده اند. اما در حقیقت، ارتش پاکستان برای حفاظت ازجان مردم این کشور، در مقابل ترورستها ایستاده است، این درحالی است که بسیاری از نظامیان این کشور جان خود را در راه ملت فدا کرده اند . اما متاسفانه ، سازمانهای جهانی برای رسیدن به اهداف زشت خود، در گزارشهای خود واقعیتها را بازگو نمی کنند و تلاش ارتش و نظامیان پاکستانی برای ریشه کنی ترورستها را حقیرانه و کوچک می شمارند.
از طرفی، سازمان عفو بین الملل ادعا می کند که یک سازمان بین المللی مجزاست که هیچ گونه وابستگی سیاسی ، اقتصادی ، مذهبی به دولت های دیگر ندارد. اما ظاهرا همه ادعاهای این سازمان غلط وجعلی است. همانطور که یکی از محققان برجسته ژئوپولتیک – تونی کارتالوسی – در سایت infowars.com اشاره می کند ." سازمان عفو بین الملل (AI) یکی از موانع بزرگ در مقابل دفاع از حقوق واقعی بشر بر روی زمین است. نه تنها این نهاد، به لحاظ مالی مورد حمایت دولتهای خاص است بلکه،خط مشی این سازمان در راستای اهداف سیاسی و اقتصادی همان دولتها تایین می شود. برای مثال، اداره واحد توسعه انگلستان هزینه تمام پروژه آموزشی چهار ساله این سازمان در آفریقا را متقبل شده است، کمسیون اروپا نیزهزینه چندین سال آموزش این سازمان در اروپا را به عهده گرفته است.
سوزان نوسل، مدیر اجرایی سازمان عفو بین الملل که به طور مستقیم از طریق وزارت خارجه آمریکا انتخاب شده است دستور کار این مرکز را کاملا واقعی توصیف کرده و سیاست خارجی آمریکا در قبال دولتهای ایران ، سوریه و لیبی را درست می داند.
نگاه مختصری به سایت AmnestyUSA.org نشان می دهد که نقش وزارت امور خارجه آمریکا در تمامی امور تصمیم گیری این نهاد پررنگ بوده است، بنابراین، در اولویت کاری این سازمان نیز قرار دارد . افراد عادی فکر می کنند که این سازمان دیده بان واقعی حقوق بشر است ، اما در واقع ، این نهاد با مدیریت افکار عمومی ، با موارد نقض حقوق بشر به صورت گزینشی برخورد می کند، یعنی در جایی که منافع برخی قدرتها در میان باشد چشمان خود را به راحتی نسبت به حقوق ضایع شده می بندد.برای مثال، مبارزه ارتش پاکستان با تروریستها با جنایات و نقض مکرر حقوق بشر در زندانهای گوانتانمو، ابوغریب و بگرام قابل مقایسه نیست . اما وضعیت ناگوار این مراکز شکنجه هرگز در سطوح بین الملل مطرح نشده است.
آمریکا، بزرگترین دولت به اصطلاح حامی حقوق بشر، بدترین فجایع و گسترده ترین جنایات را در جنگهای عراق و افغانستان مرتکب شده و با کشتار هزاران غیر نظامی بی گناه در حملات هوایی، بار ها و بارها حقوق بشر را در این کشورها نقض کرده است.
در نتیجه اینکه، نهادهایی مانند، سازمان عفو بین الملل، بایستی صدای بازداشتی های زندان گوانتانمو، زندانی های عراق و افغانستان که تحت شکنجه های سخت و دشواری همچون ، ضرب و شتم، بی خوابی، نگه داری زندانیان در وضیعتهای بد و شکنجه های روانی توسط نیرو های آمریکا هستند را به گوش جهانیان برساند.علاوه بر این ، ضروری است که سازمانهای جهانی حقوق بشر به دنبال شفافیت بوده و بدون طرفداری از جناح یا دولت خاصی ، خبرها را طوری پوشش دهند که تشخیص واقعیت از مسائل تخیلی به راحتی برای عوام میسر باشد.

پرتغال

پُرتغال کشوری در جنوب غربی اروپا است. پایتخت آن لیسبون و زبان رسمی آن پرتغالی است که از شاخهٔ زبان‌های رومی‌تبار است.

جمعیت این کشور ۱۰٫۵ میلیون نفر و واحد پول آن یورو است. این کشور از اعضای اتحادیه اروپا و ناتو است و شیوه حکومتی آن جمهوری پارلمانی است. پرتغال جزء کشورهای توسعه‌یافته به‌شمار می‌آید. دین مردم این کشور مسیحیت از شاخه کاتولیک رومی است.

پرتغال غربی‌ترین کشور سرزمین اصلی اروپاست و خاک پرتغال به همراه تنها همسایه خود اسپانیا شبه‌جزیره ایبری را تشکیل می‌دهد. پرتغال از سوی غرب به اقیانوس اطلس محدود شده‌است و دو مجمع‌الجزایر آزور و مادیرا واقع در این اقیانوس نیز جزء خاک پرتغال هستند.

کشور پرتغال دو منطقه کلان‌شهری عمده دارد که یکی کلان‌شهر لسیبون در جنوب و دیگری کلان‌شهر پورتو در شمال است. نام کامل پورتو، پورتو-کاله بوده‌است که به معنی بندر کال‌ها (نام قومی سلتی) است و نام پرتغال نیز تلفظی از نام پورتوکاله‌است. مناطق پورتو و لیسبون از قدیم با یکدیگر در رقابت بوده‌اند.

در دوران باستان ساکنان سرزمین کنونی پرتغال را اقوام سلتی گالاسی و لوسیتانی تشکیل می‌دادند و این منطقه بعداً بخشی از امپراتوری روم شد و سپس قبایل گوناگون ژرمن نیز به این سرزمین آمدند. ناحیه پرتغال در سده هشتم میلادی به تصرف مسلمانان موری (مراکشی) درآمد ولی شهسواران مسیحی بعداً مسلمانان را از این منطقه راندند. زبان پرتغالی امروزه به زبان لاتینی رومی‌ها بیش از سایر زبان‌های اروپایی شباهت دارد.

پرتغال در سال ۱۱۳۹ میلادی اعلام پادشاهی مستقل کرد. گرچه امپراتوری بزرگی که با کوشش دریانوردان پرتغالی به وجود آمده بود بعداً روی به افول نهاد، آنچه هنوز برجای مانده به حدی است که امروزه دولت پرتغال سومین کشور بزرگ مستعمراتی جهان به شمار می‌رود.

روزگاری حکومت استعماری پرتغال شامل برزیل، گینه بیسائو، موزامبیک در آفریقا، تیمور شرقی و بخش‌هایی از قلمرو هند بود. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، به دنبال استقلال بسیاری از کشورهای آفریقایی که پیش از آن مستعمرهٔ سایر قدرت‌های استعماری بودند، پرتغال با نگرانی، بخش‌های استعماری را بخش‌های جدایی‌ناپذیر خود دانست به این ترتیب، بسیاری از این مناطق در حدود پانزده سال برای کسب آزادی و استقلال مبارزه کردند و سرانجام، در سال ۱۹۷۴ این امر به سقوط نظام دیکتاتوری و فاشیستی پرتغال منجر شد. یک سال بعد، کشورهای تحت سلطه و استعمار پرتغال، البته به جز ماکائو، صاحب استقلال شدند.

سیب زمینی، گوجه فرنگی، زیتون، انگور، و لبنیات از فراورده‌های کشاورزی پرتغال و پارچه و کفش، کاغذ، پالایش نفت، پلاستیک، سفالگری، و مشروبات از تولیدات آن است.

پرچم پرتغال
پرچم پرتغال برای اولین بار در 01911-06-30 ۳۰ ژوئن ۱۹۱۱ به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم غیر نظامی و پرچم استان و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.

پرچم كشور پرتغال

تاریخ
نام نخست پرتغال، پروتوکال بود و آن نام شهر کوچکی بود واقع در کنار رودخانه دورو که در زمان‌های قدیم شکوه و رونقی خاص داشت و ناحیه اطراف این شهر (اوپورتوی کنونی) سرزمین پرتغالی (Terra portucalense) نامیده می‌شد.

رومیان در این سرزمین آیین مسیحیت را جایگزین پرستش خدایان قدیم ساختند. این دین حتی در دوره خلفای اسلامی بر پرتغال نیز همواره باقی و برجا بود.

ویریاتوس رهبر قوم جنگاور لوسیتانی با افراد خود به پاسگاه‌های رومیان حمله کرده و با این عمل خود نظر و توجه دنیای متمدن آن روز را به خویش معطوف داشت. نجبا و اشراف مسیحی در بحبوحه قدرت دولت اسلامی، یعنی در آن زمان که سپاهیان اسلام تا سواحل رود دوئرو پیش رفته بودند، با آنها دست و پنجه نرم می‌کردند. آلفونسو هانریکوس، نبردهای ملی را متمرکز ساخت و دولت پرتغال را بنیان نهاد و خود اولین سلطان آن شد (۱۱۴۰م). پادشاهانی که پس از وی به سلطنت رسیدند در راه تحقق وحدت کشور کوشش بسیار به‌عمل آوردند و سرزمین پرتغال را مستحکم ساختند. از جمله این سلاطین سانچوی مستعمره‌گیر، آلفونسوی دوم، معروف به چاق، دینیژ کشتکار و پدروی ستمگر هستند.

روزگار دریانوردی
بیش از چهارصد سال قبل، دریانوران پرتغالی راه‌های دریایی گوناگونی را کشف و بر روی نقشه ثبت کردند. همین راه‌ها بود که سنگ اول بنای امپراتوری مستعمراتی عظیم پرتغال را بنیان نهاد.

در بین مردانی که در سده‌های میانه برای تبدیل پرتغال به یک ملت بزرگ دریانورد کمک کرده‌اند باید شاهزاده هانری دریانورد (۱۳۹۵-۱۴۶۰ م) را نام برد. وی، به جای آنکه به زندگی اشرافی و درباری بپردازد، گروهی از بهترین اخترشناسان، ریاضیدان و دریانوردان روزگار را گرد خود جمع کرد تا به پژوهش و بررسی جهان‌های نادیده‌ای که در ورای تمدن غرب قرار داشت، بپردازند. کوشش‌های او منجر به این شد که دریانوردان پرتغالی از دماغه بوژادور در سواحل افریقا بگذرند و پرتغال چنان ثروت و قدرتی پیدا کند که مدت‌ها پس از مرگ او باقی بماند.

در دوره‌ای که در تاریخ پرتغال به‌عصر زرین شهرت دارد، اکتشافات جغرافیایی مهمی به‌عمل آمد. بارتولومئو دیاز تا دماغه امید نیک. یعنی جنوبی‌ترین نقطه قاره افریقا پیش راند (۱۴۸۷م). پس از وی واسکو دوگاما بزرگترین کاوشگر پرتغالی، راه‌های دریایی هند و شرق را پیدا کرد. شبکه عظیم راه‌های دریایی پرتغال موجب آن شد که این دولت پایگاه‌هایی در ایران، سیلان، چین، ژاپن، و سایر قسمتهای جهان به‌دست آورد. جنگ شاه عباس با پرتغالی‌ها جنگی بود که دست آنها را از تنگهٔ هرمز کوتاه کرد. این عصر زرین تا زمانی که یکی از پادشاهان اسپانیا پرتغال را تسخیر کرد، ادامه یافت.

تسلط اسپانیا بر پرتغال ۶۰ سال به طول انجامید. سرانجام پرتغالی‌ها در ۱۶۴۰م استقلال خود را باز یافتند و دگربار اقدامات سریعی به‌منظور تحکیم پایه‌های سیادت دریایی، که در مدت تسلط اسپانیایی‌ها تا حدی به دست انگلیسی‌ها و هلندی‌ها افتاده بود، به‌عمل آوردند. در همین دوره‌است که پرتغالی‌ها سرزمین گسترده و پرثروت برزیل را کشف کردند و آن را مستعمره خویش ساخته قهوه و شکر و برنج و الماس آن را به کشور خود بردند.

روزگار معاصر
در آغاز سده نوزدهم آتش جنگ سراسر اروپا را فراگرفت. در ۱۸۰۷ م نیروهای فرانسه از مرزهای پرتغال عبور کرده مقاومت مردم این سرزمین را در هم شکستند و به لیسبون هجوم آوردند. در مدت اشتغال پرتغال به دست فرانسوی‌ها پایتخت به برزیل انتقال یافت. پس از شکست ناپلئون، خاندان سلطنتی و دولت به لیسبون بازگشت. برزیل هم استقلال یافت. پرتغال در سده نوزدهم غالباً دچار بی‌ثباتی سیاسی بود. امپراتوری پرتغال در آفریقا تثبیت شد، هر چند این کشور در رقابت برای استعمار آفریقا توان دستیابی به سرزمین‌های بیشتر را نداشت. رژیم پرتغال پس از انقلاب خونین ۱۹۱۰ م که منجر به سرنگون کردن رژیم استبدادی آن کشور شد، به یک حکومت جمهوری مبدل شد، ولی جمهوری پرتغال نیز بی‌ثبات بود و در ۱۹۲۶ نظامیان قدرت را در دست گرفتند.

در ۱۹۳۲ ژنرال «آنتونیو اولیویرا سالازار» یک حکومت دیکتاتوری را که از فاشیسم ایتالیایی الهام می‌گرفت در پرتغال برپا داشت. دیکتاتوری سالازار مانند دیکتاتوری فرانکو در اسپانیا متکی به ارتش و اقتدار اخلاقی کلیسای پرتغال بود. سالازار هرگونه تحول و پیشرفت اجتماعی در درون کشور را سد کرد و از سوی دیگر جنبش‌های ملی در مستعمرات پرتغال را سرکوب کرد. او پس از سقوط فاشیسم در آلمان نیز توانست بر مسند قدرت باقی بماند و آمریکا و حتی اروپای زخم دیده از فاشیسم، از بیم نفوذ کمونیست‌ها در پرتغال و اسپانیا، این دو ژنرال متحد هیتلر را حمایت کردند تا بر قدرت باقی بمانند و با موج سقوط فاشیسم از صحنه حذف نشوند. آنها بتدریج به دیکتاتورهای مصلح پرتغال و اسپانیا مشهور شدند. البته روی امواج خونی که در هر دو کشور از انقلابیون و نیروهای مترقی براه انداخته بودند. سالازار، دیکتاتور پرتغال، به همراه ژنرال فرانکو در اسپانیا، آخرین بازمانده‌های دوران سلطه فاشیسم بر بخش مهمی از اروپا بودند.

در ۱۹۷۴ کودتای نظامی چپگرای روی داد که رهبران آن به مستعمرات آفریقایی استقلال دادند (۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵) و در آغاز کوشیدند تا نظامی مارکسیستی بر کشور تحمیل کنند. ولی انتخابات در ۱۹۷۶ چپ افراطی را قاطعانه کنار زد. پرتغال انتقال از دیکتاتوری به دموکراسی را به اجرا گذاشت و دولت غیر نظامی بار دیگر استقرار یافت و این کشور در عین حال با از دست رفتن مستعمرات و عضویت در جامعه اروپا (از ۱۹۸۶) اتحاد نزدیکتری با دیگر ملل اروپا یافت.

قوانین، آداب و رسوم
پرتغال مردمی مذهبی، سنتی، صلح طلب بوده و بر خلاف سایر کشورهای اروپایی، مدرنیته چندان در میان جامعه و خانواده ها رسوخ ننموده است و هنوزخانواده به عنوان اصلی ترین کانون اجتماعی از احترام و جایگاه بالائی برخوردار است.

قوانین این کشور در رابطه با جرائمی نظیر حمل یا استعمال داروهای ممنوعه و از جمله مواد مخدر و روان گردان بسیار سخت گیرانه است.

برای رانندگی در این کشور می باید گواهینامه پرتغال یا یک گواهینامه بین المللی (I D P) در اختیار داشته باشید. 

I D P یک مجوز بین المللی برای رانندگی است که دارندگان آن قادر خواهند بود بدون نیاز به گذراندن دوره های آموزش رانندگی یا شرکت در امتحانات راهنمایی و رانندگی در بیش از 160 کشور جهان رانندگی نمایند، مضاف بر اینکه این مجوز به عنوان یک سند معتبر بین المللی، می تواند تعیین و تأیید کننده هویت دارنده آن به شمار آید. اضافه می نماید متقاضیان این نوع گواهینامه می توانند در داخل کشور با مراجعه به نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران معاونت راهنمایی و رانندگی و با ارائه گواهینامه ایرانی معتبر خود، نسبت به دریافت آن اقدام نمایند.

پرتغال دارای قوانین سخت مهاجرتی می باشد. درصورت سفر به این کشور نباید بیش از مدت تعیین شده در ویزای این کشور، در این کشور اقامت داشته باشید.

دین و زبان
هرچند در این کشور دین رسمی تعیین نشده است اما ۸۴/۵ درصد از مردم آن کاتولیک و پیرو کلیسای رم هستند. زبان رسمی مردم آن پرتغالی است که از شاخهٔ زبان‌های رومی ‌تبار است.

سیاست
این کشور تاچندی پیش رژیم پادشاهی داشت ولی با شورش مردم و گریز پادشاه به برزیل این کشور دارای حکومت جمهوری شد.
در ژوئن ۲۰۱۱ سوسیال دمکرات‌ها توانستند در انتخابات، سوسیالیست‌های تحت رهبری ژوزه سوکراتس نخست‌وزیر وقت پرتغال را که از سال ۲۰۰۵ زمام قدرت را در این کشور در دست داشتند شکست دهند. نخست‌وزیر پرتغال پس از شکست حزب حاکم سوسیالیست در انتخابات با پذیرش مسئولیت این شکست از رهبری حزب استعفا داد.

پارلمان کشور پرتغال

شیوه حکومتی پرتغال، دموکراسی پارلمانی است و این کشور جمهوری نیز هست که رئیس جمهور آن برای دوره‌های پنج‌ساله از سوی مردم انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهوری کنونی پرتغال آنیبال کاواکو سیلوا است که از سال ۲۰۰۶ در این سمت انتخاب شده‌است.

جغرافیا
پرتغال کشوری است کوچک که در حاشیه غربی شبه جزیرهٔ ایبری یعنی پایین‌ترین بخش جنوب غربی اروپا قرار دارد. این سرزمین را می‌توان دنباله فلات مرتفع مرکزی اسپانیا دانست که هرچه به طرف دریا پیش می‌رود، ارتفاعش کم و کمتر می‌شود. سواحل غربی و جنوبی آن را اقیانوس اطلس فرا گرفته و در غرب آن کشور اسپانیا قرار دارد.

پرتغال از مشرق و شمال به اسپانیا محدود است. هیچ‌گونه مرز طبیعی عمده‌ای بین دو کشور وجود ندارد. مساحت پرتغال ۹۱۷۲۰ کیلومتر مربع است. طول این کشور، از شمال به جنوب، ۶۳۰ کیلومتر و حداکثر عرضش ۲۱۷ کیلومتر است. طول خطوط ساحلی آن، در مغرب از رود مرزی مینیو در شمال تا تخته‌سنگ‌های ساحلی و پرتگاه‌های مرتفع دماغه سنن وینسنت ۶۴۰ کیلومتر است، و در جبهه جنوبی، از این دماغه تا دهانه رود گوادیانا ۱۶۰ کیلومتراست. کلیه بندرگاه‌های عمده در مغرب کشور قرار دارند.

پلایا دلا مارینا، آلگاروه

جزایر مادیرا و آزور در اقیانوس اطلس به ترتیب حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و ۱۲۰۰ کیلومتر در سمت جنوب غربی سرزمین اصلی جای دارد. رودهای مهم پرتغال، تاگوس (ریو تژو)، دورو، و گوادیانا و بلندترین نقطه سرزمین اصلی قله استرلا با ۱۹۹۳ متر ارتفاع است. پرتغال آب و هوایی معتدل دارد که در شمال مرطوب‌تر و در جنوب و نواحی دور از دریا خشک‌تر و گرم‌تر است.

در پس جلگه‌ای ساحلی در شمال رود تاگوس ناحیه مرتفعی قرار دارد که در مرکز آن رشته‌کوه اصلی کشور یعنی سرا دا استرالا قرار دارد و فلاتی عریض در شمال شرق ادامه گسل مسستای اسپانیا است. در جنوب رود تاگوس زمین پست پرفرازونشیبی وجود دارد.

بیشتر رشته‌کوه‌های پرتغال در شمال رود تاگوس ممتد است. این رشته‌کوه‌ها را می‌توان امتداد کوه‌های پیرنه دانست که از اسپانیا بدانجا کشیده شده‌اند. بر ارتفاعات همین رشته‌ها است که روزگاری قبایل سلتی ایبری ـ لوسیتانی‌ها ـ دژها و استحکاماتی بنا نهادند و گله‌های بز و گوسفند خود را در آن می‌چرانیدند و در عین حال با هم دست و پنجه نرم می‌کردند. در نواحی مرکزی تپه‌هایی وجود دارد پوشیده از جنگل‌های کاج، که در سده‌های گذشته برای متوقف ساختن توده‌های ریگ روان کاشته شده‌است. از این جنگل‌ها استفاده‌های دیگری هم می‌شود، و آن تهیه الوار برای ساختن کشتی‌هایی است که در کارخانجات کشتی‌سازی اوپورتو و لیسبون ساخته می‌شود.

عمده‌ترین رودهای پرتغال رود تاگوس و رود دوئرو می‌باشند که هر دو از خاک اسپانیا سرچشمه می‌گیرند. تاگوس در دشت حاصلخیزی جاری است که محل پرورش دام است (بیشتر گاوهایی که برای مسابقات گاوبازی آماده می‌شوند، از این دشت است). لیسبون بزرگترین شهر پرتغال و پایتخت آن، نزدیک دهانه این رود قرار دارد.

دوئرو رودی است پرجوش و خروش که در دره‌های عمیق جریان یافته و تاکستان‌های نواحی کوهستانی اوپورتو را که دومین شهر بزرگ پرتغال است مشروب می‌سازد. قایق‌های موسوم به رابلوس با بادبان‌های سیاه یا قهوه‌ای، در تمام ساعات روز در شاخه‌های این رود رفت‌وآمد می‌کنند.

شهر لیسبون، پایتخت، بیش‌ترین ثروت کشور پرتغال را در خود ذخیره کرده و از شهرهای مهم اتحادیهٔ اروپا به‌شمار می‌آید؛ به‌طوری که ۴۵ درصد از کل تولیدات کشور به این ناحیه اختصاص دارد. شهر لیسبون قطب سیاسی پرتغال بوده و دولت این کشور در این شهر مستقر شده‌است.

اقتصاد
صنایع عمده پرتغال عبارت است از ماهیگیری، شرابسازی و مصنوعات چوب‌پنبه‌ای و آمادن غذا و ساردین. کشتیهای ماهیگیری آنان برای صید ماهی تا سواحل نیوفاوندلند (یکی از ایالت‌های کانادا) و ایسلند پیش می‌روند و حداکثر بهره‌برداری را از دریا به عمل می‌آورند. شراب را در سرداب‌های کارخانجات شرابسازی در اوپورتو نگهداری می‌کنند تا کهنه شود. امروز قسمت عمده چوب‌پنبه‌ای که در جهان مصرف می‌شود از درختان چوب‌پنبه‌ای که در جنوب رود تاگوس می‌روید، به دست می‌آید.

در سال ۲۰۱۱ دولت پرتغال مقاومت زیادی در برابر وام خارجی کرد، اما سرانجام اذعان کرد که نتوانسته به اهداف سال ۲۰۱۰ برای کاهش کسری بودجه دست یابد. ماه مارس ۲۰۱۱ دولت اقلیت سوسیالیست بدنبال شکست طرح ریاضتی اقتصادی‌اش در پارلمان استعفا داد.

در حالی که اعتصاب‌های عمومی در اعتراض به طرح ریاضت اقتصادی دولت پرتغال رایج‌اند اما پرتغال برای دریافت کمک‌های بین‌المللی برای پرداخت بدی‌های خود ناچار است کسری بودجه خود را شدیداً کاهش دهد.

مردم
بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت این کشور بالغ بر ۱۰٫۳۵۵٫۸۲۴ نفر بود که ۵۲٪ آن زن و ۴۸٪ آن مرد بود. در سال ۲۰۰۷ این جمعیت به ۱۰٫۶۱۷٫۵۷۵ رسید که ۳۳۲٫۱۳۷ نفر آنها مهاجرین قانونی بودند.

پرتغال از نظر قومی کشوری یک‌دست است و نزدیک به ۹۷ درصد از مردم آن را پرتغالییان تشکیل می‌دهند. در تمامی کشور زبان پرتغالی رایج است و تنها در روستاهای پیرامون «میراندا دو دورو» گویشی از زبان آستوری به نام میراندی صحبت می‌شود که آن هم از گویش‌های رومی‌تبار است. گویش میراندی در پرتغال به عنوان یک زبان اقلیتی رسمیت دارد. بیشتر جمعیت پرتغال کاتولیک رومی هستند.

امید به زندگی در پرتغال برای مردان۶/۷۴سال و برای زنان ۳۶/۸۱سال است. در حدود ۴/۰درصد از مردم این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی به ویروس اچ‌آی‌وی مبتلا بودند که جمعیتی در حدود ۲۲ هزار نفر را شامل می‌شد. هرچند در این کشور دین رسمی تعیین نشده‌است، ۸۴٫۵ درصد از مردم آن کاتولیک و پیرو کلیسای رم هستند. زبان رسمی آن پرتغالی است.

پرتغالی‌ها عموماً مردمانی هستند کوتاه قد دارای پوستی زردرنگ، چشمانی سیاه و موهایی تیره. در قسمت‌های شمالی که تأثیر قبایل ژرمنی زیادتر بوده‌است، افرادی با چشمان آبی و موهای روشن دیده می‌شوند. بیشتر عقیده براین است که نیاکان پرتغالی‌ها همان لوسیانی‌ها یعنی نژاد سلتی ایبری بوده‌اند که روزگاری در برابر حملات رومیان مقاومت کرده‌اند. اقوام فینیقی، رومی، ژرمن، و مور هر یک اثری از خود در چهره این مردمان باقی گذارده‌است. از آمیزش همین اقوام و نژادهاست که پرتغالی‌های امروزی به وجود آمده‌اند.

بخش اعظم جمعیت پرتغال در کشتزارها، تاکستان‌ها، و جنگل‌ها کار می‌کنند و کار روزانه در مزارع پایه و اساس تفریحات و سرگرمی‌ها و حتی جشنها و اعیاد آنان است.

فرهنگ
دست‌نوشته‌هایی که در بعضی صومعه‌های پرتغال وجود دارد متضمن ماجراها و افسانه‌های کهن و دیرینی است. این افسانه‌ها که مدرک و مبنای چکامه‌های حماسی پرتغال به شمار می‌رود، اکنون کلاً وارد تاریخ گذشته این کشور شده‌است.

تقسيمات كشوري
کشور پرتغال به هفت ناحیه و دو منطقه خودمختار (عبارت از مجمع‌الجزایرها) بخش شده‌است.

ارتباطات در پرتغال
سیستم مخابراتی این کشور به دلیل استفاده از پهنای باند و سرعت بالا جزو سیستم‌های پیشرفته در دنیا محسوب می‌شود.

بیش از 300 رادیو در این کشور وجود دارد که بسیاری از آنها به صورت منطقه‌ای و محلی برنامه پخش می‌کنند

یونان

 یونان (به یونانی: Ελλάδα)‏ (Hellas) کشوری در جنوب شرقی اروپا و جنوب شبه جزیره بالکان است، این کشور از شمال با آلبانی، مقدونیه و بلغارستان و در شرق با ترکیه دارای مرز مشترک زمینی است. سرزمین اصلی یونان در جنوب و شرق به وسیله دریای اژه احاطه شده و از غرب به دریای یونان محدود است. «یونان» نام فارسی این کشور است.

یونان در محل اتصال سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا واقع شده است و وارث میراث یونان باستان، امپراتوری بیزانس و نزدیک چهار قرن سلطهٔ ترکان عثمانی است. این کشور به عنوان مهد تمدن مغرب زمین و زادبوم دموکراسی، فلسفه غرب، بازی‌های المپیک، علوم سیاسی، نمایشنامه‌نویسی (شامل هردو نوع کمدی و تراژدی) قابل توجه است.
یونان دارای تاریخی ویژه و پرحادثه است و دارای میراث فرهنگی است که به طور قابل توجهی دارای نفوذ در آفریقای شمالی و منطقه خاورمیانه است و ساختاری بنیادی برای فرهنگ اروپا و آنچه امروز به عنوان غرب خوانده می‌شود به حساب می‌آید.
امروز یونان کشوری توسعه یافته و یکی از اعضای اتحادیه اروپا (از ۱۹۸۱ میلادی)، عضو اتحادیه اقتصادی و پولی اتحادیه اروپا (از ۲۰۰۱ میلادی)، ناتو (از ۱۹۵۱ میلادی)، منطقه همکاری و بهره برداری اقتصادی یا OECD (از ۱۹۶۰ میلادی)، آژانس فضایی اروپا یا ESA (از ۲۰۰۱ میلادی) است.
آتن پایتخت و سالونیک، پاتراس و هراکلیون از شهرهای بزرگ آن به شمار می‌روند.

نام
نام یونان نامی است که مردم باستانی شرق برای اشاره به یونانی‌ها به کار میبردند که از زبان پارسی باستان آمده است و آن خودش از یونانی و از شهر ایونیا در کناره غربی آسیای صغیر گرفته شده است.تمام ملت‌های زیر تسلط ایرانی‌ها با این نام که از واژه سانسکریت Yavana گرفته شده بود خو گرفتند که یکی از واژه‌هایی است که در منابع سانسکریت باستان با آن برمیخوریم.در آغاز در دستور زبان پانینی و سپس در زبان پالی Yona و در هند و یونانی Yonaka ذکر شده است.واژه یونان هم اکنون در فارسی ، ترکی ، عربی ، هندی ، ارمنی ، آرامی ، مالایی و اندونزیایی به کار می‌رود.

پرچم یونان
پرچم یونان برای اولین بار در 01978-12-22 ۲۲ دسامبر ۱۹۷۸ (Naval Ensign 1828-1978, National Flag 1969-70; 1978 to date) به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم ملی و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.

پرچم كشور يونان

تاریخ
یونان باستان 
سواحل دریای اژه یونان به طور غیر منتظره‌ای شاهد بروز اولین تمدن پیشرفته در اروپا بود که امروز (تأثیرش) بخشی جدانشدنی از ساختار و فرهنگ و توسعهٔ سیاسی در غرب است. در یونان باستان پسرها مهم‌تر از دخترها در نظر گرفته می‌شده‌اند.

اقتصاد
رشد تولید ناخالص داخلی یونان از بسیاری از اعضای اتحادیه اروپا بیشتر بوده‌است. صنعت گردشگری یکی از منابع عمده درآمد زایی برای یونان است و ۱۵٪ از سهم تولید ناخالص داخلی را شامل می‌شود. به طور مستقیم و غیر مستقیم ۱۶٫۵٪ از نیروی کار یونان در این صنعت به کار گرفته شده‌اند.
نیروی کار یونان بالغ بر ۴۹۰۰۰۰۰ نفر است که در میان کشورهای سازمان همکاری اقتصادی و توسعه بعد از کره جنوبی در رتبه دوم قرار دارد. بر پایه یک نظر سنجی که توسط دانشگاه گرونینگن انجام شد یونان بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ در رتبه سوم ساعات کار در هر سال در بین کشورهای اروپایی قرار دارد.به این ترتیب یونانی‌ها در هر سال ۱٬۸۱۱ ساعت کار کرده‌اند. در سال ۲۰۰۷ کارگران متوسط ۲۰ دلار در هر ساعت تولید کرده‌اند.این رقم مشابه اسپانیا و کمی بیش از نصف متوسط تولید کارگران در آمریکا است.نزدیک به یک پنجم نیروی کار را مهاجران خارجی تشکیل می‌دهند که در بخش‌های کشاورزی و ساخت ساز به کار گرفته شده‌اند.

جغرافیای کشور یونان
بيش از 80% يونان كوهستاني است. كوههاي پيندوس مهم‏ترين رشته كوه خاك اصلي يونان است و از آلباني به طرف جنوب و به داخل شبه جزيره پلوپونزوس امتداد دارد.

شهرهای مهم: تسالونيكي( سابقاً مشهور به سالونيكا ), پيرايئوس ( بخشي از آتن بزرگ ) , وولوس, 
مساحت: 131.940کیلومتر مربع 
خط ساحلی: 1.676کیلومتر 
مختصات جغرافیایی: 39 درجه شمالی و 22 درجه شرقی 

كوههاي رودوپ در امتداد مرز بلغارستان قرار دارد. يونان حدود 2000 جزيره دارد كه از اينها فقط 154 تا مسكوني است.  رودهاي مهم : آلياكمون، پينيوس، آخلوئوس.  بلندترين نقطه : كوه اُلمپس ( المپ )، 2911 متر.  آب و هوا : يونان آب و هوايي مديترانه‏اي با تابستانهاي خشك و داغ و زمستان مرطوب و معتدل دارد. در شمال و مناطق كوهستاني هوا سردتر است. 

حکومت
پارلمان 300 نفري براي چهارسال با رأي تمامي افراد بالغ و تحت نظام تعيين تعداد نمايندگان به نسبت جمعيت هر منطقه انتخاب مي‏گردد. رئيس‏جمهور -‏ كه براي دوره‏اي پنج ساله از سوي پارلمان انتخاب مي‏شود -‏ نخست‏وزير ( كه از پشتيباني اكثريت در پارلمان برخوردار است ) و ديگر وزيران را انتصاب مي‏كند.  احزاب عمدة سياسي عبارتند از : • حزب دموكراسي جديد ( محافظه‏كار ) • حزب سوسياليست پان‏يوناني • حزب احياء دموكراتيك • اتحاد چپ ( به رهبري كمونيستها ).  جامعة خودگردان يوناني نام مساحت(کیلومتر مربع) مرکز كوه‏اتاس ( جمهوري خودگرداني راهبان ) 336 كاريه 

فرهنگ
فرهنگ یونان در طی هزاران سال تکامل یافته است.

ورزش
یونان زادگاه بازی‌های المپیک است که برای اولین بار سال ۷۷۶ قبل از میلاد برگزار شده است.
قهرمانی تیم ملی فوتبال یونان در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ یکی از مهم‌ترین اتفاقات ورزشی در تاریخ ورزش این کشور بوده است.
سوپر لیگ فوتبال یونان بالاترین سطح لیگ فوتبال در کشور یونان است که از ۱۹۵۹ میلادی تاکنون در این کشور برگزار می‌شود. این لیگ از ۱۶ تیم که از سراسر کشور یونان در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود. المپیاکوس و پاناتینایکوس از موفّق‌ترین باشگاه‌های یونان هستند.

تقسیمات کشوری
یونان حدود ۶۰۰۰ جزیره دارد که تنها ۲۲۷ مورد آن دارای سکنه است. مالک بسیاری از این جزایر افراد ثروتمند جهان هستند.
کشور یونان به ۱۳ ناحیه (به یونانی: Περιφέρειες، تلفظ: پــِریفِرئیـِس) تقسیم شده است. این ناحیه‌ها نیز به نوبه خود به ۵۴ شهرستان تقسیم شده‌اند.

آتیک
ناحیه آتیک (به یونانی: Περιφέρεια Αττικής)‏، یکی از استان‌های یونان است که آتن، پایتخت یونان را در خود جای داده‌است. امروزه این ناحیه منطقهٔ وسیع‌تری را نسبت به منطقهٔ تاریخی آتیک در بر می‌گیرد.

جغرافیا
آتیک که در جنوب یونان قرار دارد، مساحتی معادل ۳٬۸۰۸ کیلومتر مربع دارد. ناحیه آتیک، علاوه بر آتن شهرهای پیره، الوسیس، مگار، لوریوم، ماراتون و هم‌چنین قسمت کوچکی از شبه جزیرهٔ پلپونز و جزایر سالامیس، اژه، پروس، هیدرا، اسپتسس، کیتیرا و آنتیکیترا را در بر می‌گیرد.
در حدود ۳٬۷۵۰٬۰۰۰ نفر در این استان زندگی می‌کنند که بیش از ۹۵٪ آن‌ها ساکن منطقهٔ شهری آتن می‌باشند.

مدیریت
ناحیه آتیک در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد و تا سال ۲۰۱۰ شامل چهار شهرستان آتن، آتیک شرقی، پیره وآتیک غربی بود.
با اجرای طرح کالیکراتیس، قدرت و اقتدار ناحیه افزایش یافت. از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۱، ناحیه آتیک به هشت واحد استانی تقسیم شد:
آتن شمالی 
آتن غربی 
آتن مرکزی 
آتن جنوبی 
آتیک شرقی 
پیره 
جزایر 
آتیک غربی 
فرماندار آتیک از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۱، یونیس اسگوروس است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۰ از جنبش سوسیالیستی پان‌هلنیک انتخاب شد.

یونان مرکزی
ناحیه یونان مرکزی (به یونانی: Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας)‏ یکی از سیزده ناحیه یونان است. این ناحیه در نیمهٔ شرقی منطقهٔ یونان مرکزی قرار دارد و از شمال به ناحیه‌های آتیک و پلوپونز، از شرق به ناحیه یونان غربی و از جنوب ناحیه‌های یونان تسالی و ایپیروس محدود می‌شود. این منطقه یکی از کوهستانی‌ترین منطق یونان است.

مدیریت
ناحیه یونان مرکزی در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد. با اجرای طرح کالیکراتیس، قدرت و اقتدار این ناحیه افزایش یافت. این ناحیه به همراه ناحیه تسالی، توسط هیئت تمرکززدایی تسالی و یونان یک‌پارچه که مقر آن در لاریسا است نظارت می‌شود. مرکز این ناحیه در لاریسا قرار دارد و به ۵ واحد (شهرستان، تا قبل از اجرای کالیکراتیس) بئوتیا، اوبه‌آ، اوریتانیا، فوکیس و فدیوتیس تقسیم می‌شود که خود به ۲۵ بخش بازتقسیم می‌شوند.
فرناندار اژه جنوبی از ۱ ژانویه ۲۰۱۱، کلئارخوس پرگانتاس است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۱ از حزب دموکراسی نوین برگزیده شد.

مقدونیه مرکزی
مقدونیه مرکزی (به یونانی: Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας)‏ ناحیه‌ ای است در شمال کشور یونان.

جغرافیا
در ناحیه‌ مقدونیه مرکزی تعداد زیادی از مردم مقدونیه وجود دارند. مرکز این ناحیه‌ شهر تسالونیکی و جمعیت آن ۱٬۹۳۱٬۸۷۰ (۲۰۰۵) نفر است. مساحت آن نیز ۱۸٬۸۱۱ کیلومتر مربع است.

کرت
کرِت (به یونانی:Κρήτη Kríti؛ به ترکی عثمانی: گرید، Girit؛ به لاتین: Candia,Creta؛ به فرانسوی:Crète) بزرگ‌ترین جزیره یونان است که ۳۲۲۰ مایل مربع پهناوری دارد و پنجمین جزیره بزرگ دریای مدیترانه نیز هست. نام این جزیره در منابع کهن فارسی به شکل اقریطس آمده‌است.
این آبخست به تقریب در مختصات جغرافیایی ۳۵ درجه شمالی و ۲۴ درجه شرقی جای گرفته‌است.
کرت کانون تمدن مینوسی کهنترین تمدن اروپا بوده‌است.

تاریخچه 
کرت مرکز کهنترین تمدن در اروپا-تمدن مینوسی- بوده‌است. گاه این جزیره را گهواره تمدن اروپا نیز می‌خوانند. با این همه دانسته‌های ما از خاستگاه این تمدن به دلیل کم بودن آگاهی‌ها و ناخوانا ماندن دبیره آنان ناچیز است. برخی از دانسته‌های ما در هاله‌ای از افسانه از تاریخنگاران و شاعران یونانی‌ای چون هومر به ما رسیده‌است.

كرت

در زمان رومیان کرت درگیر جنگ‌های مهردادی شد. مارکوس آنتونیوس کرتیکوس در ۷۱ (پیش از میلاد) به این جزیره تاخت ولی ناکام ماند. ولی سرانجام کوئینتوس کسلیوس متلوس سردار رومی پس از سه‌سال و با سه لژیون توانست این جزیره را به روم بپیوندد. از این پس این جزیره بخشی از امپراتوری روم و در آینده امپراتوری بیزانس گردید تا اینکه در ۸۲۴ (میلادی) عربها بر کرت دست‌یازیدند. در ۹۶۰ بیزانسیها کرت را بازپس‌گرفتند. در جنگ‌های صلیبی این جزیره چند بار دست‌به‌دست شد تا اینکه در ۱۶۶۹ عثمانی‌ها بر کرت چیره شدند. محاصره کرت به دست عثمانی‌ها که به چیرگی اینان بر این جزیره انجامید بیست‌ویک سال به درازا کشید و می‌نماید که این درازترین محاصره در تاریخ باشد.
در جنگ استقلال یونان؛ که از ۱۸۲۱ آغاز شد؛ مردمان کرت بسیار کوشا بودند و این جزیره صحنه خشونت عثمانی‌ها گردید. در زمان استقلال یونان ۴۵درصد مردمان این جزیره مسلمان بودند که بسیاری از آنان پس از آن به کیش پیشین خویش مسیحیت بازگشتند و بازمانده مسلمانان نیز در ۱۹۲۴ در روند جابه‌جایی تبعه‌های دو کشور ترکیه و یونان از این جزیره بیرون رفتند. در روند جنگ جهانی دوم کرت در مه ۱۹۴۱ صحنه جنگ کرت میان چتربازان آلمانی و نیروهای انگلیسی بود.

مقدونیه شرقی و تراکیه
مقدونیه شرقی و تراکیه (به یونانی: Ανατολική Μακεδονία και Θράκη)‏، سابقا (به یونانی: Περιφέρεια Ανατολικής)‏ یکی از سیزده ناحیه یونان است. این ناحیه از نواحی شمال شرقی یونان تشکیل شده و شامل قسمت شرقی منطقهٔ مقدونیه و منطقهٔ تراکیه (تراس) و جزایر تاسوس و ساموتراس است.

مدیریت
ناحیه مقدونیه شرقی و تراکیه در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد. با اجرای طرح کالیکراتیس، قدرت و اقتدار این استان افزایش یافت. این استان به همراه استان مقدونیه مرکزی، توسط هیئت تمرکززدایی مقدونیه و تراکیه که مقر آن در سالونیک است نظارت می‌شود. مرکز این استان در کوموتینی قرار دارد.
این ناحیه به شهرستان‌های (واحدهای استانی) مقدونی دراما، کاوالا و داسوس و شهرستان‌های (واحدهای استانی) تراکیه‌ای کاندی، رودوپ و اوروس تقسیم شده‌است.
تا قبل از اجرای اصلاحات کالیکراتیس، واحدهای ناحیه (به جز داسوس که قسمتی از کاوالا بود) به عنوان شهرستان‌های مستقل مدیریت می‌شدند. از سال ۱۹۹۴ آن‌ها به ابرشهرستان‌های دراما-کاوالا-کاندی و رودوپ-اوروس گروه‌بندی شدند.
فرماندار مقدونیه شرقی و تراکیه از ۱ ژانویه ۲۰۱۱، آریستیدیس جیاناکیدیس است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۱ از جنبش سوسیالیستی پان‌هلنیک برگزیده شد.

ایپیروس
ناحیه ایپیروس (به یونانی: Περιφέρεια Ηπείρου)‏ ناحیه ای در شمال غربی یونان است. این ناحیه از شرق به ناحیه‌های یونان مقدونیه غربی و تسالی، از جنوب به یونان غربی، از غرب به دریای یونان و جزایر یونانی و از شمال به آلبانی محدود است.
این ناحیه مساحتی در حدود ۹٬۲۰۰ کیلومتر مربع (۳٬۵۵۱ مایل مربع) دارد. ناحیه ایپیروس قسمتی از منطقهٔ تاریخی وسیع‌تر ایپیروس است که با آلبانی و یونان امروزی هم‌پوشانی دارد ولی غالبا در قلمرو یونان امروزی قرار گرفته‌است و همان مناطقی را تحت پوشش قرار می‌دهد که منطقهٔ یونانی ایپیروس، قبل از اصلاحات مدیریتی ۱۹۸۷ پوشش می‌داد.

استان جزایر ایونی
ناحیه جزایر ایونی (به یونانی: Περιφέρεια Ιονίων Νήσων)‏ یکی از سیزده ناحیه یونان است. این ناحیه شامل منطقهٔ تاریخی جزایر ایونی است، به استثنای جزیرهٔ کیدرا که به ناحیه آتیک تعلق دارد.

مدیریت
ناحیه جزایر ایونی در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد و شامل شهرستان‌های کورفو، کفالونیا و ایداکا، لفکادا و زاکیندوس بود.
با اجرای طرح کالیکراتیس، قدرت و اقتدار این ناحیه افزایش یافت. این ناحیه به همراه ناحیه‌های یونان یونان غربی و پلوپنز توسط هیئت تمرکززدایی پلوپونز، یونان غربی و جزایر ایونی که مقر آن در پاتراس است نظارت می‌شود . مرکز این ناحیه کورفو است و به ۵ واحد تقسیم می‌شود:
کورفو 
ایداکا 
کفالونیا 
لفکادا 
زاکیندوس 
فرماندار جزایر ایونی از ۱ ژانویه ۲۰۱۱، اسپیروس اسپیرو است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۱ از حزب دموکراسی نوین برگزیده شد.

اژه جنوبی
ناحیه‌ اژه جنوبی (به یونانی: Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου)‏ یکی از سیزده ناحیه‌ یونان است. این ناحیه‌ شامل مجموعه جزایر کیکلادس و دودکانیسا در مرکز و جنوب شرقی دریای اژه‌است.

مدیریت
ناحیه‌ اژه جنوبی در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد. با اجرای برنامهٔ کالیکراتیس، قدرت و اقتدار این ناحیه‌ افزایش یافت. این ناحیه‌ به همراه ناحیه‌ اژه شمالی، توسط هیئت تمرکززدایی اژه که مقر آن در پیره است نظارت می‌شود. مرکز این ناحیه‌ در ارموپولی در جزیرهٔ سیروس قرار دارد. 
تا قبل از اجرای اصلاحات کالیکراتیس، ناحیه‌ اژه جنوبی شامل دو شهرستان کیکلادس و دودکانیسا بود. از ۱ ژانویه ۲۰۱۱، به ۱۳ واحد که اغلب در جوار جزایر بزرگ قرار دارند تقسیم شد:
آندروس 
کالیمنوس 
کارپادوس 
کوس 
میلوس 
میکونوس 
ناکسوس 
پاروس 
رودس 
سانتورینی 
سیروس 
تینوس 

فرماندار اژه جنوبی از ۱ ژانویه ۲۰۱۱، یونیس ماخاریدیس است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۱ از جنبش سوسیالیستی پان‌هلنیک برگزیده شد.

تسالی
تسالی استان و منطقه‌ای جغرافیایی در مرکز کشور یونان است.

جغرافیا
در مشرق جبال پند جلگه حاصل‌خیز وسیع و زیبای تسالی قرار گرفته است؛ رودخانه پنه در این سرزمین جاری است که کوه‌های المپ و اوسا و پلیون را قطع کرده به دریا می‌ریزد، این رودخانه در مسیر خود دره عظیم و هولناکی را به وجود آورده که از لحاظ دفاعی اهمیت خاصی دارد و مانند تنگه کرنت و ترموپیل در طول تاریخ نقش مهمی به عهده داشته است.

پیشینه
تسالی در پی حملات فرانک‌ها، کاتالان‌ها، ناوارها، صرب‌ها و آلبانیایی‌ها در اواخر سده‌ها وسطا و استقرارشان در آنجا، اهمیت اقتصادی و سوق‌الجیشی عمده‌ای یافت تا اینکه عثمانی‌ها در اواخر سده ۱۴م برای اولین بار در پی شورش ترکمانان آیدین اوغوللری (بنی آیدین)، به فرماندهی اُمور(عمر) بیگ در ۱۳۳۴_۱۳۳۶م بر آنجا استیلا یافتند.
استیلای تدریجی عثمانی‌ها، در پی پیمان‌هایی مسالمت‌آمیز، در سه مرحله صورت گرفت : ۱۳۸۶م؛ از حدود ۱۳۹۲م تا ۱۳۹۶م و از حدود ۱۴۱۴م تا ۱۴۲۳م به بعد ۱۴۵۴م تا ۱۴۷۰م.
تسالی منبع پایدار تأمین غله برای ونیز و از سده ۱۵م برای امپراتوری عثمانی بود. تسالی از نظر اداری، در داخل ولایت یا بیگلربیگی روم ایلی که مرکز آن در مناستر بود، قرار داشت که با مرکزیت ترحاله به سنجق تبدیل شد.
پراکندگی جمعیت در این ناحیه باعث شد که فاتحان، بخشی از سکنه آناطولی، به ویژه قونیه را به آنجا بکوچاندند که با اخلاف و فرزندان فاتحان در دره‌ها سکونت گزیدند و نیروهای مقاومت محلی مسیحی به نواحی کوهستانی المپوس و کیسابوس در شمال، پیندوس در غرب و پلیون در شرق رانده شدند. بنابراین، در حالی که تسالی میان مسلمانان و مسیحیانِ مسلمان شده (سپاهی‌ها) و گروه‌های یهودی به تیمارها و زعامت‌ها و یا به وقف‌ها یا تأسیسات دینی تقسیم شده بود، حکومت برخی از نواحی ثروتمند را به عنوان املاک سلطنتی برای خود نگه داشته بود. دفترهای آمار مالیات‌های عثمانی متعلق به سال‌های ۸۵۸ـ۸۵۹م و ۹۱۲م درباره ابتدای چیرگی عثمانی بر تسالی اطلاعات مهمی می‌دهند.

یونان غربی
ناحیه‌ یونان غربی (به یونانی: Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος)‏ یکی از سیزده ناحیه‌ یونان است. این ناحیه‌ متشکل از نواحی غربی یونان مرکزی و نواحی شمال غربی شبه جزیرهٔ پلوپونز است.

مدیریت
ناحیه‌ یونان غربی در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد. با اجرای طرح کالیکراتیس، قدرت و اقتدار این استان افزایش یافت. این استان به همراه استان‌های پلوپونز و جزایر یونانی توسط هیئت تمرکززدایی یونان غربی، پلوپونز و جزایر یونانی که مقر آن در پاتراس است نظارت می‌شود. مرکز این استان پاتراس است.
این ناحیه‌ به به سه واحد استانی (شهرستان، تا قبل از اجرای کالیکراتیس) آئتولیا-آکارنانیا در یونان مرکزی و آخا و الیس در پلوپونز تقسیم می‌شود که خود به ۱۹ بخش تقسیم می‌شوند.
فرماندار اژه جنوبی از ۱ ژانویه ۲۰۱۱، آپوستولوس کاتسیفاراس است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۱ از جنبش سوسیالیستی پان‌هلنیک برگزیده شد.

مقدونیه غربی
مقدونیه غربی (به یونانی: Δυτικής Μακεδονίας)‏ یکی از سیزده ناحیه یونان است که شامل نواحی غربی منطقهٔ مقدونیه می‌شود. این استان به شهرستان‌‌های (واحدهای استانی) فلورینا، گرونا، کاستوریا و کوزانی تقسیم می‌شود.

جغرافیا
ناحیه مقدونیه غربی در یونان شمال غربی قرار گرفته‌است و با ناحیه‌های مقدونیه مرکزی (شرق)، تسالی (جنوب)، ایپیروس (غرب) هم‌مرز است و از سمت شمال به مرزهای بین‌المللی یونان با مقدونیه (منطقهٔ بیتولا) و آلبانی (منطقهٔ کورسه) محدود است.
هم‌چنین این ناحیه مساحتی معادل ۹٬۴۵۱ کیلومتر مربع (۷.۲٪ مساحت کل یونان) در بر می‌گیرد و ۳۰۲٬۸۹۲ نفر جمعیت ساکن (۲.۹٪ جمعیت کل یونان) دارد، لذا منطقهٔ کم‌تراکمی تلقی می‌گردد (۳۲ نفر بر کیلومترمربع در قیاس با متوسط تراکم ۷۹.۷ نفر بر کیلومترمربع یونان). این کم‌تراکمی عمدتا به دلیل ماهیت کوهستانی منطقه است زیرا ۸۲٪ سطح کل منطقه را نواحی کوهستانی و نیمه کوهستانی در بر می‌گیرد. این عامل بر توزیع جمعیت نیز اثر گذاشته، به گونه‌ای که قسمت عمدهٔ جمعیت (۵۶٪) در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. مرکز این استان، کوزانی با جمعیت ۴۷٬۴۷۱ نفر است. شهرهای اصلی دیگر تولمایدا (۳۲٬۷۷۵)، گرونا (۱۶٬۷۰۴)، فلورینا (۱۴٬۳۱۸) و کاستوریا (۱۳٬۹۵۹) می‌باشند.

جاذبه هاي گردشگري كشور يونان
ارختيوم
ارختيوم يكي ديگر از معابر يوناني اكروبليس است كه در شمال اين تپه واقع شده و مشكل امروزي ان در سال 421 تا 406 قبل از ميلاد ساخته شده است .

ارختيوم

اين بناي مرمري به خاطر داشتن ايوان كارباتيدها ، ايوان دوشيزگان يا ايواني كه ستون هايي به شكل مجسمه هاي پيكره بانوان دارد مشهور مي باشد.
هر ستون اين معبد كه به ارختيوس ، قهرمان افسانه اي يوناني تقديم شده بود به شكل خاصي طراحي شده است.

پارتنون
پارتنون معبدي در اكروبليس است كه به الهه اتنا تعلق دارد و ساخت بناي ان در سال 447 قبل از ميلاد اغاز و در سال 438 قبل از ميلاد به پايان رسيده ، اگرچه ساخت تزئينات ان تا 432 قبل از ميلاد ادامه داشته است . اين بنا مهم ترين ساختمان به جاي مانده از يونان كلاسيك است و مجسمه هاي ان از بهترين نمونه هاي هنر يوناني مي باشند.

پارتنون

پارتنون سمبله اي از يونان كلاسيك و دموكراسي اتني است و از ان به عنوان خزانه استفاده مي شده است. پس از فتح اتن توسط ترك هاي عثماني اين معبد به كليسايي مسيحي و در اوايل دهه 1460 به مسجدي با يك مناره تبديل شد. در حال حاضر مجسمه هاي اين معبد در موزه بريتانيا قرار دارند.

آکرو پلیس
تپه آکروپلیس آتن، صخره مقدس یا ارگ آتن، سنگی مسطح است که در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا قرار گرفته و با مساحتی حدود ۳ هکتار مهم ترین سایت های تاریخی و بناهای باستانی جهان را در خود جای داده است. 

اكروپليس

قدیمی ترین آثار بدست آمده از این منطقه مربوط به اواسط دوران نوسنگیست و تا دوران عثمانی از آن استفاده میشده است. 
از جمله بناهای آکروپلیس میتوان پارتنون، معبد قدیمی آتنا، ارختیوم، پروپیلایی، معبد آتنا نایکی، معبد زئوس، تئاتر دیونیزوس الیوتروس و غیره را نام برد.

میدان سینتاگما
این میدان که در مرکز آتن قرار گرفته، ساختمان هایی همچون پارلمان یونان و هتل بازسازی شده گرند برتان را در برمیگیرد. 
سربازانی که یونیفورم های مخصوص به تن دارند هر یک ساعت شیفتشان را تغییر میدهند و دیدن این تغییر شیفت خالی از لطف نیست.

میدان سینتاگما

 میدان سینتاگما همچنین محل برگزاری بسیاری از رویدادهای سیاسی میباشد و بیشتر سایت های تاریخی آتن در چند قدمی آن قرار گرفته اند.

کرامیکوس
کرامیکوس که در شمالغرب آکروپلیس واقع شده، منطقه سفالگران شهر بوده و واژه انگلیسی سرامیک از آن گرفته شده است. 

كراميكوس

این منطقه همچنین محل قبرستانی مهم است که مجسمه های باستانی بسیاری را در خود جای داده. دروازه دیپلون، جایی که حرکت فستیوال پاناتنی از آن آغاز میشده، و همچنین موزه ای که آثار بدست آمده از این منطقه را به نمایش میگذارد نیز در کرامیکوس واقع شده اند.

موزه ملی باستان شناسی
این موزه برخی از مهم ترین مصنوعاتی که از موقعیت های مختلف باستان شناسی یونان بدست آمده را شامل میشود. 

موزه ملي باستان شناسي

موزه باستان شناسی یکی از موزه های مهم جهان است و کلکسیون های غنی آن شامل ما قبل تاریخ، مجسمه ها، گلدان ها و اشیاء کوچک، اکتشافات سانتورینی، فلزکاری، هنر مصر، خاور نزدیک و غیره میباشد.

معبد زئوس المپی
معبد زئوس المپی، المپیئون یا ستون های زئوس المپی، معبدی عظیم است که امروزه فقط ویرانه هایی از آن به جای مانده.
 این معبد که به خدای زئوس، پادشاه خدایان المپی تقدیم شده بوده در مرکز آتن واقع شده است. ساخت این بنا در قرن ششم ق.م آغاز و در قرن دوم ق.م به پایان رسیده است.

معبد زئوس المپی

 در دوران امپراطوری روم، از این معبد بعنوان بزرگترین معبد یونان با بزرگترین مجسمه های آیینی جهان باستان یاد میشده.

موزه آکروپلیس
موزه آکروپلیس موزه ای باستان شناسیست که بر اکتشافات سایت های باستانی آکروپلیس تمرکز دارد.

موزه آکروپلیس

 این موزه که خود بر روی سایت ماکریجیانی و ویرانه های بخشی از آتن روم و بیزانس بنا شده، آثاری از عصر برنز یونان، روم و بیزانس یونان را در خود جای داده. بیش از ۴۰۰۰ شیء در محوطه ای حدود ۱۴ هزار مربع در این موزه به عرصه نمایش درآمده اند.

معبد هفستوس
معبد هفستوس یا هفائیستیون معبدی دوریسیست که در میان معابد دیگر یونان در وضعیت بهتری به سر میبرد.
 این معبد در شمالغرب آگورای آتن قرار دارد و بر فراز تپه کولونوس آگورائوس واقع شده است.

معبد هفستوس

 از قرن هفتم تا ۱۸۳۴، از این معبد بعنوان کلیسای ارتودوکس سنت جورج آکاماتاس استفاده میشده است. ابعاد این معبد که در سال ۴۱۵ ق.م افتتاح شد، ۱۳.۷ متر در ۳۱.۷ متر میباشد و دارای ۶ ستون در عرض و ۱۳ ستون در طول است.

گالری ملی هنر
گالری ملی هنر و موزه الکساندر سوتزوس موزه ای هنری در آتن است که به هنر یونان و اروپا از قرن چهاردهم تا قرن بیستم اختصاص یافته است.

گالری ملی هنر

 این موزه در سال ۱۸۷۸ تاسیس شد و کار خود را با کلکسیونی از ۱۱۷ اثر هنری آغاز کرد. امروزه آثار درون موزه به بخش های رنسانس با آثار ال گرکو، تیه پولو، دورر،...، قرن ۱۷ تا ۲۰ با آثار پیت موندریان، آگوست رودن، هنری ماتیس، براک، پیتر پاول روبنس، ... و آثار هنرمندان یونانی تقسیم میشود.

سواحل آتن
برای لذت بردن از آفتاب درخشان و شنا در سواحل زیبای آتن و دریای آجیان لازم نیست به جزایر یونان بروید، آتن مملو از سواحل عالیست و از بهترین های آنها میتوان به ساحل آپولو، کاووری وولیاگمنی، وولا، پیرائوس، استیر، وارکیزا و غارهایش، آجیا مارینا، لاگونیسی و غیره اشاره کرد.

سواحل آتن

استادیوم پاناتینائیکو

پاناتینائیکو، کالیمارمارو یا مرمری زیبا، تنها استادیوم جهان است که تماماً با مرمر سفید ساخته شده است.
 در زمان باستان این استادیوم چوبی بوده و از آن برای بخش ورزشی بازی های پاناتنی استفاده میشده.

استادیوم پاناتینائیکو

در سال ۳۲۹ ق.م این استادیوم به صورت مرمرین بازسازی شد و گنجایش آن به ۵۰ هزار نفر افزایش یافت. امروزه از این استادیوم که در سال ۱۸۹۵ دوباره بازسازی شد، برای برگزاری مسابقات ورزشی و کنسرت های مختلف استفاده میشود.

 باغ ملی آتن
باغ ملی آتن یا باغ سلطنتی سابق، باغی سرسبز و آرام در مساحتی ۱۵.۵ هکتاریست که در مرکز آتن قرار گفته است.
 این باغ چند ویرانه باستانی، سر ستون های قرنطی، موزاییک ها و نیم تنه های بسیاری از دولتمردان و اشخاص مشهور یونان را نیز در خود جای داده اند.

باغ ملی آتن

باغ آتن در سال ۱۸۴۰ به دستور ملکه آمالیا ساخته شدد و محل زندگی بیش از ۵۰۰ گونه گیاهی و تعداد بسیاری حیوان از جمله طاووس ها، اردک ها و لاک پشت ها میباشد.

مجارستان

جارستان (به مجاری: Magyarország)کشوری است در اروپای مرکزی. پایتخت آن بوداپست است. مساحت آن ۹۳۰۳۰ کیلومتر مربع است.

پرچم مجارستان
پرچم مجارستان برای اولین بار در 01949-12-21 ۲۱ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم غیر نظامی و پرچم استان شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۱:۲ می‌باشد.

پرچم مجارستان

تاریخ
تاریخ مهاجرت قوم مجار به جلگه دانوب دقیقاً معلوم نیست. این قوم به‌صورت قبایلی به‌تدریج از آسیا و نواحی غربی سیبری به این سرزمین آمده و پس از زدوخوردهای فراوان با دیگر قبایل برای تصاحب اراضی پربرکت سرانجام در جلگه دانوب بین نژادهای ژرمن و اسلاو حائل گردیده‌اند، این تاریخ را حدود سال ۸۹۶م. می‌دانند، یعنی زمانی‌که قبایل مجار به رهبری پرنس آرناپه ساکن حوزه کارپات (سرزمینی که از لحاظ آب و مراتع غنی بوده) را تماماً و یا به‌طور وسیعی تصرف کردند و امروز به‌نام «مجارستان» و «ترانسیلوانیا» خوانده می‌شود.
حوزه کارپات که از لحاظ جغرافیایی در مرکز اروپا واقع شده از دوران ماقبل تاریخ توسط بشر اولیه اشغال شده بود. مردم دوران اولیه عصر آهن و به‌دنبال آن سلتها به‌نوبت در شروع دورهٔ حاضر توسط رومی‌ها شکست خوردند. ایالات رومی پانونیا و داسیا که در زمان حکومت تیبریوس و تراجان به‌تصرف درآمده بودند، دربرگیرنده قسمتی از آنچه مجارستان می‌شد بودند. پس از چهار قرن فرمانروایی رومی‌ها به‌واسطه مهاجرت عظیمی منقرض گردید. هونها به رهبری پادشاه معروف خود آتیلا ، آستروگوتها ژپیدها و لونگوبارها و به‌دنبال آن‌ها آوارها که از نژاد هون‌ها بودند برای زمان کوتاهی در این مکان سکنی گزیدند.
با انقراض امپراتوری آوار به‌دست شارل ماگن، تنها گروه‌های کوچکی از آوارها در درهٔ رود دانوب باقی‌ماندند. وضعیت اجتماعی و اقتصادی این مردمان تقریباً هم‌سطح مجاری‌های غالب بود و به‌همین علت باعث همزیستی و بعدها جذب شدن آن‌ها توسط مردم مجار می‌گردید.
در قرن دهم هفت قبیله فاتح مجار که با هم متحد بودند تحت رهبری پرنس آرپاد مؤسس اولین سلسله مجار قرار داشتند و قدرت را به فرزندش کیزاسپرو سپردند. در سال ۹۷۲ گیزا به‌عنوان یکی از سران قبایل مجار به ریاست اتحادیه‌ای که از این قبایل به‌وجود آمده بود انتخاب شد و به اتفاق همسرش سارولت به آئین مسیحیت گروید و پس از وی فرزندش ایشتوان یکم که در تاریخ مجارستان نسبت به سنت ایشتوان شهرت دارد در سال ۱۰۰۰م. به‌عنوان نخستین پادشاه مجارستان تاج‌گذاری کرد. وی که در کودکی غسل تعمید داده شده بود بعد از تحکیم حکومت خود به‌عنوان اولین پادشاه مجارستان مسئله مسیحی کردن مجارها را رسمیت بخشید و به تأسیس صومعه و بنانهادن کلیسا اقدام کرد. سن استفان برای استقرار نظام پادشاهی و پی‌ریزی یک نظم اجتماعی پایدار کوشش‌های فراوانی نمود و مردم را مجبور کرد از آیین جاهلانه قدیمی به‌سمت مسیحیت بگروند.
در اواخر قرن ۱۱ کلیسا ایشتوان یکم را به خاطر خدمات وی به مقدس ملقب نمود. وی دو مجموعه عقاید برای اداره امور کشور تنظیم کرد. وی پادشاهی جنگجو بود. در جنگی که با «کنراد» امپراتور ژرمن نمود وی را شکست داد و تا حوالی وین پیشروی کرد، و به‌علت ثروت سرشار حاصل از جنگ دانوب، خطر همسایگان اعم از امپراطوری ژرمن و بیزانس وجود داشت. مجارها نخست با بیزانس از در دوستی درآمدند و پس از شکست ژرمن‌ها در سال ۱۱۰۸ که با غلبه بر سپاهیان هانری پنجم در پوترن به‌دست آمد از جانب ژرمن‌ها آسوده‌خاطر گشتند. در سال ۱۱۸۱ با استقرار بلغارها و تشکیل دولت بلغار مرز مشترک مجارستان و بیزانس از بین رفت و خطر دوم که متوجه مجارها بود منتفی گشت. در قرن ۱۲ قدرت حکومت مرکزی رو به زوال نهاد و با رشد فئودالیسم قدرت سیستم ملوک‌الطوایفی افزایش یافت. از زمان مرگ استفان اول یک دوره ناامنی شروع شد که طی آن شورش نجیب‌زادگان پیرو مذهب قدیمی پاگان، اصلاحات اجتماعی و مذهبی پادشاه را به مخاطره انداخت. در هر حال این شورش فرونشانده شد و حملات آلمان‌ها از غرب و کومان‌ها از شرق سرکوب گردید.
طی قرون ۱۱ و ۱۲ پادشاهان سلسله «آرپاد» مجارستان را یک‌پارچه نگه داشته و در مقابل سیاست‌های توسعه‌طلبانه امپراتوری مقدس روم، قسطنطنیه و پاپ در رم مبارزه نمودند. سرانجام پیشرفت نسبتاً صلح‌آمیز مجارها در قرون وسطی با حمله مغول‌ها به رهبری پاتوخان در سال‌ها (۴۴ - ۱۲۴۱) دچار وقفه شد و ارتش مجارستان شاه بلدی چهارم به‌سختی توسط مغول‌ها تارومار شد.
اوج شکوه و عظمت هنگری در قرون وسطی روزگار سلطنت لوئی اول (بزرگ) (۸۲ - ۱۳۴۲) بود؛ زیرا نفوذش تا دریای بالتیک، دریای سیاه، دریای مدیترانه می‌رسید. جنگ با ترک‌ها در سال ۱۳۸۹ صورت گرفت و ترک‌ها تا دریای بالکان پیش رفتند و مدت‌های دراز هنگری در چنگال ترکان عثمانی و قسمتی از خاک مجارستان زیر فرمان جابرانه خانواده‌ها هابسبورگ اطریش گرفتار بود.
این سیاست حفظ قدرت مرکزی توسط «ماتیوس هون‌یادی» (۱۴۹۰ - ۱۴۵۸) که از پادشاهان بسیار محبوب و موفق بود دنبال گردید. با مهار کردن قدرت بارون‌ها و تشکیل یک ارتش قوی اجیر شده، وی امنیت و آسایش برای مردم شهر و روستا را به ارمغان آورد، در حالی‌که سیاست خارجی توسعه‌طلبانه وی موجب هراس بود مع‌هذا دربار با شکوه و کتابخانه عظیم گرونسیانا برای وی در سرتاسر اروپا شهرت آفرید. 
جانشینان شاه ماتیوس در هر حال قادر نبودند که با قدرت رو به افزایش بارون‌ها مقابله کنند. افزایش فشار روستاییان موجب گردید که تخم نارضایتی در میان آنان کاشته شود؛ به‌طوری‌که در سال ۱۵۱۴ منجر به جنگ دهقانی بزرگی به رهبری گیورگ دوژا از اهالی ترانسیلوانیا گردید. به‌هرحال ارتش دهقانی با نبردهای خونینی از هم پاشید و شکست آن منجر به کیفر خونینی برای دهقانان گردید. در این شرایط تهدید ترک‌ها برای اشغال کشوری که به‌دلیل اختلافات داخلی از هم پاشیده شده بود یک خطر جدی به‌شمار می‌آمد. در سال ۱۵۲۶ ارتش بزرگ سلطان سلیمان دوم قوای شاه جوان لوتیز دوم را در «نبرد موهاچ» نابود کرد.

سیاست
رئیس جمهوری از بین اعضای مجمع ملی برای یک دوره پنج ساله برگزیده می‌شود.مقام او تا حدود زیادی تشریفاتی است و اما بصورت اسمی وی فرمانده رئیس نیروهای مسلح و دارای قدرت‌های از جمله نامزدی برای نخست وزیری است که که باید توسط اکثریت آرای اعضای پارلمان، بر پایه پیشنهاد ارائه شده توسط خود رئیس جمهوری انتخاب شود.

پارلمان مجارستان در بوداپست

جغرافیا
همسایگان مجارستان
مرزهای مجارستان کنونی پس از پایان جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراطوری اتریش-مجارستان تثبیت شد. در شمال هم‌مرز است با جمهوری اسلواکی با مرز مشترک ۵۱۵ کیلومتر.
در شرق آن کشور رومانی با مرز مشترک ۴۴۳ کیلومتر قرار دارد. 
در شمال‌شرقی مجارستان جممهوری اوکراین با مرز ۱۰۳ کیلومتری قرار دارد.
در جنوب هم‌مرز است با جمهوریهای پیشین یوگوسلاوی (صربستان ۱۵۱کیلومتر، کرواسی ۳۲۹ کیلومتر، اسلوونی ۸۲ کیلومتر).

در غرب مجارستان کشور اتریش با مرز ۳۶۶ کیلومتری جای گرفته‌است.

مردم
کل جمعیت مجارستان بالغ بر ۱۰٬۳۱۳٬۸۸۳ نفر (سازمان ملل متحد ۱۹۹۵) است. ۸۸٪ جمعیت کشور از مجارها تشکیل شده و دیگر تیره‌های ساکن این کشور رومانیایی‌ها، صربها، کرواسی‌ها، آلمان‌ها، و شمار نسبتاً زیادی از کولی‌ها هستند. مطالعات ژنتیکی نشان داده است که مجارها فقط 13 درصد از ژن‌های اقوام اورالی را دارا هستند. زبان رسمی مجارستان مجاری است. ۷۰٪ مردم مسیحی کاتولیک و ۲۵٪ پروتستان میاشند.این کشور زمستانهای سردی داشته و تابستانها، درجه حرارت دشتهای مرکزی، افزایش شدیدی دارد. معادن بوکسیت بسیار غنی در این کشور، شناسایی شده و به بهربرداری رسیده است. نیمی از صادرات مجارستان را ماشین آلات کشاورزی، ابزار مهندسی و غلات و ماشینهای صنعتی تشکیل می‌دهند.

تقسیمات کشوری
مجارستان از ۱۹ شهرستان تشکیل شده‌است به علاوه بوداپست که متعلق به هیچ شهرستانی نیست و مستقل است.شهرهای مهم مجارستان شامل دبرسن، میشکولتس، سگد، پچ و گیور هستند.

دبرسن
دبرسن یکی از شهرهای مجارستان و بزرگترین شهر بعد از پایتخت یعنی بوداپست است. این شهر در گذشته مدتی پایتخت مجارستان بوده‌است.

جاذبه‌های توریستی
چون پارک ملی هورتوبای 
آب گرم هایدوسوبوسلو 
کلیسای زرد دبرسن
تئاتر چوکونائی 
موزه دری 

مذهب
مذهب اصلی مردم دبرسن کالونیسم است.

ورزش
تیم فوتبال دبرسن پر افتخارترین تیم فوتبال مجارستان است.

میشکولتس
میشکولتس (به مجاری: Miskolc) یکی از شهرهای مجارستان که در شمال شرق کشور قرار گرفته است. جمعیت شهر میشکولتس در سال ۲۰۱۰ برابر با ۱۷۰٫۰۰۰ نفر بوده است.

میشکولتس

میشکولتس چهارمین شهر بزرگ کشور مجارستان است.

سگد
سگد (به مجاری: Szeged) چهارمین شهر بزرگ مجارستان است. این شهر مرکز شهرستان چونگراد و نیز مرکز ناحیه جنوب شرقی مجارستان است. بر پایه آمار سال ۲۰۱۰، جمعیت آن برابر با ۱۶۹٬۷۳۱ نفر و مساحتش ۵۹۴٫۸ کیلومتر مربع است.

سگد بر کرانه تیسا

نام شهر
نام سگد احتمالاً از یک واژه کهن مجاری به معنی گوشه (szeg) گرفته شده‌است، چرا که رود تیسا در محل این شهر تغییر جهت می‌دهد. روایتی دیگر این نام را مشتق از واژه مجاری sziget به معنی جزیره می‌داند. برخی دیگر نیز szeg را به معنی بلوند تیره می‌دانند که به رنگ آب محل تلاقی رود تیسا و مورش اشاره دارد.

گیور
گیور (به مجاری: Győr) یکی از شهرهای مجارستان که در شمال غرب این کشور قرار گرفته است. جمعیت شهر گیور در سال ۲۰۱۰ برابر با ۱۳۰٬۴۷۸ نفر بوده است. گیور ششمین شهر بزرگ کشور مجارستان است.

گیور

قلعه بودا
قلعه بودا يكي از جاذبه هاي گردشگري (مجاری: Budavári Palota، آلمانی: Burgpalast، ترکی: Budin Kalesi) یک قلعه تاریخی در بوداپست، مجارستان است. همچنین این قلعه قصر پادشاهان مجارستان بوده است و به همین علت به آن قصر سلطنتی نیز گفته می‌شود.

قلعه بودا در کنار رود دانوب

اتریش

تریش (به آلمانی: Österreich)‏ یکی از کشورهای اروپای غربی است. 

رود دانوب در شهر وین

پایتخت آن وین است. این کشور از شمال با آلمان و جمهوری چک، از شرق با اسلوواکی و مجارستان، از جنوب با ایتالیا و اسلوونی و از غرب با سوئیس و لیختنشتاین هم‌مرز است.

نام اتریش در زبان فارسی 
اتریش تلفظ فرانسوی نام آلمانی آن کشور است. نام آلمانی آن یعنی اؤستررَیش برگرفته از دو واژه اؤستر (شرق) و رَیش (قلمرو و پادشاهی) است که در مجموع این نام به معنی پادشاهی شرقی است.
پیشتر در سرزمینهای اسلامی، از جمله ایران، نام این کشور را نَمْسا (و در ایران گاه نَمْسه) می‌گفتند. در اسناد دوره قاجار و پیش از آن، واژهٔ نَمسا یا نَمسه به کشور اتریش اشاره دارد؛ حتی زبان آلمانی را نیز زبان نَمْسَوی یا نَمْساوی می‌خواندند، چراکه در آن دوره که هنوز کشور امپراتوری آلمان یکپارچه به‌وجود نیامده بود، امپراتوری‌های نمسا و پروس (و به‌ویژه نمسا) پرقدرت‌ترین و نام‌آورترین کشورهای آلمانی‌زبان، و درنتیجه، نماد این مردمان بودند. اصل واژهٔ نمسا روسی (و یا شاید به بیان دقیقتر اسلاوی) است و به معنای گنگ. روس‌ها خارجی‌ها را با این نام می‌خواندند و به تدریج صرفاً در مورد مردم آلمانی‌زبان و بالاخره در اشاره به مردم مهمترین کشور آلمانی‌زبان آن دوران —اتریش — به‌کار رفت. اکنون هم در زبان‌های اسلاوی (برای نمونه: به روسی неме́цкий، بلغاری немски، چکی němčina، لهستانی niemiecki، اسلواکی nemčina، اسلونیایی nemščina، اوکرائینی німецька) و حتی زبان‌های غیراسلاوی اروپای شرقی (مانند مجاری német، رومانیایی nemţeşte)، این واژه یا شبیه آن به‌کار می‌رود. واژهٔ نمسا در زبان‌های عربی و ترکی و فارسی هم برگرفته از نام روسی آن است. هنوز هم در زبان عربی به‌جای اتریش یا همانندهای آن، از واژهٔ نَمسا استفاده می‌شود.

پرچم اتریش
پرچم اتریش دارای سه ردیف افقی با رنگ های(از بالا): قرمز، سفید و قرمز است.

پرچم اتريش

تاریخ 
پیش از سده‌های میانه، رومیان، اتریش کنونی را نوریکوم می‌نامیدند. نام اتریش از دوره شارلمانی باقی ماند. اتریش تا سالیان درازی هویت سیاسی مستقلی نداشت و در سده‌های میانه بخشی از شاهنشاهی روم بشمار می‌آمد.
در پایان سدهٔ ۱۳ رودلف هاپسبورگ بر اتریش کنونی چیره شد و خاندان هابسبورگ از آن به بعد تا قرن بیستم میلادی بر اتریش حکومت کردند. بعد از فروپاشی شاهنشاهی روم در سال ۱۸۰۶، امپراتوری اتریش تشکیل شد. در ۱۸۶۷ امپراتوری دوگانه اتریش-مجارستان شکل گرفت که بعد از شکست نیروهای مرکزی در جنگ اول جهانی به چند بخش تقسیم شد.
در ۱۹۳۳ انگلبرت دولفوس حکومتی با گرایش‌های فاشیستی برپا کرد. در ۱۹۳۸ هیتلر کشور اتریش را به آلمان منضم کرد. بعد از پایان جنگ دوم جهانی اتریش به اشغال متفقین درآمد و از ۱۹۵۵ به صورت جمهوری فعلی درآمد.

سیاست 
اتریش بعد از اتمام جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ تاکنون یک جمهوری فدرال است. صدر اعظم و رئیس جمهور این کشور توسط مردم انتخاب می‌شود.

جمعیت
جمعیت این کشور در سال ۲۰۰۷ میلادی ۸٫۳۱۵٫۰۰۰ نفر گزارش شد.

جغرافیا
حدود ۶۰٪ این کشور را رشته کوه‌های آلپ شرقی شامل می‌شوند.

اقتصاد
طبق آخرین آمار بانک جهانی اتریش پس از کشورهای سوئیس، دانمارک، سوئد، آمریکا، آلمان و ژاپن در مکان هفتم ثروتمندترین کشورهای جهان قرار گرفته‌است.

دین
در سال ٢٠٠٢ میلادی ۷۴٫۱٪ جمعیت اتریش کاتولیک ۴٫۶٪ پروتستان بودند که جز دین‌های رسمی این کشورند.

زبان
زبان رسمی اتریش آلمانی است. ۹۸٪ مردم این کشور به این زبان صحبت می‌کنند. در کنار آلمانی اقلیتی به زبان‌های کروات، اسلوونیای و مجارستانی صحبت می‌کنند. کشور اتریش با مساحت ۸۳/۸۵۵ کیلومتر مربع از ۹ ایالت تشکیل یافته‌است.

شهرهای مهم
گراتس
گراتس (به آلمانی: Graz)‏ دومین شهر بزرگ اتریش و پایتخت استان اشتایرمارک است.

گراتس

تاریخچه
قدیمی‌ترین سکونتگاه انسانی در محل گراتس امروزی به عصر مس برمی‌گردد. با این‌حال این محل تا پیش از سده‌های میانه به‌طور پیوسته مسکونی نبوده‌است.

گراتس در سال 1670

نام شهر و برخی یافته‌های باستان‌شناسی نمایانگر وجود یک دژ کوچک ساخته‌شده توسط اسلاوهای جنوبی (به‌ویژه اسلوونی‌ها) در محل است که بعدها تبدیل به برج و بارویی استوار شد.
واژهٔ اسلوونیایی گرادتز ('gradec') هم به معنی دژ کوچک است.

ساختمان فرمانداری شهر گراتس

نام آلمانی گراتس نخستین بار در سال ۱۱۲۸ به‌کار رفت و در این دوره دوک‌های تحت فرمانروایی بابنبرگ این شهر را تبدیل به یک مرکز مهم بازرگانی نمودند.

اینسبروک
اینسبروک یکی از شهرهای کشور اتریش و مرکز ایالت فدرال تیرول در اتریش غربی است.

اینسبروک

این شهر در دره «این» در کوه‌های آلپ جای دارد.

نام 
واژهٔ بروک از واژهٔ آلمانی «Bruck» به معنی پل می‌آید که همراه با «Inn» به معنای «پلی بر فراز این» (درهٔ این) است.

ورزش 
اینسبروک به‌عنوان یک مرکز ورزش‌های زمستانی در دنیا شهرت دارد.
این شهر در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۶ میزبان بازی‌های المپیک زمستانی بود.

جمعیت 
جمعیت اینسبروک در آغاز سال ۲۰۰۷ میلادی برابر با ۱۱۷٬۹۱۶ نفر بوده است.

زالتسبورگ
زالتسبورگ (Salzburg) ( آوا راهنما·اطلاعات) چهارمین شهر بزرگ اتریش و مرکز ایالت زالتسبورگ در غرب اتریش است.
زالتسبورگ شهری دانشگاهی است که در دامنه کوه‌های آلپ قرار دارد. این شهر زادگاه ولفگانگ آمادئوس موتسارت است.

زالتسبورگ 

جشنواره موسیقی زالتسبورگ هرسال در این شهر برگزار می‌شود. زالتسبورگ نامزد برگزاری المپیک‌های زمستانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ بود ولی برنده نشد.

کلاگن‌فورت
کلاگن‌فورت (klagenfurt) یکی از شهرهای اتریش و مرکز ایالت فدرال کرنتن این کشور است. این شهر با جمعیت بیش از ۹۰٬۰۰۰ نفر، ششمین شهر بزرگ اتریش است. دانشگاه کلاگن‌فورت نیز در این شهر قرار دارد. جمعیت کلاگن‌فورت در آغاز سال ۲۰۰۶ میلادی برابر با ۹۲٬۴۰۴ نفر بوده است.

كلاگن فورت

موقعیت جغرافیایی
ارتفاع کلاگن‌فورت از سطح دریا ۴۴۶ متر و مساحت شهر برابر با ۱۲۰٫۱۱ متر مربع است. این شهر در نزدیکی دریاچه وورترزی و رود گلان واقع شده است و نیز فاصله نزدیکی با کشور اسلوونی و ایتالیا دارد. چندین کوه پوشیده از جنگل با بلندای بیش از ۱٫۰۰۰ متر شهر را در برگرفته‌اند.کلاگنفورت به ۱۵ بخش تقسیم شده است.

پیشینه 
در سال ۱۸۰۹، سربازان فرانسوی زیر فرمان ناپلئون، دیوارهای شهر را ویران کردند، که امروزه فقط کمی از آن باقی مانده است. در ۱۸۶۳، خط راه‌آهن این شهر را به سانکت فایت آن‌در گلان مرتبط ساخت و باعث ارتقای اقتصاد شهر شد. در طول جنگ جهانی دوم، این شهر ۴۱ بار بمباران شد و افزون بر کشته‌شدن ۶۱۲ نفر از مردم، ۴۴۳ ساختمان به کلی ویران شدند و ۱٬۱۳۲ ساختمان دیگر آسیب دیدند. هم‌اکنون لوح یادبودی بر فراز محلی که شهروندان آنجا را تخلیه کردند پابرجاست.
از سال ۱۹۷۳، مساحت این شهر با جذب ۴ شهر مجاورش، گسترش یافت. کلاگن‌فورت یکی از نامزدهای میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ بود.

لینتس
لینتس (به آلمانی: Linz)‏ نام سومین شهر پرجمعیت در کشور اتریش است.

لينس

جغرافیا 
این شهری است با جمعیت ۲۰۰٬۰۰۰ در شمال شرقی اتریش واقع بر کرانه رود دانوب.
این شهر مرکز ایالت اتریش شمالی (Oberösterreich) است.

تاریخچه 
لینتز را رومی‌ها بنیاد کردند و آن را لنتیا می‌نامیدند. آدولف هیتلر در شهر لینتز به دبیرستانی به نام دبیرستان فادینگر (Fadingergymnasium) می‌رفت.
شهر لینتس در سال ۲۰۰۹ میلادی، پایتخت فرهنگی اروپا بود. طرح تبدیل این شهر به یک مرکز فرهنگی، طرحی تازه نیست بلکه آدولف هیتلر، پیشوای آلمان نازی، در زمان جنگ جهانی دوم، درنظر داشت تا شهر لینتس یکی از پنج «شهر پیشوا در رایش سوم» باشد.

آیزن‌اشتات
آیزن‌اشتات (به آلمانی: Eisenstadt)‏(به مجاری: Kismarton)(به کروات: Željezni grad)(به اسلونیایی: Železno) شهری در اتریش و پایتخت ایالت بورگن‌لاند است. 

آیزن‌اشتات

این شهر در تاریخ یک ژانویه ۲۰۱۰، ۱۲٬۸۵۶ نفر جمعیت داشت. در دوران امپراتوری هابزبورگ این شهر محل اقامت نجیب‌زادگان مجار بوده است.

فیلاخ
شهر فیلاخ (به آلمانی: Villach)‏ در استان کرنتن با جمعیت ۵۸٬۴۸۰ نفر در کشور اتریش واقع شده‌است.

فیلاخ

ايالت هاي اتريش
اتریش، که یک جمهوری فدرال است، ۹ ایالت را در بر می‌گیرد.

بورگن‌لاند
بورگن‌لاند کم جمعیت ترین ایالت اتریش است و در منتهی الیه شرق این کشور قرار دارد. شمالی‌ترین نقطه این ایالت تا جنوبی‌ترین آن 166 کیلومتر می‌باشد. 
ایالت بورگن‌لاند ایالت کم عرضی است و نقاط شرقی به غربی آن کوتاه و کم فاصله هستند.این فاصله در برخی نقاط به 5 کیلومتر هم می‌رسد. مرکز ایالت بورگن‌لاند شهر آیزن‌اشتات می‌باشد.

کرنتن
کِرنتِن یکی از ایالت‌های کشور اتریش است. مرکز آن شهر کلاگنفورت است. اکثریت مردم آن آلمانی زبانند. اقلیتی ۱۴ هزار نفری در این استان به زبان اسلوونیایی صحبت می‌کنند. 
همه ساله در ماه جون مسابقات والیبال ساحلی در مرکز این ایالت شهر کلاگنفورت برگزار می‌شود و هزاران نفر گردشگر به این منطقه سفر می کنند.از دیگر مسابقات معروف جهانی در این منطقه مسابقات مردان آهنی است که شرکت کنندگان می بایستی در مدت زمان ۱۰ ساعت به طور پیوسته در تمام زمینه‌های شنا، ماراتون، دوچرخه سواری و کوه پیمائی با یکدیگر رقابت کنند. دریاچه‌های زیبا و کوهستان‌های آلپ در این منطقه همه ساله گردشگران فراوانی را جذب می کند. رهبر سابق کرنتن یورگ هایدر (Jörg Haider) بود که در سال ۲۰۰۸ در یک سانحه رانندگی کشته شد.

تاریخچه
این منطقه در سال ۷۴۵ میلادی محل یک امیرنشین قدیمی اسلاوی به نام کارانتانیا بود که بعداً جزئی از امپراتوری فرانکی شد.

اوبراسترایش
اوبراسترایش یکی از ۹ ایالت کشور اتریش می باشد. این ایالت در شمال این کشور است و مرکز آن شهر لینز است. این ایالت چهارمین ایالت بزرگ کشور اتریش است. اوبراسترایش به معنای اتریش بالایی می باشد.

نیدراسترایش
نیدراسترایش (به آلمانی: Niederösterreich)‏ یکی از ایالت‌های کشور اتریش است و در شمال شرقی این کشور قرار دارد و مرکز آن شهر زانکت پولتن می‌باشد.

زالتسبورگ
زالتسبورگ (Salzburg) ( آوا راهنما·اطلاعات) چهارمین شهر بزرگ اتریش و مرکز ایالت زالتسبورگ در غرب اتریش است.
زالتسبورگ شهری دانشگاهی است که در دامنه کوه‌های آلپ قرار دارد. این شهر زادگاه ولفگانگ آمادئوس موتسارت است.
جشنواره موسیقی زالتسبورگ هرسال در این شهر برگزار می‌شود. زالتسبورگ نامزد برگزاری المپیک‌های زمستانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ بود ولی برنده نشد.

اشتایرمارک
اشتایرمارک (به آلمانی: Steiermark)‏ یکی از ایالت‌های کشور اتریش است و در جنوب شرقی این کشور قرار دارد و مرکز آن شهر گراتس می‌باشد.

تیرول
تیرول یکی از ایالت‌های کشور اتریش است. این ایالت از دو قسمت تیرول شمالی و تیرول شرقی تشکیل شده‌است. مرکز آن شهر اینسبروک است. شهر اینسبروک به خاطر دانشگاه‌های خود به‌ویژه دانشگاه پزشکی معروف است. 
از دیگر شهرهای بزرگ این ایالت می‌توان به کوف‌اشتاین، پواتز، رویته و لاندک اشاره کرد. ایالات تیرول از مکان‌های محبوب برای اسکی‌بازان است و پیست‌های اسکی اصلی آن عبارت است از: کیتزبوهل، ایشگل و سنت آنتون. 
بلندترین کوه این ایالت، گروس‌گلوکنر نام دارد که در کوهستان «هوهه تاورن» واقع شده و ۳٬۷۹۸ ارتفاع دارد. این کوه در کل منطقه تیرول جنوبی پس از قله «اوتلر» (۳٬۹۰۵ متر) دومین کوه بلند است.

فورآرلبرگ
فورآرلبرگ غربی‌ترین ایالت فدرال اتریش است. با وجود اینکه فورآرلبرگ دومین ایالت کوچک اتریش از لحاظ مساحت است، با این حال این ایالت با سه کشور آلمان، سوییس و لیختن اشتاین هم‌مرز است. تنها ایالت اتریش که با ایالت فورآرلبرگ مرز مشترک دارد، ایالت تیرول می‌باشد.

وین
ویَن (به آلمانی: Wien)‏ پایتخت کشور اتریش و یکی از استان‌های نه‌گانه کشور اتریش محسوب می‌شود. این شهر بزرگترین شهر اتریش و نهمین شهر بزرگ در اتحادیه اروپا است. تا قبل از شروع قرن بیستم میلادی، وین بزرگترین شهر آلمانی زبان اروپا بود. پیش از شروع جنگ جهانی اول این شهر دو میلیون نفر جمعیت داشت.

تاریخچه 
این شهر در قرن ۵ پیش از میلاد مسیح بنا و به تدریج به پایتخت اتریش تبدیل شده‌است. بعد از جنگ جهانی دوم قوای متفقین آن را به چهار قسمت تحت کنترل شوروی، آمریکا، انگلیس و فرانسه تقسیم کردند. بعد از آن که اتریش قبول کرد برای همیشه بی طرف بماند و به پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) نپیوندد، نیروهای شوروی در سال ۱۹۵۵ از این شهر خارج شدند.

فیلم مرد سوم با بازی اورسون ولز در مورد فضای حاکم بر وین در دوران اشغال آن توسط قوای چهارگانه متفقین است. فیلمنامه این فیلم را گراهام گرین نوشته است.

سیاست
وین سومین شهر دنیاست که دفتر سازمان ملل متحد در آن قرار دارد و دفاتر بین‌المللی برخی از سازمان‌های جهانی مانند اوپک، OSZE و سازمان انرژی اتمی در این شهر استقرار یافته‌است.

بافت مرکزی شهر وین بنا به درخواست دولت این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی از جانب سازمان یونسکو به عنوان میراث فرهنگی جهانی به ثبت رسیده‌است.

نام گذاری 
نام «ویَن» در زبان فارسی از نام آن در زبان فرانسوی (Vienne) گرفته شده‌است. در زبان آلمانی نام شهر «وین» (بر وزن چین) تلفظ می‌شود. این شهر در حال حاضر با کیفیت‌ترین شهر جهان است.

موقعیت جغرافیایی
وین در شمال شرقی کشور اتریش و در نزدیکی رود دانوب قرار دارد. این شهر ۴۱۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و هم اکنون جمعیت آن به ۱،۷۰۰،۰۰۰ نفر می‌رسد که از این جمعیت، در حدود ۷۰،۰۰۰ نفر ایرانی می‌باشند.

گردشگری
وین در همه روزهای سال پذیرای عده زیادی از جهانگردان است و در سال حدود ۷ میلیون توریست از آن بازدید می‌کنند که بر اساس آمار، در سال ۲۰۰۴ این جمعیت چیزی در حدود ۵/۳ میلیون نفر بوده‌است.
موزه ملکه سی‌سی یکی از موزه‌های معروف وین است . 
کلیسای سنت‌استفان با قدمتی ۹۰۰ ساله بزرگ‌ترین کلیسای شهر به شمار می‌رود و در مرکز شهر قرار دارد و یک شاهکار دوره گوتیک محسوب می شود. ورود برای عموم رایگان است. یکی از جالب ترین قسمت های این کلیسا سردابه (به آلمانی Katakomben ) آن است که بقایای اسکلت قربانیان طاعون در قبرهای دست جمعی آن جا نگه داری می شود. 
قصر شونبرون نیز از دیدنی‌ترین جاهای وین است که در دوره باروک و حدود سال ۱۷۰۰ میلادی بنا شده‌است و در آن سالنی قرار دارد که به سالن ایرانی مشهور بوده و معماری آن نیز به سبک معماری ایرانی است. در زبان آلمانی شون به معنای زیبا و برون به معنای چشمه است. همچنین شونبرون دارای یک گلخانه بسیار بزرگ و مجهز بوده که در نوع خود بی‌نظیر است و تنوع گیاهانی که در آن کاشته‌اند تا آنجاست که تا صد سال پیش در آن درخت انار می‌کاشتند . صدها گونه رز در فضای باز این قصر کاشته شده که به صورت فصلی دوباره کاشته می‌شوند. 

قصر شونبرون

هافبورگ قصر سلطنتی اتریش است و طی بیش از ششصد سال محل زندگی پادشاهان اتریش از اولینشان رودولف اول در سال ۱۲۷۳ تا آخرینشان کارل اول در سال ۱۹۱۸ بوده است. 
موزه آلبرتینا که زمانی مهمانسرای سلطنتی بود اکنون یکی از معروف ترین موزه های وین است که در آن آثار رافائل، رامبراند، داوینچی، مایکل آنجلو، سزان، پیکاسو و البته گوستاو کلیمت و اگون شیله نگه داری می شود. 
قصر بلویدیر شامل موزه ها و گالری های مختلفی است و آثار مهمی از گوستاو کلیمت و اگون شیله در آن نگهداری می شود. تابلوی معروف بوسه (نقاشی) اثر کلیمت در این مکان نگهداری می شود. 
از دیگر نقاط دیدنی وین می‌توان باغ وحش، قصر گلوریت، موزه تکنیک و موزه دکتر لئوپلد را نام برد.

جاذبه هاي گردشگري كشور اتريش
کاخ شون‌برون
کاخ شون‌برون (به آلمانی: Schloß Schönbrunn)‏ اقامتگاه تابستانی پادشاهان اتریش در وین پایتخت اتریش بوده‌است و اکنون یکی از آثار مهم فرهنگی این کشور است که تا سال ۱۹۶۰ بنا شده‌است. 

کاخ شون‌برون

این کاخ که بیش از ۱۴۰۰ اتاق دارد که به سبک روکوکو تزیین شده‌است یکی از جاذبه‌های مهم توریستی در وین به شمار می‌آید. کاخ‌ها و باغ‌ها نشان دهنده سلیقه‌ها، علایق و آرزوهای پادشاهان این کشور می‌باشد.

باغ
در بنای این کاخ باغ‌های وجود دارد که به سبک‌های مختلف طراحی و شکل داده شده‌است. همچنین قدیمی‌ترین باغ‌وحش موجود دنیا، در این باغ قرار دارد که در سال ۱۷۵۲ تاسیس شده‌است.

هافبرگ
قصر هافبرگ (به انگلیسی: Hofburg Palace)‏ یکی از قصرهای سلطنتی اطریش که در گذشته، مثلأ در دوره قاجار، نمسه گفته می شد. این کاخ از ۱۲۷۹ م. اقامتگاه برخی از قدرتمندترین اشخاص تاریخ اتریش ، از جمله شاهان سلسله هابزبُرگ (Habsburg) ، فرمانروایان امپراطوری اتریش-هنگری یا اطریش-مجارستان بوده است. امروزه سکونتگاه رئیس جمهور اتریش است. قصر هافبرگ ترکیبی است از بخش های مختلف چون جناح سوئیس یا قدیمی ترین بخش قصر که در قرن سیزدهم ساخته شده، استالبرگ یا اصطبل شاهی که مدتی هم گالری نقاشی و پذیرای مجموعه آرکی دوک ویلهلم ، برادر هنردوست امپراتور فردیناند سوم شد. 

هافبرگ

همین مجوعه هسته اصلی موزه تاریخ هنر ( Kunsthistorisches Museum) از سال ۱۸۸۹ به بعد شد))، آمالینبرگ ، جناح لئوپولد ، جناح سنت میکائیل و جز آن. مجسمه شاهزاده یوجین ساووی در صحن ورودی کاخ دیده می شود.

ورزشگاه ارنست هاپل
ورزشگاه ارنست هاپل (به آلمانی: Ernst-Happel-Stadion)‏ در وین اتریش، پیش از سال ۱۹۹۲ با عنوان ورزشگاه پریتر (Praterstadion) شناخته می‌شد. این ورزشگاه بین سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۱ برای دومین المپیاد کارگران ساخته شد و در سال ۱۹۹۲ به دنبال مرگ ارنست هاپل و به افتخار وی، تغییر نام داد. مسابقه نهایی رقابت‌های یورو ۲۰۰۸ در آن برگزار خواهد شد.

فوتبال 
ورزشگاه ارنست هاپل بزرگ‌ترین ورزشگاه اتریش و خانه تیم ملی فوتبال این کشور است. بازی‌های فوتبال باشگاهی محدود است به بازی‌های داخلی و مسابقات بین‌المللی که توسط یکی از تیم‌های برتر وین، یعنی اف‌کی آستریاوین و اس‌کی راپیدوین برگزار می‌شود. دلیل این کار این است که ورزشگاه‌های اصلی این دو باشگاه برای میزبانی مسابقات جام باشگاه‌های اروپا و جام یوفا بسیار کوچک هستند. شهرآوردهای داخلی بین اف‌کی آستریاوین و اس‌کی راپیدوین نیز در این ورزشگاه صورت می‌گیرد.

ورزشگاه ارنست هاپل

گنجایش ورزشگاه، فقط ۴۹٬۸۲۵ نفر است، بااین‌حال جزو ورزشگاه‌های پنج‌ستارهٔ یوفا (گنجایش +۵۰٬۰۰۰) درجه‌بندی شده و مجاز به میزبانی فینال جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا است. گنجایش صندلی‌ها برای میزبانی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ و فینال آن به ۵۳٬۰۰۸ نفر افزایش یافته است. ورزشگاه ارنست هاپل هم‌چنین ۳ بازی گروهی، ۲ بازی یک‌چهارم پایانی و یک نیمه‌پایانی را نیز میزبانی می‌کند. بیش‌ترین تعداد ثبت‌شده تماشاچی‌ها به سال ۱۹۶۰ برمی‌گردد، زمانی که اتریش با اتحاد جماهیر شوروی مسابقه داشت و ۹۲٬۷۰۶ نفر آن بازی را از نزدیک تماشا می‌کردند. گنجایش از آن موقع کم شده است.

دریاچه کنستانس
دریاچهٔ کنستانس که در آلمانی بودِنزی یا دریاچهٔ بودن (به آلمانی: Bodensee)‏ نیز نامیده می‌شود، دریاچه‌ای کوهستانی به مساحت ۵۳۹ کیلومتر مربع و هم‌مرز با کشورهای سوئیس در جنوب، آلمان در شمال و اتریش در شرق آن است. این دریاچه ۶۸ کیلومتر طول و ۲۵۲ متر عمق دارد و توسط رود راین تغذیه می‌شود. دریاچهٔ کنستانس در کنار شهر کنستانتس به دو بازوی اونترزی یا پایین‌دریاچه (به آلمانی: Untersee)‏ و اوبرلینگر زی (به آلمانی: Überlinger See)‏ تقسیم می‌شود. همچنین بدنهٔ اصلی دریاچه، اوبرزی یا بالادریاچه (به آلمانی: Obersee)‏ نامیده می‌شود.
خاک سواحل دریاچهٔ کنستانس حاصلخیز بوده و درختان میوه در آنها کشت می‌شود. همچنین ماهیگیری و شراب‌سازی از مهمترین صنایع منطقه به‌شمار می‌آید. از مهمترین شهرها و شهرک‌های اطراف دریاچه می‌توان به کنستانس، فردریش‌هافن و لیندو در آلمان، بریگنز در اتریش و رورشاخ در سوییس اشاره نمود.
دریاچه کنستانس دریاچه ای است که به وسیله رودخانه راین و در پای دامنه شمالی آلپ بوجود آمده است. دریاچه های با همین نام در کشورهای نیوزیلند و کانادا نیز وجود دارد. این دریاچه از سه توده آبی شامل اوبرس(دریاچه بالایی) آنترس(دریاچه پایینی) و سیرین که جریان کانال راین است تشکیل شده است. این دریاچه بین آلمان، سویس و اتریش در نزدیکی آلپ قرار دارد.

دریاچه کنستانس

دریاچه ابتدا در حدود 43 میلادی به وسیله جغرافیدانان آلمانی یعنی پمپی ملا در کتابش ذکر گردید. وی بیان نمود رود راین در دو دریاچه جریان دارد و نامهای لاتینی مثل لاکوس وتوس(اوبرس) و لاکوس آکرونیوس(اونتروس) را بیان نمود. این دریاچه هم چنین دریای سوابین نیز نامیده می شود . دریاچه به وسیله یخچال راین در طی دوره یخچالی ساخته شده است اما رسوبات کوه راین عمق دریاچه را کاهش داده است. سالیانه 1200 تن ماهی صید می شود ولی برخی گونه ها همانند تروت به دلیل آلودگی از بین رفته است. از نظر قانونی توافقی در بین کشورهای سویس، آلمان و اتریش در مورد مکان مرز در دریاچه وجود ندارد. در حالی که سویس دیدی در مورد قرارگیری مرز در وسط دریاچه دارد، اتریش معتقد است که دریاچه به گونه مشاع و مشترک مورد استفاده قرار گیرد. آلمان از عقاید مبهمی در این رابطه برخوردار نیست. توافق نامه های جداگانه ای در مورد ماهی گیری و حمل و نقل یا کشتیرانی انجام شده است. طبیعی است که تنش ها بالا گیرد. یکی از این موارد در رابطه با خانه های قایقی است که لنگر انداخته اند، مورد دیگر حقوق ماهیگیری در خور برگنز است. در این مورد دوم خانواده های اتریشی عقیده دارند که آن ها به تنهایی دارای حق استفاده از ماهیگیری در بخش های وسیعی از خور می باشند.

لهستان

لهستان (به لهستانی: Polska) کشوری در اروپای خاوری است. جمهوری لهستان کشوری است در مرکز اروپا، شرق آلمان، شمال جمهوری چک، جنوب منطقهٔ کالینینگراد (روسیه)، جنوب غرب لیتوانی و غرب بلاروس و اوکراین.

نمايي از شهر ورشو در شب

قوه مجریه این کشور به ترتیب رئیس جمهور، نخست وزیر و هیات وزیران است. رئیس جمهور برای مدت ۵ سال انتخاب می‌گردد که حداکثر یک رئیس جمهور می‌تواند دو دوره در این پست خدمت کند.

نام
نام این کشور در بیشتر زبان‌های اروپایی صورتی از پول (Pole) است. در زبان لاتین و برخی زبان‌های اروپای شرقی و خاورمیانه به آن صورتی از «لخ» یا «له» می گویند. لخ یا له از نام قومی می‌آید که حدود بیش از یکهزارسال پیش درسرزمین کنونی لهستان زندگی می‌کرده‌اند و به لخ (lęch) معروف بودند.

به این کشور به لیتوانیایی Lenkija به مجاری Lengyelország به ارمنی Lehastan به ترکی استامبولیpolonia به فارسی لَهستان یا لِهستان و به رومانیایی Lehia می‌گویند.

پرچم لهستان
پرچم لهستان از دو نوار با عرض برابر تشکیل شده‌است که نوار بالایی سفید و نوار پایینی سرخ است. این دو رنگ در قانون اساسی لهستان به عنوان رنگ ملی این کشور آمده‌است.

پرچم كشور لهستان

سفید و سرخ به صورت رسمی در ۱۸۳۱ به عنوان رنگ ملی انتخاب شدند. این انتخاب ریشه‌ی هرالدیک دارد و از نمادهای کشور همسود لهستان لیتوانی که بین سده‌های ۱۶ تا ۱۸ میلادی وجود داشت، برداشته شده‌است.

تاریخ
لهستان بزرگ در سال ۹۶۶ میلادی توسط میزکوی اول بنا نهاده شد که متعلق به خاندان پیاسْت بود. قبایل جنوبی لهستان، لهستان کوچک را تشکیل دادند. دو لهستان در سال ۱۰۴۷ میلادی توسط کازیمیر اول با یکدیگر متحد شدند، لهستان با یک ازدواج سلطنتی در سال ۱۳۸۶ میلادی بین دختر پادشاه لهستان و پسر پادشاه لیتوانی با این کشور ادغام شد. این دولت لهستانی - لیتوانیایی بین قرون ۱۴ تا ۱۶ میلادی به اوج اقتدار خود رسید. این دولت توانست در مقابل قدرت‌های برتر آن زمان مثل شوالیه‌های آلمانی، توتنی‌ها، روس‌ها و ترک‌های عثمانی، موفقیت‌هایی حاصل کند. فقدان یک پادشاهی نیرومند در سده ۱۸ میلادی باعث شد که ابرقدرت‌های آن زمان مثل، روسیه، پروس و اتریش بتوانند، لهستان را سه بار در سالهای ۱۷۷۲، ۱۷۹۲ و ۱۷۹۵ میلادی تجزیه و تقسیم کنند، از آن پس دوران زوال لهستان آغاز شد.

در سال ۱۹۱۸ و با به حکومت رسیدن مارشال یوزف پیلسودسکی (Marshall Józef Piłsudski) لهستان بار دیگر در اروپا عرض اندام کرد، در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ در لهستان یک نظام جمهوری برقرار گردید. در سال ۱۹۱۹، پیانیست و میهن پرست مشهور، ایگناس پادورسکی (Ignace Paderewski) نخست وزیر لهستان شد.

در سال ۱۹۲۶ پیلسودسکی در یک کودتا قدرت کامل را از آن خود کرد و تا زمان مرگش در ۱۲ می۱۹۳۵ در لهستان یک حکومت دیکتاتوری برقرار نمود. در سال ۱۹۳۹ و پس از جنگ جهانی اول پیمان محرمانهٔ عدم تجاوز بین هیلتر (آلمان) و استالین (شوروی)، موسوم به پیمان مولوتوف - روبین تروپ امضا شد و این دو کشور لهستان را به طور مخفیانه بین خود تقسیم نمودند و با هم قرار گذاشتند که شوروی از شرق و آلمان از غرب لهستان را اشغال کنند، در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ همین اتفاق هم افتاد و شوروی و آلمان از شرق و غرب لهستان را اشغال کردند، و معاهدهٔ تقسیم لهستان در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹ به امضای دو طرف رسید. والدیسلاو رازکیویس (Władysław Raczkiewicz) رهبر تبعیدی لهستان که به فرانسه تبعید شده بود در تبعید یک حکومت تشکیل داد، پس از شکست و اشغال فرانسه در سال ۱۹۴۰، رازکیویس به لندن نقل مکان کرد. در ژوئن ۱۹۴۱، ارتش هیلتر با نادیده گرفتن پیمان خود با شوروی به این کشور حمله برد، در جریان این حمله کلیهٔ خاک لهستان به اشغال نازی‌ها درآمد.

در دوران اشغال لهستان، نازی‌ها تلاش داشتند تا ریشه‌کنی فرهنگ لهستانی، فرهنگ نازیستی را جایگزین آن کنند. با پیشروی ارتش شوروی به سمت ورشو، لهستانی های این شهر علیه اشغالگران نازی شورش کردند که به شورش ورشو مشهور هست. هدف این شورش این بود که اداره ورشو و لهستان پس از خروج آلمانی ها در دست لهستانی ها بماند. ارتش شوروی که از این شورش مطلع شده بود، از پیش روی به سوی ورشو بازایستاد و ارتش آلمان توانست این قیام را سرکوب کند. تنها کمکی که به شورشیان شد، به صورت مرسوله های هوایی بریتانیایی بود. ارتش آمریکا از ارسال محموله کمک رسانی به لهستانی ها خودداری کرد و شوروی نیز اجازه نداد که بریتانیایی هااز فرودگاههای تحت کنترل شوروی در عملیات کمک رسانی استفاده بکنند.

دولت در تبعید لهستان در سال ۱۹۴۴ جایگزین حکومت کمونیستی شد که توسط شوروی در لهستان روی کار آمده بود، آنها پس از آزاد سازی شهر لوبلین واقع در شرق لهستان از دست کمونیست‌های وابسته به شوروی به این شهر رفته و در آنجا «دولت موقت لهستان» را تشکیل دادند. تعدادی از اعضای سابق دولت لهستان در تبعید (لندن) نیز به دولت لوبلین پیوسته و دولت وحدت ملی لهستان را پایه گذاری کردند. بلافاصله بریتانیا و آمریکا این دولت را به رسمیت شناختند، در ۲ آگوست ۱۹۴۵ در برلین، هری ترومن رئیس جمهور آمریکا، جوزف استالین رهبر شوروی کمونیست و کلمنت آتلی نخست وزیر بریتانیا برای تعیین مرزهای غربی لهستان وارد عمل شدند. آنها امتداد رودهای اودر و نیسه را مرز بین لهستان و غرب تعیین کردند (این مرز سرانجام به وسیلهٔ آلمان غربی در امضای پیمان عدم تجاوز در ۷ دسامبر ۱۹۷۰ پذیرفته شد). همچنین در ۱۶ اگوست ۱۹۴۵ لهستان مرزهای خود را با شوروی تعیین کرد. قانون اساسی جدید در سال ۱۹۵۲ از لهستان یک نظام دموکراتیک خلق که به نوعی تاثیر پذیری از شوروی بود، ساخت. در سال ۱۹۵۵ لهستان به عضویت پیمان ورشو درآمد و همچنین سیاست خارجی لهستان کاملاً مطابق و الگو برداری شده از شوروی بود.

سیاست
والدیسلاو گومولکا (Władysław Gomułka) در سال ۱۹۵۶ به عنوان رهبر حزب کارگران متحد (کمونیست) لهستان انتخاب شد، او خط فکری استالینیسم را تقبیح نموده و بسیاری از استالینیست‌ها را از کشور اخراج کرد، گومولکا تلاش کرد روابط خود را با کلیسا بهبود بخشد، او همچنین بسیاری از مزارع اشترانیققا منحل کرد و مالکیت خصوصی را ترویج نمود.

پس از اضمحلال شوروی سوسیالیست دوران حکومت کمونیست‌ها بر لهستان نیز به پایان رسید. لهستان به همراه چک و مجارستان در سال ۱۹۹۹ به عضویت ناتو درآمد. در آغاز جنگ عراق لهستان همواره یار وفادار آمریکا بود، لهستان در قالب نیروهای چندملیتی در عراق، ۲۰۰ سرباز به این کشور گسیل داشت. در آوریل ۲۰۰۵ لهستان اعلام نمود تا پایان این سال کلیهٔ نظامیان خود مستقر در عراق را از این کشور خارج می‌کند.

در ۱ مارس ۲۰۰۴ میلادی لهستان به اتحادیهٔ اروپا پیوست، در ۲ مه همین سال لسزاک میلر (Leszek Miller) از سمت خود استعفا داد، زیرا محبوبیت او به علت فساد گسترده و افسار گسیخته و همچنین ادامهٔ آشفتگی اقتصادی این کشور به کمتر از ۱۰ ٪ رسیده بود، مارک بلکا (Marek [Belka http://fa.wikipedia.org/wiki/بلکا][) وزیر پیشین دارایی لهستان جایگزین او شد. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۵ لچ کاسزینسکی (Lech Kaczyński) از حزب محافظه کار رئیس جمهور جدید لهستان معرفی و جایگزین آلکساندر کواسنیوسکی (Aleksander Kwaśniewski) از حزب کمونیست شد، کازیمیرز مارسینکیویسز (Kazimierz Marcinkiewicz) نیز به سمت نخست وزیر منصوب شد. در ژوئیه ۲۰۰۶ رئیس جمهور لهستان، نخست وزیر مارسینکیویسز را برکنار و برادر دو قلوی خود، یاروسلاو کاسزینسکی (Jarosław Kaczyński) که رهبر حزب قانون و عدالت بود را به عنوان نخست وزیر جدید لهستان منصوب کرد. یاروسلاو، نخست وزیر به علت داشتن حمایت برادرش که رئیس جمهور بود از هیچ اعمال خلافی فرو گذار نکرد و این امر دست او را برای اختلاس‌های کلان اقتصادی باز گذاشت، رسوایی‌های اقتصادی بی شماری که یاروسلاو در طی دوران نخست وزیری اش مرتکب شد، پارلمان لهستان را وادار کرد که دیگر سکوت نکند، همچنین او نام حزبش «قانون و عدالت» را نیز با اعمال خلاف قانونش زیر سوال برده بود. پارلمان سرانجام در آوریل ۲۰۰۷ رای به عدم صلاحیت یاروسلاو کاسزینسکی داد، این بار برادرش نیز نتوانست کاری برایش انجام دهد، رئیس جمهور لچ کاسزینسکی در سپتامبر ۲۰۰۷ حکم عزل همزادش را صادر نمود، و در نوامبر ۲۰۰۷ دونالد توسک (Donald Tusk) را به عنوان نخست وزیر جدید لهستان انتخاب کرد، امروزه مهمترین دغدغهٔ سیاست خارجی لهستان برپایی سامانهٔ دفاع ضد موشکی آمریکا در خاک این کشور است که با مخالفت شدید روسیه همراه شده‌است.

نوع حکومت لهستان، جمهوری چندحزبی است که دارای دو مجلس قانون‌گذاری است. از دسامبر ۲۰۰۵، رئیس جمهور کشور، لخ کاچینسکی، و نخست وزیر آن، دونالد توسک است.

جغرافیا
پایتخت لهستان شهر ورشو (Warsaw)، با جمعیت ۱٫۷۰۷٫۹۸۱ نفری (طبق سرشماری سال۲۰۰۸) بزرگترین شهر این کشور محسوب می‌شود. این کشور دارای قدمت تاریخی است.

مساحت آن ۳۱۲۶۸۵ کیلومتر مربع است که در رده شصت و هشتم کشورهای جهان قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۹۷ جمعیتی بالغ بر ۳۸۸۰۲۰۰۰ نفر را دارا بود که بدین ترتیب در رده بیست و نهم کشورهای جهان قرار می‌گرفت.

از مهمترین شهرهای لهستان می‌توان به، ووج ۷۹۰ هزار نفر، کراکوف ۷۵۸ هزار نفر، وروسواو ۶۴۰ هزار نفر، پوزنان ۵۷۸ هزار نفر، گدانسک ۴۶۱ هزار نفر، ووج، اشچچین، کاتوویتساشاره کرد.

جنوب لهستان را کوه‌های کارپات دربر گرفته‌اند، رودهای اودر (Oder) و نیسه (Neisse) هم نیز در غرب لهستان جریان دارند، از جمله رودهای مهم لهستان می‌توان به، ویستولا (Vistula)، وارتا (Warta) و باگ (Bug) اشاره کرد که نقش مهمی در تجارت لهستان ایفا می‌کنند. بلندترین نقطهٔ لهستان، کوه ریسی (Rysy) با ارتفاع ۲۴۹۹ متر می‌باشد که در جنوب لهستان و هم مرز با اسلوواکی در میان کوهستان کارپات قرار دارد.

اقتصاد
واحدهای پول این کشور عبارت است از: زلوتی = ۱۰۰ گروش = ۳۳۰۰ ریال

مهمترین صادرات لهستان را، ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل، خواربار و حیوانات زنده و فراورده‌های کشاورزی تشکیل می‌دهند.

مردم
۹۶ ٪ نژاد مردم لهستان را، لهستانی‌ها، ۱ ٪ را آلمانی، ۱ ٪ را بلاروس‌ها و ۱ ٪ را نیز اوکراینی‌ها تشکیل می‌دهند، همچنین دین ۹۰ ٪ لهستانی‌ها، کاتولیک، ۱ ٪ ارتدکس و ۱ ٪ نیز پروتستان می‌باشد. زبان لهستانی، زبان رسمی کشور لهستان است. نژادهای زیر در لهستان به چشم می‌خورد:

۱- لهستانی ۹۸٫۷ درصد

۲- اوکراینی ۶ درصد

۳- آلمانی ۰٫۴ درصد

۴- بلاروسی ۰٫۱ درصد

در مورد مذاهب موجود در این کشور می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: 

۱- کاتولیک ۹۵ درصد

۲- ارتودوکس ۲٫۳ درصد

۳- پروتستان ۰٫۴ درصد

تقسيمات كشوري
اشنايي با برخي شهرهاي كشور لهستان

ورشو
وَرشَو (به زبان لهستانی Warszawa تلفظ وَرشاوا) نام پایتخت کشور لهستان می‌باشد. این شهر همچنین بزرگ‌ترین شهر لهستان می‌باشد.این شهر ۵۱۶٫۹ کیلومتر مربع گستردگی و بر پایه سرشماری سال ۲۰۱۰ ۱٫۷۱۶٫۰۰۰ تن جمعیت داشته‌است. ورشو دهمین شهر بزرگ اتحادیه اروپا به لحاظ جمعیت می باشد.ورشو از جمله شهرهایی است که در رویدادهای جنگ جهانی دوم بشدت آسیب دید.

ورشو

در پی قیام ورشو در سال ۱۹۴۴ میلادی، به دستور آدولف هیتلر، پیشوای آلمان نازی، ورشو مورد حملات همه‌جانبه زمینی و هوایی ارتش آلمان قرار گرفت و ۹۵ درصد شهر با خاک یکسان شد. بر اثر این حملات بیش از ۲۰۰ هزار نفر از اهالی ورشو کشته‌شدند.

تاریخچه
سابقه سکونت مستمر در شهر ورشو به حدود قرن نهم میلادی باز می‌گردد که بروندو نام داشت.چند قرن بعد در همان نزدیکی منطقه ای مسکونی بنام جازداو پدید آمد.پس از متروک شدن جازداو شهر وارزاو یا همان ورشو امروزی در حدود قرون سیزدهم میلادی ایجاد شد.رشد و ارتقاء کیفی و اقتصادی شهر ورشو به قرن چهاردهم و پانزدهم باز می گردد که تا به امروز از شهرهای مهم و با نفوذ باقی مانده‌است.ورشو اوایل قرن شانزدهم زیرنظر کنفدراسیون ورشو قرار گرفت و در همین دوران نخستین انتخابات آزاد در این شهر برگزار شد.در نیمه نخست قرن هفدهم ورشو توسط سه قوم مختلف سوئدی, ترانسیلوانیایی و براندنبوری محاصره شد.در سال 1700 با پایان پذیرفتن جنگ بزرگ شمال میان روس ها و ممالک اروپایی شهر ورشو رشد چشمگیر یافت و به سرعت به یکی از مراکز مهم سرمایه‌داری اروپا تبدیل شد.در همین دوران ورشو به یکی از مراکز مهم هنری, فرهنگی اروپا تبدیل شد و بهمین جهت لقب پاریس شرق اروپا را گرفت.در اواخر قرن هجدهم ورشو در کنترل پادشاهی پروسیا در آمد و در اوایل قرن نوزدهم توسط ناپلئون بناپارت آزاد شد.دانشگاه ملی ورشو در سال ۱۸۱۶ پایه‌گذاری شد.در سال ۱۸۳۱ ورشو توسط قوای روسیه تزاری اشغال شد.در 27 فوریه 1861 اعتراضاتی توسط اهالی ورشو بر ضد حاکمیت روس رخ داد که به کشته شدن پنج نفر از اهالی این شهر انجامید.بدنبال این حکومت زیرزمینی لهستان در ورشو ایجاد شد که تا دوسال دوام آورد.در اواخر قرن نوزدهم در سرشماری در شهرهای روسیه ورشو با 626,000 نفر جمعیت پس از سنت پترزبورگ و مسکو سومین شهر تحت حاکمیت روسیه معرفی شد.در پی جنگ جهانی اول ورشو از حاکمیت روسیه خارج و پایتخت لهستان شد.درگیری‌ها و شورش های شهری به برقراری حکومت سرخ کمونیستی در این کشور منجر شد که در پی انقلاب بلشویکی مردم لهستان بود.در جنگ جهانی دوم نیز این شهر بشدت آسیب دید و تا سال 1943 تحت کنترل آلمان نازی باقی مانده بود.در سال ۱۹۴۴ ورشو پس از مبارزات طولانی تحت کنترل ارتش سرخ درآمد.هم زمان دولت موقت لهستان نیز از انگلستان به قوای ملی خود در کشور پیغام می فرستاد.عمده تلاش آن‌ها بر این بود که پس از در هم شکست قوای نازی روس ها زودتر از لهستانی های بومی بر این سرزمین مسلط نگردند.شهر در نهایت توسط ارتش سرخ روسیه از نازی ها پس گرفته شد.تخمین زده می‌شود در دوران جنگ جهانی دوم بین ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در ورشو کشته شده‌باشند.

جغرافیای ورشو
شهر ورشو در فاصله سیصد کیلومتری منطقه کوهستانی کاراپاتیان و ۲۶۰ کیلومتری دریای بالتیک واقع شده است.آب و هوای شهر سرد و ارتفاع آن از سطح دریا قریب به یکصد متر است.تپه های زیادی در اطراف شهر واقع شده که پوشیده از جنگل بوده و بیش از یکصد و چهل متر ارتفاع ندارند.زمستان ها سرد و فصل گرم هوای معتدل دارد.بارندگی سالانه 495 میلی‌متر است و بهترین فصول سال از نظر آّ و هوا فصول پاییز و بهار هستند.شهر ورشو به یازده حوزه شهری مجزا تقسیم می‌شود که هر کدام شرایط جداگانه خود را دارند.همچنین ورشو مرکز یک شهرستان با نوزده منطقه تابعه است که هرکدام ادارات و تشکیلات جداگانه خود را دارند.

حمل و نقل
شرایط حمل و نقل در ورشو بسیار مناسب است.راه های این شهر از کیفیت بالایی برخوردارند و از انواع تقاطع‌های غیر هم‌سطح, پل های روگذر و زیرگذر و اتوبان ها بهره می برد.شهر ورشو مجهز به سامانه متروی شهری می‌باشد که دارای ۲۱ ایستگاه بوده و ۲۳ کیلومتر را پوشش می دهد.تمامی قطارهای این سامانه ساخت کشور روسیه هستند.کل مسیرهای خودرویی شهری ورشو نیز حدود ۲٬۶۰۳ کیلومتر است.فرودگاه ورشو بسیار بزرگ و فعال است و در سال 2007 بیش از 9,268,551 از پروازهای آن استفاده نمودند.شمار پروازهای روزانه بین المللی فرودگاه ورشو بیش از یکصد پرواز روزانه است.

بیدگوشچ

بیدگوشچ ( آوا راهنما·اطلاعات) (به لهستانی: Bydgoszcz) (به آلمانی: Bromberg)‏ (به لاتین: Bydgostia)‏ یکی از شهرهای شمالی لهستان است.

بیدگوشچ

جمعیت این شهر در ژوئن سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۳۵۸٬۰۲۹ نفر بوده که از این‌جهت به‌عنوان هشتمین شهر بزرگ لهستان شناخته می‌شود.

بیاویستوک
بیاویستوک ( آوا راهنما·اطلاعات) (به لهستانی: Białystok) بزرگ‌ترین شهر شمال شرقی لهستان و دومین شهر پرتراکم این کشور است. این شهر در نزدیکی مرز لهستان و بلاروس قرار گرفته‌است. جمعیت بیاویستوک در ژوئن سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۲۹۴٬۳۹۹ نفر بوده‌است.

بیاویستوک

شچچین
شچچین (به لهستانی: Szczecin) شهری در شمال غربی کشور لهستان است. این شهر یکی از بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای این کشور به شمار می‌آید. جمعیت این شهر ۴۰۷۸۱۱ نفر و مساحت آن ۳۰۱ کیلومتر مربع می‌باشد.

شچچین

پوزنان
پوزنان (به لهستانی: Poznań) یکی از شهرهای بزرگ و مهم لهستان است که در غرب این کشور، در نزدیکی مرز لهستان و آلمان واقع شده‌است.

پوزنان

جغرافیا
این شهر از نظر جمعیت پنجمین شهر لهستان می‌باشد (طبق آمار سال ۲۰۰۷ جمعیت آن ۵۶۴.۹۵۱ نفر می‌باشد، که ۵۴٪ از آن را زنان تشکیل می‌دهند).

ووج
ووج (در فارسی لودز هم نوشته شده است) یکی از شهرهای لهستان که در نواحی مرکزی و در نزدیکی ورشو واقع است.

نمایی پانورامیک از شهر وودژ

لوبلین
لوبلین ( آوا راهنما·اطلاعات) (به لهستانی: Lublin) (به اوکراینی: Люблін) مرکز استان لوبلین و نهمین شهر بزرگ لهستان است. جمعیت این شهر در ژوئن سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۳۵۰٬۳۹۲ نفر بوده‌است.

لوبلین

لوبلین بزرگ‌ترین شهر لهستان در شرق رودخانهٔ ویستولا به‌شمار می‌رود. این شهر نامزد عنوان پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۶ شده‌است.

وروتسواف
وروتسواف (به لهستانی: Wrocław) شهری در جنوب غربی لهستان است. در گذشته بخشی از آلمان، اتریش و ... بوده‌است. جمعیت آن در ژوئن ۲۰۰۹ برابر با ۶۳۲٬۲۴۰ نفر بوده‌است که به این ترتیب چهارمین شهر پر جمعیت لهستان به‌شمار می‌رود.

وروتسواف

این شهر یکی از گرمترین شهرهای لهستان است. میانگین دمای سالانه ۹٫۸ درجه سانتی‌گراد است. دما در سردترین ماه به میانگین -۰٫۵ درجه و در گرمترین ماه به میانگین ۱۹٫۹ درجه سانتی‌گراد می‌رسد.

وروتسواف سومین شهر دانشگاهی لهستان بوده و ۱۳۵٬۰۰۰ دانشجو در ۳۰ کالج و ۷٬۴۰۰ کارمند دارد.

کراکوف
کراکوف (به لهستانی: Kraków) یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین شهرهای کشور لهستان است.

کراکوف

جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۸ برابر با ۷۵۶٬۴۴۱ نفر بوده است.

کاتوویتس
کاتوویتس (به لهستانی: Katowice) نام شهری صنعتی در جنوب لهستان است با جمعیتی در حدود ۳۲۱٬۰۰۰ نفر. ورشو (پایتخت لهستان) در ۲۶۰ کیلومتری شمال شرق این شهر قرار دارد.

کاتوویتس

این شهر بین سال‌های ۱۹۵۶ - ۱۹۵۳ توسط دولت کمونیست لهستان به استالینوگراد تغییر نام داده شده بود.

کاتوویتس شهری دانشگاهی است و مراکز متعدد آموزشی و چند دانشگاه در این شهر مستقر هستند.


برخي جاذبه هاي گردشگري كشور لهستان

معدن نمک ويليچکا
«معدن نمک ويليچکا» در نزديکي شهر «کراکوف» قرار داشته که يکي از قديمي‌ترين معادن نمک در حال کار جهان است. اين معدن که از قرن سيزدهم ميلادي تا سال 2007 به صورت مداوم در حال توليد نمک بوده بيش از 300 کيلومتر طول داشته و به لطف ده‌ها مجسمه و يک صومعه که در بدنه صخره‌هاي کوهستاني آن ايجاد شده يکي از مهم‌ترين جاذبه‌هاي گردشگري کشور لهستان به شمار مي‌رود. گردشگران مي‌توانند مناطق مختلفي همچون اتاقي بزرگ با ديوارهاي نمکي، درياچه‌اي زيرزميني و نمايشگاه‌هايي از تاريخ معدن نمک را در اين مکان تماشا کنند. در حدود 1.2 ميليون نفر سالانه از اين معدن بازديد مي‌کنند.

معدن نمك ويليچكا

شهر باستاني تورن
شهر تاريخي «تورن» همراه با بناها و معماري‌هاي قرون وسطي خود يکي از مناطقي است که در فهرست ميراث جهاني به ثبت رسيده است. نماي قرون وسطايي اين شهر درکنار تعداد بيشماري از بناهاي سبک گوتيک آن شامل «سالن شهر»، «کليساها» و «خانه‌هاي شهري» همچنان زيبايي خود را حفظ کرده اند. 

تورن

شهر «تورن» زادگاه «نيوکلاس کوپرنيک» سياح معروف قورن وسطي نيز مي‌باشد. «تالار» اين شهر باستاني در قرن سيزدهم بنا شده و يکي از زيباترين تالارهاي شهري در اروپاي مرکزي به شمار مي‌رود. بقاياي اين شهر قلعه‌اي و مخصوصا برج‌هاي ديدباني آن از جاذبه‌هاي گردشگري اين شهر است.

قلعه مالبورک
اين قلعه توسط «شواليه‌هاي توتونيک» که از گروه فرماندهان کاتوليک رومي درزمان جنگ صليبي بودند، ساخته شد. 

قلعه مالبورک

اين قلعه يکي از بزرگترين قلعه‌هاي جهان از نظر فضا و محيط به شمار مي‌رود. اين قلعه که در سال 1406 بنا شد در زمان خود يکي از بزرگترين قلعه‌هاي خشتي عصر گوتيک بوده است. بازديد کنندگان علاوه بر بازديد قلعه مي‌توانند از موزه آن که در فهرست ميراث جهاني به ثبت رسيدند ديدن کنند.

قلعه واول و کليساي جامع کراکوف
«قلعه عصر گوتيک»، آخرين مقر سلطنتي شاهان لهستان، در قرن يازدهم ميلادي ساخته شد. اين قلعه همچنين از بناهاي مختلفي که در دوره‌ها و عصرهاي گوناگون ساخته و در محوطه مرکزي قلعه قرار گرفته‌اند تشکيل شده است.

 در قرن شانزدهم ميلادي گروه‌هاي مختلفي از بهترين هنرمندان داخلي و خارجي همچون معماران ايتاليايي، مجسمه‌سازان و طراحان آلماني براي تزيين و بازسازي اين قلعه و تبديل آن به يکي از کاخ‌هاي زيباي عصر رنسانس دعوت شدند.

قلعه واول و کليساي جامع کراکوف

 اين قلعه در فاصله‌اي کوتاه پس از حضور هاين هنرمندان به الگويي از سکونتگاه‌هاي مجلل در اروپاي مرکزي و شرقي تبديل شد. «کليساي جامع واول» که همچنين معروف به کليساي سنت استانيسلاو و واکلاف است، از جمله کليساهاي «تالار واول» بوده که همچنين محل تاج‌گذاري هميشگي شاهان لهستاني به شمار مي‌رفته است.

کانال البلاگ
«کانال البلاگ»، کانالي به طول 80 کيلومتر است که صدها درياچه در شمال شرقي لهستان را به يکديگر متصل مي‌کند. اين کانال که در قرن نوزدهم ساخته شده هنوز هم يکي از برجسته‌ترين معماري‌هاي عصر فناوري جهان به شمار مي‌رود.

کانال البلاگ

 اين کانال همچنين در فهرست ميراث جهاني يونسکو نيز به ثبت رسيده است. کشتي‌هاي کوچک با قدرت جابه‌جايي 50 تن از اين کانال عبور مي‌کنند. از نکات ويژه و برجسته اين کانال استفاده از بالابرها و نوعي سيستم هوشمند در شيبدارکردن سطوح است که منجر به اختلاف سطح در آب براي عبور کشتي‌ها مي‌شود.

 اين کانال در حال حاضر اغلب به عنوان مکاني سرگرم کننده وبراي اهداف توريستي مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

ژاموشک
شهر «ژاموشک» يکي از شهرهاي زيباي عصر رنسانس است که در جنوب شرقي لهستان قرار دارد.

 اين شهر تاريخي همراه با طراحي‌هاي منحصر به فرد دوره رنسانس خود و معماري‌هاي زيبا از مناطقي است که در فهرست ميراث جهاني يونسکو به ثبت رسيده است.

ژاموشک

 اين شهر طبق يک نظريه ايتاليايي با موضوع «شهر ايده‌آل» تاسيس شده اما سنت‌هاي شهري مخصوصي همچون گالري‌هاي دالان دار، در ميادين اطراف آن ساخته شده اند. اين شهر را مي‌توان همچنين نمونه‌اي واضح و روشن از بدعت در طراحي شهري دانست.

ميدان بازار کراکوف و شهر باستاني
مهمترين ميدان بازار شهر تاريخي «کراکوف» به نام «رينک گلوني» مرکز اين شهر را تسخير کرده است. اين ميدان که در حدود 40 هزار متر مربع مساحت دارد يکي از بزرگترين ميادين قرون وسطي در اروپا به شمار مي‌رود در قرن سيزدهم ميلادي بنا شده است.

ميدان بازار کراکوف

 اطراف اين ميدان را خانه‌هايي تاريخي، کاخ‌ها و کليساهاي مختلفي دربرگرفته اما مهمترين جاذبه گردشگري اين شهر تالار پارچه با «سوکينيس» نام دارد که يکي از مراکز اصلي تجارت بين‌المللي اروپا در قرون وسطي به شمار مي‌رود

هلند

هُلند (به هلندی: Nederland (تلفظ: نــِیدِرلانت)، به انگلیسی: The Netherlands و Holland) کشوری است کوچک از قلمروهای پادشاهی هلند در شمال غربی اروپا با شانزده و نیم میلیون جمعیت که بیشترشان مسیحی پروتستان هستند. 
جمعیت مسلمانان هلند نزدیک به یک میلیون نفر است. پایتخت هلند شهر آمستردام است، اما به منظور تمرکززدایی بسیاری از وزارتخانه‌ها و سفارتخانه‌ها در شهر لاهه یا پیرامون آن مستقر شده‌اند. هلند بخش اصلی و اروپایی پادشاهی هلند (به زبان هلندی: Koninkrijk der Nederlanden کُنینک‌رَیک دِر نِیدِرلاندِن) بشمار می‌رود که جزایری را در آمریکای مرکزی نیز شامل می‌شود. هلند از شرق با آلمان همسایه‌است و از جنوب با بلژیک و از غرب نیز از طریق دریا با بریتانیا. بندر روتردام دومین شهر بزرگ هلند است و از نظر مساحت و تعداد اسکله‌هایی که دارد، بزرگ‌ترین بندر اروپا نیز به شمار می‌رود.
۲۵ درصد از زمین‌های کشور هلند پایین‌تر از سطح دریای آزاد قرار دارد و ۲۱ درصد از جمعیت آن در این مناطق زندگی می‌کنند. حدود ۵۰ درصد از زمین‌های هلند نیز ارتفاعی کمتر از یک متر از سطح دریا دارد. به این خاطر است که نام این کشور در زبان هلندی Nederland به معنی «سرزمین پست» (فروبوم) است و نامی که بسیاری زبان‌های دیگر برای این کشور به‌کار می‌برند هم همین معنی را می‌دهد. 
هلند را در آلمانی Niederlande، در انگلیسی the Netherlands، در کرواتی Nizozemska، در فرانسوی Les Pays-Bas، در ایتالیایی Paesi Bassi، در فنلاندی Alankomaat و در اسپانیایی Países Bajos می‌نامند که همگی در این زبان‌ها به معنی «سرزمین پست» است.
واژه هلند که در زبان فارسی و هم‌چنین انگلیسی و عربی و بسیاری زبان‌های دیگر برای این کشور به‌کار می‌رود در اصل نام منطقه‌ای از این کشور بوده (مقایسه شود: پارس/ایران) که برای اشاره همه کشور به‌کار رفته است. واژه هلند Holland در زبان هلندی میانه به شکل holtland بود و معنی آن «سرزمین چوب» است.

پرچم پادشاهی هلند
پرچم پادشاهی هلند برای اولین بار در 01937-02-19 ۱۹ فوریه ۱۹۳۷ به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم ملی و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.

پرچم كشور هلند

اقتصاد
تولید ناخالص داخلی هلند (نه تولید ملی) در سال ۲۰۰۶ بیش از پانصد میلیارد یورو بوده‌است و نرخ رشد اقتصادی در همین سال نزدیک به ۳ درصد بوده‌است. رشد تورم در هلند از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ بطور میانگین حدود دو درصد گزارش شده‌است. نرخ بیکاری در دورهٔ مشابه حدود دو درصد بوده‌است (۴۰۰ هزار نفر و کمتر).
هلند در پرورش و تجارتِ گُل مقام اول را در جهان داراست. دامداری و کشاورزی نیز از پایه‌های اقتصاد هلند محسوب می‌شود. هلندی‌ها علیرغم کوچکی کشورشان سهم بزرگی در تجارت و بانکداری جهانی دارند. ایالات متحدهٔ آمریکا یکی از بازارهای اصلی هلند است و کشورهای اتحادیه اروپا مهم‌ترین شرکای تجاری آن هستند. بیش از نیمی از سهام شرکت نفتی- گازی شل را هلند در اختیار دارد و مابقی را بریتانیا. این شرکت که بخش هلندی آن به رویال داچ شل معروف است در زمینهٔ استخراج و تجارت نفت و گاز در سراسر جهان از جمله ایران فعالیت می‌کند. هلند خود نیز دارای ذخایر گاز طبیعی است و بخش از آن را صادر می‌کند. کشتی سازی و صنایع شیمیایی از دیگر صنایع مادر در هلند هستند. از شرکتهای بزرگ هلندی می‌توان به فیلیپس (صنایع الکترونیک) و هاینکن (یکی از عمده‌ترین تولید کنندگان آبجو در جهان) اشاره کرد. واحد پول هلند پیش از تبدیل به یورو، فلورن یا گیلدر هلندی بود.

سیاست
حکومت هلند پادشاهی مشروطه‌است که در آن شاه یا ملکه نقش چندان تعیین کننده‌ای در سیاست ندارد و بیشتر نماد وحدت ملی است. ملکهٔ فعلی هلند بئاتریکس نام دارد و پسر او آلکساندر ولیعهد است. دو مجلس نمایندگان در این کشور وجود دارد و حزب دارای بیشترین رأی در انتخابات پارلمانی نخست وزیر را برمیگزیند و دولت را تشکیل می‌دهد. او مهم‌ترین مقام سیاسی کشور شناخته می‌شود. احزاب دموکرات مسیحی، سوسیال دموکرات (کار)، سوسیالیست، حزب سبزها و لیبرال از احزاب عمده در این کشور هستند. طی چند سال اخیر و بخصوص در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۰ حزب آزادی (راست افراطی به رهبری خیرت ویلدرس) صندلی‌های بیشتری در مجلس هلند بدست آورده و ممکن است در دولتِ آتی به رهبری لیبرالها VVD حضور داشته باشد. تعداد قابل توجهی از نمایندگان مجلس هلند را شهروندان مهاجر ترک تبار و مراکشی تبار تشکیل می‌دهند. از ایرانیان مقیم هلند نیز «فرح کریمی» به نمایندگی از حزب سبزها در مجلس هلند حضور داشته‌است.
جریانِ راست گرای افراطی در هلند از جمله به خاطر رشد تعداد مهاجران در این کشور، در دههٔ حاضر قدرت گرفت که نتیجهٔ آن ورود احزابی چون ال‌پی‌اف (فهرست پیم فورتاین) به پارلمان و دولت بود. با کشته شدن پیم فُرتاین بدست یک هلندی، او و بعد حزب اش از صحنهٔ سیاست حذف شدند و خیرت ویلدرس با «حزب آزادی» طرفداران او را به سوی خود جلب کرد و وارد پارلمان شد. ویلدرز مخالفِ حضور مسلمانان در هلند است چرا که اسلام را یک تهدیدِ رو به گسترش می‌داند که باید جلوی آن را گرفت. قتل فیلمساز هلندی تئو فان خُخ (ون گوگ) توسط یک مراکشی در سال ۲۰۰۴ به حزبِ ضداسلامیِ ویلدرس کمک کرد تا وارد پارلمان بشوند.
در فروردین ۱۳۸۷ نمایش فیلم کوتاهی از خیرت ویلدرس بنام فتنه مخالفت‌های زیادی در هلند و خارج از این کشور برانگیخت. او در این فیلم قرآن و مسلمانان را مروج خشونت می‌داند. نخست‌وزیر پیشین دولت هلند، یان پیتر بالکنِِنده که از حزب دموکرات مسیحی است این فیلم را محکوم کرد. بر خلاف نگرانی‌ها، مسلمانان هلند خشونتی بر علیه این فیلم نشان ندادند و از روش‌های قانونی برای اعتراض به آن استفاده کردند. رسانه‌های دولتی هلند آگاهانه به مسلمانان میدان دادند تا مخالفت هایشان را ابراز کنند.
هلند عضو قدیمی اتحادیهٔ اروپا و همچنین عضو پیمان نظامی ناتو است. دولت هلند از حملهٔ آمریکا به افغانستان و عراق پشتیبانی کرد و هم اکنون در افغانستان نیرو دارد. اما این نیروها در سال ۲۰۱۰ افغانستان را ترک خواهند کرد (در نتیجهٔ اختلاف نظرهای احزاب اصلی که حتی به انحلال کابینه در هلند انجامید.)
هلند همراه با بلژیک و لوکزامبورگ، بنِلوکس را تشکیل می‌دهند. این نام یک پیمان همکاری منطقه‌ای بین این سه کشور است و از ترکیب نخستین حروف نام این کشورها ساخته شده‌است و این پیمان مادر پیمان اروپای یکپارچه‌است.

حکومت
حكومت هلند سلطنت مشروطه است. پارلمان هلند متشكل از دو مجلس است. مجلس اول با 75 عضو، براي دوره‏اي شش ساله از سوي 12 شوراي محلي انتخاب مي‏شود. نيمي از اعضاء هر سه سال بازنشسته مي‏گردند. مجلس دوم با 150 عضو براي دوره‏اي چهارساله تحت نظام تعيين تعداد نمايندگان به نسبت جمعيت هر منطقه با رأي تمامي افراد بالغ انتخاب مي‏شود. پادشاه شخصي را به نخست‏وزيري انتصاب مي‏كند كه از پشتيباني اكثريت در پارلمان برخوردار باشد. نخست‏وزير نيز شوراي وزيران ( كابينه ) را انتصاب مي‏كند كه به پارلمان پاسخگوست.  احزاب مهم سياسي عبارتند از :1- حزب دموكرات مسيحي 2- حزب كارگر 3- حزب خلق براي آزادي و دموكراسي (ليبرال) 4- حزب دموكراسي 66، 5 - حزب اصلاح‏شدة سياسي ( كالوني ) 6- حزب سياسي دموكراتهاي اصلاح شده 

جغرافیا
هلند در واقع یک دلتای سرسبز است که رودخانه‌هایی چون راین از میان آن می‌گذرد. از این رو هلند کوه ندارد و ارتفاع بلندترین تپه در جنوب این کشور ۳۲۲ متر بیشتر نیست. خاک هلند بیشتر ماسه‌ای ست.
 بخش‌های وسیعی از سرزمین هلند را کشتزارها و چراگاه‌های سرسبز تشکیل می‌دهند و دریاچه هاو نهرها و جنگلهای طبیعی و مصنوعی در آن به وفور یافت می‌شود. هلند سرزمینی پر باران است با زمستانهای طولانی و تابستانهای کوتاه و ملایم. بادهای تند بخصوص در مناطق ساحلی از ویژگیهای جوی آن است و سیلابهای موسمی تهدیدی همیشگی اما کنترل شده برای این سرزمین کوچک محسوب می‌شوند.

تصویر ماهواره‌ای از کشور هلند، سال ۲۰۰۰

 مهار آب دریا و رودخانه‌ها همواره یکی از چالش‌های هلند بوده‌است و آنها در این کار و نیز در ایجاد خشکی در دریا بسیار پرتجربه هستند. شهرهای جدیدی چون آلمیره و لیلی‌استاد که در جنوب دریاچهٔ ایسل‌میر واقع اند، در چنین زمین‌هایی بنا شده‌اند.

مردم
زبان رسمی هلند، هلندی است (به هلندی:Nederlands). این زبان شاخه‌ای از زبان‌های ژرمنی است و به آلمانی شباهت‌هایی دارد. برخی واژگان فرانسوی نیز از دوره‌های تسلط فرانسویان بر این منطقه، در زبان هلندی جذب شده‌اند. گسترهٔ جغرافیایی زبان هلندی به جز کشور هلند، استان‌های شمالی بلژیک را نیز دربر می‌گیرد. در مستعمرات هلند از جمله در سورینام لهجه‌های بومی‌شدهٔ هلندی کاربرد داشته‌است.
در کشور هلند در حدود ۶۵ هزار فارسی‌زبان سکونت دارند، ۳۰ هزار ایرانی و ۳۵ هزار نفر از کشور افغانستان.

فرهنگ
هلند نقاش‌های شناخته شده‌ای داشته‌است. در سده ۱۷ میلادی، در زمانی که جمهوری هلند در اوج خود بود، استادان بزرگی همچون رامبرانت، یوهانس ورمر، جان استین، جیکوب ایساکزون و بسیاری دیگر فعالیت می‌کردند. نقاش‌های مشهور سده ۱۹ و ۲۰ هلند، ون گوگ و پیت مپندریان بوده‌اند. موریس اشر هنرمند گرافیست این دوران بود. هلند خانهٔ فیلسوف‌های بزرگی چون اسپینوزا و دزیدریوس اراسموس بوده‌است. تمام کارهای اصلی دکارت در هلند انجام شده‌است.

آشنايي با برخي شهرها و استانهاي كشو هلند

آمستردام
آمستردام (به هلندی: Amsterdam) پایتخت کشور هلند است و در غرب این کشور واقع شده‌است.

جمعیت
این شهر نزدیک به یک میلیون نفر جمعیت دارد و نیمی از این تعداد را مهاجران خارجی یا خارجی تبارها تشکیل می‌دهند که تنوع آنها به بیش از صد و پنجاه ملیت می‌رسد.

تاریخچه
هستهٔ اصلی این شهر تاریخی در قرون وسطا بوجود آمد و در قرن شانزدهم توسعه یافت و تبدیل به مهم‌ترین بندر تجاری اروپا شد.

در قرون هفدهم و هجدهم که دوران شکوفایی اقتصاد استعماری هلند بود، خانه‌های اعیان نشین بسیاری در حاشیهٔ کانالهای بیرونی ساخته شدند که بسیاری از آنها هنوز هم پابرجا هستند.

جغرافیا
بندر آمستردام از شرق به دریاچهٔ اَیسل مِیر وصل می‌شود و از غرب از طریق یک کانال کشتیرانی به دریای شمال و آبهای آزاد راه دارد.

ورود آب به این مجراها کنترل می‌شود چون آمستردام نیز مانند مناطق وسیعی از هلند زیر سطح دریا قرار گرفته‌است.

رودخانهٔ آمستِل از وسط آمستردام می‌گذرد و شبکهٔ گسترده‌ای از کانالها و نهرها بخش‌های مختلف شهر قدیمی را به هم وصل می‌کنند.

این کانالها به تدریج طی چهار پنج قرنِ گذشته به شکل نیم دایره‌هایی دورِ هستهٔ اولیهٔ شهر حفر شده و گسترش یافته‌اند. کاربرد اصلی آنها جابجایی بار و محصولاتِ وارداتی از کشتی‌ها به انبارها و تجارتخانه‌ها و بالعکس از آنجا به بندرگاه بوده‌است.

گردشگری
بخش مرکزی آمستردام بافت فشرده و زیبای قدیمی خود را به خوبی حفظ کرده‌است و به یک موزهٔ رو باز و دیدنی می‌ماند. به همین خاطر یکی از جاذبه‌های گردشگری در آمستردام، قایق‌سواری در کانال‌های داخل شهر است که از مقابل بسیاری از ساختمان‌های زیبای شهر می‌گذرد.

دانشگاه‌ها 
دانشگاه آمستردام UvA و دانشگاه آزاد یا VU (با دانشگاه آزاد ایران اشتباه نشود) بزرگ‌ترین مراکز آموزشی این شهر هستند که در رشته‌های گوناگون دانشجو می‌پذیرند. در زمینهٔ هنر، مدرسهٔ عالی هنرها (Amsterdamse Hogeschool voor Kunsten)مهتمرین مرکز آموزشی ست که در رشته‌هایی چون رقص، موسیقی، نمایش و سینما دانشجو می‌پذیرد.

هنر
هلند برای هنردوستان نیز مکانی رؤیایی‌ست. گذشته از معماری زیبا، این شهر نسبت به مساحتش گنجینه‌های هنری بسیاری را داراست و پر است از موزه‌ها و گالریهای جورواجور. از نقاشی‌های خیره‌کنندهٔ رمبراند، ورمیر (فرمیر) و ون گوگ Van Gogh (فان خوخ) که در موزه‌های اصلی به نمایش گذاشته شده‌اند گرفته، تا موزه‌های کوچکی مانند موزهٔ سکس یا موزهٔ شکنجه. سه موزه اصلی آمستردام در میدان موزه [Museumplein] واقع اند.

اقتصاد
از نظر تجاری این شهر اهمیت زیادی در هلند دارد و دفاتر بسیاری از شرکت‌های بزرگ در آن واقع شده‌است. برخی شرکت‌های جهانی نیز بدلیل تسهیلات مالیاتی هلند نسبت به کشورهای مجاور، دفاتر منطقه‌ای خود را در این شهر و بخصوص در اطراف فرودگاه اسخیپل (سکیپل) در نزدیکی آمستردام مستقر ساخته‌اند که از آن میان می‌توان به سونی اشاره کرد.

روتردام
روتردام (به هلندی: Rotterdam) بزرگ‌ترین بندر اروپا و دومین بندر بزرگ جهان است. شهر و بندر روتردام در استان هلند جنوبی در کشور هلند واقع شده‌است.

جمعیت روتردام در ماه مارس ۲۰۱۰ برابر با ۶۰۳.۴۲۵ نفر بود و مساحت بخش روتردام ۳۰۴٫۲۲ کیلومتر مربع است. بیش از نیمی از ساکنان این شهر خارجی‌تبار هستند. روتردام پس از آمستردام دومین شهر بزرگ کشور هلند است و با توکیو به عنوان بزرگ‌ترین بندر جهان رقابت می‌کند.

چشم‌اندازی از روتردام

جایگاه راهبردی آن در دلتای «راین-ماس-اسخلد» بر کناره دریای شمال و در قلب سامانه‌ای انبوه از راه آهن‌ها، جاده‌ها و راه‌های هوایی و آبی باعث شده تا به این شهر لقب «دروازه اروپا» داده شود.
روتردام هم‌چنین به خاطر چندفرهنگه بودن شهر، دانشگاه اراسموس، معماری مدرن، بمباران روتردام در جنگ جهانی، و چشم‌اندازهای کناره رودخانه‌ای خود شهرت دارد.

جغرافیا
روتردام در غرب کشور هلند و در جنوب منطقه کلان‌شهری «راندستاد» واقع شده‌است. منطقه کلان‌شهری «روتردام-رَینموند» که سکونتگاهی پیوسته را تشکیل می‌دهد مجموعاً ۱.۳ میلیون جمعیت دارد.

شهر روتردام در کرانه رودخانه نیووه ماس قرار داد. رودخانه راین در این محل به دریای شمال می‌ریزد. نام این شهر به معنی سد (dam) بر روی رودخانه «رُته» است. رته رودخانه کوچکی است که در مرکز شهر رتردام به نیووه ماس می‌پیوندد.

تاریخچه 
پیشینه سکونتگاه اولیه در این مکان که در پست‌ترین نقطه کنار رود «روته» (Rotte) قرار داشت دست کم به سال ۹۰۰ میلادی می‌رسد. نهر روته از زمین‌های باتلاقی می‌گذشت و نام آن یعنی روته که در قدیم روتا (Rotta) تلفظ می‌شد نیز به معنی «آب گل‌آلود» است. واژه روتا از دو بخش روت (گل‌آلود) و «آ» (آب) تشکیل شده‌است.

در حدود سال ۱۱۵۰ سیل‌های بزرگ باعث پایان توسعه این سکونتگاه شد ولی مردم محل در این مکان سدها و خاکریزهای حفاظتی مختلفی ساختند که از آن جمله می‌توان «خاکریز اسخیلاند بر دریای مرتفع» (به هلندی: Schielands Hoge Zeedijk) را نام برد که در امتداد ساحل شمالی «نیووه ماس» امروزی ساخته شد.

نورافشانی شهر روتردام در شب، به یادبود سال‌روز بمباران روتردام در سال ۱۹۴۰ میلادی

در تاریخ ۷ ژوئن ۱۳۴۰، کنت ویلم چهارم هلند به روتردام حق شهر بودن بخشید و جمعیت این شهر در آن تاریخ حدود دو هزار نفر اعلام شد. در حدود سال ۱۳۵۰ یک کانال کشتیرانی به نام «روتردامسه اسخی» (به هلندی: Rotterdamse Schie) گشایش یافت که از این راه دسترسی روتردام به شهرهای بزرگتر واقع در شمال حاصل شد و این شهر را تبدیل به مرکز بارگیری و باراندازهای هلند، انگلستان و آلمان کرد. در خلال سال‌ها رفته‌رفته به اهمیت بندر روتردام افزوده شد به گونه‌ای که به عنوان کرسی یکی از شش «اتاق» کمپانی هند شرقی هلند برگزیده شد.

لاهه
لاهه (به هلندی: Den Haag دِن‌هاخ یا بطور رسمی 's-Gravenhage اِسخِرافِن‌هاخه) شهری در غرب کشور هلند و پایتخت اداری این کشور است. لاهه مرکز استان هلند جنوبی نیز هست.

مرکز شهر لاهه

نام این شهر در زبان فارسی از نام آن در زبان فرانسه (La Haye) گرفته شده است. لاهه یکی از پایتخت‌های سازمان ملل متحد است و ستاد چند موسسه این سازمان در این شهر قرار دارد. به این شهر لقب «پایتخت حقوقی جهان» نیز داده‌اند.
جمعیت این شهر بر اساس آمار سال ۲۰۰۷ برابر با ۴۷۴٬۲۴۴ نفر بوده است. لاهه پس از آمستردام و روتردام، سومین شهر بزرگ هلند به شمار می‌رود.

اوترخت
اوترخت (به هلندی: Utrecht) یکی از شهرهای هلند و نیز مرکز و پرجمعیت‌ترین شهر استان اوترخت است. اوترخت یک شهر مهم و دانشگاهی در هلند و اروپا است. این شهر در مرکز هلند و در شمال خاوری شهرگان جای گرفته است و با جمعیتی برابر با 307081 نفر (سال 2010) چهارمین شهر بزرگ هلند به شمار می‌رود.

اوترخت

فرهنگ
شهر اوترخت زندگی فرهنگی فعالی دارد و از این نظر پس از آمستردام در مقام دوم کشور قرار می‌گیرد. اوترخت گزینش برای پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۸ را نشانه رفته است.

آیندهوون
آیندهوون (به هلندی: Eindhoven) (تلفظ به هلندی: اَیندهوفِن)، شهری زیبا، مدرن و صنعتی است در استان برابانت شمالی در جنوب شرقی هلند که محل تولد کارخانه‌ های فیلیپس محسوب می‌شود. تیم باشگاهی فوتبال پی اس وی آیندهوون باشگاه این شهر است.

آیندهوون

تیلبورخ
شهر تیلبورخ (به هلندی: Tilburg) در برابانت شمالی در کشور هلند واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۰۱٫۹۳۱ نفر  است.

آلمیره
شهر آلمیره (به هلندی: Almere) در فلفولانت در کشور هلند واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۸۳٫۲۹۹ نفر است.

خرونینگن
خرونینگن (به هلندی: Groningen) نام شهری است که در استانی به همین نام در شمال هلند قرار دارد و مرکز اقتصادی- فرهنگی شمال هلند به شمار می رود. عمده شهرت این شهر به دلیل وجود دانشگاه گرونینگن و جمعیت بالای دانشجویان در این شهر است.

نمایی از تالار موسیقی و تئاتر شهر گرونینگن

جمعیت این شهر حدود 185000 نفر است که نیمی از آن را افراد زیر 35 سال تشکیل می دهند. از مکان‌های دیدنی این شهر می توان به برج کلیسای مارتینی، بازار ماهی (Vismarkt)، موزه هنرهای معاصر گرونینگن، ساختمان قدیمی ایستگاه راه آهن، ساختمان تالار شهر و ساختمان تالار موسیقی آن اشاره کرد. اهمیت اقتصادی گرونینگن هنگامی آشکار می‌شود که بدانیم بزرگترین کارخانه شکر جهان و یکی از بزرگترین کارگاههای کشتی سازی جهان در این استان قرار دارد.

نمایی از برج مارتینی شهر گرونینگن

همچنین گرونینگن دارای منابع گازی زیرزمینی با ارزشی است که از بزرگترین ذخایر گازی در اروپاست. مرکز پزشکی دانشگاه گرونینگن (UMCG) بیمارستانی هزار تختخوابی مجهزی است که در کنار درمان بیماران به تربیت متخصصان و دانشجویان پزشکی نیز می پردازد.

بردا (هلند)
بردا (به هلندی: Breda) یکی از شهرهای تاریخی کشور هلند است. این شهر در جنوب هلند و در استان برابانت شمالی در واقع شده‌است. شهر بردا با ۱۷۳٫۲۸۴ جمعیت (در سال ۲۰۰۹) یکی از ۱۰ شهر بزرگ هلند به‌شمار می‌آید. بردا در منطقه برابانت هلند پس از آیندهوون و تیلبورخ سومین شهر بزرگ است.

کلیسای بزرگ شهر بردا

نام بردا ادغام‌شدهٔ دو واژهٔ brede (پهن) و Aa (نام رودخانه) است. از آن‌جا که منطقهٔ بردا محل پیوستن رود مارک به رود «آ» و بخش عریض «آ» به این نام معروف شده‌است. بردا در قدیم شهری دارای برج و بارو و شهری با اهمیت نظامی و سیاسی بود.
مرکز شهر بردا دارای ساختمان‌های قدیمی دیدنی و است و شامل بخش‌هایی از خندقهای قدیمی شهر می‌شود. در ساختمان‌های گوناگون بردا به‌ویژه در بگیناژها (صحن‌های مسکونی راهبه‌وارها) و تئاتر قدیمی شهر سبک معماری دوره نوزایی و باروک دیده می‌شود.

نیمیخن
شهر نَی‌مِیخِن (به هلندی: Nijmegen) در خلدرلانت در کشور هلند واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۶۱٫۲۲۶ نفر است.

انسخده
شهر انسخده (به هلندی: Enschede) در اوفریسل در کشور هلند واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۵۴٫۷۶۰ نفر  است.

آپلدورن
شهر آپلدورن (به هلندی: Apeldoorn) در خلدرلانت در کشور هلند واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۵۵٫۰۶۵ نفر  است.


آشنايي با برخي جاذبه هاي گردشگري هلند

باغ های لاله

تاریخچه پیدایش لاله‌های هلندی جالب است. امروزه این گل‌های هلندی تبدیل به یکی از بزرگترین جاذبه‌های گردشگری هلند شدند. 

بزرگ ترین زمین‌های گل‌های لاله نیز در محلی به نام باغ گل Keukenhof است. این باغ‌ها از سال 1949 تبدیل به یکی از بزرگترین جذابیت‌های توریستی این منطقه شده اند. بودن در نمای باشکوهی از میلیون‌ها گل  لاله و انواع دیگر گل واقعا حس و حال بهار را به انسان می‌دهد. تماشای اینجا تجربه ای است که هیچگاه فراموش نمی‌شود. اینجا مکانی است برای پیر و جوان، دارندگان نمایشگاه‌های گل و افراد معمولی ای که می‌خواهند روز خوش و مطبوعی را تجربه کنن.

هلند - آمستردام - موزه ونگوگ (Van Gogh Museum) 
موزه ونگوگ (Van Gogh Museum) ، از موزه هنر در آمستردام، هلند است، دارای آثار نقاش هلندی ونسان ونگوگ و معاصران خود می باشد. این موزه ، دارای بزرگترین مجموعه  از نقاشی های ونگوگ و نقاشی دیگر نقاشان مشهور در جهان است. اغلب آثار ونگوگ موجود در این مجموعه، توسط پسرش وینسنت ویلم ونگوگ که در سال 1925 آنها را به ارث برده بود، بار ی نمایش های طولانی به موزه شهری آمستردام قرض داده بود اما سرانجام در سال 1962 به بنیاد  ونسان ونگوگ  منتقل شد که امروزه به نام موزه ونگوگ مشهور است.

موزه ونگوگ

طراحی موزه ونگوگ  به کمک  دولت هلند در سال 1963 و  به معمار هلندی گرید ریتود انجام گرفت . این طراح یک سال  بعد در گذشت و ساختمان تا سال 1973  کامل نشده باقی ماند.  ضلع های نمایشگاه در سال 1999 توسط یک مدرنیست ژاپنی به آن اضافه شد. موزه ونگوگ دارای بیش از 200 اثر از ونگوگ و چند نقاش بزرگ دیگر که از دوستان ونگوگ بوده‌اند می باشد.

کاکنهف (بزرگترین باغ گل جهان)
هلند بزرگترین تولید کننده گل در دنیاست و سرزمین گل معرفترین لقب این کشور است.

باغ کاکنهف (Keukenhof) بزرگترین باغ گل جهان است و چیره دستی طبیعت با هنر گلکاران هلندی هر سال 800 هزار بازدید کننده را تنها در دو ماه از سال به خود جذب می‌کند.

موزه ریجکس، آمستردام
کاخ‌هاي موزه ریجکس با داشتن تقریبا یک میلیون اثر، بزرگ‌ترین مجموعه دار هنری و تاریخی در هلند به شمار مي‌رود، اما در سطح بین‌المللی به دلیل دارا بودن نقاشی‌هاي استادان قرن هفدهم هلند شامل 20 اثر از«رامبرانت» و بسیاری از آثار برجسته هنرمندان این دوره شناخته مي‌شود. در این موزه که در سال 1800 میلادی تاسیس شده است، همچنین آثاری از قرون وسطا و قرن‌هاي 18 و 19 میلادی به همراه مجموعه‌هاي زیادی از مجسمه‌ها و کارهای دستی به نمایش گذاشته شده است.

جذابیت ویژه: اثر «تماشای شب» رامبرانت. این نقاشی مشهور، گروهی از نظامیان را به هنگام جنگ ترسیم مي‌کند.

پارک ملی هوگ ولوه (HogeVeluwe)
پارک ملی هوگ ولوه (HogeVeluwe) در آمستردام با دارا بودن تپه‌ها و مرداب‌های زیبا یکی دیگر از محل‌های دیدنی آمستردام است.  این باغ در سال 1914 توسط یک زوج ثروتمند آلمانی هلندی خریداری شد.

 یکی از آن‌ها قصد داشت آن را به شکارگاه تبدیل کند ودیگری یک موزه. ولی سرانجام این پارک هم به شکارگاه تبدیل شد و هم به موزه!

اشنایی جغرافیایر کشورهای جهان بترتیب الفبا(ر-ی)

باکلیک بروی هرکدام اطلاعات لازم را از طری

ر

• [+] جغرافیای روسیه‏ (۶۱ ر، ۴ ص)

س

• [+] جغرافیای سوئد‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای سوریه‏ (۵ ر، ۵ ص)

ع

• [+] جغرافیای عراق‏ (۹ ر، ۹ ص)
• [+] جغرافیای عربستان سعودی‏ (۱۱ ر، ۸ ص)
• [×] علفزارها بر پایه کشور‏ (خالی)
• [+] جغرافیای عمان‏ (۷ ر، ۱۵ ص)

ف

• [+] جغرافیای فرانسه‏ (۶ ر، ۸ ص)
• [×] فهرست‌های تقسیم‌بندی کشوری‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای فیلیپین‏ (۳ ر)

ق

• [+] جغرافیای قبرس‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای قطر‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای قزاقستان‏ (۲ ر)

ل

• [+] جغرافیای لهستان‏ (۱ ر، ۳ ص)

م

• [+] جغرافیای مالاوی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای مالزی‏ (۵ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای مالی‏ (۲ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای مراکش‏ (۱ ر، ۴ ص)
• [+] مناطق مسکونی بر پایه کشور‏ (۳۵ ر)
• [+] منطقه‌ها بر پایه کشور‏ (۳۰ ر)
• [+] جغرافیای مکزیک‏ (۷ ر، ۲ ص)

ن

• [+] جغرافیای نروژ‏ (۳ ر)
• [×] نقشه‌ها بر پایه کشور‏ (خالی)
• [+] جغرافیای نپال‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای نیجریه‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای نیوزیلند‏ (۲ ر)

ه

• [+] جغرافیای هند‏ (۴ ر، ۶ ص)

پ

• [+] جغرافیای پاکستان‏ (۶ ر، ۵ ص)
• [+] جغرافیای پرتغال‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای پورتوریکو‏ (۲ ر، ۱ ص)

چ

• [+] جغرافیای چین‏ (۲ ر، ۳ ص)

ژ

• [+] جغرافیای ژاپن‏ (۱۱ ر، ۱۴ ص)

ک

• [+] جغرافیای کامبوج‏ (۱ ر)
• [×] جغرافیای کامرون‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای کانادا‏ (۵ ر، ۱۰ ص)
• [+] جغرافیای کره‏ (۴ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای کره جنوبی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای کرواسی‏ (۲ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای کویت‏ (۲ ر)
• [+] کویر بر پایه کشور‏ (۲ ر)

ی

• [+] جغرافیای یمن‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای یونان‏ (۸ ر، ۷ ص)

ق سایت ویکی بدیا می یابین

اشنایی جغرافیایر کشورهای جهان بترتیب الفبا(ح-د)

باکلیک بروی هرکدام اطلاعات لازم را از طریق سایت ویک

ج (ادامه)

• [+] جغرافیای الجزایر‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای انگلستان‏ (۵ ر)
• [+] جغرافیای اوکراین‏ (۳ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای اکوادور‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای ایرلند‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای برونئی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای بلاروس‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای تانزانیا‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای تایلند‏ (۳ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای ترکمنستان‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای رومانی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای سنگال‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای سوئیس‏ (۵ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای سودان‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای شیلی‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای صربستان‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای فلسطین‏ (۱ ر، ۶ ص)
• [+] جغرافیای فنلاند‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای لبنان‏ (۴ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای لتونی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای لیبی‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای لیتوانی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای ماداگاسکار‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای مالت‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای مجارستان‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای مصر‏ (۶ ر، ۴ ص)
• [+] جغرافیای موریتانی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای هلند‏ (۴ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای ونزوئلا‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای ویتنام‏ (۲ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای پاراگوئه‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای پرو‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای کره شمالی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای کنیا‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای کوبا‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای کوزوو‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای گرجستان‏ (۱ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای گرینلند‏ (۱ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای جمهوری چک‏ (۲ ر، ۶ ص)
• [+] جنگل‌ها بر پایه کشور‏ (۲ ر، ۱ ص)

د

• [+] جغرافیای دانمارک‏ (۳ ر)
• [+] دورترین نقاط بر پایه کشور‏ (۱ ر، ۱ ی بدیا می یابین

اشنایی جغرافیایر کشورهای جهان بترتیب الفبا(ا-ج)

باکلیک بروی هرکدام اطلاعات لازم را از طریق سایت ویکی بدیا می یابین

• [+] جغرافیای جمهوری آذربایجان‏ (۲ ر، ۹ ص)
• [+] جغرافیای آرژانتین‏ (۹ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای آلمان‏ (۵ ر، ۱۰ ص)
• [+] جغرافیای ایالات متحده آمریکا‏ (۲۴ ر، ۱۵ ص)

ا

• [+] جغرافیای اتریش‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای ارمنستان‏ (۴ ر، ۴ ص)
• [+] جغرافیای استرالیا‏ (۵ ر)
• [+] جغرافیای اسرائیل‏ (۶ ر، ۷ ص)
• [×] جغرافیای اسلواکی‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای اسپانیا‏ (۹ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای افغانستان‏ (۸ ر، ۱۷ ص)
• [+] جغرافیای امارات متحده عربی‏ (۳ ر، ۴۱ ص)
• [+] جغرافیای اندونزی‏ (۶ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای ایتالیا‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای ایران‏ (۴۵ ر، ۲۷ ص)
• [+] جغرافیای ایسلند‏ (۱ ر، ۱ ص)

ب

• [+] جغرافیای بحرین‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای برزیل‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای بریتانیا‏ (۶ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای بلغارستان‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای بلژیک‏ (۵ ر)
• [+] جغرافیای بنگلادش‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای بنین‏ (۱ ر)
• [×] جغرافیای بوتسوانا‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای بولیوی‏ (۵ ر، ۱ ص)

ت

• [+] جغرافیای تاجیکستان‏ (۸ ر، ۷ ص)
• [+] جغرافیای ترکیه‏ (۹ ر، ۱۰ ص)

ج

• [+] جغرافیای آفریقای جنوبی‏ (۲ ر، ۴ ص)
• [+] جغرافیای آلبانی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای اتیوپی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای اردن‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای اریتره‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای ازبکستان‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای استونی‏ (۱ ر، ۱ ص)

کشور صربستان

جمهوری صربستان کشوری در جنوب شرقی اروپاست که پایتخت آن بلگراد است و تا سال 2006 کشور صربسان و مونته‌نگرو خوانده می‌شد.

این کشور از شمال با مجارستان، از شرق با رومانی و بلغارستان، از غرب با مونته‌نگرو، کرواسی و بوسنی و هرزگوین و از جنوب با آلبانی و مقدونیه همسایه است.

مردمان این بخش از جهان از نژاد اسلاو بودند. اینان در این گوشه اروپا نشستند و پس از چندی فرمانروایی تزارهای صربستان را ساختند.

عثمانیان در حمله به اروپا واپسین تزار صرب را کشتند و آنگاه تا زمان چیرگی امپراتوری اتریش- مجار این سرزمین در چنگ آنان بود. تنها پس از جنگ جهانی یکم بود این سرزمین با رژیم پادشاهی اعلام استقلال کرد ولی در سال‌های جنگ جهانی دوم به دست آلمان‌ها افتاد.

پس از جنگ نیز به بلوک شرق پیوست و با سرزمین‌های بوسنی و هرزگوین، کرواسی، کوزوو، مقدونیه،اسلوونی و مونته‌نگرو فدراسیون یوگسلاوی را ساختند که پس از فروپاشی شوروی و بلوک شرق از هم پاشید. در ۳ ژوئن ۲۰۰۶ و در پی اعلام استقلال مونته‌نگرو این فدراسیون به طور کل ملغی شد.

سیاست در صربستان

حکومت در صربستان از نوع جمهوری است که در آن رئیس جمهور، رئیس حکومت است. صربستان در سال 2006 میلادی دو رفراندوم برگزار کرد. یکی در 28 اکتبر و دیگری 29 اکتبر. این رفراندوم‌ها به دوران میلوشویچ در این کشور پایان دادند.

تاکنون دو بار انتخابات پارلمانی در این کشور در 21 ژوئن سال 2007 برگزار شد.

کوزوو بخشی از صربستان است که از سال 1999 میلادی تحت نظارت سازمان ملل متحد اداره می‌شود. این بخش خودگردان از سال 1993 درگیر ناآرامی‌هایی بود. ارتش جدایی طلب در این بخش شورش کردند و تلاش کردند کوزوو را از صربستان جدا کنند.

با دخالت نیروهای سازمان ملل متحد و پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) آرامش نسبی به منطقه بازگشت.

اقتصاد در صربستان

تولید ناخالص داخلی صربستان 89/56میلیارد دلار است که 5/63درصد آن در بخش خدمات تولید می‌شود. نیروی کار این کشور 2میلیون و 961 هزار نفر است و نرخ بیکاری در آن8/18 درصد.

مشکلات اقتصادی و جنگ‌های داخلی در این کشور سبب شده 30 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی کنند. نرخ تورم در این کشور 9/8 درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل مواد تولیدی، غذا و حیوانات زنده و ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل است.

مهمترین محصولات کشاورزی این کشور گندم، ذرت، آفتابگردان، گوشت و شیر است.

مردم صربستان

جمعیت این کشور 10 میلیون و 150 هزار و 256 نفر است. میانگین سنی جمعیت در این کشور 3/37 سال است. امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 86/77سال و برای مردان 49/72 سال است.

82/9درصد از مردم آن صرب، 9/3 درصد مجار، 4/1درصد رومانیایی، 1/1 درصد یوگسلاو، 8/1درصد بوسنیایی و 9/0 درصد مونته‌نگرویی هستند. زبان رسمی این کشور صربیایی است.

ارتباطات در صربستان

بعد از پایان دوران میلوشویچ در صربستان آزادی نسبی برای مطبوعات به دست آمد. برنامه‌هایی نیز برای خصوصی‌سازی رادیو و تلویزیون در این کشور اجرا شد و بر اساس آن چند شبکه تلویزیونی و رادیویی خصوصی راه‌اندازی شد.

دو میلیون و 719 هزار خط تلفن ثابت در این کشور وجود دارد و شش میلیون و 644 هزار خط تلفن همراه. یک میلیون و 400 هزار نفر در این کشور کاربر اینترنت هستند.

ادامه نوشته

کشور فنلاند

جمهوری فنلاند یکی از کشورهای شمال اروپاست. این کشور از نظر مساحت ششمین کشور اروپاست. تراکم جمعیت در آن پایین است و در هر کیلومتر مربع آن تنها 16 نفر زندگی می‌کنند.

فنلاند با کشورهای روسیه، نروژ و سوئد همسایه است و از طریق خلیج فنلاند به استونی وصل می‌شود. این کشور یکی از اعضای اتحادیه اروپا است.

اعقاب ساکنین فعلی فنلاند یعنی فین‌ها در اواخر قرن اول و در اوایل قرن دوم میلادی مهاجرت خود را از ساحل جنوبی خلیج فنلاند، به سوی فنلاند آغاز کردند.

تا آن زمان فنلاند تقریبا غیرمسکونی بود و فقط قوم لاپ در آن متفرق بودند. پس از ورود فینها،‌ لاپ‌ها به سمت شمال رفتند.

در حال حاضر بیشتر جمعیت فنلاند در مناطق جنوبی آن ساکن هستند. زبان مادری فنلاندی‌ها فینی است که تنها زبان رایج در قاره اروپاست که ریشه آن هند و اروپایی نیست. زبان سوئدی دومین زبان این کشور است که 5/5درصد از مردم به آن تکلم می‌کنند.

در قرن دوازدهم فنلاندی‌ها برای حفظ خود در مقابل دشمنانشان بخصوص روس‌ها، از سوئد طلب کمک کردند و بدین گونه فنلاند به تصرف سوئد درآمد.

سوئد در سال 1809 فنلاند را به الکساندر اول تزار روسیه تسلیم کرد. درسال 1901 مردم فنلاند دارای مجلس قانونگذاری و حق رأی شدند.

با روی کار آمدن بلشویک‌ها در روسیه در سال 1917، همان مجلس استقلال فنلاند را اعلام کرد. در سال 1920 شوروی نیز استقلال فنلاند را به رسمیت شناخت.

پس از جنگ جهانی دوم به خصوص با آغاز نیمه دوم قرن حاضر، فنلاند وضع طبیعی خود را به دست آورد و با وجود روابط تلخ گذشته با شوروی،‌ هم اکنون دارای روابطی دوستانه با این کشور است. فنلاند رشد اقتصادی و اجتماعی خوبی دارد و توانسته در سال‌های اخیر به کشوری پیشرفته تبدیل شود.

فنلاند کشور دریاچه و جنگل است. 10 درصد خاک آن را دریاجه پوشانده و 73 درصد آن را جنگل. رشته کوه‌های آن اغلب در نیمه شمالی واقع شده‌اند.

قرار داشتن یک سوم از خاک فنلاند در بالای مدار قطب شمالی، این کشور را پس از ایسلند، به شمالی‌ترین کشور جهان مبدل ساخته است.

در شمالی‌ترین نقطه فنلاند تابستان‌ها خورشید برای 73 روز غروب نمی‌کند و همه 24 ساعت هوا روشن است. در زمستان‌ها هم 51 روز خورشید طلوع نمی‌کند.

سیاست در فنلاند

نظام سیاسی فنلاند جمهوری است که بر اساس مجلس اداره می‌شود. رئیس‌جمهور مسئول معرفی نخست‌وزیر است و کابینه را نخست وزیر اداره می‌کند. نخست وزیر و کابینه‌اش باید بتوانند رای اعتماد از مجلس بگیرند.

مجلس این کشور 200 کرسی دارد که نمایندگان آن برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند. رئیس‌جمهور که مسئولیت اصلیش هدایت سیاست‌های خارجی است، هر شش سال یکبار توسط انجمن انتخاباتی، برگزیده می‌شود.

سن رأی دادن 18 سالگی است و رأی دادن حق عمومی است.

در حال حاضر تارجا هالونن رئیس جمهور این کشور است که در سال 200 برای نخستین بار و به عنوان اولین زن به رئیس‌جمهوری فنلاند انتخاب شد.

او در سال 2006 برای بار دوم به این سمت برگزیده شد. نخست‌وزیر فنلاند متی ونهانن است که در سال 2003 به این سمت برگزیده شد.

اقتصاد در فنلاند

تولید ناخالص داخلی فنلاند 9/185 میلیارد دلار است که 5/2 درصد آن در بخش کشاورزی، 7/31درصد آن در بخش صنعت و 9/65 درصد آن در بخش خدمات تولید می‌شود.

دو میلیون و 68 هزار نیروی کار در این کشور وجود دارد و نرخ بیکاری در آن 6/6 درصد است. نرخ تورم فنلاند در سال 2007 میلادی 7/2 درصد بود.

صادرات این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی، آهن‌آلات، الوار، کاغذ و خمیر کاغذ است که به کشورهای آلمان (3/11 درصد)، سوئد (5/10درصد)، روسیه (1/10 درصد)، انگلیس (5/6درصد)، آمریکا (5/6 درصد) و هلند (1/5درصد) صادر می‌شود.

واردات این کشور شامل مواد غذایی، نفت و فرآورده‌های آن، مواد شیمیایی، تجهیزات حمل و نقل، آهن و فولاد، ماشین‌آلات، منسوجات و الیاف پارچه و پشم است که از کشورهای آلمان (6/15 درصد)، روسیه (14 درصد)، سوئد (7/13 درصد)، هلند (6/6 درصد)، چین(4/5 درصد)، انگلیس (7/4درصد) و دانمارک (5/4 درصد) است.

مردم فنلاند

جمعیت این کشور پنج میلیون و 234 هزار و 460 نفر است که میانگین سنی آنها 6/41سال است. امید به زندگی برای زنان 31/82سال و برای مردان 15/75 سال است.

کمتر از 1/0 درصد از جمعیت این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند یعنی حدود هزار و پانصد نفر.

93/4درصد از جمعیت آن فینی هستند، 7/5درصد سوئدی و 4/0درصد روسی. بقیه از تبارهای استونیایی، کولی‌های اروپا و سامی هستند. 2/84درصد از جمعیت آن مسیحی و پیرو کلیسای لوتری فنلاند هستند.

ارتباطات در فنلاند

سیستم تلویزیون در فنلاند پیشرفته است. در حال حاضر تمامی شبکه‌ها و کانال‌های تلویزیونی این کشور دیجیتال است و آخرین سیستم آنالوگ از رده خارج شد.

قانون اساسی فنلاند هر شهروندی حق انتشار مطالب چاپی دارد. روزنامه‌ها را بخش خصوصی اداره می‌کنند و تاثیر زیادی در آرای سیاسی دارند.

در فنلاند یک میلیون و 920 هزار  خط تلفن ثابت وجود دارد و پنج میلیون و 670 هزار خط تلفن همراه.

دو میلیون و 323 هزار میزبان اینترنتی وجود دارد و دو میلیون و 925 هزار کاربر اینترنت.

ادامه نوشته

کشور البانی

جمهوری آلبانی کشوری در جنوب شرقی اروپا است که تنوع فرهنگی و مذهبی زیادی دارد.

این کشور از جنوب شرق با یونان، از شمال با مونته‌نگرو، از شمال شرق با صربستان و از شرق با مقدونیه همسایه است. در غرب این کشور دریای آدریاتیک قرار دارد.

سرزمین کنونی آلبانی از زمان پیش از تاریخ سکونتگاه بشر بوده است. این کشور به دلیل قرار گرفتن در مسیر امپراتوری‌هایی چون روم، عثمانی، بیزانس و یونانی‌ها در طول تاریخ شاهد خشونت‌ها و جنگ‌های زیادی بود.

این کشور سال‌های زیادی تحت سلطه امپراتوری عثمانی بود. پس از جنگ دوم بالکان در اوایل قرن بیستم، عثمانی‌ها از منطقه آلبانی عقب‌نشینی کردند و این کار زمینه‌ای برای استقلال آلبانی شد.

البته آلبانی این استقلال را بیشتر مدیون کشورهایی چون ایتالیا و مقدونیه است که نمی‌خواستند صربستان قوی شود زیرا در آن زمان صربستان تلاش داشت بخش‌هایی از آلبانی را تحت تسلط خود درآورد.

بعد از استقلال آلبانی تحت حمایت امپراتوری آلمان قرار گرفت و به همین دلیل در جنگ جهانی اول کشورهای فرانسه، مونته‌نگرو، صربستان، اتریش و ایتالیا آن را تا پایان جنگ تصرف کردند.

در جنگ جهانی دوم هم آلبانی جزو اولین کشورهایی بود که آلمان آن را اشغال کرد. نکته جالب درباره این اشغال این است که آلمانی‌ها آلبانی را به عنوان تبعیدگاه یهودی‌ها در نظر گرفتند و به این ترتیب آلبانی تنها کشور اروپایی است که جمعیت یهودیانش پس از جنگ جهانی دوم افزایش یافت.

پس از جنگ جهانی دوم کمونیست‌ها حکومت را در آلبانی در دست گرفتند. در 20 فوریه 1990 حکومت 50 ساله کمونیسم در آلبانی رسما پایان یافت. این روز، روز رسمی آزادی در این کشور است.

آلبانی آب و هوای نسبتا معتدلی دارد. تابستان‌ها هوا گرم و خشک و زمستان‌ها هوا سرد و مرطوب است. اغلب خاک این کشور را کوه و تپه پوشانده است.

سیاست در آلبانی

در آلبانی رئیس جمهور رئیس حکومت است و نخست‌وزیر رئیس کابینه. در سال 2005 انتخابات سراسری برگزار شد که طی آن حزب راست دموکرات که رهبری آن را رئیس‌جمهور پیشین سالی برشیا به عهده داشت، پیروز شد.

به این ترتیب سالی برشیا که متخصص قلب است به عنوان نخست‌وزیر انتخاب شد. رئیس جمهور آلبانی در حال حاضر بمیر تپی است.

اقتصاد در آلبانی

تولید ناخالص داخلی این کشور 76/19 میلیارد دلار است که 7/21 درصد آن در بخش کشاورزی، 3/20 درصد در بخش صنعت و 58 درصد در بخش خدمات تولید می‌شود.

نیروی کار این کشور را یک میلیون و 90 هزار نفر تشکیل می‌دهد که البته 352 هزار مهاجر نیز در این کشور به عنوان نیروی کار مشغول فعالیت هستند.

بر اساس آمارهای رسمی نرخ بیکاری در این کشور 13 درصد است اما برخی منابع تا 30 درصد هم گزارش کرده‌اند. یک چهارم جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم در این کشور سه درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل منسوجات و پاپوش، آسفالت، آهن و سنگ آهن، نفت خام، سبزیجات، میوه و تنباکو است که به کشورهای ایتالیا (7/67 درصد)، صربستان و مونته‌نگرو (8/5درصد) و یونان (5/4درصد) صادر می‌شود.

واردات این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد غذایی، منسوجات و مواد شیمیایی است که از کشورهای ایتالیا (1/32 درصد)، یونان (7/17 درصد)، ترکیه (1/8درصد) و آلمان (5/7درصد) وارد می‌شود.

مردم آلبانی

جمعیت این کشور سه میلیون و 600 هزار و 523 نفر است که میانگین سنی آنها 2/29سال است. امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 53/80سال و برای مردان 95/74سال است.

آماری از مبتلایان به بیماری ایدز در این کشور در دست نیست.

95 درصد از جمعیت این کشور را آلبانیایی‌ها و 3 درصد را یونانی‌ها تشکیل می‌دهد. 70 درصد آلبانیایی‌ها مسلمان هستند، 20 درصد مسیحی ارتودوکس و 10 درصد کاتوللیک پیرو کلیسای رم.

زبان رسمی این کشور آلبانیایی است. 7/98درصد از جمعیت بالای 9 سال این کشور توانایی خواندن و نوشتن دارند.

ارتباطات در آلبانی

در آلبانی تلویزیون و رادیوی ملی با شبکه‌های خصوصی در رقابت است. شبکه‌های خصوصی صدا و تصویر از دهه 90 میلادی مانند قارچ در این کشور زیاد شده‌اند.

البته در این کشور افراد سیاسی، گروه‌های مذهبی و دولتمردان حق ندارند شبکه خصوصی رادیو و تلویزیون راه‌اندازی کنند.

353 هزار و 600 خط تلفن ثابت و یک میلیون و 530 هزار خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد.

آلبانی همچنین 852 میزبان اینترنتی و 471 هزار و 200 کاربر اینترنت دارد.

کشور لیتوانی

جمهوری لیتوانی بزرگترین و جنوبی‌ترین کشور در میان سه جمهوری حوزه بالتیک در اروپاست که همانند همسایگانش پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دهه 90 تشکیل شد.

لیتوانی از شمال با لتونی، از جنوب شرقی با بلاروس و از جنوب غربی با لهستان و روسیه همسایه است. در غرب این کشور دریای بالتیک قرار دارد.

در قرن چهاردهم میلادی لیتوانی وسیع‌ترین کشور اروپا بود و شامل کشورهای امروزی بلاروس، اوکراین، بخشی از لهستان، لتونی و بخشی از روسیه می‌شد.

امروزه لیتوانی یکی از بیشترین رشدهای اقتصادی را در جهان دارد. این کشور در سال 2007 به پیمان شنگن پیوست. همچنین این کشور عضو اتحادیه اروپا است.

سیاست در لیتوانی

در این کشور رئیس‌جمهور رئیس حکومت است که با رای مستقیم مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود. پست رئیس جمهوری بیشتر تشریفاتی است و رئیس‌جمهور مسئول سیاست‌های خارجی کشور است.

نخست وزیر قدرت اجرایی را در دست دارد. او رئیس کابینه است. نخست وزیر را مجلس انتخاب می‌کند.

در حال حاضر گدیمیناس کرکیلاس این سمت را عهده‌دار است. او چهاردهمین نخست‌وزیر این کشور طی 15 سال گذشته است.

مجلس لیتوانی 141 کرسی دارد که برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند.

اقتصاد در لیتوانی

تولید ناخالص داخلی این کشور 59/59میلیارد دلار است که در سال گذشته میلادی هشت درصد رشد داشته است.

یک میلیون و 587 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. نرخ بیکاری در این کشور 3/2درصد است. 4 درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم در لیتوانی 4/5 درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل مواد معدنی، منسوجات و پوشاک، ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی، چوب و مواد غذایی است که به کشورهای روسیه (8/12درصد)، لتونی (1/11درصد)، آلمان (8.6 درصد)، استونی (5/6 درصد)، لهستان (1/6 درصد)، هلند (4/8درصد)، سوئد (5/4 درصد)، انگلیس (4/4درصد)، آمریکا (3/4 درصد)، دانمارک(2/4درصد) و فرانسه (2/4درصد) صادر می‌شود.

واردات این کشور شامل مواد معدنی، ماشین‌آلات و تجهیزات، تجهیزات حمل و نقل، مواد شیمیایی، منسوجات و پوشاک و فلزات است که از کشورهای روسیه (3/24 درصد)، آلمان (14/9 درصد)، لهستان (5/9درصد) و لتونی (8/4 درصد) وارد می‌شود.

مردم لیتوانی

جمعیت این کشور سه میلیون و 575 هزار و 439 نفر است که میانگین سنی آنها 6/38سال است. رشد جمعیت در این کشور منفی است.

امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 69/79سال و برای مردان 46/69سال است.حدود 1/0 درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند.

زبان رسمی این کشور لیتوانیایی است که 82 درصد از مردم به آن سخن می‌گویند اما زبان‌هایی چون روسی و لهستانی هم در میان گروه‌هایی از مردم رایج است.

ارتباطات در لیتوانی

شبکه‌های خصوصی رادیو و تلویزیون در سال‌های پس از استقلال بسیاری ازمخاطبان را از رادیو و تلویزیون دولتی این کشور ربوده‌اند و به خود جذب کرده‌اند.

در این کشور 792 هزار و 400 خط تلفن ثابت و چهار میلیون و 718 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

حدود یک میلیون میزبان اینترنتی در این کشور وجود دارد و تعداد کاربران اینترنت در لیتوانی یک میلیون و 83 هزار نفر است.

کشور بلاروس

جمهوری بلاروس (روسیه سفید) یکی از کشورهای اروپای شرقی است که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1990 تشکیل شد و تا پیش از آن جزو شوروی سابق بود.

بلاروس از شمال و شرق با روسیه، از جنوب با اوکراین، از غرب با لهستان و از شمال با لتونی و لیتوانی همسایه است. پایتخت آن شهر مینسک است.

بین قرن‌های ششم و هشتم میلادی، آنچه که هم اکنون به نام بلاروس نامیده می‌شود تحت سکونت مردم اسلاو قرار داشت، که هنوز هم بر آن کشور سیطره دارند.

به تدریج اسلاوهای قدیمی شرق شروع به برقراری ارتباط با ورنجیان‌ها کردند و کشوری را تحت عنوان روسیه کییفی تشکیل دادند، که عمدتا نواحی اطراف پولاتسک نوین امروزی در بخش شمالی آن کشور در برمی‌گرفت.

در جنگ جهانی دوم در فاصله سال‌های 1941 تا 1944 نیروهای آلمان این سرزمین را اشغال کردند. در این زمان این سرزمین دو میلیون و 200 هزار نفر از ساکنانش را از دست داد.

پس از پایان جنگ، بلاروس، یکی از 51 امضاء کننده بنیاد ملل متحد در سال 1945 بود. بازسازی که پس از جنگ در بلاروس انجام شد سبب شد بلاروس نسبت به دیگر جمهوری‌های اتحاد جماهیر شوروی توسعه چشمگیرتری داشته باشد.

در این زمان، بلاروس به مرکز اصلی سازندگی در ناحیه غرب اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شد. افزایش مشاغل باعث سرازیر شدن جمعیت مهاجر فراوانی از جمهوری روسیه به این کشور شد.

بلاروس در 27 جولای 1990 موجودیت خود را اعلام کرد و در 25 اوت 1991،با به دست آوردن استقلال کامل خود، رسما به جمهوری بلاروس تبدیل شد. در حدود همان زمان بود که استانیسلاو ششکویچ رئیس شورای عالی بلاروس به عنوان رهبر کشور برگزیده شد.

   مترو مینسک

سیاست در بلاروس

در بلاروس رئیس جمهور رئیس حکومت است و کشور را او به همراه شورای ملی اداره می‌کند. الکساندر لوکاشنکو رئیس جمهور کنونی بلاروس است.

شورای ملی متشکل از دو مجلس است: مجلس نمایندگان که 110 عضو دارد و شورای جمهوری که 64 عضو دارد.

مجلس نمایندگان می‌تواند نخست وزیر بلاروس را منصوب کند؛ اصلاحاتی در قانون اساسی بدهد، به نخست وزیر رای اعتماد داده و پیشنهاداتی راجع به سیاست خارجی و داخلی بلاروس ارائه کند.

قوه قضائیه شامل دادگاه عالی بلاروس و دادگاه‌های ویژه گوناگونی همچون دادگاه قانون اساسی بلاروس است، که به قانون اساسی یا قوانین اجرائی می‌پردازد. قضات دادگاه قانون اساسی از سوی رئیس جمهور انتخاب شده و مورد تایید شورای ملی قرار می‌گیرند.

اقتصاد در بلاروس

تولید ناخالص داخلی این کشور 7/104 میلیارد دلار است و نیروی کار این کشور چهار میلیون و 300 هزار نفر. بر اساس آمارهای رسمی نرخ بیکاری در بلاروس 6/1درصد است.

27/1درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در  آن 3/8درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، محصولات معدنی، مواد شیمیایی، فلزات، منسوجات و مواد غذایی است که به کشورهای روسیه (7/34 درصد)، هلند (7/17 درصد)، انگلیس (5/7 درصد)، اوکراین (3/6 درصد) و لهستان (2/5 درصد) صادر می‌شود.

واردات بلاروس شامل محصولات معدنی، ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی و مواد غذایی است که از کشورهای روسیه (6/58 درصد)، آلمان (5/7 درصد) و اوکراین (5/5درصد) وارد می‌شود.

مردم بلاروس

جمعیت این کشور 9 میلیون و 724 هزار و 723 نفر است که میانگین سنی آنها 2/38سال است. رشد جمعیت در این کشور منفی است.

امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 14/76سال و برای مردان 31/64سال است. 3/0درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند که شامل جمعیتی در حدود 15 هزار نفر می‌شود.

81/2درصد از مردم این کشور بلاروسی، 4/11 درصد روس، 9/3 درصد لهستانی، 4/2 درصد اوکراینی و 1/1درصد بقیه قومیت‌ها هستند.

80 درصد مردم این کشور مسیحی ارتودوکس‌اند و 20 درصد بقیه مذاهب شامل دیگر فرقه‌های مسیحیت، اسلام و یهود است. زبان رسمی این کشور بلاروسی است اما روسی نیز در این کشور رواج دارد.

ارتباطات در بلاروس

کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران بلاروس را جزو بدترین 10 کشور جهان برای روزنامه‌نگار بودن معرفی کرده است.

سه میلیون و 386 هزار خط تلفن ثابت و پنج میلیون و 960 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

20 هزار و 685 میزبان اینترنتی و 5 میلیون و 478 هزار کاربر اینترنت در این کشور وجود دارد.

کشور رومانی

رومانی بزرگترین کشور حوزه بالکان است که پس از جنگ جهانی دوم تا سال 1989 یکی از کشورهای کمونیستی بلوک شرق اروپا بود.

رومانی با مجارستان، صربستان، اوکراین، بلغارستان و مولداوی همسایه است.

پس از فروپاشی پرده آهنین در سال 1989 رومانی تحولات سیاسی و اقتصادی زیادی را از سر گذراند و با کمک همین تحولات توانست در اول ژانویه سال 2007 میلادی به کشورهای عضو اتحادیه اروپا بپیوندد.

رومانی در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا نهمین کشور از نظر وسعت و هفتمین کشور از نظر جمعیت است. پایتخت آن، بوداپست، ششمین شهر بزرگ اتحادیه اروپا است.

یک‌سوم این کشور کوهستانی، یک‌سوم دیگر تپه‌های سرسبز و بقیه پوشیده از دشت‌های وسیع مناسب کشاورزی است. رودخانه‌های فراوانی در رومانی جاری است که بزرگ‌ترین آنها دانوب‌است.

در منطقه ریزش دانوب به دریای سیاه دلتای عظیم و سرسبزی را پدیدآمده که زیستگاه جانوران کمیاب به ویژه پرندگان ‌است و هزاران نوع پرنده در زمستان‌های سخت به این منطقه مهاجرت می‌کنند.

شهر سیبیو در رومانی در سال 2007 میلادی به عنوان پایتخت فرهنگی اتحادیه اروپا برگزیده شد.

رومانی به دلیل سنت‌ها و آیین‌هایش و معماری ساختمان‌هایش در میان گردشگران محبوبیت دارد و گردشگران را به ویژه از کشورهای عضو اتحادیه اروپا به خود جذب می‌کند.

رومانی در سال 2004 میلادی به عضویت پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درآمد.   

 

مکان‌ها: سیبو؛ پایتخت فرهنگی اروپا / کاخ پارلمانی بخارست /  مترو بخارست

نام‌ها: کنستانتین‌سیوسو 

 

آدریان موتو / گئورکی هاجی /

سیاست در رومانی                             

جمهوری رومانی از سیستم چند حزبی در سیاست پیروی می‌کند. قدرت در رومانی بین رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر تقسیم شده است.

رئیس‌جمهور با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود و هر شخص می‌تواند تا دو بار رئیس‌جمهور شود. رئیس‌جمهور نخست وزیر را انتخاب می‌کند و نخست وزیر هم وزرا را.

دو مجلس قانون‌گذاری در رومانی وجود دارد: سنا و ملی. مجلس سنا 140 عضو دارد و مجلس ملی 346 عضو. نمایندگان هر دو برای دوره‌ای چهار ساله با رای مردم به کاندیداهای حزب‌ها تعیین می‌شوند.

دادگاه‌های رومانی از سیستم قضایی فرانسه الگوبرداری کرده‌اند.

اقتصاد در رومانی

تولید ناخالص داخلی رومانی 246.7 میلیارد دلار است. 9.35 میلیون نفر در بخش‌های مختلف این کشور کار می‌کنند. نرخ بیکاری در این کشور 4.5 درصد است.

25 درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم در رومانی 4.6 درصد است.

محصولات صادراتی رومانی را منسوجات و پاپوش‌ها، آهن‌آلات، ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد معدنی و سوخت، مواد شیمیایی و محصولات کشاورزی تشکیل می‌دهد که به کشورهای ایتالیا (17.9 درصد)، آلمان (15.7 درصد)، ترکیه (7.7 درصد)، فرانسه (7.5 درصد)، مجارستان (4.9 درصد) و انگلیس (4.7 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، سوخت و مواد معدنی، مواد شیمیایی، منسوجات، فلزات فرآوری نشده و محصولات کشاورزی است که از کشورهای آلمان (15.2 درصد)، ایتالیا (14.5 درصد)، روسیه (7.8 درصد)، فرانسه (6.5 درصد)، ترکیه (4.9 درصد) و چین (4.3 درصد) وارد می‌شود.

مردم رومانی

جمعیت رومانی 22 میلیون و 276 هزار و 56 نفر است که میانگین سنی آنها 36.9 سال است. نرخ رشد جمعیت در این کشور منفی است.

امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 75.62 سال و برای زنان 68.41 سال است. بر اساس آمارهای سال 2001 میلادی شش هزار و 500 نفر در رومانی به بیماری ایدز مبتلا هستند.

89.5 درصد از مردم این کشور از نژاد رومانیایی، 6.6 درصد مجار و 2.5 درصد کولی هستند. 86.8 درصد از مردم این کشور مسیحی ارتودوکس هستند.

زبان رسمی این کشور رومانیایی است. 97.3 درصد از مردم رومانی باسواد هستند.

ارتباطات در رومانی

رومانی یکی از پویاترین سیستم‌های رسانه‌ای را در منطقه جنوب شرقی اروپا دارد. تلویزیون اولین رسانه‌ای است که مردم رومانی استفاده می‌کنند. در حال حاضر سه کانال تلویزیونی دولتی و بیش از 10 کانال خصوصی در سراسر رومانی برنامه پخش می‌کنند.

اولین رادیوی خصوصی در رومانی در سال 1990 مجوز گرفت و در حال حاضر بیش از 100 رادیوی خصوصی در این کشور وجود دارد.

چهار میلیون و 231 هزار خط تلفن ثابت و 17 میلیون و 400 هزار خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد.

یک میلیون و 406 هزار میزبان اینترنتی و پنج میلیون و 63 هزار کاربر اینترنتی در رومانی وجود دارد.

رومانی در یک نگاه

ادامه نوشته

کشور اسلوونی

جمهوری اسلوونی یکی از کشورهای اروپای مرکزی است که پیش از این بخشی از کشور چکسلواکی محسوب می‌شد.

این کشور با کشورهای ایتالیا، کرواسی، مجارستان و اتریش هم‌مرز است. پایتخت آن لیوبلیانا است.

در این کشور بخشی از کوه‌های آلپ را می‌توان دید. بلندترین قله اسلوونی تریگلاف است که ارتفاعی حدود 2 هزار و 800 متر دارد. تقریبا نیمی از این کشور را جنگل پوشانده است. در این کشور حتی می‌توان بخش‌هایی از قدیمی‌ترین جنگل‌های جهان را یافت.

این کشور عضو اتخادیه اروپا و سازمان ملل متحد است. چند ماه پیش از آنکه عضو اتحادیه اروپا شود هم به پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) پیوست.

سیاست در اسلوونی

رئیس حکومت در اسلوونی رئیس‌جمهور است که برای دوره‌ای پنج ساله با رای مردم انتخاب می‌شود.

ریس دولت آن نخست وزیر است که توسط مجلس انتخاب می‌شود.

اسلوونی دو مجلس دارد: مجلس ملی و شورای ملی. مجلس ملی 90 کرسی دارد و نمایندگانش با رای مردم انتخاب می‌شوند.

شورای ملی 40 کرسی دارد که نمایندگان گروه‌های اقتصادی، اجتماعی و متخصصان در آن حضور دارند.

اقتصاد در اسلوونی

تولید ناخالص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی 01/47 میلیارد دلار بود که رشد 2/5درصدی نسبت به سال پیش از آن داشت.

911 هزار نیروی کار دارد که 8/4درصد آنها در بخش کشاورزی، 1/39درصد آنها در بخش صنعت و 1/56درصد آنها در بخش خدمات کار می‌کنند. نرخ بیکاری در این کشور 9.6 درصد است. نرخ تورم آن 5/2 درصد است.

در سال 2004 جمعیت زیر خط فقر این کشور 9/12 درصد از کل جمعیت آن اعلام شد.

صادرات این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل، مواد شیمیایی و غذا است که به کشورهای آلمان (1/20درصد)، ایتالیا (13 درصد)، کرواسی (1/9 درصد)، اتریش(8/8 درصد)، فرانسه (5/6درصد) و روسیه (4/4 درصد) صادر شد.

محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل، مواد شیمیایی، سوخت و مواد روغنی و غذا است که از کشورهای آلمان (7/19 درصد)، ایتالیا (1/18 درصد)، اتریش (9/11 درصد)، فرانسه (6 درصد) و کرواسی (7/4درصد) وارد می‌شود.

مردم اسلوونی

جمعیت اسلوونی دو میلیون و 9 هزار و 245 نفر است که میانگین سنی آنها 41 سال است. نرخ رشد جمعیت در این کشور اروپایی منفی است.

امید به زندگی در این کشور برای زنان 47/80سال و برای مردان 84/72سال است.

تعداد مبتلایان به ایدز در سال 2001  در این کشور 280 نفر بود.

اسلوونی‌ها 1/38 درصد، صرب‌ها دو درصد، کروات‌ها 8/1 درصد، بوسنیایی‌ها 1/1درصد و بقیه قومیت‌ها 12 درصد از جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند.

57/8 درصد مردم آن مسیحی کاتولیک، 4/2درصد مسلمان، 3/2 درصد ارتودوکس هستند و 0/9درصد به بقیه فرقه‌های مسیحیت اعتقاد دارند.

ارتباطات در اسلوونی

در این کشور 837 هزار و 500 خط تلفن ثابت و 1.82 میلیون خط تلفن همراه به مردم واگذار شده است.

پس از استقلال این کشور از یوگسلاوی در سال 1991 رسانه‌ها در آن به سرعت رشد کردند. در حال حاضر اصلی‌ترین روزنامه آن در اختیار بخش خصوصی است. شبکه‌های تلویزیونی و رادیویی آن هم هم در اختیار بخش دولتی است و هم بخش خصوصی.

134 هزار و 266 میزبان اینترنتی در این کشور فعال است که به یک میلیون و 251 هزار کاربر اینترنت در این کشور خدمات ارائه می‌دهند

ادامه نوشته

کشور بلغارستان

جمهوری بلغارستان یکی از کشورهای بالکان است که کوه‌های بی‌نظیری دارد و در گذشته بخشی از امپراتوری عثمانی محسوب می‌شد.

به همین دلیل فرهنگ آن ترکیبی از فرهنگ ترکی و اروپایی است. بلغارستان با کشورهای یونان، ترکیه، رومانی، صربستان و جمهوری مقدونیه همسایه است. پس از جنگ جهانی دوم، نظام کمونیستی بر این کشور حاکم شد و بلغارستان یکی از کشورهای بلوک شرق شد.

بعد از فروپاشی نظام کمونیستی در این کشور تلاش‌هایی برای رسیدن به دموکراسی و دست‌یابی به بازار آزاد آغاز شد اما این تلاش‌ها هنوز نتیجه چندانی در بر نداشته است و مردم بلغارستان در میان کشورهای اروپایی از کیفیت زندگی پایین‌تری برخوردارند.

در دهه 90 میلادی به دلیل بی‌ثباتی‌های سیاسی با بحران اقتصادی مواجه شد. این وضعیت تا اوایل دهه بعد از آن ادامه پیدا کرد. در این دهه دگرگونی‌های اقتصادی ایجاد شد که به بهبود وضعیت زندگی مردم کمک کرد.

در فاصله سال‌های 2001 تا 2005 میلادی سیمون دوم، پادشاه سابق بلغارستان، که در سمت نخست‌وزیر ایفای نقش می‌کرد توانست وضعیت اقتصادی کشور را بهبود دهد.

بلغارستان یکی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد است که در سال 2007 میلادی به عضویت اصلی اتحادیه اروپا در آمد. این کشور همچنین در سال 2002 میلادی به پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) پیوست.

                  

نام‌ها: گئورگی‌ پاروانف‌/ ایرینا بوکووا

مکان‌ها: شهر باستانی نسبار

 

هریستو استویچکوف / برباتوف

                     

سیاست در بلغارستان

گئورگی پاروانوف از سال 2002 میلادی رئیس‌جمهور بلغارستان است. او در انتخابات سال 2006 میلادی برای بار دوم بر مسند ریاست‌جمهوری بلغارستان نشست.

در بلغارستان رئیس‌جمهور که رئیس حکومت است با رای مستقیم مردم برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهور در بلغارستان رئیس نیروهای مسلح هم هست.

از سال 2005 میلادی سرگئی استانیشف نخست‌وزیری این کشور را به عهده دارد. او ریاست هیات دولت که متشکل از 20 وزیر است را به عهده دارد.

مجلس این کشور 240 نماینده دارد که با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند. دوره نمایندگی آنها چهار سال است. انتخابات بعدی مجلس بلغارستان در سال 2009 میلادی برگزار می‌شود.

اقتصاد در بلغارستان

تولید ناخالص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی 05/79میلیارد دلار بود که 5/8 درصد آن در بخش کشاورزی، 5/31درصد در بخش صنعت و 60 درصد آن در بخش خدمات تولید شده بود.

نیروی کار این کشور سه میلیون و 416 هزار نفر است که 5/8 درصد آنها در بخش کشاورزی، 6/33 درصد در بخش صنعت و 9/57 درصد در بخش خدمات فعالند. نرخ بیکاری در این کشور 6/9 درصد است.

14/1درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم در این کشور 3/7درصد است.

صادرات این کشور شامل البسه، کفش، آهن و فولاد، ماشین‌آلات و سوخت است که به کشورهای ترکیه (12 درصد)، ایتالیا (4/10 درصد)، آلمان (10 درصد)، یونان (2/8درصد)، بلژیک (8/6 درصد) و فرانسه (3/4 درصد) صادر شد.

واردات به این کشور شامل ماشین آلات، آهن‌آلات، مواد شیمیایی و پلاستیکی، سوخت، مواد معدنی و مواد اولیه است که از کشورهای آلمان (15 درصد)، ایتالیا (6/10 درصد)، ترکیه (2/7 درصد)، یونان (3/6 درصد)، چین (5 درصد)، فرانسه (9/4درصد) و رومانی(5/4درصد) وارد می‌شود.

مردم بلغارستان

جمعیت این کشور 7 میلیون و 322 هزار و 858 نفر است که میانگین سنی آنها 9/40 سال است. امید به زندگی در این کشور 57/72 سال است.

کمتر از 1/0 درصد از مردم این کشور به ایدز مبتلا هستند. 9/83 درصد مردم آن بلغاری، 4/9 درصد ‌آنها ترک، 7/4 درصد رومانیایی و دو درصد بقیه قومیت‌ها هستند.

82/6 درصد مردم مسیحی ارتودوکس و 2/12درصد مسلمان هستند. در بلغارستان هشتاد هزار شیعه زندگی می‌کنند.

ارتباطات در بلغارستان

در بلغارستان دو میلیون و 399 هزار خط تلفن ثابت و 8 میلیون و 253 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

بلغارستان آخرین کشوری بود که قوانین مربوط به رادیو و تلویزیون را تصویب کرد. در سال 2000 میلادی کمپانی خبری بالکان، یکی از بخش‌های از موسسه خبری روپرت مورداک، تلویزیون bTV‌ را در این کشور راه‌اندازی کرد که نخستین شبکه تلویزیونی تجاری در این کشور بود.

در حال حاضر چندین تلویزیون خصوصی و بیش از 130 شبکه رادیویی خصوصی در بلغارستان فعال است

ادامه نوشته

کشور ارمنستان

جمهوری ارمنستان از جمهوری‌های استقلال‌یافته شوروی سابق، در منطقه قفقاز جنوبی (حوزه میانی دریای سیاه و دریای خزر) واقع است.

همسایگان این کشور در غرب ترکیه، در شمال گرجستان، در شرق جمهوری آذربایجان و در جنوب ایران و ناحیه خودگردان نخجوان هستند. وسعت این کشور 29.437 کیلومتر مربع است.

حکومت ارمنستان جمهوری، پایتخت این جمهوری ایروان و جمعیت آن بیش از سه میلیون نفر است.

بر طبق قانون اساسی ارمنستان، 131 عضو مجمع ملی و رئیس‌جمهور با رأی تمامی افراد بالغ برای چهار سال انتخاب می‌شوند و انتخاب نخست‌وزیر بر عهده مجلس است.

بزرگ‌ترین دریاچه این کشور دریاچه سوان است که آب شیرین دارد.

  آشنایی با مترو ایروان

ارمنستان دارای بخش صنعتی متنوعی‌است که شامل صنایع شیمیایی، فلزی، نساجی، ابزارهای دقیق و فرآورده‌های غذایی‌است اما عمده صنایع  ارمنستان، ساخت ماشین آلات، منسوجات و صنایع شیمیایی است.

همچنین صادرات این کشور را الماس، مواد معدنی، مواد غذایی و انرژی تشکیل می‌دهد و در عوض ارمنستان واردکننده گاز طبیعی، نفت، و دخانیات است.

دین رسمی ارمنستان مسیحی ارمنی و زبان رسمی این کشور نیز ارمنی‌است گرچه زبان روسی نیز در این کشور رواج دارد

اشنای باشهر انتالیای ترکیه

شهرستانهای آنتالیا :
شهرستانهای آنتالیا عبارتند از: آک سکی، آلانیا، المالی، فینیکه ، قاضی پاشا، گون دوغموش، ابرادی، قاش، کمر، قورغوت الی ،کوم لوجا، ماناوگات و سریک.

مراکز دیدنی شهر آنتالیا :
شهر آنتالیا دارای اماکن تاریخی مهمی میباشد که از آن جمله میتوان به آسپندوس ، آمفی تـأتر شهر سیده اشاره کرد . ازمراکز مهم خرید در آنتالیا ، فروشگاه میگروس که مجموعه ای از فروشگاههای معروف داخلی وخارجی می باشد میتوان اشاره کرد .

آکوالند: این مجموعه یکی از زیباترین مراکز آبی تفریحی ترکیه میباشد و در منطقه ساحلی کنیاآلتی قرارگرفته است. در این مکان شما و خانواده تان با بهره گیری از سرسره های مختلف و بازیهای آبی متفاوت روز خوبی را سپری می نمایید . در میانه روز شما میتوانید به تماشای برنامه شاد و زنده آکوالند بنشینید که شامل موزیک و مسابقه های جالب میباشد و شما هم میتوانید یکی از شرکت کنندگان این برنامه باشید .
قابل ذکراست که در صورت تمایل میتوانید در ساعت معین به برنامه نمایش دلفینها در محوطه ای جدا بنشینید (دلفین لند) . این تور را به 3 ساله ها تا 70 ساله ها پیشنهاد میکنم.

ادامه نوشته

لوکزامبورک

لوکزامبورگ کشوری در قاره اروپا است که به مرکزی برای موسسه‌های مالی و بانک تبدیل شده است.

این کشور با بلژیک، فرانسه و آلمان همسایه است. این کشور تنها بازمانده نظام حکومتی دوک‌نشینی در جهان است.

این کشور یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است و بر اساس آمارهای سال 2007 سازمان اطلاعات آمریکا (سیا) بیشترین میزان تولید ناخالص داخلی به ازای هر نفر در جهان از آن این کشور است.

لوکزامبورگ یکی از کوچکترین کشورهای قاره اروپا است. این کشور از نظر وسعت در بین 194 کشور جهان رتبه 175 را دارد.

این کشور یکی از پایه‌گذاران اتحادیه اروپا، پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و سازمان ملل متحد بود. شهر لوکزامبورگ، پایتخت این کشور میزبان تعدادی از ساختمان‌های وابسته به اتحادیه اروپا است.

سیاست در لوکزامبورگ

در این کشور دموکراسی با کمک مجلس پیاده می‌شود. رئیس حکومت دوک اعظم است. این سمت موروثی است و از نسلی به نسل بعد منتقل می‌شود. اکنون دوک اعظم هنری است و پس از او پسرش جانشینش می‌شود.

رئیس دولت نخست‌وزیر است. قانون اساسي اين كشور در سال 1868 تدوین شده است.
قوه قانونگذاری این کشور شامل شورای نمایندگان است که 60 کرسی دارد و نمایندگانش برای دوره‌ای پنج ساله با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند.

مجلس دیگری نیز در این کشور فعال است که در حقیقت مجلس مشاوران است و 21 عضو آن را دوک اعظم از میان مردم عادی انتخاب می‌کند.

اقتصاد در لوکزامبورگ

تولید ناخالص داخلی در این کشور 79/38میلیارد دلار است. 205 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که بیش از 121 هزار نفر از آنها از آن سوی مرزها از کشورهای آلمان، فرانسه و بلژیک می‌آیند.

نرخ بیکاری در این کشور 4/4درصد است. آماری از افراد زیر خط فقر در دست نیست. در سال 2007 میلادی نرخ تورم در لوکزامبورگ 1/2 درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، فولاد و فرآورده‌های آن،‌مواد شیمیایی، الوار و شیشه است که به کشورهای آلمان (3/19 درصد)، فرانسه (5/15 درصد)، ایتالیا (5/9درصد)، انگلیس (5/9درصد)، بلژیک (8/8 درصد)، اسپانیا (3/5درصد) و هلند (5/4 درصد) صادر مي‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل مواد معدنی، آهن، مواد غذایی و کالاهای لوکس است که از کشورهای بلژیک (3/26 درصد)، آلمان (1/20درصد)، چین (7/16 درصد)، فرانسه(5/8درصد)، انگلیس (5/5درصد) و هلند (2/4درصد) وارد می‌شود.

مردم لوکزامبورگ

جمعیت این کشور 486 هزار نفر با میانگین سنی 39 سال است. امید به زندگی برای زنان 83 و برای مردان 76 سال است.

87 درصد از مردم این کشور مسیحی پیرو کلیسای کاتولیک رم هستند. زبان رسمی آنها لوکزامبورگی است.

0/2 درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند.

ارتباطات در لوکزامبورگ

246 هزار و 700 خط تلفن ثابت و 713 هزار و 800 خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد.

لوکزامبورگ 132 هزار میزبان اینترنتی . 339 هزار کاربر دارد.

لوکزامبورگ در یک نگاه

مساحت	2،586 کیلومتر مربع
جمعیت	486،006 نفر
پایتخت	لوکزامبورگ
واحد پول	یورو
دامنه اینترنتی	lu.
پیش شماره	352+

اسپانیا

                             

اسپانیا کشوری‌است در جنوب غربی اروپا. نام رسمی آن پادشاهی اسپانیا و پایتخت آن، مادرید است. سرزمین اسپانیا شامل قسمت اعظم شبه‌جزیره ایبری، جزایر بالئارس، جزایر قناری، شهر‌های سبته (Ceuta) و ملیله (Melilla) در شمال قارۀ آفریقا و برخی جزایر دیگر واقع در مقابل سواحل این قاره‌ و خود شبه‌جزیره‌است.

در شمال با فرانسه و آندورا، در غرب با پرتغال، در جنوب با جبل‌الطارق و مراکش و هم‌چنین دارای مرزهای دریایی در شرق با دریای مدیترانه، و در غرب و شمال با اقیانوس اطلس استتاریخ

 

اسپانيا در شبه جزيره ايبري واقع در جنوب غربي اروپا واقع شده است. اين كشور از جنوب و شرق به درياي مديترانه و از جنوب غرب و غرب به اقيانوس اطلس و از شمال به دياري كانتابريا محدود است. جزاير بالئار در درياي مديترانه و قناري در اقيانوس اطلس و در غرب آفريقا نيز بخشي از خاك اسپانيا را تشكيل مي‌دهند. شهرهاي سوتا و مليا در شمال مراكش كه به عنوان دو منطقه خودمختار اداره مي‌شوند نيز بخشي از خاك سرزميني اسپانيا محسوب مي‌شوند. اسپانيا از غرب با پرتغال از شمال با فرانسه و آندورا از جنوب نيز با جبل‌الطارق كه به سرزمين‌هاي فرا مرزي بريتانيا تعلق دارد، هم مرز است. اسپانيا با 030/504كيلومتر مربع بزرگترين كشور شبه جزيره ايبري است. پرتغال و آندورا ديگر كشور‌هاي تشكيل دهنده شبه جزيره ايبري هستند. اسپانيا همچنين پس از فرانسه دومين بزرگترين كشور غرب اروپا محسوب مي‌شود. نام‌ها: آنتونیو باندراس / خاوير سولانا / ادواردو گونسالس مكان‌ها: مترو مادريد لاليگا / رئال مادرید / بارسلونا / ويسنته دل بوسكه / خاوير كلمنته لاسارو / جوزپ گوارديولا / ادواردو گونسالس ويژگي‌هاي سياسي نظام سياسي اسپانيا مشروطه سلطنتي از نوع دموكراتيك و پارلماني است.اين كشور داراي دو پارلمان است كه يكي از آن‌ها مجلس قانونگذاري موسوم به مجلس نمايندگان با 350 عضو است كه نمايندگان آن براي يك دوره چهار ساله با راي مستقيم مردم انتخاب مي‌شوند. مجلس ديگر سنا نام دارد و 259 نماينده در آن عضويت دارند. از اين ميان 208 نماينده با آراي مستقيم مردم انتخاب مي‌شوند و 51 نفر ديگر نيز توسط قانونگذاران منطقه‌اي انتخاب مي‌شوند.هر دوره فعاليت اين مجلس نيز چهار سال به طول مي‌انجامد. شاخه اجرايي نيز از شوراي وزيران تشكيل شده است كه توسط رييس دولت (نامي كه معادل آن نخست وزير است) اداره مي‌شود. رييس دولت پس از برگزاري انتخابات عمومي توسط مجلس ملي انتخاب شده و به پادشاه معرفي مي‌شود. اسپانيا از نظر تقسيم بندي سياسي نيز ار ايالت‌هاي خودمختار تشكيل شده و پس از سوئيس، آلمان و بلژيك داراي يكي غير متمركز ترين سيستم‌هاي اداري درر اروپا است. تمامي ايالت‌هاي در زمينه بهداشتي و نظام آموزشي به صورت خودمختار عمل مي‌كنند. ايالات باسك و ناوارا نيز از نظر مالي خودمختار هستند. در برخي از مناطق ايالت كاتالونيا و ايالت باسك، پليس دولتي جاي خود را به پليس ايالتي خودمختار داده است. اقتصاد اسپانيا در سال 1986 به جرگه كشور‌هاي اتحاديه اروپا پيوسته است. اسپانيا كشوري توسعه يافته است و نهمين قدرت اقتصادي دنيا و پنجمين قدرت اقتصادي اروپا محسوب مي‌شود. بر اساس آمار سال 2006 درآمد ناخالص داخلي اسپانيا در اين سال 084/1 تريليون دلار بوده است. آمار ارائه شده در اكتبر 2006 نيز نشانگر آن است كه نرخ بيكاري در اين كشور به 6/7درصد رسيده در حاليكه نرخ بيكاري در سال‌هاي آغازين دهه 1990 در اين كشور از مرز 20 درصد نيز گذشته است. تورم و اقتصاد زير زميني در اسپانيا از نقاط عمده ضعف اقتصاد اين كشور محسوب مي‌شوند. تاريخ اسپانيا داراي تاريخي بسيار كهن و قديمي است كه اعصار پيش از تاريخ را نيز در برمي‌گيرد. اسپانياي تحت تصرف امپراطوري روم نيز از مهمترين مناطق امپراطوري محسوب مي‌شد. در قرون وسطي اسپانيا تحت تسلط ژرمن‌ها در آمد و چند قرن بعد به طور كامل توسط مسلمانان فتح شد. در سال 1492 دوره حاكميت مسلمانان در اسپانيا خاتمه يافت و در همين سال كريستف كلمب با استعانت نيروي دريايي اسپانيا قاره آمريكا را كشف كرد. كشف قاره آمريكا مقدمه‌اي شد براي تشكيل امپراطوري اسپانيا و بسط سلطه استعماري در اين قاره اسپانيا در سده‌هاي شانزدهم و هفدهم قدرتمندترين كشور اروپا محسوب مي‌شد، اما وقوع جنگ‌هاي مكرر اين كشور را تضعيف كرد. در سال‌هاي آغازين قرن نوزدهم نيز كشور‌هاي آمريكاي جنوبي موفق شدند طي مبارزات خود از سلطه اسپانيا خارج شوند. در سال‌هاي مياني قرن بيستم و پس از شكست جمهوريخواهان در جنگ‌هاي داخلي اسپانيا، ژنرال فرانكو حكومت را در اين كشور در دست گرفت و قريب به سه دهه اين كشور را مستبدانه اداره كرد.در سال 1986 – 11 سال پس از مرگ فرانكو – اسپانيا به اتحاديه اروپا پيوست و دوران جديدي از تاريخ اين كشور آغاز شد. مساحت 504.030 كيلومتر مربع جمعيت 45.116.894 ميليون نفر پايتخت مادريد واحد پول يورو دامنه اينترنتي es. پيش‌شماره 34+

ادامه نوشته

آشنايي با بلژيك

آشنايي با بلژيك

اروپا-:
كشور سلطنتي بلژيك يكي از كشورهاي اروپاي شمالي است كه از بنيانگذاران اتحاديه اروپا به شمار مي‌رود كه از 50 سال پيش از ميلاد مسيح قوم سلت در آن زندگي مي‌كردند.

بلژيك با هلند، آلمان، لوكزامبورگ و فرانسه همسايه است و همچنين يكي از بنيانگذاران پيمان آتنلانتيك شمالي (ناتو) است. بروكسل پايتخت اين كشور، مقر اصلي اتحاديه اروپا است.

آب و هواي معتدل و مرطوب و پرباراني دارد و سرزميني كم ارتفاع است كه جلگه‌ها بيش از نيمي از آن را پوشانده‌اند.

بلژيك براي ساليان متمادي جزو خاك كشورهايي چون فرانسه، هلند و اسپانيا بود. سرانجام در سال 1830 براي نخستين بار استقلال يافت.

ادامه نوشته

ایتالیا

جغرافیا

تصویر ماهواره‌ای از ایتالیا

ایتالیا در جنوب اروپا با مختصات جغرافیایی تقریبی ۵۰ ۲۲ شمالی , ۳۰ ۱۲ شرقی قرار دارد.

مساحت کل آن ۲۳۰/۳۰۱ کیلومتر مربع (تقریباً یک پنجم ایران) است که از آن ۰۲۹/۲۹۴ کیلومتر مربع خشکی و ۲۱۰/۷ کیلومتر مربع آب است. ۷/۶۰۰ کیلومتر ساحل دارد.

جزایر ساردنیا و سیسیل در دریای مدیترانه نیز جزو ایتالیا است.

مرزهای این کشور ۲/۹۳۲/۱ کیلومتر است. با کشورهای زیر مرز مشترک دارد:

• اتریش: ۴۳۰ کیلومتر
• فرانسه: ۴۸۸ کیلومتر
• واتیکان: ۳٫۲ کیلومتر (واتیکان در داخل شهر رم پایتخت ایتالیا قرار دارد)
• سان مارینو: ۳۹ کیلومتر (کشور سان مارینو در شمال ایتالیا و در دل ایالت امیلیا رومانیا قرار دارد)
• اسلوونی: ۲۳۲ کیلومتر
• سوئیس: ۷۴۰ کیلومتر

آب و هوای ایتالیا مدیترانه‌ای است. در شمال به دلیل و جود رشته کوه آلپ سرد، در جنوب خشک و در کل کشوری تقریباً گرم است.

بلندترین نقطه آن کوه مونته بیانکو با ارتفاع ۷۴۸/۴ متر از سطح دریا و کمترین ارتفاع آن دریای مدیترانه‌است.

 گروه‌های قومی و نژادی

ایتالیایی ها. گروه‌های نژادی آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی اسلاوتبار در شمال و ایتالیایی آلبانیایی‌تبار و ایتالیایی یونانی‌تبار نیز در جنوب هستند.در سال ۲۰۰۵ ۵.۸٪ از جمعيت ايتاليا خارجيها بوده اند. ۱۱.۴٪ بچهايي كه در سال ۲۰۰۷ در ايتاليا بدنيا آمده اند حداقل يكي از والدينشان خارجي بوده اند.در سال ۲۰۰۷ بيشترين مهاجرتها به ايتاليا به ترتيب ازاروپا (۵۲.۰۲٪) شمال آفريقا (۱۶.۱۷٪) آسيا (۱۶.۰۸٪) و آمريكا لاتين (۸.۵٪) بوده است.

ادامه نوشته

فرانسه

                                             

فرانسه با عنوان رسمی جمهوری فرانسه کشوری است واقع در اروپای غربی؛ فرانسه بزرگ‌ترین کشور اروپای غربی است.^[۱]این کشور با کشورهای بلژیک، لوکزامبورگ، آلمان، سوئیس، ایتالیا، موناکو، آندورا و اسپانیا مرز زمینی مشترک دارد.^[۲]

فرانسه یکی از اعضای موسس اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد است. این کشور همچنین عضو گروه جی ۸ و از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد و دارای حق وتو است. فرانسه یک کشور دارای سلاح هسته‌ای است.^[۳]

مساحت کشور فرانسه برابر با ۵۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع بوده و وسیع‌ترین کشور اروپای غربی است (یک سوم وسعت ایران) و منطقه دریایی وسیعی را در اختیار دارد (منطقه اقتصادی که در ۱۱ میلیون متر مربع گسترده شده‌است). سطح فرانسه شبیه به یک شش ضلعی است.

جمهوري فرانسه یکی از اعضای مؤسس اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد است. همچنین عضو گروه G8 و از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد و دارای حق وتو است.

فرانسه بزرگترین کشور منطقه اروپای غربی است و با کشورهای بلژیک، لوکزامبورگ، آلمان، سوئیس، ایتالیا، موناکو، آندورا و اسپانیا مرز زمینی مشترک دارد و كانال مانش آن را به انگليس وصل مي‌كند.

اين كشور چهار منطقه تحت حاكميت در گوشه و كنار دنيا دارد. اين چهار منطقه بازمانده‌هايي از مناطقي است كه فرانسه پيش از جنگ‌هاي جهاني تحت سلطه داشت.

در هر دو جنگ جهاني اول و دوم فرانسه بخش زيادي از ثروت و قدرتش را از دست داد. با اين حال امروز فرانسه ششمين كشور صنعتي دنياست و سالانه 79 ميليون گردشگر خارجي به آن وارد مي‌شوند كه البته اين آمار شامل تجاري كه بيش از يك شبانه‌روز در فرانسه مي‌مانند هم مي‌شود.

الگوي دموكراسي در اين كشور اعلاميه حقوق بشر و شهروندي است كه در جريان انقلاب كبير فرانسه تنظيم شد. پرچم كنوني فرانسه هم برگرفته از پرچم همين انقلاب كبير است.

نیاکان فرانسوی‌‌ها گول‌ها بودند و تبار سلتی داشتند. آنها تا زمان ژولیوس سزار فرمانروای توانای روم فرانروایی بومی خود را داشتند تا سرانجام به دست سزار سرنگون شدند و کشورشان بخشی از امپراتوری روم شد. روز ملی فرانسه چهاردهم ژوئیه است.

سیاست در فرانسه

در فرانسه رئيس حكومت رئيس جمهور است كه با راي مستقيم مردم انتخاب مي‌شود. دوره رياست جمهوري در فرانسه پنج سال است. در حكومت فرانسه نخست وزير هم زيرنظر رئيس جمهور فعاليت مي‌كند.

قوه مقننه از دو مجلس قانون‌گذاری، يكي مجلس ملی با ۴۹۱ نماینده و ديگري مجلس سنا با 295 نماينده تشكيل شده است. اعضاي مجلس ملي با راي مستقيم مردم و برگزاري انتخابات عمومی برای مدت پنج سال انتخاب مي‌شوند.

روش انتخاب اعضاي مجلس سنا متفاوت است. اعضاي اين مجلس كه براي مدت ۹ سال انتخاب می‌‌شوند، به صورت غیرمستقیم و توسط نمایندگان مجلس ملی، شورای عمومی ایالات و شورای شهرداری‌ها انتخاب می‌شوند.

در صورت بروز اختلاف ميان مجلس‌هاي سنا و ملي شوراي ملي حرف آخر را مي‌زند. قانون اساسی فعلی فرانسه در سال ۱۹۵۸ تهیه شده است.

نام‌ها: نیکلا سارکوزی / ژان ماری گوستاو لوکلزیو / آلن روب‌گريه / دني ديدرو / هانري برگسون / ژان بودریار / لویی بریل / آنتوان هانری بکرل / آنتوان دو سنت اگزوپري / ژول ورن / زین‌الدین زیدان / ميشل پلاتيني / امه ژاكه / آرسن ونگر / اريك كانتونا / استروس كان /
اسكار كلود مونه / ژان بودریار / فابين بارتز

 موج نوي سينماي فرانسه /جشنواره بین‌المللی فیلم کن / رومن پولانسکی /

 

مكان‌ها: پاريس / مترو پاريس / موزه لوور /  برج ایفل / يونسكو

در فرانسه دو گروه عمده سياسي وجود دارد كه خط مشي اين كشور را در زمينه‌هاي مختلف تعيين مي‌كنند: راست و چپ.

بر اساس آخرین تقسیمات کشور فرانسه از ۹۶ شهرستان تشکیل شده که زیر نظر دولت مرکزی اداره شده و تحت نظارت شورای انتخابی محلی فعالیت می‌‌كنند.

اقتصاد در فرانسه

فرانسه مرحله گذار از یک اقتصاد مدرن و مرفه همراه با مالکیت و مداخله عمیق دولت به یک اقتصاد مبتنی بر مکانیزم بازار منتقل می‌شود.

دولت سوسیالیست، بسیاری از شرکت‌های بزرگ، بانک‌ها و بیمه‌ها را خصوصی اعلام كرد اما چندین شرکت عمده از جمله ایرفرانس، فرانس تله‌کام، رنو و تالس در اختیار دولت است و در برخی از امور به ویژه قدرت، حمل و نقل عمومی و صنایع دفاعی دولت حاکمیتی دارد.

توليد ناخالص داخلي اين كشور در سال 2006 ميلادي 902/1تريليون دلار بود. 75/27 ميليون نفر در اين كشور شاغل هستند. از اين تعداد 5/71درصد در بخش خدمات، 4/24 درصد در بخش صنعت و 1/4درصد در بخش كشاورزي مشغول كارند.

نرخ بيكاري در فرانسه 7/8 درصد است و 2/6 درصد از مردم آن (آمارهاي سال 2004) زير خط فقر زندگي مي‌كنند. نرخ تورم در اين كشور 7/1 درصد است.

از جمله مهم‌ترین صنایع فرانسه می‌‌توان به صنایع فلزکاری، ماشین‌آلات، شیمیایی، وسائط نقلیه، مواد غذایی و مشروبات، منسوجات و البسه، هواپیماسازی، کشتی‌سازی، پتروشیمی، الکتریکی، اتمی و جنگ‌افزار اشاره كرد.

كارخانه هواپيماسازي ايرباس كه هواپيماي جديدش A380 خبرساز بوده، در اين كشور قرار دارد. [عكس‌هايي از هواپيماي ايرباس A380]

گندم، جو، سیب‌زمینی، چغندرقند، سیب، ذرت، برنج، انگور، ماهی، گاو و خوک نیز مهم‌ترین محصولات کشاورزی و دامپروری کشور را تشکیل می‌‌دهند.

در سال 2004  شركت‌هاي فرانسوي 3/57 ميليارد دلار در ديگر كشورها سرمايه‌گذاري كردند تا به اين ترتيب فرانسه پس از آمريكا بزرگترين كشور سرمايه‌گذار در جهان باشد.

درکشور فرانسه بالغ بر۸۴۰ هزارکیلومتر راه آسفالته و بزرگراه وجود دارد. طول راه‌آهن مورد استفاده نیز بالغ بر ۴۲ هزار و 555 کیلومتر است و ارتباطات هوایی بین‌المللی این کشور توسط شرکت‌های هواپیمایی ایرفرانس، (UTA) و پروازهای داخلی توسط ایر- اینتر صورت می‌‌پذیرد.

علاوه بر قطار و اتوبوس، مترو در فرانسه بسيار پركاربرد است. حمل و نقل در فرانسه بسيار مورد توجه است زيرا علاوه بر جمعيت 64 ميليون و 102 هزار و 140 نفري اين كشور سالانه نزديك به 80 ميليون نفر به فرانسه سفر مي‌كنند.

با اين حال اعتصاب‌هاي زيادي در سيستم حمل و نقل اين كشور روي مي‌دهد كه گاهي حتي باعث مي‌شود كشور فلج شود. [يك نمونه از اعتصاب‌ها در فرانسه]

فرانسه با درآمدی برابر ۱۸۰ میلیارد فرانک در صنعت توریسم، دومین کشور پردرآمد صنعت جهانگردی بعد از آمریکاست.

هر ساله ۱۲ میلیون نفر فقط برای بازدید از موزه لوور، موزه اورسی و کاخ ورسای به پاریس می‌‌آیند در حدود ۳۹۰۰ موزه، دهها میلیون نفر را در سال به خود جذب می‌کند. ۵/۶ میلیون نفر سالانه از برج ایفل دیدن می‌کنند.

ارتباطات در فرانسه

در فرانسه 63/34ميليون خط تلفن ثابت وجود دارد و 023/53ميليون خط تلفن همراه.

584 ايستگاه پخش برنامه‌هاي تلويزيوني در اين كشور وجود دارد.

دامنه‌هاي اينترنتي آن fr. و gf. و gp. و re. و mq. است. 556/12ميليون ميزبان اينترنتي در اين كشور وجود دارد و 295/31ميليون نفر در آن از اينترنت استفاده مي‌كنند.

مساحت	643،427 كيلومتر مربع
جمعيت	63،713،926 نفر
پايتخت	پاريس
زبان	فرانسوي

ادامه نوشته

ترکیه

                                       

ترکیه (به ترکی استانبولی: Türkiye) با نام رسمی جمهوری ترکیه (Türkiye Cumhuriyeti)، کشوری اوراسیایی است که بخش بزرگ کشور یعنی آناتولی یا آسیای کوچک در جنوب باختر آسیا و خاورمیانه واقع است و بخش کوچکی نیز به نام تراکیه در منطقۀ بالکان (منطقه‌ای در جنوب خاور اروپا) قرار دارد.

ترکیه در خاور با کشورهای ایران، جمهوری آذربایجان (نخجوان)، ارمنستان، و گرجستان؛ در جنوب خاوری با عراق و سوریه؛ و در شمال باختری (بخش اروپایی) با بلغارستان و یونان همسایه است. همچنین ترکیه از شمال با دریای سیاه، از باختر با دو دریای کوچک مرمره و اژه، و از جنوب باختر با دریای مدیترانه مرز آبی دارد. دو تنگه راهبردی بسفر و داردانل نیز در اختیار ترکیه است.

پهناوری ترکیه ۷۸۳،۶۵۴ کیلومتر مربع (۳۷ام) است. ترکیه کشوری کوهستانی و پرباران است. شکل این کشور مانند یک مستطیل است که از سوی خاور و باختر امتداد یافته است. ترکیه با قرار گرفتن در یکی از حسّاس‌ترین مناطق جهان، دارای موقعیّت جغرافیایی راهبردی و بسیار خوبی است و گذرگاه جنوب باختر آسیا و اروپا به حساب می‌آید و کشورهای بسیاری، به ویژه ایران از خاک ترکیه برای ترانزیت کالا و انرژی استفاده می‌کنند.جمهوری ترکیه کشوری است در خاورمیانه و قسمتی از آن در اروپا واقع است با اين حال چندي است كه در تلاش است به اتحاديه اروپا بپيوندد و هم‌اينك تيم ملي فوتبال اين كشور در ليگ اروپا شركت مي‌كند.

اين كشور دو تكه از شمال‌غربي با بلغارستان، از غرب با يونان، از شمال‌شرقي با گرجستان، از شرق با ارمنستان، آذربايجان و ايران، از جنوب‌شرقي با عراق و سوريه و از جنوب با درياي مديترانه و به تبع آن با قبرس همسايه است.

تركيه به نوعي فصل مشترك قاره‌هاي آسيا و اروپاست و به همين دليل فرهنگ آن هم تلفيقي از هر دو فرهنگ شرق و غرب كره زمين است.

تركيه جزو كشورهاي توسعه‌يافته رده‌بندي مي‌شود و نظام آن جمهوري است. ترکیه در سال ۱۹۲۳ به رهبری مصطفی کمال پاشا (آتاترک) جانشین امپراتوری عثمانی شد.

امپراطوری عثمانی به دلیل شکست در جنگ اول جهانی از هم پاشید و مورد تهاجم بریتانیا و متحدانش واقع شد.

در همين زمان مصطفی کمال پاشا مقاومت ملي را علیه اين كشورها طراحي كرد كه در نتيجه آن جمهوري تركيه بر پایه اصل جدایی دین از سیاست بنا شد.

ترکیه در سال ۱۹۴۶ ميلادي عضو سازمان ملل متحد شد و در سال ۱۹۵۲ به ناتو پیوست. اين كشور عضو جنبی اتحاديه اروپا است و يكي از اعضاي اكو نيز به شمار مي‌آيد.

طرح اصلی پرچم ترکیه ماه و ستاره سفید با زمینه سرخ رنگ است. این طرح مربوط می‌شود به علایمی که امپراتوری‌های ترک سلجوقی و عثمانی به عنوان پرچم استفاده می‌‌کردند.

 استانبول

 مترو استانبول

سياست در تركيه

دموكراسي در تركيه بر پايه مجلس استوار شده است. رئيس حكومت دراين كشور رئيس‌جمهور است. مجلس رئيس‌جمهور را براي مدت هفت سال انتخاب مي‌كند اما نيازي نيست كه رئيس‌جمهور از اعضاي مجلس باشد.

بر اساس دانشنامه اينترنتي ويكي‌پديا، نخست‌وزير را هم در اين كشور اعضاي مجلس انتخاب مي‌كنند و معمولا هم رئيس حزبي كه بيشترين كرسي را در مجلس دارد انتخاب مي‌شود.

 زندگينامه: عبدالله گل (1950- )  رجب طیب اردوغان (1954-)

تعداد نمايندگان مجلس تركيه 550 نفر است كه از طريق حزب‌هاي مختلف در 85 ناحيه انتخاباتي معرفي شده‌اند، در انتخابات شركت مي‌كنند. حزب‌ها براي حضور در مجلس ملي بايد حداقل 10 درصد آرا را به دست آورند.

اقتصاد در تركيه

اقتصاد در تركيه تركيبي از اقتصاد مدرن و سنتي بر پايه كشاورزي است. در حال حاضر 35 درصد از نيروي كار اين كشور در بخش كشاورزي مشغول به كارند.

اقتصاد تركيه با سرعت در حال خصوصي‌سازي است با اين حال هنوز دولت در بخش‌هايي چون بانك‌داري، حمل‌و‌نقل و ارتباطات دولت نقش اصلي را ايفا مي‌كند.

توليد ناخالص داخلي اين كشور 640.4 ميليارد دلار در سال 2006 ميلادي بود. 24.79 ميليون نفر از جمعيت اين كشور شاغل هستند. نرخ بيكاري 10.2 درصد است.

20 درصد از مردم اين كشور در سال 2002 ميلادي زير خط فقر زندگي مي‌كردند و نرخ تورم در اين كشور در سال 2006 ميلادي 10.5 درصد بود.

تنباكو، كتان، زيتون، جغندر قند و مركبات مهمترين محصولات كشاورزي اين كشور است. مهمترين محصولات صادراتي اين كشور پوشاك، مواد غذايي، منسوجات و تجهيزات حمل و نقل است.

شركاي تجاري در صادرات تركيه را كشورهاي آلمان 11.3 درصد، انگليس 8 درصد، ايتاليا 7.9 درصد، آمريكا 6 درصد، فرانسه 5.4 درصد و اسپانيا 4.4 درصد تشكيل مي‌دهد.

مهمترين محصولات وارداتي اين كشور ماشين‌آلات، مواد شيميايي، سوخت و تجهيزات حمل و نقل است. مهمترين شركاي تجاري تركيه در واردات روسيه 12.8 درصد، آلمان 10.6 درصد، چين 6.9 درصد، ايتاليا 6.2 درصد، فرانسه 5.2 درصد، آمريكا 4.5 درصد و ايران 4 درصد است.

يكي از مهمترين منابع اقتصادي تركيه گردشگري است كه گردش مالي فراواني براي اين كشور به همراه دارد.

مردم تركيه

در كشور تركيه علاوع بر قوم ترك كه 80 درصد جمعيت اين كشور را تشكيل مي‌دهند، گروهي از كردها در جنوب شرقی و شرق کشور زندگی می‌کنند كه نزديك به 20 درصد از جمعيت تركيه را تشكيل مي‌دهند. بقيه جمعيت، گروه‌هاي ترک‌های آذربایجانی در شمال‌شرق، لازها در شمال، عرب‌ها در جنوب و ارمنی‌ها در استانبول هستند.

ميانگين سني مردم اين كشور 28.6 سال است و اميد به زندگي 72.88 سال. زبان رسمی این كشور ترکی است.

99.8 درصد مردم اين كشور مسلمان و اغلب سني هستند. و بقيه مسيحي و يهودي.

ارتباطات در تركيه

در اين كشور 18.987 ميليون خط تلفن ثابت وجود دارد و 43.609 خط تلفن همراه. بر اساس آمارهاي سال 2005 ميلادي در اين سال 635 ايستگاه تلويزيوني در اين كشور وجود داشت.

217 هزار و 887 ميزبان اينترنتي در تركيه وجود دارد و 12 ميليون و 284 هزار نفر از اينترنت استفاده مي‌كنند.

تركيه در يك نگاه

مساحت	780،580 كيلومتر مربع
جمعيت	71،158،647 نفر
آدرس اينترنتي	tr.
كد بين‌المللي

انگلستان

                                               

انگلستان به همراه اسکاتلند، ویلز و ایرلند شمالی، یکی از کشورهایی است که از سال 1707 میلادی، به دست پادشاهی یکپارچه ی بریتانیای بزرگ و ایرلند شمالی اداره می‌شود. انگلستان مهم‌ترین، بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین این کشورها است و پایتخت پادشاهی یکپارچه، همان لندن، پایتخت کهن انگلستان است. انگلستان با مساحت 130,410 کیلومتر مربع، در جنوب آبخوست بریتانی، بزرگ‌ترین بخش این آبخوست نیز است. از شمال به اسکاتلند، از غرب به ویلز و دریای ایرلند و دریای سلت در اقیانوس اطلس شمالی، از جنوب به دریای مانش و از خاور به دریای شمال کرانه دارد. بر خلاف اسکاتلند در شمال آبخوست بریتانی، که سرزمینی کوهستانی است، انگلستان جلگه‌ای پهناور، هموار و پست در جنوب است. پرآب‌ترین رود انگستان، رود تیمز است که از میان شهر لندن می‌گذرد و به دریای شمال می‌ریزد. اگرچه شهرهایی با جمعیت بیش از دو میلیون باعث تمرکز جمعیت در خود و حومه اشان شدند، اما جمعیت، کمابیش پراکندگی یکسانی در این سرزمین دارد.^[۱] زبان رسمی انگستان، زبان انگلیسی است که در طبقه‌بندی زبان‌ها، در خانواده ی زبان‌های ژرمنی باختری گنجانده می‌شود. مرزهای آبی انگلستان از جنوب با آب‌راه مانش، از شرق با دریای شمال، و از جنوب غربی با اقیانوس اطلس شمالی است.

در

ادامه نوشته

روسیه

                                                       

روسیه (روسی: Россия، واج‌نویسی: راسیا) با نام رسمی فدراسیون روسیه (Российская Федерация، راسیسکایا فدراتسیا) پهناورترین کشور جهان است که در شمال اوراسیا قرار دارد. این کشور در آسیای شمالی و اروپای خاوری واقع است و با اقیانوس آرام شمالی و اقیانوس منجمد شمالی؛ و نیز با دریای خزر، دریای سیاه، و دریای بالتیک مرز آبی دارد. روسیه با ۱۴ کشور آسیایی و اروپایی مرز زمینی دارد و با کشورهای پیرامون دریای برینگ، دریای ژاپن، دریای خزر، دریای سیاه، و دریای بالتیک ارتباط دریایی دارد.

روسیه با ۱۷٬۰۷۵٬۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت، پهناورترین کشور جهان است. پهناوری روسیه دو برابر مساحت کانادا یا چین یا ایالات متحده آمریکا است. این کشور در عرضهای بالای جغرافیایی واقع شده‌است و بیشتر مناطق کشور سردسیر و کم بارش است. به همین دلیل بیشتر مناطق این کشور (به ویژه سرزمین بزرگ سیبری) خالی از سکنه هستند و کشاورزی در این مناطق میسر نیست. پایتخت روسیه شهر مسکو است که در باختر و بخش اروپایی کشور است و بزرگترین شهر اروپا است

ادامه نوشته

المان

                     

جمهور ی فدرال آلمان یکی از صنعتی‌ترین کشورهای پیشرو جهان است. این کشور که در قاره اروپا واقع شده از شمال با دریای شمال، دانمارک و دریای بالتیک، از شرق با لهستان و جمهوری چک، از جنوب با اتریش و سوییس و از غرب با فرانسه، بلژیک، لوکزامبورگ و هلند هم‌مرز است.^[۱]

آلمان دارای نظام سیاسی جمهوری فدرال دموکراتیک پارلمانی بوده و دارای ۱۶ ایالت است. این ایالت‌ها می‌توانند در برخی مسائل مستقل عمل کنند. آلمان هنگام جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۱ به عنوان یک ملت-دولت متحد شد. آلمان هم اکنون یکی از صنعتی‌ترین کشورهای جهان است و موتور اقتصادی حوزهٔ پولی یورو محسوب می‌شود.جمهوري فدراتيو آلمان يكي از كشورهاي اروپاي غربي است كه از سال 1989، پس از فروپاشي ديوار برلين، در تلاش است با توسعه اقتصادي روزافزون، گذشته‌ها را جبران كند.

اين كشور از شمال با درياي شمالي، درياي بالتيك و دانمارك، از شرق با لهستان و جمهوري چك، از جنوب با اتريش و سوئيس و از غرب با فرانسه، لوكزامبورگ و هلند هم‌مرز است.

اغلب مردم اين كشور مسيحي هستند. اميد به زندگي در ميان زنان 81 سال و در ميان مردان 76 سال است.

جمهوري فدراتيو آلمان 16 فدراسيون دارد. این فدراسیون‌ها می‌توانند در برخی مسائل مستقل عمل کنند.

بادن وورتمبرگ، بايرن، برلين، براندنبورگ، برمن، هامبورگ، هسن، مكلنبورگ-فورپومرن، نيدرزاكسن، نوردراين-وستفالن، راينلاند-فالتز، زارلاند، زاكسن-آنهالت، اشلسويگ-هولشتاين و تورينگن 16فدراسيون اين كشور هستند.

پايتخت و محل استقرار دولت آلمان برلين است. آلمان عضو سازمان‌هايي چون سازمان ملل متحد، ناتو، G8، اتحاديه اروپا و 1+5است.

پس از جنگ جهاني دوم كه آلمان آغازگر آن بود، اين كشور به دو بخش آلمان غربي و آلمان شرقي تقسيم شد و ديوار برلين شهر برلين را به دو بخش شرقي و غربي تقسيم كرد.

مردم آلمان شرقي كه تحت نظارت شوروي زندگي مي‌كردند در وضعيت اقتصادي بدي به سر مي‌بردند.

پس از فروپاشي ديوار برلين بود كه به يك باره اقتصاد آلمان شكوفا شد و در عرض چند سال اين كشور در رده سه كشور اول اقتصادي جهان در كنار آمريكا و ژاپن قرار گرفت.

اقتصاد در آلمان

آلمان سومين كشور جهان از نظر توليد ناخالص داخلي است و بزرگترين صادر كننده كالا (از نظر درآمد) و دومين كشور واردكننده كالا در جهان است.

بر اساس آمارهاي سازمان جهاني تجارت ميزان صادرات آلمان در سال 2006ميلادي133/1تريليون دلار بود.با اين حال همچنان كيفيت زندگي در نيمه غربي آلمان بالاتر از نيمه شرقي آن است.

در آلمان صنايع زيادي فعالند. صنايعي چون الکتریکی، مکانیکی، مواد شیمیایی، منسوجات، غذایی و وسایل نقلیه. كارخانه‌هاي اتوموبيل‌سازي بنز، بي.ام.و و فولكس واگن محصولات خود را در تمام دنيا عرضه مي‌كنند.

مهمترين صادرات اين كشور وسايل نقليه موتوري و وسايل الكتريكي است.

در سال 2002 ميلادي آلمان پنجمين مصرف‌كننده انرژي در جهان بود و دو سوم انرژي اوليه در اين كشور وارد مي‌شد. در همين سال آلمان بزرگترين مصوف‌كننده الكتريسيته در ميان كشورهاي اروپايي بود.

در همين سال دولتمردان آلمان تامين نيمي از انرژي‌هاي مصرفي كشور از انرژي‌هاي تجديدپذير را در دستور كار خود قرار دادند.

آلمان بجز زغال سنگ معادن نسبتا کوچک سنگ آهن، بوکسیت، سنگ مس، نیکل، قلع، نقره، پتاس و نمک، ذخایر طبیعی نسبتا کمی دارد.

بانکداری و امور مالی از منابع مهم درآمد ارز خارجی است، و فرانکفورت یکی از مراکز اصلی امور مالی و تجاری در جهان است.

نرخ بيكاري در اين كشور 1/7 درصد است كه همين امر يكي از مهمترين معضلات پيش‌روي سياستمداران اين كشور است.

نام‌ها: آنگلا مركل / هرتا مولر / هربرت ماركوزه /   فليكس مندلسون / کلود دورنیه

       لودویگ میس فان در روهه  / جرج فردریک هندل / پاپ بندیکت شانزدهم / شيلر

        جورج زيمل / اولریش تیلگنر / آلبرت اینشتین / تئودور آدورنو / هانس گئورگ گادامر

مكان‌ها: برلین / فرانكفورت / نمايشگاه كتاب فرانكفورت / خبرگزاری آلمان / ديوار برلين

           نمايشگاه فتوكينا / موسسه پژوهشي ايفرا / مترو برلين

                     بوندس ليگا /  بايرن مونيخ / فليكس ماگات / يواخيم لو /  اوتمار هيتزفلد /

                  رودي فولر / برتي فوگتس /  برند شوستر / سپ مایر /  كلینزمن

                  هارالد شوماخر / پائولو مالديني / اولیور کان / میشائيل بالاک / فريتس والتر/

                   گرد مولر / گونتر نتزر / كارل هاينتس رومنيگه / فرانتس بكن‌بائر / اووه زلر

سياست در آلمان

مبناي تصميم‌گيري‌ها در جمهوري فدراتيو آلمان قانون اساسی اين كشور است كه در آن بر دموكراتيك بودن اين كشور تاكيد شده است. در رأس دولت اين كشور رئیس جمهور قرار دارد که بيشتر نقشي نمادین دارد و تصميم‌گيري‌ها در آلمان به عهده رئيس حكومت است كه صدر اعظم خوانده مي‌شود.

در آلمان احزاب برزگ و كوچكي زيادي فعالند كه در ميان آنها حزب‌هاي دموکرات مسیحی(CDU)، سوسیال ‌مسیحی (CSU)، سوسیال‌ دموکرات (SPD)، لیبرال (FDP)، اتحاد  ۹۰ درصدي سبزها (Bündnis 90/Die Grünen) و حزب چپ (Die Linke) از قدرت بيشتري برخوردارند.

آلمان و فرانسه از ديرباز نزديكي سياسي زيادي به هم داشته‌اند كه اين موضوع در دوران صدراعظمي هلموت كهل در آلمان و فرانسيس ميتيران در فرانسه افزايش يافت.

ارتباطات در آلمان

اين كشور از نظر ارتباطي جزو كشورهاي پيشرفته است. 54 ميليون خط تلفن ثابت در اين كشور وجود دارد و بيش از 84 ميليون خط تلفن همراه.

373 شبكه تلويزيوني در اين كشور برنامه پخش مي‌كنند و 38ميليون و 600 هزار كاربر اينترنت دارد.

16 ميليون و 494 هزار ميزبان اينترنتي در اين كشور وجود دارد و دامنه اينترنتي آن de. است.

آلمان در يك نگاه

زبان رسمي	آلماني
جمعيت	82،314،900 نفر
مساحت	357،021 كيلومترمربع
واحد پول	يورو
پيش‌شماره	0049
آدرس اينترنتي	de.
دين اكثريت	مسيحي

ادامه نوشته

سوئیس

                               

سوئیس (به فرانسه: Suisse، آلمانی: Schweiz، ایتالیایی: Svizzera) با نام رسمی کنفدراسیون سوئیس، کشوری است در اروپای غربی که از شمال با آلمان، از شرق با اتریش و لیختنشتاین، از جنوب با ایتالیا و از غرب با فرانسه همسایه‌ است.

این کشور ۷٫۵ میلیون نفر جمعیت^[۱] و مساحتی بالغ بر ۴۱٬۲۹۰ کیلومتر مربع دارد.^[۲] سوئیس کشوری است با سیاست جمهوری فدرال و از ۲۶ ایالت تشکیل شده‌است که «کانتون» خوانده می‌شوند.

پایتخت سوئیس شهر برن است و قطب‌های اقتصادی این کشور دو شهر جهانی ژنو و زوریخ هستند. سوئیس یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است و درآمد سرانه در این کشور با ۳۹٬۰۰۰ دلار برای هر نفر^[۲] از بالاترین‌ها در جهان است.

ادامه نوشته