|
كشور |
شركت ريلي |
|
|
|
طول خطوط مورد بهره برداري در انتهاي سال۲۰۰۸ | ||
|
مساحت |
جمعيت |
تراكم جمعيت |
كل |
دو خطه يا بيشتر |
خطوط برقي | ||
|
|
|
| |||||
|
|
|
| |||||
|
هزار |
ميليون |
ساكن در هر كيلومتر مربع |
به كيلومتر | ||||
|
|
تركيه |
TCDD |
784 |
|
71.9 |
|
92 |
|
8,699 |
442 |
1,928 | |||||||||||||||
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|
آفريقا |
|
|
60,734 |
1,371 |
4,502 | ||||||||||||||||||||
|
|
الجزاير |
SNTF |
2,382 |
35.7 |
15 |
3,572 |
394 |
283 |
| |||||||||||||||||
|
|
بنين |
OCBN |
113 |
|
8.3 |
|
73 |
|
758 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
بوتسوانا |
BoR |
582 |
|
1.8 |
|
3 |
|
888 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
بوركينافاسو |
SOPAFER-B |
274 |
|
15.3 |
|
56 |
|
622 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
كامرون |
CAMRAIL |
475 |
|
18.5 |
|
39 |
|
977 |
|
8 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
كنگو |
CFCO |
342 |
|
3.9 |
|
11 |
|
795 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
جمهوري دمكراتيك كنگو |
ONATRA |
2,345 |
|
66.5 |
|
28 |
|
366 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
" |
SNCC |
" |
|
" |
|
" |
|
3,641 |
|
- |
|
858 |
| ||||||||||||
|
|
ساحل عاج |
SIPF |
323 |
|
18.4 |
|
57 |
|
639 |
|
25 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
مصر |
ENR |
1,001 |
|
78.0 |
|
78 |
|
5,063 |
|
... |
|
42 |
| ||||||||||||
|
|
گابن |
SETRAG |
268 |
|
1.5 |
|
6 |
|
810 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
غنا |
GRC |
239 |
|
23.4 |
|
98 |
|
953 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
ماداگاسكار |
Total Madagascar |
587 |
|
19.4 |
|
33 |
|
854 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
مالاوي |
CEAR |
119 |
|
13.7 |
|
115 |
|
797 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
مورتانيا |
SNIM |
1,031 |
|
3.4 |
|
3 |
|
728 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
مراكش |
ONCFM |
447 |
|
34.3 |
|
77 |
|
1,989 |
|
600 |
|
1,014 |
| ||||||||||||
|
|
موزامبيك |
CFMz |
802 |
|
21.3 |
|
27 |
|
3,116 |
|
51 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
افريقاي جنوبي |
SARCC |
1,221 |
|
43.8 |
|
36 |
|
2,240 |
|
- |
|
2,240 |
| ||||||||||||
|
|
" |
TRANSNET |
" |
|
" |
|
" |
|
22,247 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
سودان |
SRC |
2,506 |
|
39.9 |
|
16 |
|
4,578 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
سوآزيلند |
SWAZIRAIL |
17 |
|
1.1 |
|
65 |
|
300 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
تونس |
SNCFT |
164 |
|
10.4 |
|
63 |
|
2,218 |
|
293 |
|
65 |
| ||||||||||||
|
|
زيمبابوه |
NRZ |
391 |
12.3 |
31 |
2,583 |
... |
- |
| |||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| ||||||||||
|
|
آمريكا |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
397,373 |
18,227 |
279 | |||||||||||||
|
|
آرژانتين |
Total Argentina |
2,780 |
|
40.7 |
|
15 |
|
35,753 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
بوليوي |
Total Bolivia |
1,099 |
|
9.8 |
|
9 |
|
2,866 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
برزيل |
Total Brazil |
8,547 |
|
191.9 |
|
22 |
|
29,817 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
كانادا |
VIA Rail |
9,971 |
|
33.6 |
|
3 |
|
- |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
" |
Total Canada |
" |
|
" |
|
" |
|
57,216 |
|
18,227 |
|
129 |
| ||||||||||||
|
|
شيلي |
Total Chile |
756 |
|
16.5 |
|
22 |
|
5,898 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
كلمبيا |
Total Colombia |
1,142 |
44.8 |
39 |
1,663 |
... |
... |
| |||||||||||||||||
|
|
كوبا |
UFC |
111 |
|
11.4 |
|
103 |
|
5,076 |
|
... |
|
150 |
| ||||||||||||
|
|
مكزيك |
Total Mexico |
1,958 |
110.0 |
56 |
26,677 |
... |
- |
| |||||||||||||||||
|
|
پرو |
Total Peru |
1,285 |
|
28.6 |
|
22 |
|
2,020 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
اروگوئه |
AFE |
9,629 |
|
303.8 |
|
32 |
|
2,993 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
ايالات متحده امريكا |
AAR |
9,629 |
|
303.8 |
|
32 |
|
192,123 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
" |
Amtrak |
" |
|
" |
|
" |
|
34,935 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
ونزوئلا |
IAFE |
912 |
|
26.4 |
|
29 |
|
336 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
|
|
| |||||||||||||||||||||||
|
|
آسيا و اقيانوسيه |
|
228,354 |
64,975 |
68,181 | |||||||||||||||||||||
|
|
ارمنستان |
ARM |
30 |
|
3.0 |
|
100 |
|
845 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
استراليا |
QR |
7,741 |
20.6 |
3 |
9,661 |
698 |
1,971 |
| |||||||||||||||||
|
|
آذربايجان |
AZ |
87 |
|
8.2 |
|
94 |
|
2,099 |
|
802 |
|
1,244 |
| ||||||||||||
|
|
بنگلادش |
BDR |
144 |
|
153.5 |
|
1,066 |
|
2,835 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
چين |
CR |
9,561 |
|
#### |
|
140 |
|
60,809 |
|
25,793 |
|
24,047 |
| ||||||||||||
|
|
چين-تايوان |
THSRC |
36 |
|
22.9 |
|
636 |
|
421 |
|
345 |
|
410 |
| ||||||||||||
|
|
" |
TRA |
" |
|
" |
|
" |
|
1,091 |
|
669 |
|
687 |
| ||||||||||||
|
|
گرجستان |
GR |
70 |
|
4.6 |
|
66 |
|
1,513 |
|
... |
|
1,513 |
| ||||||||||||
|
|
هند |
IR |
3,287 |
|
#### |
|
349 |
|
63,327 |
|
17,366 |
|
17,786 |
| ||||||||||||
|
|
اندونزي |
KERETA API |
1,905 |
236.0 |
124 |
3,370 |
... |
115 |
| |||||||||||||||||
|
|
ايران |
RAI |
1,648 |
|
65.9 |
|
40 |
|
7,335 |
|
1,368 |
|
148 |
| ||||||||||||
|
|
" |
NIROO |
" |
|
" |
|
" |
|
- |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
عراق |
IRR |
438 |
|
29.0 |
|
66 |
|
2,032 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
اسرائيل |
IsR |
22 |
|
7.1 |
|
323 |
|
1,005 |
|
568 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
ژاپن |
JR |
378 |
|
127.3 |
|
337 |
|
20,048 |
|
8,244 |
|
12,226 |
| ||||||||||||
|
|
اردن |
ARC |
89 |
|
6.0 |
|
67 |
|
251 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
قزاقستان |
KTZ |
2,725 |
|
15.3 |
|
6 |
|
14,205 |
|
4,802 |
|
4,144 |
| ||||||||||||
|
|
قرقيزستان |
KZD |
200 |
|
5.4 |
|
27 |
|
417 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
جههوري كره |
KRNA |
100 |
|
49.2 |
|
492 |
|
3,381 |
|
1,433 |
|
2,669 |
| ||||||||||||
|
|
" |
KORAIL |
" |
|
" |
|
" |
|
- |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
مالزي |
KTM |
330 |
|
25.3 |
|
77 |
|
1,665 |
|
328 |
|
328 |
| ||||||||||||
|
|
مغولستان |
MTZ |
1,564 |
|
3.0 |
|
2 |
|
1,810 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
پاكستان |
PR |
796 |
|
167.8 |
|
211 |
|
7,791 |
|
... |
|
305 |
| ||||||||||||
|
|
فيليپين |
PNR |
796 |
|
167.8 |
|
211 |
|
479 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
عربستان سعودي |
SRO |
2,150 |
|
28.2 |
|
13 |
|
2,758 |
|
1,379 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
سريلانكا |
SLR |
66 |
|
20.7 |
|
314 |
|
1,463 |
|
... |
|
... |
| ||||||||||||
|
|
سوريه |
CFS |
185 |
|
19.7 |
|
106 |
|
1,801 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
" |
SHR |
" |
|
" |
|
" |
|
338 |
|
- |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
تاجيكستان |
TDZ |
143 |
|
7.2 |
|
50 |
|
616 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
تايلند |
SRT |
514 |
|
65.5 |
|
127 |
|
4,429 |
|
666 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
تركمنستان |
TRK |
488 |
|
5.2 |
|
11 |
|
3,181 |
|
... |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
ازبكستان |
UTI |
447 |
|
28.3 |
|
63 |
|
4,230 |
|
... |
|
589 |
| ||||||||||||
|
|
ويتنام |
DSVN |
332 |
|
86.1 |
|
259 |
|
3,147 |
|
515 |
|
- |
| ||||||||||||
|
|
|
|
|
|
| |||||||||||||||||||||
|
مجموع كل كشورها (جهاني) |
|
|
|
|
|
|
1,035,460 |
221,910 |
247,474 |
| ||||||||||||||||
مصر، سرزمین و کشوری است در شمال و شمال شرقی قاره آفریقا که مساحت آن ۱٬۰۰۱٬۴۴۹ کیلومتر مربع بوده و از دیدگاه وسعت بیست و هشتمین کشور جهان محسوب میگردد.
در شمال مصر دریای مدیترانه و در شرق آن دریای سرخ قرار دارد. از سمت جنوب با سودان و از سوی غرب با کشور لیبی همسایهاست. البته از ناحیه صحرای سینا به فلسطین نیز مرتبط میباشد. پایتخت مصر شهر قاهره است و از دیگر شهرهای مهم آن میتوان به اسکندریه، اسوان، جیزه ، فیوم و پورت سعید اشاره کرد. شهرهایی مانند سلوم، بردیا، سیدی برانی، مطروح و العلمین نیز به سبب وقایع
ی که طی جنگ جهانی دوم در آنها به وقوع پیوست مشهور گشتهاند
جمهوري عربي مصر كشوري در شمال قاره آفريقا است كه از تمدني غني و چندين هزار ساله برخوردار است.
اين كشور از غرب با ليبي، از جنوب با سودان و از شرق با فلسطين همسايه است. مصر يكي از پرجمعيتترين كشورهاي قاره آفريقا است.
تاريخ طولاني اين كشور سبب شده كه آثار باستاني زيادي در آن وجود داشته باشد. معروفترين اين آثار اهرام هستند كه به عنوان يكي از عجايب هفتگانه جهان شناخته ميشوند.
سابقه تاريخي اين كشور به چهار هزار سال قبل از ميلاد بازميگردد. در سال ۱۷۹۸ ناپلئون به آن لشكركشي كرد و در سال ۱۸۰۵ ميلادي محمدعلي پاشا از طرف دولت عثماني حاكم آنجا شده و سلسله جديد مصر را تشكيل داد.
مصريهاكانال سوئز را كه درياي مديترانه را به درياي سرخ متصل ميكند، در سال 1869 ساختند. اين كشور در سال 1914 تحت سلطه انگليس درآمد.
سرانجام در سال 1922 استقلال خود را به دست آورد. در سال 1953 برقراري حكومت جمهوري در مصر رسما اعلام شد.
سياست در مصر
حكومت در اين كشور جمهوري است و رئيس آن رئيس جمهور است. رئيس جمهور هر شش سال يك بار با راي مردم انتخاب ميشود.
در سال ۲۰۰۵ رفراندومي در اين كشور برگزار شد تا تغييري در قانون اساسي ايجاد شود. بر اساس نتيجه اين رفراندوم رئيس جمهور از ميان چند كانديدا انتخاب ميشود. پيش از آن شوراي مردمي رئيس جمهور را انتخاب ميكرد و مردم در راي گيري به او راي مثبت يا منفي ميدادند.
نخست وزير رئيس دولت است كه او و كابينه را رئيس جمهور تعيين ميكند.
شوراي مردمي كه در مصر با نام مجلس الشعبي از آن ياد ميكنند ۴۵۴ كرسي دارد كه ۴۴۴ نماينده آن با راي مردم و ۱۰ نماينده با راي رئيس جمهور تعيين ميشوند. دوره نمايندگي اين مجلس پنج ساله است.
مجلس مشورتي يا الشورا تنها نقش مشورتي دارد. اين مجلس از ۲۶۴ نماينده كه ۱۷۴ نفر از آنها با راي عمومي و ۸۸ نفر از آنها با نظر رئيس جمهور تعيين ميشوند، تشكيل شده است.
اقتصاد در مصر
توليد ناخالص داخلي در اين كشور ۴۰۴ ميليارد دلار است. ۲۲ ميليون و ۱۰۰ هزار نفر نيروي كار آن را تشكيل ميدهند. ۳۲ درصد از توليد ناخالص داخلي اين كشور در بخش كشاورزي است.
نرخ بيكاري در مصر ۹.۱ درصد است. ۲۰ درصد از جمعيت زير خط فقر زندگي ميكنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در اين كشور ۱۱ درصد بود.
مصر روزانه ۶۸۸ هزار و ۱۰۰ بشكه نفت توليد ميكند. اين كشور منابع گاز نيز دارد و سالانه ۴۰.۷۶ ميليارد متر مكعب گاز نيز توليد ميكند.
محصولات صادراتي اين كشور شامل نفت خام و محصولات پتروشيمي، پنبه، منسوجات، آهنآلات و مواد شيميايي است كه به كشورهاي آمريكا (۹.۹ درصد)، ايتاليا (۹.۷ درصد)، اسپانيا (۷.۸ درصد)، سوريه (۵.۶ درصد)، عربستان سعودي (۵ درصد) و انگليس (۴.۷ درصد) صادر ميشود.
محصولات وارداتي اين كشور شامل ماشينآلات و تجهيزات، مواد غذايي، مواد شيميايي، چوب و الوار و سوخت است كه از كشورهاي آمريكا (۱۱.۸ درصد)، چين (۹.۷ درصد)، ايتاليا (۶.۵ درصد)، آلمان (۶.۴ درصد) و عربستان سعودي (۴.۸ درصد) وارد ميشود.
مردم مصر
جمعيت اين كشور حدود ۸۱ ميليون و ۷۱۴ هزار نفر با ميانگين سني ۲۴.۵ سال است. اميد به زندگي براي زنان ۷۴ و براي مردان ۶۹ سال است.
كمتر از ۰.۱ درصد از جمعيت بزرگسال اين كشور به بيماري ايدز مبتلا هستند. نژاد مردم اين كشور مصري است.
۹۰ درصد از جمعيت آن مسلمان هستند. زبان رسمي اين كشور عربي است.
ارتباطات در مصر
در اين كشور ۱۰ ميليون و ۸۰۸ هزار خط تلفن ثابت و ۳۰ ميليون و ۴۷ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
رسانههاي اين كشور در منطقه خاورميانه نقش مهمي ايفا ميكنند. تلويزون و صنعت فيلمسازي اين كشور بخش مهمي از خوراك ديداري مردم منطقه عربزبان را تامين ميكند.
روزنامهها و نشريات مكتوب اين كشور نيز جزو پرمخاطبترين رسانهها در دنياي عربزبان هستند. الاهرام يكي از قديميترين روزنامههاي اين كشور است.
مصر پنج هزار و ۳۶۳ ميزبان اينترنتي و شش ميليون كاربر اينترنت دارد.
مصر در يك نگاه
مساحت ۱،۰۰۱،۴۵۰ كيلومتر مربع
جمعيت ۸۱،۷۱۳،۵۱۷ نفر
پايتخت قاهره
واحد پول ليره
دامنه اينترنتي eg.
پيش شماره ۲۰+
مغرب کشوری است در شمال غربی آفریقا. اعراب آن را مغرب مینامند که به معنی محل غروب آفتاب است.
مغرب ساحلی طولانی با اقیانوس اطلس دارد و از شمال به جبلالطارق و دریای مدیترانه میرسد. این کشور از شرق با الجزایر، از غرب با اقیانوس اطلس، از جنوب با کشور موریتانی و از شمال با دریای مدیترانه همسایه است. پایتخت مغرب شهر رباط است.
در سال ۱۹۱۲ فرانسه بخش عظیمی از مغرب را اشغال میکند و از این سال به بعد مبارزه علنی مردم علیه سلطه فرانسه تحت رهبری عبدالکریم خطاب آغاز میشود.
در سال ۱۹۲۷ میلادی، محمدبن یوسف (محمد پنجم) به تخت سلطنت مینشیند و به پدر استقلال مغرب شهرت مییابد.
فرانسه که حاضر به قبول استقلال مغرب نبود سعی کرد از برخی عناصر مرتجع
جمهوری آفریقای جنوبی در جنوبی ترین بخش قاره آفریقا قرار دارد. نامیبیا از شمال غربی، بوتسوانا و زیمبابوه در شمال، موزامبیک از شمال شرقی، سوازیلند از شرق و اقیانوس های اطلس و هند از جنوب ، جنوب غربی و شرقی آن را احاطه کرده اند.
مساحت این کشور 1272037 کیلومتر مربع بوده و بر طبق قانون اساسی جدید این کشور دارای 9 استان نیمه خود مختار می با شد. پایتخت اداری شهر پرتوریا و مقر پارلمان در شهر کیپ تاون می باشد،ژوهانسبورگ بزرگترین شهر و مرکز اصلی فعالیتهای اقتصادی کشور محسوب می شود.
|
| |
|
| |
|
منبع- اطلس عمومی ایران وجهان |
|
|
نقشه قطب شمال و جنوب طبيعی ـ سياسی منبع- اطلاعات عمومی ایران وجهان |
این کشور از شمال با سنگال و از جنوب و شرق با گینه همسایه است. در غرب این کشور اقیانوس اطلس قرار دارد.
زمانی گینه بیسائو به عنوان پادشاهی گابو بخشی از امپراتوری مالی بود. بخشهایی از این پادشاهی تا زمان استعمار پرتغالیها در قرن هجدهم باقی مانده بود.
پرتغالیها در قرن 17 آغاز به تجارت برده در این کشور کردند. باوجود این که این کشور از نخستین مستعمرات پرتغال بود، بخشهای داخلی آن تا قرن 19 مورد اکتشاف قرار نگرفت.
این کشور در زمان استعمار گینه، پرتغال نام داشت و پس از استقلال در 24 سپتامبر 1973 نام پایتخت خود، بیسائو را به نام رسمی خود اضافه کرد تا از اشتباه گرفته شدن با جمهوری گینه جلوگیری کند.
سیاست در گینه بیسائو
رئیس جمهور در این کشور رئیس حکومت و نخست وزیر رئیس دولت است. رئیس جمهور برای دورهای پنج ساله با رای مردم انتخاب میشود. نخست وزیر را رئیس جمهور تعیین
میکند.
مجلس ملی این کشور 100 کرسی دارد. نمایندگان این مجلس با رای مردم برای دورهای چهار ساله انتخاب میشوند.
قانون قضایی این کشور بر اساس قوانین فرانسه نگاشته شده است. سن قانونی در گینه بیسائو 18 سال است.
اقتصاد در گینه بیسائو
تولید ناخالص داخلی این کشور 2/901 میلیون دلار است و 480 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند که 82 درصد از آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. نرخ تورم در سال 2002 میلادی در این کشور چهار درصد بود.
محصولات صادراتی گینه بیسائو شامل بادام هندی، میگو، بادامزمینی، خرما و الوار است که به کشورهای هند (1/76 درصد)، نیجریه (1/18 درصد) و ایتالیا (4/1 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل مواد غذایی، ماشینآلات و تجهیزات حمل و نقل و محصولات پتروشیمی است که از کشورهای پرتغال (7/18 درصد)، سنگال (3/16درصد)، ایتالیا (13 درصد) و پاکستان (5/4درصد) وارد میشود.
مردم گینه بیسائو
جمعیت این کشور یک میلیون و 472 هزار و 780 نفر با میانگین سنی 1/19 سال است. امید به زندگی برای زنان در این کشور 04/49سال و برای مردان 37/45سال است.
بر اساس آمارهای سال 2003 میلادی 10 درصد از جمعیت گینه بیسائو به بیماری ایدز مبتلا هستند.
زبان رسمی این کشور پرتغالی است. 45 درصد از مردم آن مسلمان، پنج درصد مسیحی و بقیه پیرو ادیان بومی هستند.
ارتباطات در گینه بیسائو
در این کشور 10 هزار و 200 خط تلفن ثابت و 95 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
گینه هیچ میزبان اینترنتی ندارد اما 37 هزار نفر در این کشور از اینترنت استفاده میکنند
منبع- همشهری الاین
سنگال از شمال با موریتانی، از شرق با مالی و از جنوب با گینه و گینه بیسائو همسایه است. در غرب این کشور اقیانوس اطلس قرار دارد. کشور گامبیا تقریباً در درون سنگال قرار گرفته است.
شمال و شمال شرق این کشور به خاطر نزدیکی با صحرای بزرگ آفریقا نیمه بیابانی است و آب و هوایی گرم و خشک دارد. جنوب غرب سنگال نیز نواحی جنگلی دارد و آب و هوایش گرم و مرطوب است.
سنگال در زمان قدیم زیستگاه قوم توکولئور بود. با نفوذ اعراب مسلمان در آفریقا، سنگالیها در قرن 11 میلادی، به اسلام گرویدند.
فرانسویها نخستین بار در سال 1659 در سنگال بندرگاهی ساختند و نام آن را سن لوئی گذاشتند.
برای مدتی بریتانیا در سنگال دخالت میکرد، ولی فرانسویها گوی سبقت را از بریتانیاییها ربودند و توانستند در سال 1895 مالکیت سنگال را به عنوان یکی از مستعمرات غرب آفریقا از آن خود کنند.
سنگال در سال 1946 به عنوان یکی از مستعمرات فرانسه درآمد. در 4 آوریل 1960 از فرانسه اعلام استقلال کرد و در 20 ژوئن 1960 به عنوان یک جمهوری مستقل با مالی فدراسیونی تشکیل داد که به عنوان "فدراسیون سنگال و مالی" شناخته شد.
این فدراسیون چندان دوام نیاورد و چند ماه بعد در 20 آگوست 1960 منحل شد. سنگال در سال 1982 با پیوستن به گامبیا، "کنفدراسیون سنگامبیا" را تشکیل داد. این اتحادیه نیز هفت سال بعد در سال 1989 منحل شد.
اگرچه سنگال نه کشور پنهاوری است و نه موقعیتی استراتژیک دارد، با این حال نقش برجستهای در سیاست قاره آفریقا بازی میکند.
سنگال به عنوان کشور ملت آفریقایی که بیش از 90 درصد جمعیت آن را مسلمانان تشکیل میدهند به نوعی یک پل فرهنگی بین مسلمانان و دنیای سیاهان آفریقایی محسوب میشود.
سیاست در سنگال
در سنگال رئیسجمهور قدرت زیادی دارد. رئیس جمهور بر اساس تغییری که در قانون اساسی سنگال در سال 2001 ایجاد شد، هر پنج سال یک بار انتخاب میشود.
پیش از آن دوره ریاست جمهوری هفت ساله بود. براي انتخاب رئيسجمهور انتخابات عمومي برگزار ميشود و راي مردم رئيس جمهور را تعيين ميكند.
نخست وزير در سنگال رئيس كابينه است و وزرا را تعيين ميكند. خود نخستوزير را رئيسجمهور تعيين ميكند.
سنگال بیش از 80 حزب دارد. مجلس این کشور 150 کرسی دارد كه نمايندگان 90 كرسي آن با راي مستقيم مردم تعيين ميشوند.
اقتصاد در سنگال
توليد ناخالص داخلي سنگال 61/20 ميليارد دلار است و در سال گذشته ميلادي 6/4درصد رشد داشت.
نيروي كار اين كشور چهار ميليون و 850 هزار نفر است كه 77 درصد آنها در بخش كشاورزي و 23 درصد در بخشهاي صنعت و خدمات فعال هستند.
نرخ بيكاري در اين كشور 48 درصد گزارش شده و 54 درصد مردم آن زير خط فقر زندگي ميكنند.
محصولات صادراتي اين كشور شامل ماهي، بادامزميني، نفت، فسفات و پنبه است كه به كشورهاي مالي (2/19 درصد)، فرانسه (3/8 درصد)، هند (8/5درصد)، گامبيا(3/5درصد)، اسپانيا (1/5 درصد) و ايتاليا (9/4 درصد) صادر ميشود.
واردات اين كشور شامل مواد غذايي و آشاميدني، كالاهاي اساسي و سوخت است كه از كشورهاي فرانسه (1/25 درصد)، انگليس(2/5 درصد)، تايلند(8/4 درصد)، چين(5/4 درصد) و اسپانيا (4 درصد) وارد ميشود.
مردم سنگال
جمعيت اين كشور 12 ميليون و 521 هزار و 851 نفر است كه ميانگين سني آنها 18.7 سال است. اميد به زندگي براي زنان 09/58سال و براي مردان 34/55سال است.
بر اساس آمارهاي سال 2003 ميلادي حدود 8/0درصد از مردم اين كشور از بيماري ايدز رنج ميبرند.
94 درصد از مردم اين كشور مسلمان و پنج درصد مسيحي هستند. 3/93درصد از مردم بالاي 15 سال آن باسوادند.
ارتباطات در سنگال
در سنگال روزنامهها و رسانهها از آزادي خوبي برخوردارند. راديوهاي خصوصي نيز در اين كشور رواج دارند.
در سنگال 282 هزار و 600 خط تلفن ثابت و دو ميليون و 983 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
تعداد ميزبانان اينترنتي آن 199 و كاربران اينترنت 650 هزار است
لسوتو در میان آفریقای جنوبی قرار گرفته است. نام این کشور به معنی "سرزمین مردمانی که به زبان سسوتو صحبت میکنند" است. از لسوتو به عنوان فقیرترین کشور جهان یاد میکنند.
هرچند در این کشور کوچک خانهها اغلب کاهگلی است و مردمانش دور از دنیای مدرن و امکاناتش روزگار میگذرانند، اما جادههای زیادی ساخته شده که مسافران را نه به آبادیها که به معادن این کشور میرسانند.
سیاست در لسوتو
در لسوتو پادشاه قدرت اجرایی ندارد و بیشتر مقامی تشرفاتی دارد. قدرت اجرایی در دست نخست وزیر است.
بر اساس قانون اساسی این کشور نخست وزیر، رهبر حزب پیشرو در انتخابات شورای ملی است. شورای ملی 62 نماینده دارد.
دو مجلس سنا با 33 عضو و ملی با 120 نماینده وظیفه قانونگذاری در این کشور را بهعهده دارند.
اقتصاد در لسوتو
تولید ناخالص داخلی این کشور 088/3میلیارد دلار است. 838 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل میدهند که 86 درصد آنها در مزارع مشغول به کار هستند.
نرخ بیکاری در این کشور 45 درصد است و 49 درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی میکنند. نرخ تورم در آن 12 درصد است.
محصولات صادراتی این کشور شامل لباس، کفش، وسایل نقلیه، ابریشم و موهیر و مواد غذایی است که به کشورهای آمریکا (9/81درصد)، بلژیک (15 درصد) و کانادا (9/1 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی آن شامل غذا، مصالح ساختمانی، وسایل نقلیه، ماشینآلات، دارو و محصولات نفتی است که از کشورهای هنگکنگ (4/33 درصد)، چین (2/31 درصد)، آلمان (7/7درصد) و هند (3/7درصد) وارد میشود.
مردم لسوتو
جمعیت این کشور دو میلیون و 128 هزار و 180 نفر با میانگین سنی 2/21 سال است. امید به زندگی برای زنان 34/39 و برای مردان 97/40سال است.
28/9درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 80 درصد از مردم مسیحی و بقیه پیرو ادیان محلی هستند. زبان رسمی آن انگلیسی است.
ارتباطات در لسوتو
در این کشور 48 هزار خط تلفن ثابت و 249 هزار و 800 خط تلفن همراه وجود دارد.
لسوتو 66 میزبان اینترنتی و 51 هزار و 500 کاربر اینترنت دارد
منبع- همشهری انلاین
این کشور از شمال با زامبیا و آنگولا، از شرق با بوتسوانا و از جنوب با آفریقای جنوبی همسایه است. در غرب آن آبهای اقیانوس اطلس قرار گرفته است.
نامیبیا تا سال 1990 بخشی از خاک آفریقای جنوبی بود. در این سال به رهبری سام نوجما توانست پس از 25 سال درگیری با دولت آفریقای جنوبی، استقلال خود را به دست آورد و اولین رئیس جمهور نامیبیا شد.
در دوره استعمار بسیاری از مردم این کشور کشته شدند. چندی پیش آلمان که کشور کنونی نامیبیا بخشی از مستعمرات آن بود، به خاطر این کشتارها از مردم نامیبیا عذرخواهی کرد.
سیاست در نامیبیا
در نامیبیا رئیس جمهور، رئیس حکومت و رئیس دولت است و قدرت اجرایی در کشور را در دست دارد. او با رای مردم برای دورهای پنج ساله تعیین میشود.
نخست وزیر را رئیس جمهور تعیین میکند اما نماینده پیشنهادی رئیس جمهور باید بتواند از مجلس نامیبیا هم رای اعتماد بگیرد.
قوه قانونگذاری در نامیبیا از دو بخش تشکیل شده است. یکی شورای ملی که 26 کرسی دارد و دیگری مجلس ملی که 72 کرسی دارد و نمایندگان آن برای دورهای هفت ساله انتخاب میشوند.
اقتصاد در نامیبیا
تولید ناخالص داخلی این کشور 67/10میلیارد دلار است. 660 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند.
نرخ بیکاری در این کشور 3/5درصد است و 9/34 درصد از مردم زیر خط فقر زندگی میکنند. نرخ تورم در سال 2007 میلادی 7/6درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل الماس، مس، طلا، روی، سرب، اورانیوم، احشام، ماهی و پوست گوسفند است که به کشورهای آفریقای جنوبی (4/33 درصد) و آمریکا (4 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی آن شامل مواد غذایی، محصولات پتروشیمی و سوخت، ماشینآلات و تجهیزات و مواد شیمیایی است که از کشورهای آفریقای جنوبی (2/85 درصد) و آمریکا وارد میشود.
مردم نامیبیا
هرچند نامیبیا کشوری وسیع است اما به دلیل بیابانی بودن جمعیتی اندک دارد. جمعیت نامیبیا دو میلیون و 88 هزار و 669 نفر با میانگین سنی 7/20سال است.
امید به زندگی برای زنان 38/49سال و برای مردان 39/50 سال است. 3/21درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند.
بین 80 تا 90 درصد از مردم این کشور مسیحی هستند. زبان رسمی کشور انگلیسی است اما تنها 7 درصداز مردم به آن سخن میگویند. اغلب مردم به زبانهای محلی آفریقایی سخن میگویند.
ارتباطات در نامیبیا
در این کشور 138 هزار و 900 خط تلفن ثابت و 495 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
نامیبیا سه هزار و 717 میزبان اینترنت و 80 هزار و 600 کاربر اینترنت دارد
بوتسوانا از جنوب با آفريقاي جنوبي، از غرب با ناميبيا، از شزق با زامبيا و از شمال با زيمبابوه همسايه است.
این کشور تا سال 1966 با نام «بچوآنالند» تحتالحمایه انگليس بود. نام بوتسوانا نامي است كه پس از استقلال بر آن نهاده شد.
اين كشور از نظر جغرافيايي كشور پستي است و 70 درصد از خاك آن را بيابان كالاهاري پوشانده است. بزرگترین دلتای درونسرزمینی جهان به نام دلتای اوکاوانگو در شمال غرب اين کشور قرار دارد.
سياست در بوتسوانا
رئيس جمهور در بوتسوانا هم رئيس حكومت است و هم رئيس دولت و قدرت اجرايي كشور را در دست دارد. قدرت قانونگذاري در كشور بين مجلس و دولت تقسيم شده است.
قوه قضائيه در اين كشور از بخشهاي قانونگذاري و اجرايي جداست و استقلال دارد.
اقتصاد در بوتسوانا
توليد ناخالص داخلي بوتسوانا 14/24ميليارد دلار است. 288 هزار و 400 نفر نيروي كار اين كشور را تشكيل ميدهند. نرخ بيكاري در اين كشور 8/23 درصد است.
بر اساس آمارهاي سال 2003 ميلادي 3/30درصد از مردم اين كشور زير خط فقر زندگي ميكنند. نرخ تورم آن 2/7 درصد است.
صادرات اين كشور شامل الماس، مس، نيكل، گوشت و منسوجات است كه به كشورهاي عضو اتحاديه تجارت آزاد اروپا (87 درصد)، آفريقاي جنوبي (7 درصد) و زيمبابوه (4 درصد) صادر ميشود.
واردات اين كشور شامل مواد غذايي، ماشينآلات، محصولات الكترونيك، تجهيزات حمل و نقل، منسوجات، سوخت و محصولات پتروشيمي، چوب و كاغذ، آهن و محصولات فلزي است كه از كشورهاي آفريقاي جنوبي (74 درصد)، اتحاديه تجارت آزاد اروپا (17 درصد) و زيمبابوه (4 درصد) وارد ميشود.
مردم بوتسوانا
جمعيت اين كشور يك ميليون و 815 هزار و 508 نفر است كه ميانگين سني آنها 20.9 سال است. اميد به زندگي براي زنان 58/49سال و براي مردان 55/51 سال است.
بر اساس آمارهاي سال 2003 ميلادي 3/37 درصد از مردم اين كشور به بيماري ايدز مبتلا هستند. 6/71 درصد از مردم اين كشور مسيحي هستند.
زبانهاي رسمي اين كشور شامل ستسوانا، كالانگا، سكگالاگادي و انگليسي است.
ارتباطات در بوتسوانا
در اين كشور 136 هزار و 900 خط تلفن ثابت و 979 هزار و 800 خط تلفن همراه وجود دارد.
بوتسوانا پنج هزار و 820 ميزبان اينترنت و 60 هزار كاربر اينترنت دارد
این کشور از همه جهات، به جز غرب که با موزامبیک هممرز است، همسایه آفریقای جنوبی است.
این کشور در دورههای مختلف تاریخی به صورت پادشاهی اداره میشد. در اواخر قرن 19 آفریقای جنوبی این کشور را تحت سلطه درآورد. البته هیچ گاه نتوانست کنترل کامل امور در این کشور را در دست گیرد.
در جنگی که در سالهای 1899 تا 1902 درگرفت انگلیس سوازیلند را تحت سلطه خود درآورد. سرانجام در سال 1968 این کشور سرانجام استقلال خود را به دست آورد.
سیاست در سوازیلند
رئیس حکومت در سوازیلند پادشاه است. در این کشور پادشاه قدرت زیادی دارد. او نه تنها 
نخست وزیر را تعیین میکند بلکه تعدادی از نمایندگان مجلس کشور هم با نظر او تعیین میشوند.
مجلس سنا در این کشور 30 کرسی دارد که 20 نفر از آنها را پادشاه تعیین میکند. مجلس ملی 65 کرسی دارد که 10 نفر را پادشاه تعیین میکند و بقیه با رای مردم برای دورهای پنج ساله انتخاب میشوند.
اقتصادر در سوازیلند
تولید ناخالص داخلی در این کشور 424/5 میلیارد دلار است. 300 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل میدهند.
نرخ بیکاری در این کشور 40 درصد است. 69 درصد از مرم زیر خط فقر زندگی میکنند. در سال 2007 میلادی نرخ تورم در آن 6درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل نوشیدنیهای غیرالکلی، شکر، الوار، نخ پنبه، یخچال و مرکبات و کنسروهای میوه است که به کشورهای آفریقای جنوبی (7/59 درصد)، اتحادیه اروپا (8/8 درصد) و موزامبیک (2/6 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی آن شامل وسایل نقلیه موتوری، ماشینآلات، تجهیزات حمل و نقل، مواد غذایی، محصولات پتروشیمی و مواد شیمیایی است که از کشورهای آفریقای جنوبی(6/95درصد)،، اتحادیه اروپا (0.9 درصد) و ژاپن (9/0 درصد) وارد میشود.
مردم سوازیلند
جمعیت این کشور حدود یک میلیون و 128 هزار نفر با میانگین سنی 19 سال است. رشد جمعیت در آن به دلیل پایین بودن سطح بهداشت و شیوع بیماریهای فراوان منفی است.
امید به زندگی برای زنان 32 و برای مردان 31 سال است. 8/38 درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. مالاریا نیز در این کشور بسیار شایع است.
97 درصد از مردم از نژاد آفریقایی و 3 درصد اروپایی هستند. 20 درصد مردم مسیحی و 10 درصد مسلمان هستند. زبان رسمی آنها انگلیسی است.
ارتباطات در سوازیلند
در این کشور 44 هزار خط تلفن ثابت و 250 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
سوازیلند دو هزار و 672 میزبان اینترنتی و 41 هزار و 600 کاربر دارد
زیمبابوه از جنوب با آفریقای جنوبی، از جنوب غربی با بوتسوانا، از شمال غرب با زامبیا و از شرق با موزامبیک همسایه است.
این کشور در قرن نوزدهم میلادی مستعمره انگلیس شد. از سال 1965 کمکم تلاشها برای استقلال در این کشور آغاز شد و سرانجام در سال 1970 میلادی رسما جمهوری زیمبابوه اعلام موجودیت کرد.
در سال 1980 رابرت موگابه به عنوان نخست وزیر این کشور انتخاب شد. پس از آن در سال 1987 در قانون اساسی این کشور اصلاحاتی ایجاد شد که بر اساس آن موگابه رئیس جمهور شد.
سیاست در زیمبابوه
در زیمبابوه قدرت در دست رئیس جمهور است. موگابه در انتخابات سال 2008 نیز شرکت کرد.
زیمبابوه دو مجلس دارد: مجلس سنا که در سال 2005 دوباره تشکیل شد و مجلس ملی که قانونگذاری را به عهده دارد.
اقتصاد در زیمبابوه
تولید ناخالص داخلی این کشور 186/6میلیارد دلار است. رشد تولید ناخالص داخلی آن در سال 2007 میلادی منفی بود.
سه میلیون و 998 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل میدهند و نرخ بیکاری درآن 80 درصد است.
68 درصد مردم زیمبابوه زیر خط فقر زندگی میکنند و نرخ تورم آن بیش از صد هزار درصد است. [تورم بیش از صد هزار درصدی در زیمبابوه]
محصولات صادراتی این کشور شامل پلاتینیوم، پنبه، تنباکو، طلا، آلیاژهای آهن و منسوجات است که به کشورهای آفریقای جنوبی (8/24درصد)، جمهوریدموکراتیککنگو(6/17درصد)، بوتسوانا (7/15 درصد) و آمریکا (4/10 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشینآلات و تجهیزات، محصولات کارخانهای، مواد دارویی و سوخت است که از کشورهای آفریقای جنوبی (8/40درصد)، زامبیا (6/29درصد) و آمریکا (9/4درصد) وارد میشود.
مردم زیمبابوه
جمعیت این کشور شامل 12 میلیون و 311 هزار و 143 نفر است که میانگین سنی آنها 20.1 سال است.
امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 35/38سال و برای مردان 62/40سال است. بیماری ایدز یکی از مشکلات اصلی این کشور است که سالانه جان هزاران نفر را میگیرد.
24/6درصد از مردم زیمبابوه به این بیماری مبتلا هستند. زبان رسمی زیمبابوه انگلیسی است.
ارتباطات در زیمبابوه
331 هزار و 700 خط تلفلن ثابت و 832 هزار و 500 خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد.
زیمبابوه 15 هزار و 507 میزبان اینترنت و یک میلیون و 220 هزار کاربر دارد.
منبع- همشهری انلاین
آنگولا از جنوب با نامبيا، از شمال با جمهوري كنگو و از شرق با زامبيا همسايه است. در غرب اين كشور اقيانوس اطلس قرار دارد.
اين كشور براي سالهاي طولاني مستعمره پرتغال بود و در سال 1957 استقلال پيدا كرد. مهمترين محصولات صادراتي آن نفت و الماس است.
پس از استقلال آنگولا درگير جنگ داخلي شد. جنگي 27 سال طول كشيد و به اقتصاد اين كشور ضربه زيادي زد و جان بيش از 500 هزار نفر را گرفت.
سياست در آنگولا
در حال حاضر رئيس جمهور آنگولا خوزه سانتوس است كه از سال 1979 يعني زماني كه نخستين رئيسجمهور آنگولا درگذشت، در اين سمت باقي مانده است.
قرار است انتخابات رياست جمهوري اين كشور پس از وقفهاي طولاني در سال 2009 ميلادي برگزار شود. انتخابات مجلس اين كشور نيز شهريور ماه سال 1387 برگزار ميشود.
اقتصاد در آنگولا
توليد ناخالص داخلي اين كشور 95/80ميليارد دلار است و شش ميليون و 573 هزار نفر نيروي كار اين كشور را تشكيل ميدهند. 85 درصد از اين نيروي كار در بخش كشاورزي مشغول هستند.
70 درصد مردم اين كشور زير خط فقر زندگي ميكنند. نرخ تورم آنگولا 5/12 درصد است.
صادرات اين كشور شامل نفت خام، الماس، مواد نفتي فراوري شده، گاز، قهوه، ماهي، الوار و پنبه است كه به كشورهاي آمريكا (38 درصد)، چين (2/34 درصد)، تايوان (5/8درصد)، فرانسه (9/4 درصد) و شيلي (1/4درصد) صادر ميشود.
واردات اين كشور شامل ماشينآلات و تجهيزات الكترونيك، وسايل نقليه، تجهيزات پزشكي، مواد غذايي، منسوجات و تجهيزات نظامي است كه از كشورهاي آمريكا (3/15درصد)، پرتغال (15 درصد)، كره جنوبي (1/10 درصد)، چين (8/8درصد)، آفريقاي جنوبي (7/6درصد) و فرانسه (2/6 درصد) وارد ميشود.
مردم آنگولا
جمعيت اين كشور 12 ميليون و 263 هزار و 596 نفر است كه ميانگين سني آنها9/17 سال است. اميد به زندگي براي زنان 57/38سال و براي مردان 73/36 سال است.
3/9درصد از جمعيت اين كشور به بيماري ايدز مبتلا هستند و بيماريهاي ناشي از آب و غذاي آلوده نيز در اين كشور بسيار رايج است.
زبان رسمي اين كشور پرتغالي است و در عين حال زبانهاي محلي آفريقايي نيز در آن رواج دارد.
ارتباطات در آنگولا
اغلب وسايل ارتباطي روز بيشتر در لوآندا، پايتخت آنگولا، در دسترس هستند و هرچه از پايتخت دورتر شويد ميزان دسترسيها هم كمتر ميشود.
98 هزار و 200 خط تلفن ثابت و دو ميليون و 264 هزار خط تلفن همراه در اين كشور وجود دارد. تعداد ميزبانان اينترنت در آنگولا سه هزار و 337 است. اين كشور 85 هزار كاربر اينترنت دارد
منبع- همشهری انلاین
مالاوی از شمال غرب با زامبیا، از شمال با تانزانیا و از شرق، جنوب و غرب با موزامبیک همسایه است.
این کشور تا سال 1964 مستعمره انگلیس بود. بعد از سه دهه حکومت تک حزبی در این کشور در سال 1994 اولین انتخابات چند حزبی در این کشور برگزار شد.
سیاست در مالاوی
رئیس جمهور در این کشور رئیس حکومت است. کابینه این کشور 46 عضو دارد که رئیس جمهور آنها را تعیین میکند.
رئیس جمهور با رای مردم برای دو
رهای پنج ساله انتخاب میشود که این پنج سال برای بار دوم هم قابل تمدید است.
مجلس نمایندگان این کشور 193 عضو دارد که با رای مردم برای دورهای پنج ساله انتخاب میشوند.
اقتصاد در مالاوی
تولید ناخالص داخلی این کشور 47/10میلیارد دلار است. چهار میلیون و 500 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند که 90 درصد از آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.
آمار دقیقی از نرخ بیکاری در این کشور در دست نیست اما 53 درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی میکنند. نرخ تورم این کشور در سال 2007 میلادی 8 درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل تنباکو، چای، شکر، پنبه، بادام زمینی، چوب و پوشاک است که به کشورهای آفریقای جنوبی (6/12 درصد)، آلمان (7/9 درصد)، مصر (6/9 درصد) آمریکا (5/9درصد)، زیمبابوه (5/8 درصد)، روسیه (4/5 درصد) و هلند (4/4 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل مواد غذایی، محصولات نفتی، کالاهای مصرفی و تجهیزات حمل و نقل است که از کشورهای آفریقای جنوبی (9/33 درصد)، هند (8 درصد)، زامبیا (6/7 درصد)، آمریکا (3/6درصد)، تانزانیا (7/5درصد)، آلمان (5/4 درصد) و چین(2/4درصد) وارد میشود.
مردم مالاوی
جمعیت این کشور 13 میلیون و 931 هزار و 831 نفر با میانگین سنی 8/16 سال است. امید به زندگی برای زنان 15/43سال و برای مردان 74/43سال است.
14.2 درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 9/79 درصد از مردم آن مسیحی و 8/12 درصد مسلمان هستند.
ارتباطات در مالاوی
در این کشور 102 هزار و 700 خط تلفن ثابت و 429 هزار و 300 خط تلفن همراه وجود دارد.
مالاوی 347 میزبان اینترنتی و 59 هزار و 700 کاربر اینترنت دارد
منبع- همشهری انلاین
این کشور از شمال با تانزانیا، از شمال غرب با مالاوی و زامبیا، از غرب با زیمبابوه و از جنوب غرب با سوازیلند و آفریقای جنوبی همسایه است. در شرق این کشور اقیانوس هند قرار دارد.
موزامبیک در قرن شانزدهم میلادی مستعمره پرتغال شد. در سال 1975 این کشور استقلالش را به دست آورد.
در فاصله سالهای 1977 تا 1992 درگیریهای داخلی در این کشور باعث کشته شدن نزدیک به یک میلیون نفر از مردم این کشور شد. در این مدت قحطی نیز گریبان مردم را گرفت.
پس از مصالحه و برقراری آرامش در کشور در سال 1992 اندکی وضعیت اقتصادی بهبود پیدا کرد و سرمایهگذاران خارجی برای سرمایهگذاری در این کشور ترغیب شدند اما همچنان بسیاری از مردم این کشور در فقر به سر میبرند.
سیاست در موزامبیک
رئیس جمهور در این کشور رئیس حکومت است و با رای مردم برای دورهای پنج ساله انتخاب میشود. رئیس دولت نخست وزیر است که رئیس جمهور او را تعیین میکند.
مجلس قانونگذاری این کشور 250 کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مستقیم مردم برای دورهای پنج ساله انتخاب میشوند.
اقتصاد در موزامبیک
تولید ناخالص داخلی این کشور 82/17میلیارد دلار است. 9 میلیون و 600 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل میدهند که 81 درصد آنها در بخش کار میکنند.
نرخ بیکاری در این کشور 21 درصد است و 70 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی میکنند. در سال 2007 نرخ تورم در موزامبیک 8 درصد بود.
محصولات صادراتی آن شامل آلومینیوم، میگو، بادام هندی، پنبه، شکر، مرکبات و الوار است که به کشورهای هلند (7/59 درصد)، آفریقای جنوبی (2/15 درصد) و زیمبابوه (2/3 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی آن شامل ماشینآلات و تجهیزات، وسایل نقلیه، سخت، مواد شیمیایی، آهنآلات، مواد غذایی و منسوجات است که از کشورهای آفریقای جنوبی (3/36 درصد)، هلند (6/15 درصد) و پرتغال (3/3 درصد) وارد میشود.
مردم موزامبیک
جمعیت این کشور 21 میلیون و 284 هزار و 701 نفر با میانگین سنی 4/17سال است. امید به زندگی برای زنان موزامبیکی 44/40 سال و برای مردان 62/41سال است.
بر اساس آمارهای سال 2003 میلادی 2/12 درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 8/23درصد از مردم مسیحی کاتولیک و 8/17 درصد مسلمان هستند.
ارتباطات در موزامبیک
در این کشور 67 هزار خط تلفن ثابت و دو میلیون و 339 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
موزامبیک 15 هزار و 231 میزبان اینترنتی و 178 هزار کاربر دارد
اين كشور با كشورهاي رواندا از شمال، تانزانيا از جنوب و شرق و با جمهوري دموكراتيك كنگو از غرب همسايه است.
اين كشور در سال ۱۹۶۱ استقلال يافت. از آن زمان تاكنون هنوز هم اختلاف بين توتسيها و هوتوها در اين كشور ادامه دارد. در حال حاضر دو گروه توتسي و هوتو در اين كشور در حال آتشبس به سر ميبرند.
توليد ناخالص ملي به ازاي هر نفر در بروندي كمترين ميزان در جهان است. نتيجه يك تحقيق در بين ۱۷۸ كشور جهان نشان ميدهد مردم اين كشور كمترين ميزان رضايت از زندگي را دارند.
اين كشور از قرن شانزدهم به عنوان يك پادشاهي مستقل در قاره آفريقا مطرح بود اما در سال ۱۹۰۳ مستعمره آلمان شد و در جنگ جهاني اول تحت سلطه بلژيك درآمد.
سياست در بروندي
در بروندي رئيس جمهور قدرت را در دست دارد و هم رئيس حكومت است و هم رئيس دولت.
بروندي دو مجلس دارد: سنا و ملي. قدرت اجرايي در دست دولت است و قانونگذاري بين دو مجلس اين كشور و دولت تقسيم ميشود.
اقتصاد در بروندي
توليد ناخالص داخلي اين كشور 389/6ميليارد دلار است كه ۴۴ درصد آن در بخش كشاورزي، 9/20درصد در بخش صنعت و 1/34درصد در بخش خدمات توليد ميشود.
نيروي كار اين كشور را دو ميليون و ۹۹۰ هزار نفر تشكيل ميدهد كه بيش از ۹۳ درصد آنها در بخش كشاورزي مشغول به كار هستند. ۶۸ درصد از مردم آن زير خط فقر زندگي ميكنند.
محصولات صادراتي اين كشور شامل قهوه، چاي، شكر و پنبه است كه به كشورهاي سوئيس (7/33 درصد)، انگليس (2/12 درصد)، پاكستان (5/8درصد)، رواندا (3/5درصد) و مصر (2/4 درصد) صادر ميشود.
محصولات وارداتي اين كشور شامل كالاهاي اساسي، نفت و محصولات پتروشيمي و مواد غذايي است كه از كشورهاي عربستان سعودي (6/12 درصد)، كنيا (2/8 درصد)، ژاپن(8/7درصد)، روسيه (7/4درصد)، انگليس (6/4درصد)، فرانسه (4/4 درصد) و چين (4/4درصد) وارد ميشود.
مردم بروندي
جمعيت اين كشور ۸ ميليون و ۳۹۰ هزار و ۵۰۵ نفر است كه ميانگين سني 7/16 سال دارند. اميد به زندگي براي زنان 12/52سال و براي مردان 48/50سال است.
بر اساس آمارهاي سال ۲۰۰۶ ميلادي ۶ درصد از مردم اين كشور به بيماري ايدز مبتلا هستند.
۸۵ درصد از مردم آن هوتو و ۱۴ درصد توتسي هستند. زبانهاي رسمي اين كشور كيروندي و فرانسوي است.
ارتباطات در بروندي
در اين كشور ۳۱ هزار و ۱۰۰ خط تلفن ثابت و ۱۵۳ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
بروندي ۱۶۳ ميزبان اينترنتي و ۶۰ هزار كاربر دارد.
این کشور با نام کنگو کینشازا هم شناخته میشود و با کشورهای جمهوری آفریقای مرکزی، سودان، اوگاندا، رواندا، بروندی، زامبیا، آنگولا و جمهوری کنگو مرز خشکی و با تانزانیا مرز آبی دارد.
این کشور تا سال 1964 مستعمره بلژیک بود. در سال 1971 رئیس جمهور وقت، موبوتو، نام این کشور را به زئیر تغییر داد.
در سال ۱۹۹۶ با كودتاي لوران كابيلا، موبوتو از كشور گريخت و از آن زمان نام زئير به جمهوري دموكراتيك كنگو تغيير يافت.
از سال ۱۹۹۶ اين كشور درگير جنگ داخلي شد كه تا سال ۲۰۰۲ ادامه يافته و منجر به كشته شدن چهار ميليون نفر و آوارگي دهها ميليون نفر از مردم كنگو به ويژه در مناطق شرقي آن شد.
در سال ۲۰۰۲ لوران كابيلا ترور شد و پسرش، ژوزف كابيلا، از تمام سران شورشي خواست تا از جنگ دست بردارند.
مقارن با اين تحول و بر اثر تلاشهاي چند كشور عمده و سازمانهاي بينالمللي و منطقهاي نهايتا موافقتنامه درياچههاي بزرگ در سال ۲۰۰۳ به امضا رسيد و جنگ داخلي پايان يافت.
سیاست در جمهوری دموکراتیک کنگو
قانون اساسی جدید این کشور در سال 2005 میلادی مصوب شد و بر اساس آن رئیس حکومت رئیس جمهور است که با رای مردم برای دورهای پنج ساله انتخاب میشود.
رئیس دولت نخست وزیر است که رئیس جمهور او را انتخاب میکند و کابینه زیر نظر نخست وزیر فعالیت میکند.
مجلس ملی این کشور 500 کرسی دارد. همچنین در جمهوری دمکراتیک کنگو مجلس دیگری با نام سنا وجود دارد که 108 نماینده از استانهای مختلف در آن حضور دارند.
اقتصادر در جمهوری دموکراتیک کنگو
تولید ناخالص داخلی این کشور 07/19میلیارد دلار است که 55 درصد آن در بخش کشاورزی تولید میشود. 15 میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل میدهند.
نرخ تورم در این کشور در سال 2006 میلادی 2/18درصد بود. این کشور روزانه 20 هزار و 750 بشکه نفت صادر میکند.
محصولات صادراتی این کشور شامل الماس، مس، نفت خام، قهوه و کبالت است که به کشورهای بلژیک (4/29 درصد)، چین (1/21 درصد)، برزیل (3/12 درصد)، شیلی (8/7درصد)، فنلاند (2/7درصد) و آمریکا (9/4 درصد) صادر میشود.
محصولات صادراتی این کشور شامل مواد غذایی، ماشینآلات حفاری و دیگر ماشینآلات، تجهیزات حمل و نقل و سوخت است که از کشورهای آفریقای جنوبی (7/17 درصد)، بلژیک (10/9درصد)، فرانسه (5/8 درصد)، زیمبابوه (1/8 درصد)، زامبیا (9/6 درصد)، کنیا (8/6 درصد) و ساحل عاج (4/4 درصد) وارد میشود.
مردم جمهوری دموکراتیک کنگو
جمعیت این کشور 65 میلیون و 751 هزار و 512 نفر است که میانگین سنی آنها 1/16سال است. امید به زندگی برای زنان 5/59 سال و برای مردان 97/54سال است.
4.2 درصد از مردم آن به بیماری ایدز مبتلا هستند. 50 درصد از مردم مسیحی کاتولیک، 20 درصد پروتستان و 10 درصد مسلمان هستند. زبان رسمی این کشور فرانسوی است.
ارتباطات در جمهوری دموکراتیک کنگو
در این کشور 9 هزار و 700 خط تلفن ثابت و چهار میلیون و 415 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
تعداد میزبانان اینترنتی آن دو هزار و 209 و تعداد کاربران 180 هزار است
این کشور با اوگاندا، بروندی، جمهوری دموکراتیک کنگو و تانزانیا همسایه است.
از سال 1894- کنفرانس برلین- این منطقه تحت نام تانکانیکای آلمان در اختیار آلمان قرار گرفت.
شکست آلمان در جنگ جهانی اول منجر به تقسیمات مستعمرههای آفریقایی آلمان شد. رواندا به بلژیک واگذار شد. در سال 1962 سرانجام رواندا از بلژیک مستقل شد.
قتل عام رواندا
اقوام هوتو و توتسی اقوام اصلی رواندا هستند. میان این دو قوم همیشه اختلاف نظر وجود داشتهاست، اما تخاصم میان آنها از زمانی که این کشور مستعمره شد به طور چشمگیری افزایش یافت.
در واقع، شباهتهای میان دو قوم هوتو و توتسی زیاد است. آنها به یک زبان تکلم میکنند و مکان زندگی و سنن آنها نیز مشترک است. بر اساس یک فرضیه تقسیمبندی هوتو و توتسی فاقد ریشههای نژادی است و در سالهای میانی دوران استعمار بر اساس توانگری مالی ساکنین منطقه ایجاد شدهاست.
در این تقسیمبندی کسانی که مالک بیش از پنج راس دام یا معادل آن بودند یا دارای ریشههای فئودالی قوی و ارتباط بهتر با استعمارگران بلژیکی بودهاند، توتسی و سایرین هوتو نام نهاده شدهاند.
اما زمانی که بلژیکیها در سال ۱۹۱۶ وارد این کشور شدند هوتوها و توتسیها را دو موجودیت مجزا از هم تلقی کردند و حتی شناسنامهها را بر اساس قومیت دستهبندی کردند.
بلژیکیها توتسیها را قومی ارجح بر هوتوها دانستند و توتسیها خشنود از منزلت برتر خود، به مدت بیست سال پس از آن تاریخ در مقایسه با همسایگان هوتوی خود از سطح بهتر آموزشی و شغلی بهرهمند شدند.
با افزایش تدریجی حس انزجار در میان هوتوها، رشتهای از شورشها در سال 1959 رخ داد. در آن زمان، بیش از 20 هزار توتسی کشته شدند و بسیاری دیگر به کشورهای همسایه بروندی، تانزانیا و اوگاندا گریختند.
در ششم آوریل سال 1994، هواپیمای حامل جونوال هابیاریمانا، رییس جمهوری وقت رواندا که از اعضای قبیله هوتو بود و سیپرین نتاریامیرا، رییس جمهوری بروندی، در اثر شلیک موشک زمین به هوا در نزدیکی فرودگاه کیگالی، پایتخت رواندا، سقوط کرد.
در پی کشته شدن رییس جمهوری، هوتوهای تندرو این واقعه را به مخالفان توتسی نسبت دادند و به حملات گسترده علیه اقلیت قومی توتسی و هوتوهای میانهرو دست زدند.
قتل عام رواندا یکصد روز به طول انجامید تا سرانجام نیروهای شورشی، که افراد توتسی در آن اکثریت داشتند، توانستند کنترل اوضاع را در دست بگیرند.
گفته میشود که در خلال این یکصد روز، حدود هشتصد هزار تن از اعضای قبیله توتسی و هوتوهای میانه رو به دست هوتوهای افراطی کشته شدند. تسلط شورشیان بر اوضاع به فرار حدود دو میلیون تن از اعضای قبیله هوتو به کشور جمهوری دمکراتیک کنگو منجر شد.
سیاست در رواندا
رئیس حکومت در رواندا رئیس جمهور است و رئیس دولت، نخستوزیر. رئیس جمهو را مردم با رای خود هر هفت سال یک بار انتخاب میکنند. این دوره برای بار دوم قابل تمدید است. 
رئیس جمهور وزرا را تعیین میکند.
قوه قانونگذاری رواندا از دو مجلس تشکیل شده است. یکی مجلس سنا که 26 عضو دارد و دیگری مجلس ملی که 80 عضو دارد. 53 نفر از نمایندگانش با رای مردم تعیین میشوند. 24 نماینده زن نیز از سوی جامعه محلی و سه نماینده هم از سازمانهای معلولان و جوانان معرفی میشوند. دوره نمایندگی آنها پنج سال است.
اقتصاد در رواندا
تولید ناخالص داخلی این کشور 576/8 میلیارد دلار است. چهار میلیون و 600 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند که 90 درصد آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.
60 درصد از روانداییها زیر خط فقر زندگی میکنند. نرخ تورم در این کشور در سال 2007 میلادی 8 درصد بود.
محصولات صادراتی رواندا شامل قهوه، چای، چرم و قلع است که به کشورهای چین(3/10درصد)، آلمان (7/9 درصد) و آمریکا (3/4 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی آن شامل مواد غذایی، ماشینآلات و تجهیزات، فولاد، محصولات پتروشیمی، سیمان و مواد ساختمانی است که از کشورهای کنیا (6/19 درصد)، آلمان9/7(درصد)، اوگاندا (8/6درصد) و بلژیک (1/5درصد) وارد میشود.
مردم رواندا
جمعیت این کشور 10 میلیون و 186 هزار نفر با میانگین سنی 7/18 سال است. اممید به زندگی برای زنان 51 سال و برای مردان 56/48 سال است.
5/1 درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 84 درصد از مردم هوتو و 15 درصد توتسی هستند.
مذهب 56 درصد از مردم این کشور مسیحی کاتولیک است. نزدیک به پنج درصد از مردم هم مسلمان هستند. زبانهای رسمی این کشور شامل کینیارواندا، فرانسوی و انگلیسی است.
ارتباطات در رواندا
در این کشور 22 هزار خط تلفن ثابت و 290 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
رادیوی دولتی رواندا پرمخاطبترین رسانه در این کشور است. در دوران جنگ داخلی سال 1994 یک رادیوی خصوصی در تحریک هوتوها در کشتن توتسیها نقش زیادی داشت.
این ماجرا سبب شد که تا چندی پیش دیگر هیچ رادیوی خصوصی در این کشور مجوز نداشته باشد. اولین رادیوی خصوصی پس از آن واقعه در سال 2004 میلادی راهاندازی شد.
رواندا یک هزار و 592 میزبان اینترنتی و 65 هزار کاربر دارد
جيبوتي از شمال با اريتره، از غرب و جنوب با اتيوپي و و از جنوب شرقي با سومالي همسايه است. پايتخت جيبوتي شهر جيبوتي است.
تاريخ جيبوتي بيشتر در شعر و آوازهاي عشاير اين سرزمين ترسيم شده است. مردم اين كشور از چند هزار سال پيش درياها و خشكيها را براي تجارت درمينورديدند و به چين و هند و مصر سفر ميكردند.
به دليل نزديكي با شبه جزيره عربستان در طول بيش از يك هزار سال، مردم جیبوتی جزو اولین مردم قاره آفریقا بودند که به اسلام گرویدند.
در سال 1862 این کشور مستعمره فرانسه شد و در سال 1977 استقلالش را به دست آورد.
سیاست در جیبوتی
در جیبوتی قدرت اجرایی در دست دولت است و قانونگذاری هم به عهده دولت است و هم مجلس. قانون اساسی کنونی اين کشور در سال 1992 تصویب شد.
رئیس جمهور با رای عمومی مردم برای دورهای شش ساله انتخاب میشود. رئیس جمهور نخست وزیر را انتخاب میکند.
سن قانونی در این کشور 18 سال است. قوانین این کشور برگرفته از قوانین فرانسه، سنت کشور و شرع اسلام است.
اقتصاد در جیبوتی
تولید ناخالص داخلی این کشور 878/1 میلیارد دلار است. 282 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند. نرخ بیکاری در آن 59 درصد است. در سال 2005 میلادی نرخ تورم آن 3 درصد بود.
محصولات صادراتی آن شامل صادرات کالاهای ترانزیتی، پوست حیوانات و قهوه (ترانزیتی) است که به کشورهای سومالی (2/66 درصد)، اتیوپی (4/21درصد) و یمن (4/3درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل غذا، آشامیدنی، تجهیزات حمل و نقل، مواد شیمیایی و محصولات نفتی است که از کشورهای عربستان سعودی (4/21 درصد)، هند (9/17 درصد)چین (11 درصد) و اتیوپی (6/4 درصد) وارد میشود.
مردم جیبوتی
جمعیت این کشور 496 هزار و 374 نفر است که میانگین سنی آنها 2/18 سال است. امید به زندگی برای زنان 65/44 و برای مردان 25/43سال است.
بر اساس آمارهای سال 2003 میلادی 9/2 درصد از مردم آن به بیماری ایدز مبتلا هستند. بیماریهای ناشی از آب و غذای آلوده هم در این کشور بسیار رایج است.
94 درصد مردم آن مسلمان و 6 درصد مسیحی هستند. زبانهای رسمی آن فرانسوی و عربی است.
ارتباطات در جیبوتی
در این کشور 10 هزار و 800 خط تلفن ثابت و 44 هزار و 100 خط تلفن همراه وجود دارد.
روزنامههای خصوصی در این کشور فعال هستند اما رادیو و تلویزیون دولتی است. البته دولت شبکههای رادیویی خارجی مانند بی.بی.سی و صدای آمریکا را دوباره روی موج FM رله میکند.
در این کشور 168 میزبان اینترنتی و 11 هزار کاربر اینترنت وجود دارد
کنیا یکی از بهترین خاکهای قاره آفریقا را برای کشاورزی دارد. آب و هوای آن استوایی است. این کشور دو قله بلند معروف دارد: قله کنیا و کلیمانجارو. قله کلیمانجارو در مرز کنیا و تانزانیا قرار گرفته است.
کنیا عضو گروه G15 است که کشورهای ایران، شیلی، اندونزی، نیجریه، سریلانکا، آرژانتین، الجزایر، مصر، مالزی، پرو، ونزوئلا، برزیل، هند، جامائیکا، مکزیک، سنگال و زیمبابوه هم در آن عضو هستند.
سیاست در کنیا
سیاست در کنیا در قالب حکومت جمهوری دموکراتیک تعریف میشود که رئیسجمهور در آن در راس امور قرار دارد. رئیس جمهور کنیا هم رئیس حکومت است و هم رئیس دولت.
این کشور در سال 1963 میلادی از زیر سلطه انگلستان خارج شد و استقلال یافت. این استقلال به رهبری جومو کنیاتا تحقق یافت که تا سال 1978 که دانیل اراپ موی به قدرت رسید، حدود 24 سال زمامدار این کشور بود.
نرخ بیکاری بالا، رواج کارهای غیرقانونی و فقر مهمترین معضلات این کشور هستند. اغلب مردم کنیا زیر خط فقر بینالمللی (یک دلار در روز) زندگی میکنند.
اقتصاد در کنیا
تولید ناخلص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی با رشدی 1/6درصدی نسبت به سال پیش از آن، 48/41میلیارد دلار بود.
1/963 میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل میدهند که 75 درصد آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. نرخ بیکاری در کنیا بسیار بالاست و در سال 2001 میلادی 40 درصد از نیروی آماده به کار این کشور بیکار بود.
نیمی از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی میکنند و نرخ تورم در کنیا 5/14 درصد است. صادرات این کشور شامل چای، صنایعدستی، قهوه، مواد پتروشیمی و ماهی است که به کشورهای اوگاندا (9/15 درصد)، انگلیس (3/10درصد)، آمریکا (2/8 درصد)، هلند(9/7 درصد)، تانزانیا (7/7درصد) و پاکستان (9/4 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین آلات و تجهیزات حملونقل، محصولات پتروشیمی، وسایل موتوری، آهن و فولاد و مواد پلاستیکی است که از کشورهای امارات متحده عربی (8/11درصد)، هند (8/8درصد)، چین (3/8 درصد)، عربستان سعودی(3/8درصد)، آمریکا (7 درصد)، آفریقای جنوبی (4/6 درصد)، انگلیس (3/5 درصد) و ژاپن(7/4درصد) وارد میشوند.
مردم کنیا
36 میلیون و 913 هزار و 721 نفر در کنیا زندگی میکنند. میانگین سنی آنها 6/18 سال است. امید به زندگی در این کشور برای مردان24/55 سال است و برای زنان 37/55 سال.
7/6درصد از مردم آن به ایدز مبتلا هستند و در سال 2003 میلادی 150 هزار نفر بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند.
45 درصد از مردم آن پروتستان و 33 درصد پیرو کلیسای کاتولیک رم هستند. 10 درصد از جمعیت آن هم مسلمان هستند.
زبان رسمی این کشور به دلیل اینکه سالها مستعمره انگلیس بود، انگلیسی است. زبان سواحیلی نیز در این کشور به عنوان زبان رسمی استفاده میشود.
ارتباطات در کنیا
293 هزار و 400 خط تلفن ثابت و 485/6خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد. دامنه اینترنتی آن ke. است. 77/2میلیون نفر در این کشور کاربر اینترنت هستند.
اين كشور از غرب با سودان، از جنوب با اتیوپی و از جنوب شرقی با جیبوتی همسایه است. اریتره از شرق و شمال شرق در کنار دریای سرخ قرار گرفته است.
این کشور در اوایل قرن بیستم جزو مستعمرات ایتالیا بود. اریتره که به صورت پایگاهی برای تسخیر اتیوپی در سالهای ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ درآمده بود، در سال ۱۹۴۱، زمانی که ایتالیاییها از شرق آفریقا اخراج شدند، تحت حکومت بریتانیا درآمد.
در سال ۱۹۵۲ این سرزمین به صورت ایالتی خودمختار با اتیوپی تشکیل فدراسیون داد. در سال ۱۹۷۷ چریکهای اریترهای این سرزمین را تقریبا به طور کامل از وجود نیروهای اتیوپی پاکسازی کردند، ولی دولت اتیوپی به رهبری سرهنگ منگستو به جنگ پرداخت و در سال بعد وضعیت را بر عکس کرد.
در سال ۱۹۹۱ سرانجام جبهه آزادیبخش اریتره موفق شد استقلال را برای این کشور به دست آورد. همه پرسی در اریتره در آوریل ۱۹۹۳ با اکثریتی جامع استقلال را مورد تائید قرار داد و طبق برنامه، این سرزمین در ۲۴ مه ۱۹۹۳ به استقلال کامل رسید.
سیاست در اریتره
رئیس جمهور در این کشور با رای اعضای مجلس ملی برای دورهای پنج ساله انتخاب شد که این دوره از زمان استقلال تاکنون (۲۰۰۸) ادامه یافته است.
در اریتره حزب حاکم، جبهه مردم برای آزادی و عدالت است که تنها حزب سیاسی این کشور محسوب میشود.
در نوزدهم سپتامبر سال ۲۰۰۱ یازده نفر از اعضای برجسته حزب حاکم و از رهبران جبهه آزادیبخش به جرم توطئه علیه دولت بازداشت شدند که از آن زمان تاکنون در مکان نامعلومی زندانی هستند و تا به حال هیچ یک از اعضای خانوادهشان را ملاقات نکردهاند.
آنان که به "گروه یازده نفر" معروف شدهاند، قبل از دستگیری در نامهای سر گشاده به رئیس جمهور خواهان اجرای مفاد قانون اساسی و دادن آزادیهای سیاسی و اجتماعی به مردم شده بودند.
اقتصاد در اریتره
تولید ناخالص داخلی این کشور 751/4میلیارد دلار است که در سال ۲۰۰۷ میلادی دو درصد رشد داشت.
۸۰ درصد از نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. نیمی از مردم آن زیر خط فقر زندگی میکنند. نرخ تورم در سال ۲۰۰۷ میلادی 5/15درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل حیوانات زنده، ذرت، منسوجات، مواد غذایی و تولیدات کوچک کارخانهای است که به کشورهای ایتالیا (7/26 درصد)، فرانسه (8/13 درصد)، استرالیا (2/8 درصد)، سودان (9/7 درصد)، آمریکا (8/7 درصد)، چین (2/6 درصد)، عربستان سعودی (5/5درصد) و اردن (2/5درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشینآلات، محصولات نفتی، مواد غذایی و کالاهای کارخانهای است که از کشورهای ایتالیا (8/15 درصد)، عربستان سعودی (7/15 درصد)، چین (6/15 درصد)، هلند (7/6درصد)، ترکیه (2/6درصد)، آلمان (3/5 درصد) و برزیل(3/4 درصد) وارد میشود.
مردم اریتره
جمعیت این کشور چهار میلیون و ۹۰۶ هزار و ۵۸۵ نفر است که میانگین سنی آنها 9/17سال است. امید به زندگی برای زنان 28/68 و برای مردان 88/57سال است.
بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۳ میلادی 7/2 درصد از مردم آن به بیماری ایدز مبتلا هستند. اسلام و مسیحیت دو دین اصلی در این کشور هستند.
در این کشور زبان رسمی وجود ندارد اما دولتمردان دو زبان را به عنوان زبان کاری و اداری استفاده میکنند: عربی و تیگرینیا.
ارتباطات در اریتره
در این کشور ۳۷ هزار و ۷۰۰ خط تلفن ثابت و ۶۲ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.
اریتره هزار و ۴۴۶ میزبان اینترنتی و ۱۰۰ هزار کاربر دارد.
مرزهاي مشترك آن از شمال غرب با جيبوتي، از جنوب غرب با كنيا، از شمال از طريق خليج عدن با يمن و از غرب با اتيوپي است. اقيانوس هند نيز از سمت شرق، مرزهاي اين كشور را در بر ميگيرد.
نام كامل: جمهوري دموكراتيك سومالي
رييس جمهوري دولت موقت: عبدالله يوسف احمد
جمعيت: 10.7 ميليون نفر
پايتخت: موگاديشو
زبانهاي اصلي: سومالي ، عربي ، ايتاليايي ، انگليسي
دين: اسلام
ميانگين طول عمر: سال45 (مردان) ، 47 سال (زنان)
واحد پول: شيلينگ، 1 شيلينگ سومالي = 1 دلار امريكا
اقلام اصلي صادراتي: موز ، ماهي، احشام ، پوست
كد تلفن بين المللي: 0252
رسانه ها
از هم پاشيدگي سومالي كاملا در رسانه هايش منعكس ميشود. اغلب رسانه هاي اين كشور توسعه نيافته و پارتيزاني هستند.
با اين وجود در سالهاي اخير توليدات رسانهاي گوناگون و كمي حرفه اي تر نيز به چشم ميخورد. به عنوان مثال ميتوان از چند ايستگاه راديويي اف.ام نام برد كه وابستگي فرقهاي خاصي ندارند.
به دليل ضعف رسانههاي تصويري، راديو، رسانه غالب است. حدود 20 ايستگاه راديويي وجود دارند اما هيچ كدام از آنها ملي نيستند. بسياري از مردم به برنامه هاي راديويي سومالي كه از خارج از اين كشور پخش ميشوند، گوش ميدهند.
روزنامه ها
قران: موگاديشو
ايامها : موگاديشو
جمهوريت: سوماليلند
منديق: سوماليلند
سومالي لند تايمز: هفته نامه انگليسي سومالي لند
تلويزيون
شبكه تله مدياي سومالي - خصوصي - پخش برنامه هاي سي.ان.ان و الجزيره
تلويزيون ملي سومالي- دولتي
راديو
راديو موگاديشو - كانال اف.ام ، متعلق به دولت انتقالي است و فقط در موگاديشو پخش ميشود
راديو شاخ آفريقا - خصوصي ، برنامه هاي راديو بي بي سي را پخش ميكند
راديو صداي صلح- از پونتلند پخش ميشود
مخابرات و اينترنت
با فروپاشي دولت سيستم مخابراتي اين كشور نيز كاملا از بين رفت اما امروزه شركت هاي خصوصي بي سيم كه در شهرهاي بزرگ سومالي مستقر هستند ، خدمات مخابراتي خوبي ارائه مي دهند. كافه هاي اينترنت و خدمات اينترنت بي سيم در شهرهاي بزرگ در اختيار مردم است. سومالي آخرين كشور در ميان كشورهاي آفريقايي بود كه در سال 2000 به اينترنت دسترسي پيدا كرد و تا سال 2003 تنها 57 سايت اينترنتي شناخته داشت اما ميزان رشد كاربري اينترنت در پنج سال گذشته 44900% بوده كه نه تنها رقمي شگفت انگيز است بلكه در ميان كشورهاي آفريقايي نظير ندارد.
سومالي ارزانترين خدمات تلفن همراه در قاره آفريقا را داراست.
اقتصاد
ميزان توليد ناخالص داخلي سومالي در سال 1994حدود 3/3 ميليارد، در سال 2001 حدود 1/4ميليارد و در سال 2005 حدود 08/4برآورد شده است .
كشاورزي مهمترين نقش را در اقتصاد سومالي ايفا ميكند. پرورش احشام 40% توليد ناخالص داخلي و 65% درآمد حاصل از صادرات را تشكيل ميدهد. موز دومين جايگاه ميان اقلام صادراتي را داراست.شكر ، ذرت خوشه اي ،بلال و ماهي از ديگر اقلامي هستند كه در بازار داخلي توليد و سپس صادر ميشوند.
بهداشت و سلامتي
سومالي يكي از بالاترين ميزان مرگ و مير كودكان را در ميان كشورهاي جهان دارد. در اين سرزمين 10% از كودكان هنگام تولد جان ميسپارند و 25% از آناني كه تولد را به سلامت ميگذرانند پيش از 5 سالگي تلف ميشوند . قابل ذكر است كه درصد مبتلايان به ويروس H.I.V -ايدز-در اين كشور به نسبت ديگر كشورهاي
این کشور از غرب با جمهوری دموکراتیک کنگو، از شمال با سودان، از جنوب شرق با رواندا و از جنوب با تانزانیا همسایه است. دریاچه ویکتوریا در بخشی از مرز این کشور با کنیا قرار دارد. این کشور نامش را از پادشاهی بوگاندا که در این منطقه حکومت میکرد گرفته است.
دریاچه ویکتوریا هم از نظر ماهیگیری برای مردم اوگاندا مهم است و هم از نظر کشاورزی. خاک اطراف دریاچه حاصلخیز است. میانگین دمای اوگاندا 21 تا 24 درجه سانتیگراد است.
منطقهای که اوگاندا در آن قرار گرفته در سال 1894 تحتالحمایه انگلیس شد و کمپانی شرق آفریقا امور آن را در دست گرفت. این منطقه در سال 1914 با مرزهای کنونی مشخص شد.
تلاشهای میلتون اوبوته، که نخستوزیر این کشور بود، در سال 1962 استقلال را برای این کشور به ارمغان آورد و به این ترتیب پادشاهی بوگاندا هم سرنگون شد اما در سال 1963 قانون اساسی جدید تدوین شد و پادشاه سابق کشور به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد.
در سال 1966 اوبوته پادشاه را برکنار کرد. قانون اساسی تغییر کرد و اوبوته رئیس جمهور شد. ژنرال ایدی امین در 1971 با کودتایی نظامی حکومت را در دست گرفت و اوبوته را سرنگون کرد.
عملکرد ایدی امین در محدود کردن آزادیهای مردم و سرکوب مخالفانش سبب مخالفت جامعه بینالمللی شد.سرانجام در سال 1979 ارتش با حمایت سربازان تانزانیایی قدرت را در دست گرفت. اوبوته بار دیگر به قدرت رسید ولی طی کودتایی در 1985برکنار شد.
سیاست در اوگاندا
رئیس جمهور در این کشور رئیس حکومت و رئیس دولت است و بیشترین قدرت اجرایی را 
دارد. نخست وزیر به رئیس جمهور در اداره کابینه وزرا کمک میکند.
رئیس جمهور کابینه را تعیین میکند. او با رای مردم برای دورهای پنج ساله تعیین میشود. از سال 1986 تاکنون رئیس جمهور اوگاندا یووری موسوینی است. انتخابات بعدی در سال 2011 برگزار میشود.
شورش 18 ساله ارتش مقاومت لرد علیه دولت اوگاندا سبب شده بیش از یک میلیون و 600 هزار نفر از مردم این کشور که حدود نیمی از آنها کودک هستند آواره شوند.
این جنگ، جنگ کودکان علیه کودکان است زیرا نیروهای ارتش مقاومت لرد به زور کودکان را از خانوادههایشان جدا میکنند و آنها را وادار به جنگ ميکنند.
اقتصاد در اوگاندا
تولید ناخالص داخلی این کشور 47/31میلیارد دلار است. 14 میلیون و 50 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند.
35 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی میکنند. در سال 2007 نرخ تورم در آن 8/5درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل قهوه، ماهی، چای، پنبه، گل، محصولات باغبانی و طلا است که به کشورهای بلژیک (9/9 درصد)، هلند (4/9 درصد)، فرانسه (9/7 درصد)، آلمان (7/7درصد)، رواندا (6/5 درصد) و سودان (8/4 درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی آن شامل کالاهای اساسی، وسایل نقلیه، نفت، دارو و غلات است که از کشورهای کنیا (1/34 درصد)، امارات متحده عربی (5/8 درصد)، چین (1/7 درصد)،هند6/5درصد، آفریقای جنوبی (4/5 درصد) و ژاپن (2/4 درصد) وارد میشود.
مردم اوگاندا
جمعیت این کشور حدود 31 میلیون و 377 هزار نفر با میانگین سنی 15 سال است. امید به زندگی برای زنان 53 و برای مردان 51 سال است.
4/1درصد از بزرگسالان این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. زبان رسمی این کشور انگلیسی است.
حدود 84 درصد از مردم این کشور مسیحی هستند و 12 درصد از آنها مسلمان.
ارتباطات در اوگاندا
در اوگاندا بیش از 108 هزار خط تلفن ثابت و حدود دو میلیون خط تلفن همراه وجود دارد.
اوگاندا 546 میزبان اینترنتی و 750 هزار کاربر دارد.
منبع- همشهری انلاین
این کشور با سیرالئون، گینه و ساحل عاج همسایه است. در جنوب این کشور اقیانوس اطلس قرار دارد. لیبریا آب و هوای گرم و استوایی دارد.
در سال 1989 این کشور درگیر جنگ داخلی شد که تا سال 1996 طول کشید. سه سال بعد یعنی در سال 1999 جنگ داخلی دیگری در این کشور آغاز شد که تا سال 2003 ادامه یافت.
سیاست در لیبریا
در جمهوري ليبريا قدرت اجرايي در دست رئيس جمهور است. در سال 2006 میلادی، خانم الن جانسن سیرلیف برای بار دوم به عنوان رئیس جمهور این کشور انتخاب شد. 
او در گذشته در فرانسه وزیر بود. لیبریاییها از او با عنوان «بانوی آهنین» یاد میکنند.
رئیس جمهور با رای مردم برای دورهای شش ساله تعیین میشود. رئیس جمهور معاون رئیس جمهور را تعیین میکند.
شورای ملی این کشور 30 کرسی دارد و نمایندگان آن با رای مردم برای دورهای 9 ساله انتخاب میشوند. مجلس نمایندگان لیبریا 64 عضو دارد که با رای مردم برای دورهای شش ساله انتخاب میشوند.
اقتصاد در لیبریا
تولید ناخالص داخلی این کشور 498/1 میلیارد دلار است که حدود 77 درصد آن در بخش کشاورزی تولید میشود. نرخ بیکاری در این کشور 85 درصد است.
بر اساس آمارها 80 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی میکنند. نرخ تورم در آن 15 درصد است.
محصولات صادراتی این کشور شامل لاستیک، الوار، آهن،الماس، کاکائو و قهوه است که به کشورهای آلمان (1/40درصد)، آفریقای جنوبی (12 درصد)، هلند (7/11 درصد)، آمریکا(5/8درصد) و اسپانیا (2/8درصد) صادر میشود.
محصولات وارداتی این کشور شامل سوخت، مواد شیمیایی، ماشینآلات، تجهیزات حمل و نقل، کالاهای مصرفی و مواد غذایی است که از کشورهای کره جنوبی (2/43درصد)، سنگاپور (15 درصد)، ژاپن (8/12 درصد) و چین (2/8 درصد) وارد میشود.
مردم لیبریا
جمعیت این کشور سه میلیون و 334 هزار و 587 نفر با میانگین سنی 18 سال است. امید به زندگی برای زنان 46/42 سال و برای مردان 85/39 سال است.
بر اساس آمارهای سال 2003 میلادی 9/5درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. مالاریا و تب زرد هم در این کشور رایج است.
40 درصد از مردم لیبریا مسیحی، 20 درصد مسلمان و 40 درصد پیرو ادیان محلی هستند. زبان رسمی این کشور انگلیسی است.
ارتباطات در لیبریا
شش هزار و 900 خط تلفن ثابت و 160 هزار خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد.
لیبریا 38 میزبان اینترنتی و یک هزار کاربر اینترنت دارد
این سایت درسال1389با هدف ارائه مقالات ومطالب مختلف در زمینه اقلیم وطبیعت ابران اغاز به کارکرد ودرابتدا سعی وافری شد که مقالات مختلف وکاملی درمورد شهرستانهای مختلف ایران از لحاض طبیعت وفرهنگ واداب ورسوم و جمعیت -اثار باستانی-وقابلیتهای اقتصادی وصنعتی وکشاورزی ارائه دهد بدنبال ان در ادامه کار به بررسی کشورهای مختلف جهان پرداخت وطی مقالات مختلف کلیه کشورهای جهان از لحاض طبیعت وفرهنگ واقتصاد و.. . موردبررسی قرار گرفت وشناخت کلی از کشورهای جهان وحتی شهرهای مهم ان به ما ارائه دهد دراین میان سعی شد که با ارائه مقالات مستند وقابل اعتماد کشورهای مختلف وایران را از لحاض صنعتی واقتصادی واموزش و... مورد برسی قرار گیرد واخرین امار مقایسه ای از این کشورها ارائه شود بدنبال ان تاریخ پرافتخار ایران از دوران مادها تا عصرحاضر مورد برسی قرارگرفت دربخشی دیگر از مطالب سایت مطالب کاملی درزمینه مذهب وزندگی پیامبران وامامان وحوداث مربوط به عصر ان بزرگوران ارائه شد دربخشهای دیگر سایت صدها مقاله درزمینه اشنایی با شرکتهای صنعتی ایران وجهان واخرین اختراعات واکتشافات جهان درحوزهای مختلف علم واخرین رکوردهای ورزشی وبرترین های جهان پرداخته است دراین میان باید از مطالب زیبایی دیگر مانند روزشمار حوادث جنگ تحمیلی نام برد بهرحال امید ان است که مطالب سایت که بازحمات فراوان درسالهای اخیر از طریق جمع اوری از صدها سایت دیگر تهیه شده بتواند بخشی از نیاز خوانندگان را رفع کند دراینجا جادارد ازسایتهای مانند همشهری انلاین تیبان- ایران تراول- ویکی بدیا- مرجع شهرهای ایران- کویرها وبیابانها- تاریخ معاصر-پورتال جهاد کشاورزی- ایران اکتور- میراث فرهنگی استانها- پورتال استانها- سایت مرکز امار ایران- وسایت هواشناسی استانها - وسایتهای خبری عصر ایران-انتخاب - خبرانلاین اشاره کرد که از مطالب زیبا ومستند انها استفاده شده واز انان سپاسگزارم دراینجا باید گفت کلیه مطالب سایت بدون هیچگون تحریفی یا تغییری دران ارایه شود واینجانب مسولیتی درزمینه مطالب ارایه شده سایت از لحاض صحت یا کذب بودن ان ندارم وبا توجه موثق بودن منابع باید به ان اعتمادکرد درضمن از کانال هواشناسی وطبیعت گردی وگردشگری ایران وجهان که اخیرا توسط اینجانب تهیه شده وسعی بران است که مطالب کاملا بروز وتازه تر با شد دیدن کنید ادرس کانال ما
