تایلند

تایلند با نام رسمی پادشاهی تایلند و نام سابق سیام، کشوری در شبه‌جزیره هندوچین واقع در جنوب شرقی آسیاست. این کشور از شمال با برمه و لائوس، از شرق با لائوس و کامبوج، از جنوب با مالزی و خلیج تایلند، و از غرب با برمه و دریای آندامان همسایه‌است، زبان رسمی کشور تایلندی، پایتخت و همچنین پرجمعیت‌ترین شهر آن بانکوک و مذهب حدود ۹۵ درصد مردم بودایی است.

نام
تا سال ۱۹۳۹ نام رسمی این کشور «سیام» بود، از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹ نیز سیام خوانده می‌شد تا آن‌که با اعلام رسمی دولت نام آن به تایلند تغییر یافت. واژه «تای» در زبان تایلندی علاوه بر نام قوم تای، که اکثریت مردم کشور را تشکیل می‌دهند، به معنی «لبخند» نیز هست.

تاریخچه
تایلند در دوره‌ای از تاریخ خود بین قرن نهم تا سیزدهم میلادی بخشی از امپراطوری خمر بوده‌است. امپراطوری خمر در دوره خود حکومتی قدرتمند در آسیا به حساب می‌آمد.

پرچم
پرچم کشور تایلند از سه رنگ سفید و قرمز و آبی تشکیل شده که رنگ قرمز نماد ملت، رنگ سفید نشان مذهب و رنگ آبی نماد حکومت سلطنتی است.

پرچم كشور تايلند

سیاست و دولت
حکومت این کشور پادشاهی مشروطه است و فرمانروای کنونی رامای نهم از سال ۱۹۴۶ تاکنون این مقام را به عهده داشته‌است.

سیاستهای عمده داخلی دولت
- افزایش کارآیی بانکها بمنظور افزایش پرداخت وام و ایجاد تحرک اقتصادی 
- افزایش درآمد کشاورزان و اعتلای قدرت خرید آنان 
- ایجاد صندوق توسعه روستایی و پرداخت اعتباری به مبلغ یک میلیون بات به هر یک از ۷۰ هزار روستای تایلند 
- تاسیس بانک توسعه و ترویج شرکتهای کوچک و متوسط 
- مجازات اعدام برای قاچاقچیان مواد مخدر
- اتکاء به تولیدات داخلی

سیاستهای عمده خارجی دولت 
تلاش جهت حفظ وجهه سیاسی خود و همراه شدن با سازمان ملل و دیگر ارگانهای بین‌المللی حمایت از آسه آن در زمینه‌های حفظ ثبات منطقه‌ای ایجاد یک روابط دوستانه امنیتی با آمریکا همکاریهای منطقه‌ای در قالب توسعه روابط اقتصادی، تجاری، مالی، سیاسی و فرهنگی، همکاری نزدیکتر با قاره آسیا.

جغرافیای سیاسی و نظامی
بالاترین مقام کشور: اعلیحضرت بامیبول آدیولادج - پادشاه نهم از خاندان چاکری 
نوع حکومت: مشروطه سلطنتی(در حال حاضر بومیبول آدیولادج پادشاه می‌باشد)
نخست وزیر: یینگ لاک شیناواترا 
روز ملی: ۵ دسامبر(تولد پادشاه رامای نهم) 
سیستم قانونگذاری: پارلمانی(مجلس نمایندگان- مجلس سنا) 
مجلس نمایندگان: ۵۰۰ نفر عضو دارد (۴۰۰ نفر توسط مردم انتخاب می‌شوند) 
مجلس سنا: ۲۰۰ عضو دارد (از سال ۲۰۰۰ مستقیما توسط مردم انتخاب می‌شوند) 
احزاب: تای راک تای (حزب حاکم)، چارت تایی، آرمان جدید، پلانگ آرما، اقدام اجتماعی، تام تایی، *پراچاکورن تایی، مون چون، دمکرات، چارت پاتنا، سری تام، سالی درایتی 
دفاع: ارتش ۱۵۰ هزار نفر، دریایی ۶۴۰۰۰ هزار نفر، هوایی ۴۰ هزار نفر
نهادهای مستقل تایلند: کمیته نظارت بر انتخابات، دادگاه قانون اساسی، کمیسون ملی مبارزه با مفاسد اجتماعی
تقسیمات کشوری: ۷۶ استان - که هر استان به چند بخش (amphoe = district)، زیربخش (tambon = sub-district)، و دهکده (Muban = Village) تقسیم می‌شود. 

جغرافیا 
این کشور با مساحت حدود ۵۱۳ هزار کیلومتر حدود ۶۴ میلیون نفر را در خود جای داده‌است.

موقعیت جغرافیایی: جنوب شرق آسیا(۱۵ درجه شمالی و ۱۰۰ درجه شرقی - نیمکره شمالی) 
مساحت: ۵۱۳٫۱۱۵ کیلومتر مربع 
همسایگان: میانمار در غرب و شمال- لائوس در شمال و شمال شرق- کامبوج در جنوب شرق و مالزی در جنوب 
مرزهای زمینی: ۴۸۶۴ کیلومتر 
مرزهای دریایی: ۳۲۱۹ کیلومتر 
آب و هوا: آب و هوای گرمسیری با سه فصل متمایز گرم و خشک، بارانی و خنک 

فصل گرم و خشک از ماه مارس تا ماه مه ادامه دارد در این فصل متوسط درجه حرارت ۳۴ درجه سلسیوس است و رطوبت هوا ۷۵٪ ست. 
فصل بارانی از ماه ژوئن تا ماه اکتبر ادامه دارد و متوسط درجه حرارت به ۲۹ درجه سلسیوس و میزان رطوبت به ۸۷٪ افزایش می‌یابد. فصل خنک از ماه نوامبر تا فوریه‌است. در این فصل درجه حرارت بین ۲۰ تا ۳۲ درجه سلسیوس در نوسان است.
منابع طبیعی: کائوچو، قلع، تنگستن، الوار چوبی، سرب، سنگ گچ، ذغال سنگ، فلوراید، زمینهای کشاورزی 

اقتصاد
صادرات مهم: اتو مبیل - کولر - برنج و محصولات کشاورزی - پوشاک و محصولات نساجی - شیلات و غذاهای دریایی - ترانزیستور و قطعات کامپیوتر 
واردات مهم: سوخت (نفت و گاز) - مواد خام 
صنایع: اتو مبیل سازی - توریسم - نساجی و پوشاک- کشاورزی - نوشابه سازی - تنباکو- سیمان - صنایع سبک نظیر سنگهای قیمتی - تجهیزات الکترونیکی - قطعات کامپیوتر - مدارات مجتمع - دومین تولید کننده تنگستن در جهان و سومین تولید کننده قلع 
محصولات کشاورزی: برنج - نشاسته کاساو یا مانیوک - کائوچو- نیشکر - ذرت - نارگیل - و سویا 
واحد پول: بات (Baht) - هر دلار آمریکا تقریبا معادل ۳۱ بات است و هر بات معادل ۸۰ تومان 

شاخص‌های اقتصادی
واحد پول: بات (= ۱۰۰ ساتانگ) 
نرخ برابری بات با دلار: هر دلار برابر با ۳۱ بات (بهمن ۱۳۹۰) 
میزان تولیدات داخلی: ۷/ ۱۲۱میلیارد دلار(۲۰۰۲) 
رشد تولید ناخالص داخلی: ۶/۴ درصد(۲۰۰۰)، ۸/۱درصد(۲۰۰۱)، ۹/۴درصد(۲۰۰۲) 
نرخ تورم: ۵/۱ درصد (۲۰۰۰)، ۷/۱درصد (۲۰۰۱)، ۴/۱درصد(۲۰۰۲) 
نرخ بیکاری:۹/۲ د رصد(۲۰۰۳) 
نیروی کار: ۳۴ میلیون نفر 
صادرات: ۶/۶۹ میلیارد دلار(۲۰۰۰)، ۱/۶۵ میلیارد دلار(۲۰۰۱)، ۸/۶۸میلیارد دلار(۲۰۰۲)، ۲/۸۰میلیارد دلار (۲۰۰۳) 
واردات: ۱/۶۲ میلیارد دلار (۲۰۰۰)، ۷/۶۱ میلیار دلار(۲۰۰۱)، ۲/۶۴میلیارد دلار(۲۰۰۲) و ۷۵ میلیارد دلار (۲۰۰۳) 
توازن تجاری:۵/۷میلیارد دلار(۲۰۰۰)، ۴/۳میلیارد دلار(۲۰۰۱)، ۶/۴ میلیارد دلار(۲۰۰۲) و ۲/۵میلیارد دلار (۲۰۰۳) 
بدهی خارجی: ۱۳/۶۷ میلیارد دلار (۲۰۰۱) 
سرمایه گذاری خارجی: ۵/۱ میلیارد دلار (۲۰۰۲) 
مهم‌ترین کالاهای صادراتی: لوازم برقی و الکترونیک، منسوجات، اتومبیل، غذاهای کنسرو شده، مرغ، شکر، میگو، برنج، کائوچو، ذرت و سنگهای قیمتی 
مهم‌ترین کالاهای وارداتی: غذا و حبوبات، لوازم خانگی، مواد شیمیایی، فولاد، ماشین آلات، سوخت و روغن 
بزرگ‌ترین شرکای تجاری: ژاپن، ایالات متحده امریکا، مالزی، سنگاپور، اتحادیه اروپا 
بودجه:سال ۲۰۰۰ (۸۶۰۰۰۰ میلیون بات)کسری بودجه معادل ۱۲ میلیارد بات، سال ۲۰۰۱ (۹۱۰۰۰۰ هزار میلیون بات)کسری بودجه۱۰۵ میلیارد بات و سال ۲۰۰۲ بالغ بر ۱۰۲۳ میلیارد بات معادل ۲۵ میلیارد دلار است. 
مهم‌ترین منابع درآمد ارزی: صادرات، گردشگری و سرمایه گذاری خارجی 
درآمد حاصل از روسپیگری در تولید ناخالص ملی حساب می‌شود

انرژی
ذخایر اثبات شده نفت: ۶/۳۵۱ میلیون بشکه 
تولیدات نفتی: ۱۷۸۰۰۰ بشکه در روز (۲۰۰۱) 
تولیدگاز طبیعی: ۸/۱۷ میلیارد متر مکعب(۲۰۰۰) 
مصرف نفت: ۷۵۹ هزار بشکه در روز 
واردات نفت خام: ۷۸۸ هزار بشکه در روز (عمدتاً از کشورهای خلیج فارس) 
ذخایر اثبات شده گاز:۱۶۸/۱۲ تریلیون متر مکعب 

وابستگی روزافزون تایلند به منابع انرژی وارداتی، اقتصاد این کشور را بیش از پیش در مقابل تغییرات و نوسان در عرضه و قیمت این مواد حساس و آسیب پذیر می‌کندواز این رو تلاش دولت تایلند برای حصول اطمینان از ادامه واردات انرژی به قیمت مناسب و بصورت مطمئن، در عین تاکید بر اجرای سیاستهایی برای صرفه جویی در مصرف این منابع دور از انتظار نیست.

مردم
حدود ۷۵ درصد مردم قومیت تایی، حدود ۱۴ درصد چینی‌تبار، ۳ درصد مالایی و بقیه از اقوام کوچکتری چون مون‌ها، خمرها، و طوایف کوه‌نشین متعدد هستند.

زبان

زبان تایلندی یکی از قدیمی‌ترین زبان‌های شرق آسیاست و بیشتر مردم تایلند به این زبان صحبت می‌کنند هرچند گویش‌های قومی و منطقه‌ای بسیاری نیز در نقاط مختلف این کشور وجود دارند. تایلندی زبان رسمی این کشور است و الفبای مخصوص خود را دارد. زبان گفتاری و نوشتاری این کشور کاملا برای کسانی که به این کشور سفر می‌کنند، غیر قابل فهم است. این زبان، تک سیلابی و با پنج لحن (آهنگ) مختلف است که هر لحنی، معنای یک سیلاب واحد را تغییر می‌دهد. ترکیب این لحن‌ها و سیستم نوشتاری پیچیده و نیز تلفظ‌های دشوار این زبان سبب شده که یادگیری این زبان برای خارجی‌ها سخت شود. با اینکه زبان انگلیسی در مدارس تایلند آموزش داده می‌شود، اما میزان تسلط به آن میان مردم این کشور چندان زیاد نیست. با این وجود در بیشتر هتل‌ها، رستوران‌ها و فروشگاه‌های این کشور، انگلیسی و برخی از زبان‌های اروپایی استفاده می‌شود و اسامی خیابان‌ها نیز به هر دو زبان انگلیسی و تایلندی هستند. هر چند یادگیری این زبان ساده نیست اما کسانی که به این کشور سفر می‌کنند، با یادگیری واژگان اندک می‌توانند تجربه دلپذیرتری داشته باشند به ویژه اینکه مردم این کشور انتظار ندارند خارجیان زبان آنها را بدانند و از این رو بسیار شگفت زده شده و به آنها می‌گویند که بسیار خوب صحبت می‌کنند.

برای تبدیل نوشتاری زبان تایلندی به لاتین، هیچ روش استانداردی وجود ندارد و بنابراین ممکن است یک کلمه واحد تایلندی به چندین شکل لاتین نوشته شود به همین دلیل هم در کتاب‌های راهنما، واژه نامه‌ها و سایر متون، از روش‌های مختلفی استفاده می‌شود. استانداردترین روش موجود «سیستم نوشتاری پادشاهی تایلند» است که استفاده از آن رو به افزایش است و برای اسامی خیابان‌ها نیز همین شیوه به کار برده می‌شود. ترتیب جملات در این زبان به صورت فاعل، فعل، مفعول است که فاعل معمولا در جمله حذف می‌شود. ضمایر نیز بنابر جنسیت افراد تغییر می‌کند. هم چنین افعال در زبان تایلندی صرف نمی‌شوند و هیچ شناسه‌ای ندارند.

مذهب
در حدود ۹۵٪ مردم تایلند بودایی هستند. مسلمانان، با حدود ۴٪ جمعیت، بعد از بوداییان بزرگ‌ترین گروه مذهبی این کشور هستند. گفته می‌شود یک نفر ایرانی به نام شیخ احمد قمی مذهب شیعه را به تایلند آورد.

بانکوک مجموعه نیایشی وات فرا کائو فرا سری راتانا چدی Wat Phra Kaew

۹۵٪ جمعیت بودایی - ۴٪ مسلمان و یک درصد باقیمانده سایر ادیان و مذاهب در مناطق خاصی از تایلند، اکثریت جمعیت با مسلمان است که بزرگترین اقلیت مذهبی تایلند بوده و در اجتماعاتی مجزا از غیر مسلمانان زندگی می‌کنند. مسیحیان تایلند که اغلب کاتولیک هستند، کمتر از یک درصد جمعیت تایلند را تشکیل می‌دهند و در کنار آنها پیروان آیین سیک و هندو زندگی می‌کنند. در تایلند، ۹۴٫۶ درصد مردم بودایی، ۴٫۶ درصد مسلمان، ۰٫۷ درصد مسیحی و ۰٫۱ درصد باقی ادیان هستند. در تایلند برای پیروان تمامی ادیان، آزادی مذهبی وجود دارد.

آب و هوا

چون تایلند به دریا نزدیک است بیشتر مواقع دارای یک آب هوای معتدل می‌باشد کشور تایلند در موقعیت استراتژیکی جنوب شرقی آسیا قرار داشته و بسیار حاصلخیز می‌باشد. شمال کشور کوهستانی و دارای جنگلهای بسیاری است و نواحی مرکزی آن پوشیده از شالیزارهای سرسبز برنج است. قسمت غرب و شرق سرزمین دارای باغهای میوه، درختان کائوچو، جنگلهای همیشه سبز و ساحل شنی سفید است. علاوه بر آن دارای جزایر بسیاری است که هر کدام، گویی تصویری از بهشت را برای گردشگران به نمایش می‌گذارد. اما بهترین فصل تایلند از نظر کم بودن گرما و باران در تایلند، بین ماه‌های نوامبر تا فوریه و در فصل سرماست. دمای هوا تایلند در این فصل روزها ۲۸ درجه سانتیگراد و شب‌ها ۱۲ درجه سانتیگراد است و هوا کم ترین رطوبت را دارد. پس از آن فصل گرما آغاز می‌شود که آوریل گرمترین ماه آن است و جشن آب در تایلند نیز به همین دلیل در نیمه این ماه برگزار می‌شود.

فصل گرم و خشک در تایلند
از فوریه (دومین ماه سال ۱۳ بهمن تا ۱۱ اسفند) تا می(۱۲ اردیبهشت تا ۱۱خرداد)، میانگین دمای ۳۴ درجه، رطوبت ۷۵ درصد فصل بارانی و آفتابی در تایلند • از ژوئن(۱۲خرداد تا۱۰تیر) تا اکتبر (۱۰ مهر تا ۱۰ آبان)، میانگین دمای ۲۹ درجه، رطوبت ۸۷ درصد

فصل سرد در تایلند
از نوامبر (۱۱آبان تا ۱۰ آذر)تا فوریه دومین ماه سال ۱۳ بهمن تا ۱۱ اسفند)، میانگین دما تا زیر ۲۰درجه، کاهش رطوبت

فصل بارانی و آفتابی در تایلند
در بانکوک معمولا باران زیادی در ماه‌های آگوست (۱۱مرداد تا ۱۰ شهریور) و سپتامبر (۱۱شهریور تا ۹ مهر) می‌بارد و در اکتبر (۱۰ مهر تا ۱۰ آبان)به بیشترین حد خود رسیده و سیلاب‌هایی نیز در شهر جاری می‌شوند.

بهداشت
امید زندگی: به طور متوسط ۷۱٫۲۴ سال 
تعداد بیمارستانها: ۴۰۰۰ بیمارستان 
تعداد تختهای بیمارستانی: ۱۴۵۰۰۰ 
نرخ شیوع ایدز: ۱٫۸ درصد (تخمین سال ۲۰۰۱) 
نرخ با سوادی: ۹۶ درصد باسواد 
متوسط سن ورود به مدرسه: ۷٫۲ سال 
نرخ تولد: ۱۶٫۳۷ تولد در هر هزار نفر 
نرخ مرگ و میر: ۶٫۸۶ در هر هزار نفر 
نرخ مرگ نوزادان در بدو تولد: ۲۱٫۸۳ در هر هزار تولد نوزاد زنده 
متوسط عمر: ۷۱ سال (۶۹ سال مردان و ۷۳ سال زنان) 

فرهنگ
کشور بودایی تایلند که قرن‌ها با نام سیام Siam شناخته می‌شد، شاهراه مذهب، فرهنگ و مهاجرت آسیای جنوب شرقی بوده‌است. تایلند کنونی به سال ۱۲۳۸ ایجاد شده و برخلاف کشورهای منطقه، هیچگاه مستعمره و تحت سلطه قدرت‌های اروپایی نبوده‌است. کلمه تای Thai به معنی لبخند است و تایلند یعنی سرزمین لبخند. قرن‌ها پیش، مردمی از جنوب چین به تدریج به سوخوتای (تایلند کنونی) مهاجرت کرده و به تدریج در مناطق حاصلخیز کناره رودی در جنوب چین ساکن شدند. در اوایل قرن ۱۴، تایلندی‌ها شهر کوچکی را در سوخوتای بنا کرده و در اواسط این قرن نیز آنجا را به پادشاهی مستقل تایلند تبدیل کردند که پیدایش زبان، فرهنگ و معماری این کشور هم متعلق به همین دوره‌است.

آشنايي با برخي مناطق گردشگري كشور تايلند
رزگاردن بانکوک

یکی از دیدنی ترین مکان های بانکوک، رزگاردن است که در ۳۰ کیلومتری این شهر واقع شده و دریاچه زیبایی در آن قرار دارد. بیشترین جاذبه این باغ در نمایش های فرهنگی تایلند است که شامل بوکس تایلندی، رقص سنتی این کشور،‌ مراسم عروسی تایلندی، شمشیربازی و نمایش فیل ها می شود. مساحت باغ رزگاردن حدود ۷۵۰ کیلومترمربع بوده و و در آن صنایع دستی سنتی کشور تایلند نیز برای گردشگران به نمایش گذاشته شده اند.

بازار روی آب بانکوک

در ۸۰ کیلومتری جنوب غربی بانکوک، بازار روی آب این شهر قرار دارد که در آن زنان محلی میوه و سبزیجات خود را در قایق های کوچک می فروشند. این بازار همیشه مملو از فروشندگان و خریدارانی است که بر روی کانال شهر بانکوک در حال خرید و فروش محصولات گیاهی و سبزی و غذاهای محلی هستند. شلوغ ترین ساعات کار بازار ۶ تا ۱۱ صبح است و از این رو بهتر است که گردشگران از این شیوه سنتی خرید و فروش کالا در ساعات اولیه صبح بازدید کنند. این کانال آب که در سال ۱۸۶۸ به دستور پادشاه رامای چهارم برای سهولت در سفرهای آبی بین شهری ساخته شده است، محلی بسیار جذاب برای گردشگران است و آنها می توانند با کرایه قایق از این مکان کم نظیر دیدن کنند.

شام در کشتي

سفر با کشتی بر روی رودخانه چائوپرایا در بانکوک، شیوه خوبی برای تماشای جاذبه های ونیز شرق است. این عنوانی است که اروپاییان در مورد بانکوک به کار می برند زیرا علاوه بر جریان داشتن رودخانه چائوپرایا Chao Phraya در این شهر، کانال های بسیاری نیز در آن وجود دارند. 

صرف شام بر روی کشتی گراند پرل Grand Pearl در فضای آرام این رودخانه و به دور از هیا هو و شلوغی بانکوک، تجربه ای به یاد ماندنی برای گردشگران است. این کشتی شامگاه از لنگرگاه ریورسیتی River City حرکت کرده و پس از صرف شام در نور شمع و همراه با مناظر زیبا، از زیر پل رامای هشتم دور زده و به لنگرگاه باز می گردد.

دنیای وحش

بزرگترین باغ وحش آزاد تایلند با مساحت ۲۰۰۰ کیلومترمربع در خارج از شهر بانکوک قرار دارد. این مکان دارای دو بخش اصلی است: یکی محل نگهداری حیوانات وحشی و دیگری پارک آبی که گونه های متعددی از حیوانات دریایی در آن وجود دارند. در این پارک وحش آزاد، گردشگران به دنیای حیوانات کمیاب نزدیک شده و تغذیه شیر و ببر را از نزدیک می بینند. 

اصلی ترین جاذبه این باغ وحش، محوطه ای است که در سال ۱۹۸۸ ایجاد شده و در آن می توان حیوانات وحشی را در زیستگاه طبیعی خود دید. مسیر بازدید از این محل ۸ کیلومتر بوده و ۴۵ دقیقه به طول می انجامد. هیجان انگیز ترین بخش بازدید از دنیای وحش زمانی است که گردشگران وارد جنگلی گرمسیری می شوند که در آن تمساح های گرسنه و گوریل ها منتظر آنها هستند. 

در بخش دیگری از این پارک نمایش بوکس میمون ها اجرا می شود که کم از شهرت بوکس تایلندی ندارد! در پارک آبی این باغ وحش نیز، دلفین ها که باهوشترین حیوانات دریایی خوانده می شوند، نمایش هایی را با توپ اجرا کرده ،آواز خوانده، گردشگران را بوسیده یا با آنها دست می دهند.

دریم ورلد

شهربازی بانکوک با انواع بازی ها و سرگرمی های متعدد، ساعت های شادی را برای کودکان فراهم می کند: شهر برفی، تنگه باریک، اتومبیل عتیقه، گردباد، فرش پرنده، پیست اتومبیل رانی و بسیاری بازی های هیجان انگیز دیگر، سرزمین رویایی را به یکی از محبوب ترین مقاصد گردشگران تبدیل کرده است! رویاهای کودکان در سرزمین رویاها، به حقیقت می پیوندند.  

کاخ پادشاهی

یکی از مکان هایی که هر گردشگری در تایلند از آن بازدید می کند، کاخ پادشاهی و معبد بودای زمردین Emerald Buddha است. این کاخ در واقع مجموعه ای از ساختمان های مختلف است که از اواخر قرن ۱۸ تا نیمه های قرن ۲۰ محل سکونت تمامی پادشاهان تایلند بوده اند. 

ساخت این کاخ با چوب در سال ۱۷۸۲ آغاز شد و در دوران تاجگذاری رامای اول به پایان رسید. این پادشاه در طول سلطنت خود آن را تبدیل به امارتی مستحکم تر کرد. نقشه اولیه این کاخ از دوره آیوتایا Ayutthaya گرفته شده، ابتدا مساحت آن حدود ۵۱۰ کیلومترمربع بوده و در زمان سلطنت رامای دوم به اندازه کنونی خود یعنی ۶۰۰ کیلومترمربع رسیده است. 

ساختمان های متعدد این کاخ در دوران رامای اول ساخته شده اما پادشاهان بعدی بخش هایی ازآن را تغییر داده، نوسازی کرده یا به منظور ساخت بناهای جدیدتر، تخریب کرده اند. این کاخ در ساحل غربی رودخانه بانکوک واقع شده و گرداگرد آن را دیواری به طول ۱۹۰۰ متر فراگرفته است. آن سوی دیوار هم کانالی قرار دارد که در گذشته به منظور حفاظت از کاخ در برابر دشمنان ساخته شده و منطقه اطراف کاخ را به صورت جزیره در آورده است.

معبد بودای زمردین

بودای زمردین مقدس ترین مجسمه بودا در کشور تایلند است و معبد آن در محوطه کاخ پادشاهی در شهر بانکوک واقع شده است. این بودای نشسته که از یشم سبز ساخته و با لباسی زرین پوشیده شده، ۴۵ سانت بلندی دارد. بودای زمردین از تاریخچه ای طولانی برخوردار است: 

بر اساس افسانه ها، این بودا سال ۴۳ قبل از میلاد در هند ساخته شده و پس از ۳۰۰ سال برای در امان ماندن ازجنگ داخلی به سریلانکا برده شد. پس از آن شاه برمه، فرستاده ای را برای بازگرداندن آن به سیلان فرستاد اما کشتی حامل آن گرفتار توفان شد و درکامبوج لنگر انداخت. در سال های بعد پس از گذر از لائوس، به ایالت چیانگ رای در شمال تایلند رسید. در آن زمان حکمران چیانگ رای آن را مخفی کرد ولی در سال ۱۴۳۴ به علت برخورد صاعقه به معبد، این بودا کشف شد. سپس به شهر چیانگ مای برده شد و تا سال ۱۵۵۲ در آنجا ماند. سرانجام در قرن ۱۸، رامای اول که در آن زمان فرمانده بود، با تصرف بودای زمردین، آن را به ایالت خود آورد و پس از آنکه به پادشاهی رسید، این بودا را در مراسمی با شکوه در سال ۱۷۸۴ به کاخ خود در بانکوک کنونی منتقل کرد. 

این بودا سه لباس زرین دارد که بر حسب تغییر فصل توسط پادشاه تایلند طی مراسم خاصی تعویض شده و دو لباس دیگر در مجموعه کاخ به نمایش گذاشته می شوند.

معبد بودای طلایی

یکی از معروف ترین وات های تایلند است که پس از کشف اتفاقی بودای آن به شهرت رسید. حدود نیم قرن پیش این بودا که برای جلوگیری از تاراج آن توسط برمه ای ها با ساروج پوشیده شده بود، به هنگام جابجایی به زمین افتاده و بخشی از آن کنده شد و مجسمه بودایی از طلای خالص به ارتفاع ۳.۵ متر و وزن ۵.۵ تن در زیر آن کشف شد. این معبد در محله چینی ها واقع شده است.

معبد بودای خوابیده

بزرگترین و قدیمی ترین معبد بانکوک است که در مجاورت کاخ پادشاهی واقع شده و بیش از هزار مجسمه بودا را در خود جای داده است. این بودا در دوران رامای سوم ساخته شده و نخستین مکان برای ماساژ سنتی تایلند به شمار می رود. بودای خوابیده ۴۶ متر طول و ۱۵ متر ارتفاع داشته، با طلا پوشیده شده و در چشمهای آن مروارید به کار رفته است.

رودخانه کوای

رودخانه کوای که به سبب پل روی آن شهرت جهانی دارد، در ۱۳۰ کیلومتری غرب بانکوک واقع شده است. شهرت این پل به این علت است که در دوران جنگ جهانی دوم، نزدیک به ۱۶ هزار اسیر جنگی متحدان به هنگام ساخت « خط آهن مرگ » بر روی این پل، جان خودرا از دست دادند. 

در آن زمان ارتش امپراتوری ژاپن، این اسیران را مجبور به ساخت این خط آهن استراتژیک از میان جنگل و رودخانه های خطرناک این منطقه کرده بود. ساخت این پل در سال ۱۹۴۲ آغاز شد و آنطور که تخمین می زدند، ۵ سال به طول می انجامید تا تایلند و برمه را با راه آهن به هم متصل کند اما ارتش ژاپن اسیران را وادار کرد که این خط آهن ۴۱۵ کیلومتری را در طول ۱۶ ماه بسازند با این حال پس از ساخت آن هم تنها ۲۰ ماه مورد استفاده بود و در سال ۱۹۴۵ متحدان آن را بمباران کردند. 

پس از جنگ جهانی دوم، نیروهای متحدان اجساد را در دو قبرستان در نزدیکی رودخانه کوای به خاک سپردند و هر ساله در اولین هفته ماه دسامبر به یادبود این واقعه، در این پل نورافشانی می کنند و نمایشگاه هایی در مورد این واقعه برپاست که در میان تایلندی ها و گردشگران این کشور هم بسیار طرفدار دارد.

شهر سوخته

شهر تاریخی آیوتایا که به مدت ۴۱۷ سال پایتخت تایلند به شمار می رفته، یکی از تاریخی ترین بناهای این کشور است که در زمان خود از بزرگترین شهرهای دنیا و مرکز تمدن آسیای جنوب شرقی بوده است. 

پادشاهی آیوتایا که در سال ۱۳۵۰ ایجاد شده بود و در واقع دومین پایتخت سیام پس از سوخوتای Sukhotai به شمار می رفت، در قرن ۱۶ به اوج قدرت، ثروت و فرهنگ رسید و قلمرو آن فراتر از لائوس، کامبوج و برمه کنونی گسترش یافته و حتی با فرانسه زمان لویی چهاردهم رابطه داشت. آیوتایا در ۸۹ کیلومتری شمال شهر بانکوک قرار گرفته و معماری آن ترکیبی از هنر معماری کامبوج و هنر دوره سوخوتای است. این شهر که بسیاری در قرن ۱۷ آن را از زیباترین شهرهای جهان می دانستند، از سال ۱۹۹۱ در فهرست آثار جهانی یونسکو قرار گرفته است. 

آیوتایا تا سال ۱۷۶۷ محل حکومت ۳۳ تن از پادشاهان تایلند از خاندان های مختلف بود تا اینکه در نیمه های قرن ۱۸برمه ای ها آن را فتح و تخریب کردند. از این شهر که زمانی بیش از ۴۰۰ معبد را در خود جای داده بود، امروزه تنها مجموعه ای از معابد و ردیف هایی از بوداهای نیمه ویران و قدیمی بر جای مانده است.

جزيره پي پي 

اين جزيره يکي از زيباترين جزاير گرمسيري در جهان و يکي از اصلي ترين جاذبه هاي توريستي تايلند است. سراسر جزيره پي پي صخره هاي آهکي، سواحل شني و غار هاي پنهان قرار دارند و از پوکت روزانه براي آن قايق مي روند. پي پي که در ?? کيلومتري پوکت واقع شده، در کل شش جزيره را شامل مي شود ولي دو جزيره اصلي آن، پي پي کوچک Phi Phi Lei و پي پي بزرگPhi Phi Don هستند که جزيره کوچک ساکن ندارد اما ساکنان جزيره بزرگ را مسلماناني از جنوب تايلند تشکيل مي دهند. اصلي ترين جاذبه پي پي کوچک، غار بزرگي به نام Viking Cave و به مساحت ?.? کيلومتر مربع است که نام آن را از نقش هاي روي ديوار غار گرفته اند. 

جزيره پي پي 

بخش هاي جنوبي اين جزيره به سبب وجود مرجان و عمق زياد، براي غواصي بسيار مناسب است. مجموع مساحت آنها ?? کيلومتر مربع است و يکي از بارزترين ويژگي هاي آن هم اين است که هيچ وسيله نقليه موتوري در آن وجود ندارد! بهترين زمان براي سفر به پي پي نيز از ماه نوامبر تا فوريه است زيرا در اين زمان دريا آرام است. سفر با قايق پارويي Kayaking و صخره نوردي Rock Climbing نيز از ديگر جاذبه هاي موجود در اين جزيره هستند.

آکواریوم (دنیای زیر آب)

دنیای زیر آب پاتایا یکی از دیدنی ترین مکان ها برای گردشگران است که در آن می توانند گونه های مختلف حیوانات آبزی را در آکواریم بسیار بزرگی مشاهده کنند.این آکواریم که به شکل تونل استوانه ای شیشه ای است 100 متر طول دارد و بیش از 4000 موجود آبزی در 200 گونه متفاوت را در خود جای داده است.

خانه مقدس حقیقت

خانه مقدس حقیقت بنای چوبی عظیم و با ابهت معبد مانندی است که در شمال پاتایا در کنار دریا واقع است و بلندترین نقطه آن 105 مترارتفاع دارد. این بنا طوری ساخته شده است که در برابر باد و نور آفتاب ساحل دریا مقاوم باشد.
این بنا بر اساس قوه ابتکار و خلاقیت تایلند قدیم ساخته شده و با مجسمه های کنده کاری شده چوبی تزئین شده است. هدف از به کارگیری این مجسمه ها، استفاده از هنر و فرهنگی بوده است که منعکس کننده دیدگاه قدیم، دانش کهن و حکمت و فلسفه شرقی است. این موارد سبب می شود که بازدیدکنندگان زندگی کهن، مسئولیت انسان، افکار اولیه، چرخش زندگی، ارتباط زندگی با جهان و هدف مشترک از زندگی  به سوی یک مدینه فاضله را درک نمایند.
سرگرمی های دیگری نیز همچون شوی دلفین ها در این مکان اجرا می شود.

دهکده فیل ها

دهکده فیل ها ( Elephant Village ) که در سال 1973 برای مراقبت از فیل هایی که از کارافتاده شده اند و دیگر توانایی کارهای سنگین در جنگلهای تایلند را ندارند ساخته شد. در اینجا فیل ها آزاد هستند و به دقت ار آنها مراقبت می شود. نمایش هایی همچون فوتبال فیل ها، رژه فیل ها و فیل سواری در جنگل در این مکان اجرا می شود.

پارک پاتایا و پارک آبی آن

پارک پاتایا که در شمال ساحل جومتین پاتایا واقع شده شامل شهر بازی، یک پارک آبی بزرگ ( Water Park ) و یک برج ساحلی با رستوران گردان است که می توان از آن منظره ای زیبا از پاتایا را مشاهده نمود.

معرفي برخي شهرها و استانهاي تايلند

استان چیانگ‌مای

استان چیانگ مای یا چیانگ می یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 20107 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۲ بالغ بر ۱۶۴۹۰۰۰ نفر برآورد شده است.

استان چیانگ مای از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر چیانگ مای است. چیانگ مای از مناطق توریستی کشور تایلند است.

استان چیانگ ری
استان چیانگ رای یا چیانگ ری یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 11600 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۲ بالغ بر ۱۱۲۰۰۰۰ نفر برآورد شده است.

استان چیانگ رای از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر چیانگ رای است.

لامفون
استان لامفون یا لمفون یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 4500 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۴۱۳۰۰۰ نفر برآورد شده است.

استان لامفون از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر لامفون است.

بانکوک
بانکوک یا بانگکوک (به تایلندی: กรุงเทพมหานคร، تلفظ: کرونگتِپ مهاناکُن) پایتخت کشور تایلند است.

نمايي از بانكوك

جمعیت
جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ برابر با ۸٬۱۶۰٬۵۲۲ نفر (با احتساب حومه ۱۰٬۰۶۱٬۷۲۶ نفر) برآورد شده‌است و در کرانه خاوری رود چائو فرایا در نزدیکی خلیج تایلند واقع شده‌است.

کالاسین
استان کالاسین یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 6946 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۹۲۱۰۰۰ نفر برآورد شده است . استان کالاسین از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال خاوری تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر کالاسین است.

نونگ بوا لامفو
استان نونگ بوا لامفو یا نونگبوا لامفو یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 3859 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۴۸۲۰۰۰ نفر برآورد شده است .

استان نونگ بوا لامفو از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال خاوری تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر نونگبوا لامفو است.

استان سورین
استان سورین یا سیساکت یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 8121 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۶ بالغ بر ۱۳۷۵۰۰۰ نفر برآورد شده است.

استان سورین از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال خاوری تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر سورین است.

یاسوتون
استان یاسوتون یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 4161 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۵۶۱۰۰۰ نفر برآورد شده است

استان یاسوتون از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شمال خاوری تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر یاسوتون است.

چاچوئنگسائو
استان چاچوئنگسائو یا چاچوئنگ سائو یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 5351 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۶۳۵۰۰۰ نفر برآورد شده است.

استان چاچوینگسائواز نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شرق تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر چاچوئنگسائو است.

ساکایو
استان ساکایو یا ساکائه او یکی از استانهای کشور تایلند است. مساحت آن 7195 کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۴۸۵۰۰۰ نفر برآورد شده است.

استان ساکایو از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه شرق تایلند به حساب می آید. مرکز این استان شهر ساکائه او است

پاکستان

پاکستان
این کشور در جنوب مرز آبی هزار کیلومتری با دریای عرب دارد و از غرب با ایران، از شمال با افغانستان، از شرق با هندوستان، و از شمال شرق با جمهوری خلق چین هم‌مرز است. ناحیه کشمیر مورد ادعای هندوستان و پاکستان است. هر دو کشور هند و پاکستان به طور جداگانه بخش‌هایی از این منطقه را اداره می‌کنند و این مناطق توسط خط کنترل از هم جدا شده‌اند.

پرچم كشور پاكستان

دین رسمی پاکستان اسلام است و در میان کشورهای اسلامی، دومین کشور از نظر تعداد مسلمانان محسوب می‌شود. این کشور در سال ۱۹۴۷ به عنوان یک دولت و کشور جدید از هند مستقل شد. در سال ۱۹۷۱ جنگ داخلی به جدایی پاکستان شرقی با نام بنگلادش از این کشور منجر شد. این منطقه تاریخچه کهنی از زندگی و تمدن را داراست که شامل تمدن دره سند می‌شود. از زمان استقلال، پاکستان دوره‌های رشد نظامی و اقتصادی و هم‌چنین بی‌ثباتی را همگام با جدا شدن بنگلادش از خود، تجربه کرده‌است. پاکستان از لحاظ بزرگی نیروهای مسلح در رده هفتم جهان است و تنها کشور اسلامی دارنده جنگ‌افزار هسته‌ای می‌باشد.

پاکستان بر اساس برآورد سال ۲۰۱۲ با بیش از ۱۸۰ میلیون نفر جمعیت ششمین کشور پرجمعیت دنیاست. نوع حکومت این کشور جمهوری پارلمانی فدرال است و از ۴ ایالت و چهار قلمرو فدرالی تشکیل می‌شود. پاکستان هم از نظر زبانی و قومی و هم از نظر جغرافیایی کشور متنوع است. اردو و انگلیسی زبان‌های رسمی این کشور، اسلام آباد پایتخت و کراچی بزرگترین شهر پاکستان است.

نام

نام پاکستان (paːkɪst̪aːn) (پاک + ستان) به زبان‌های اردو و فارسی یعنی سرزمین پاکی. این نام نخستین بار در سال ۱۳۱۲ (۱۹۳۳) توسط چودهاری رحمت علی که آن را در نشریه «امروز» یا «هرگز» منتشر کرد، به کار برده شد.[۱] این نام به عنوان سرواژه از نام‌های سرزمین‌های اصلی اسلامی مربوط به هند غربی ساخته شده‌است. به طور رسمی این کشور به عنوان قلمرو پاکستان در سال ۱۳۲۶ (۱۹۴۷) بنا نهاده شد و در سال ۱۳۳۶ (۱۹۵۷) به «جمهوری اسلامی پاکستان» تغییر نام داد. پاکستان را بخصوص در شبه قاره هند معمولاً با نام مخفف «پاک» می‌شناسند.

جمهوری اسلامی پاکستان از ترکیب حروف ایالت‌های زیر به دست آمده‌است:

۱- پ از حرف اول ایالت پنجاب 
۲- ا از حرف اول ایالت سرحد شمال غرب (که حالا بنام خیبر پختونخوا مبدل کردیده است)
۳- ک از حرف اول ایالت کشمیر 
۴- س از حرف اول ایالت سند 
۵- تان از حروف انتهایی ایالت بلوچستان

تاریخ

در هنگام قیام گاندی علیه استعمار انگلیس، پاکستان به رهبری محمدعلی جناح (از یاران گاندی) پیش از استقلال هند، استقلال خود را بازیافت. پاکستان دارای تمدن آسیایی بوده‌است و یکی از تمدن‌ها بزرگ جهان به حساب میآید که پس از میان‌رودان و مصر تمدن دوره سِند (۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد) است. کشور کنونی پاکستان در تاریخ ۱۲ اوت (۱۹۴۷) تأسیس شد. اما ناحیه‌ای که دربرمی گیرد تاریخچه گسترده‌ای دارد که با تاریخ هندوستان، اشتراک دارد. این منطقه محل تقاطع راه‌های تجاری تاریخی مانند راه ابریشم بوده‌است و در هزاران سال توسط گروههای مختلفی به عنوان سرزمین سکونت به کار برده شد. این گروه‌ها دراویدیها، هندواروپایی، مصریها، سکاها، پارتها، کوشانها، افغان‌ها، ترکتباران، مغولها و اعراب بودند. این منطقه را بیشتر به نام موزه اقوام و نژادها می‌شناسند.

تندیسی متعلق به ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد در موزه ملی کراچی

مورخ و جغرافی دان دو بلیج مولر هنگامی که گفت: «اگر آنگونه که می‌گویند مصر موهبتی از سوی نیل است، پاکستان نیز موهبتی از سند است.» اهمیت تاریخی این منطقه را آشکار ساخت. نخستین نشانه وجود آدمیان در این منطقه ابزارهای سنگی هستند که در استان پنجاب از فرهنگ سوان برجای مانده‌اند و مربوط به ۱۰۰ هزار تا ۵۰۰ هزار سال پیش هستند. رود سند (ایندوس) محل فرهنگ‌های باستانی متعددی از قبیل مهرگره (یکی از اولین شهرهای شناخته شده جهانی) و تمدن دره سند در هاراپا و موهنجودارو است. تمدن دره سند در اواسط هزاره دوم پیش از میلاد دچار انحطاط شد و پس از آن تمدن ودابی پدید آمد که در بیشتر شمال هند و پاکستان گسترده شد.

پادشاهی هندویونانی که توسط دمتریوس اول باختری تأسیس شد، شامل گاندهارا و ناحیه پنجاب از ۱۸۴ قبل از میلاد می‌شد و در زمان حکومت مناندر اول که با پیشرفت‌های تجاری و فرهنگی دوره یونانی–بودائیسم همراه بود را بنا نهاد و به بیشترین رشد و پیشرفت خود رسید. شهر تاکسیلا مرکز مهم آموزشی در دوران باستانی شد. بقایای شهر که در غرب اسلام آباد واقع هستند، یکی از مکان‌های باستان‌شناسی عمده کشور است.

در سال ۷۱۲ میلادی، فرمانده عرب به نام محمد بن قاسم، سند و مولتان در جنوب پنجاب (پاکستان) را فتح کرد و بنای حکومتهای بعدی مسلمانان را که شامل حکومت غزنویان پادشاهی محمد غر پادشاهی (سلطان نشین) دهلی و حکومت موغال می‌شدند ایجاد کردند. در طول این دوره مروجان دینی صوفی نقش محوری را در تغییر دین اکثریت جمعیت منطقه به اسلام ایفا نمودند. انحطاط تدریجی حکومت مغول در اوایل سده هیجدهم موقعیت‌هایی را برای جمعیت افغانستان، بلوچها و سیکها برای اعمال قدرت و کنترل خود بر نواحی گسترده‌ای را فراهم نهاد تا زمانی که کمپانی هند شرقی بریتانیا سلطه خود را بر جنوب آسیا گسترانید.

مسجد پادشاهی؛ که در سده هفدهم میلادی توسط اورنگ زیب امپراتور مغولها در لاهور ساخته شد.

جنگ استقلال هند در ۱۲۳۶ هجری خورشیدی (۱۸۵۷) آخرین نبرد مسلحانه منطقه برضد راج بریتانیا بود و زمینه‌های نبرد آزادی خواهانه غیرمسلحانه که توسط مجلس ملی هند رهبری می‌شد را بنا نهاد. با این وجود لیگ مسلمانان هند در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰ در میان ارسی از نادیده گرفتن مسلمانان در سیاست به محبوبیت رسید در ۲۹ دسامبر ۱۹۳۰ خطابه مربوط به ریاست جمهوری علامه اقبال لاهوری خواهان ایجاد یک کشور مسلمان مجزا در شمال غربی و آسیای جنوب شرقی شد. محمد علی جناح تئوری دو ملت را حمایت کرد و لیگ مسلمانان را به سوی پذیرش «قطعنامه لاهور» مربوط به ۱۹۴۰ هدایت کرد که سرانجام به ایجاد کشور پاکستان انجامید.

پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ با دو جناح دارای اکثریت مسلمان در قسمت شرقی و شمال غربی مناطق آسیای جنوبی تشکیل شد که توسط هند که اکثریت آن هندو بودند ازهم جدا شد و از استان‌های بلوچستان (پاکستان)، بنگلادش شرقی، استان مرزی شمال غرب، پنجاب غربی، و سند تشکیل می‌شد. تقسیم تقسیم هند تحت کنترل بریتانیا به شورش‌های فرقه‌ای منجر گردید.

در سراسر هند و پاکستان و میلیون‌ها مسلمان به جامو و کشمیر بالا گرفت و به اولین جنگ کشمیر (۱۹۴۸) منتهی شد که در آن پاکستان و هند هریک قسمتهای عظیمی از جمهوری که در سال ۱۹۵۸ به رسمیت اعلام شده بود با کودتایی توسط ایوب خان (۶۹-۱۹۵۸) که در طول یک دوره ناآرامی داخلی و همچنین در دوره جنگ ۱۹۶۵ هند–پاکستان رئیس جمهور بود. جانشین او یحیی خان (۷۱-۱۹۶۹) با طوفان - بهولا ۱۹۷۰ - مواجه شد که باعث مرگ ۵۰۰ هزار تن شد.

تفرقه‌های اقتصادی و سیاسی در پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) منجر به سرکوبی‌ها و تنش‌های شدید سیاسی گردید، که نهایتاً به جنگ آزادسازی بنگلادش و جنگ ۱۹۷۱ هند و پاکستان و نهایتاً جدا شدن پاکستان شرقی به عنوان کشور مستقل بنگلادش انجامید. حکومت غیر نظامی از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ توسط ذوالفقار علی بوتو تا زمانی که خلع شد و توسط یک جنایت قضایی در سال ۱۹۷۹ به دست ژنرال محمد ضیا الحق اعدام شد، از سرگرفته شد. ضیاء الحق سومین رئیس جمهور نظامی شد. سیاست‌های سکولار (غیر دینی) پاکستان با معرفی قوانین اسلامی شریعت توسط ضیاء از بین رفتند و این روند تأثیرات مذهبی و دینی بر جامعه شهریب، و همچنین نظامی را افزایش داد. با مرگ ژنرال ضیاء در حادثه سقوط هواپیما در سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸)، بی نظیر بوتو دختر ذوالفقار علی بوتو به عنوان اولین نخست‌وزیر زن پاکستانی انتخاب شد. در طول دهه بعد با خرابتر شدن اوضاع سیاسی و اقتصادی کشور، او قدرت را به نواز شریف واگذار کرد.

تنش‌های نظامی در جنگ کارگیل که پاکستان و هند در سال ۱۹۹۹ با آن مواجه بودند، با یک کودتای نظامی دنبال شد که در این کودتا ژنرال پرویز مشرف توانست قدرت اجرایی را به دست گیرد. در سال ۲۰۰۱ مشرف توانست با استعفای رفیق ترار، رئیس جمهور پاکستان شود. پس از انتخابات مجلس ۲۰۰۲، مشرف قدرت‌های اجرایی را به نخست وزیر تازه منتخب ظفرالله خان جمالی واگذار کرد که او نیز در انتخابات نخست وزیری ۲۰۰۴ پاکستان، جای خود را به شوکت عزیز داد. براساس اطلاعات منتشر شده توسط سازمان سیا و کتابخانه کنگره آمریکا و برآورد آنها در سال ۲۰۱۱، هم‌اکنون پاکستان از نظر توان نظامی در رده پانزدهم قدرت‌های نظامی جهان قرار دارد.

بر اساس اطلاعات عنوان شده از سوی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) و کنگره آمریکا، پاکستان که جمعیت آن ۱۸۷ میلیون و ۳۴۲ هزار نفر است، هم‌اکنون دارای ۶۱۷ هزار پرسنل فعال نظامی است و تعداد نیروهای ذخیره فعال این کشور ۵۱۵ هزار نفر است.

نیروی زمینی پاکستان دارای ۲۶۴۰ دستگاه تانک، ۴۶۲۰ دستگاه نفربر، ۱۰۸۶ عراده توپ کششی، ۵۹۵ عراده توپ خودکششی، ۲۰۰ سامانه پدافند موشکی، ۳۲۰۰ خمپاره انداز، ۳۴۰۰ سامانه ضد تانک، ۲۵۰۰ سامانه پدافند هوایی و ۱۱۵۰۰ وسیله نقلیه لجستیکی است.

نیروی هوایی پاکستان نیز دارای ۱۴۱۴ فروند جنگنده و هواپیما، ۵۳۵ فروند هلیکوپتر و ۱۴۸ فرودگاه عملیاتی است. نیروی دریایی پاکستان نیز دارای یازده فروند کشتی، دو بندر، ۵ زیر دریایی، ۱۵ قایق نظامی گشت زنی، ۱۱ ناوچه، یک ناوشکن و یک قایق جنگی خشکی آبی است. نیروی دریایی پاکستان دارای ناو هواپیمابر نیست.

بودجه نظامی پاکستان در سال ۲۰۱۱، شش میلیارد و ۴۱۰ دلار بوده‌است. کشور پاکستان دارای مساحت ۷۹۶ هزار و ۹۵ کیلومتر مربع، ۱۰۴۶ کیلومتر خط ساحلی و ۶ هزار و ۷۷۴ کیلومتر مرز مشترک است.

تقسیمات کشوری

پاکستان از پنج ایالت، یک منطقهٔ خودمختار قبایلی، یک منطقه فدرال پایتخت(اسلام آباد) و دو منطقه مربوط به جامو و کشمیر تشکیل شده‌است.

نقشهٔ سیاسی پاکستان

منطقه زرد رنگ (شماره ۱) ایالت بلوچستان به مرکزیت کویته

منطقه بنفش رنگ (شماره ۲) ایالت خیبر پختونخوا به مرکزیت پیشاور (NWFP)

منطقه آبی زنگ (شماره ۳) ایالت پنجاب به مرکزیت لاهور

منطقه سرخ رنگ (شماره ۴) ایالت سند به مرکزیت بندر کراچی

منطقه سفید رنگ (شماره ۵) منطقه فدرال پایتخت (ناحیه پایتختی اسلام‌آباد) (IST)

منطقه سبز رنگ (شماره ۶) منطقه خودمختار قبایلی به مرکزیت میران شاه (FATA)

منطقه فیروزه‌ای رنگ (شماره ۷) منطقه کشمیر پاکستان (جامو و کشمیر آزاد) به مرکزیت مظفرآباد (AJK)

منطقه سیاه رنگ (شماره ۸) ایالت گلگت بلتستان به مرکزیت گلگت

ایالت بلوچستان و ایالت خیبر پختونخوا (سرحد شمال غربی)، خود نیز دارای مناطق خودمختار قبایلی هستند که آنها را (Provincially Administered Tribal Areas (PATA گویند.

جغرافیا و آب و هوا 

پهناوری پاکستان معادل ۸۰۳، ۹۴۰ کیلومتر مربع است که حدوداً معادل مجموع پهناوری کشورهای فرانسه و انگلستان است. نواحی شرق آن بر روی فلات هند و نواحی غربی و شمالی بر روی فلات ایران و سرزمین اوراسیا قرار گرفته‌است. ۱۰۴۶ کیلومتر (۶۵۰ مایل) مرز آبی با دریای عرب از طرف شمال دارد و از سوی غرب با افغانستان ۵۲۳ کیلومتر (۳۲۵ مایل) و از طرف شمال شرق با چین ۲۹۱۲ کیلومتر (۱۸۰۹ مایل) از طرف شرق با هند و ۹۰۹ کیلومتر (۵۶۵ مایل) از طرف جنوب غرب با ایران مرز دارد.

دومین كوه بلند جهان، کی ۲

در این کشور انواع ویژگی‌های طبیعی از سواحل شنی مردابی و باتلاق‌های دارای حرا در ساحل جنوبی گرفته تا جنگل‌های معتدل و مرطوب حفاظت شده و قلمروهای یخی کوه‌های (هیمالیا) قراقوروم، هندوکش در شمال همگی به چشم می‌خورند. به طور تقریبی ۱۰۸ قله با بلندی بیش از ۷۰۰۰ متر (۲۳۰۰۰ فوت) وجود دارد که با برف و یخچال پوشیده شده‌اند. پنج کوه در پاکستان ازجمله کی۲ (در بلتستان) و نانگا پاربات بیش از ۸۰۰۰ متر (۲۶۰۰۰ فوت) ارتفاع دارند. در قسمتی از کشمیر که توسط هند اداره می‌شود تا نواحی شمالی پاکستان رودخانه سند در طول کشور جریان دارد. هر ساله قسمت‌های شمالی پاکستان شمار زیادی جهانگرد خارجی را به خود جلب می‌کنند. کوهنوردان از سراسر دنیا بلتستان در پاکستان را به عنوان مقصد نهایی خود می‌دانند. در غرب رود سند بیابان‌های خشک و تپه‌ای بلوچستان پاکستان وجود دارند؛ در قسمت شرق هم شن‌های روان داده‌های سرشماری نشان می‌دهند که ٪۹۶ جمعیت کشور مسلمان هستند که ٪۸۰ آن‌ها سنی و ٪۱۹ آن‌ها شیعه هستند. پاکستان پس از ایران دومین کشور دارای جمعیت شیعه در جهان است. بقیه جمعیت پاکستان را مسیحیت، هندوئیسم، یهودیها، سیکها، زرتشتی‌ها، احمدی‌ها و آنیمیست‌ها (که عمدتاً کالاش‌های چیترال هستند) تشکیل می‌دهند. تعداد کمی بودایی نیر در آمار پاکستان وجود دارند؛ البته این افراد در قسمت لداخ که توسط هند اداره می‌شود و پاکستان ادعای مالکیت آن را دارد زندگی می‌کنند. ساختار جمعیتی پاکستان در سال ۱۹۴۷ با ورود مسلمانان به پاکستان و هندوها و سیک‌ها به هندوستان به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفت. از سال ۲۰۰۵ به بعد بیش از ۳ میلیون مهاجر (که تقریباً ٪۸۱ آنها را پشتونها تشکیل می‌دهند) به علت جنگ‌های جاری در افغانستان در پاکستان باقی مانده‌اند و براساس کمیسیون عالی مهاجران سازمان ملل، ٪۸۳ مهاجران هدف خود را اقامت دائم در پاکستان می‌دانند.بیابان تار وجود دارد. بیشتر نواحی پنجاب و قسمت‌هایی از سند دشت‌های حاصل‌خیزی هستند که کشاورزی در آنجا از اهمیت زیادی برخوردار است.

اب و هوا نیز به همین روال متفاوت است؛ زمستان‌های سرد و تابستان‌های گرم در شمال و آب و هوای معتدل درجنوب که متأثر از تأثیر اقیانوس هند است. نواحی مرکزی تابستان‌های بسیار گرم دارند و دمای آنها به بیش از ۴۵ درجه سانتی گراد (۱۱۳ درجه فارنهایت) می‌رسد و زمستان‌های سردی که دمای هوا کمتر از دمای انجماد می‌رسد. میزان بارش باران نیز کم است و از ۲۵۰ میلی متر و تا ۱۲۵۰ میلی متر که بیشتر با دمای موسم (مونسون) غیر قابل اطمینان جنوب غربی در اواخر تابستان همراه هستند در نوسان است. مسئله کمبود آب نیز توسط ساخت سدها بر روی رودخانه‌ها و استفاده از آب چاه‌ها در مناطق خشک‌تر تا حدی حل شده‌است.

مردم

پاکستان بر اساس آمار تخمینی ۱۳۸۷ (۲۰۰۸)، جمعیتی حدود ۱۷۲٬۸۰۰٬۰۰۰ تن دارد. پاکستان ششمین جمعیت بزرگ جهان را داراست که بیشتر از روسیه و کمتر از برزیل است. به علت نرخ رشد بالای جمعیت پاکستان انتظار می‌رود جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ از جمعیت برزیل فراتر رود. نشان دادن جمعیت پاکستان نسبتاً مشکل است و این به علت تفاوت‌های آشکار در دقت هر سرشماری و عدم هماهنگی بین بررسی‌های گوناگون مربوط به نرخ رشد جمعیت است اما احتمالاً بتوان گفت نرخ رشد جمعیت در دهه ۱۹۸۰ به اوج خود رسید. جمعیت این کشور تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۰۵ حدود ۱۶۲، ۴۰۰، ۰۰۰ تن و نرخ رشد جمعیت نیز ۳۴ در هزار و نرخ مرگ و میر حدود ۱۰ در هزار و نرخ رشد طبیعی جمعیت حدود ٪۴/۲ تخمین زده شد. منابع غیر دولتی و بین‌المللی گزارش می‌دهند که جمعیت کنونی پاکستان حدود ۱۷۰ تا ۱۹۰ میلیون تخمین زده می‌شود.

گروه های قومی اصلی پاکستان؛ بلوچ(صورتی)، پشتون(سبز)، پنجابی(قهوه‌ای)، سندی(زرد)

زبان اردو زبان پاکستانی و زبان مشترک این کشور است، اما زبان انگلیسی زبان رسمی است که در قانون اساسی پاکستان و در تجارت و همچنین طبقه خاص و تحصیل کرده و شهری و بسیاری از دانشگاه‌ها به کار برده می‌شود. زبان پنجابی نیز زبان بیش از ۶۰ میلیون نفر است، اما رسمیتی از سوی کشور ندارد. پاکستانی‌ها از نژادها و گروه‌های قومی متعددی تشکیل یافته‌اند که بیشتر آنها از نوع مردم هندواروپایی هستند و به همین دلیل بسیار متفاوت از افراد بومی ساکن این بخش از شبه قاره هند هستند.

اکثریت پاکستانی‌ها به گروه قومی هندوآریایی تعلق دارند. در حالی که تعداد قابل توجهی از نژادهای ایرانی و تعداد کمتری از دراویدیان‌ها نیز به چشم می‌خوردند. این گروههای قومی عمده به گروههای قومی کوچکتری تقسیم می‌شوند. پنجابیها ۴۴٫۶۸٪، پشتونها ۱۵٫۴۲٪، سندیها ۱۴٫۱٪، سرائیکی‌ها ۸٫۳۸٪، مهاجر اردو ۷٫۵۷٪، بلوچها ۳٫۵۷٪ و سایرین ۶٫۲۸٪ جمعیت را تشکیل می‌دهند.

بيشتر جمعیت پاکستان مسلمان هستند (۷۷٪ سنی و ۱۹٪ شیعه). به علاوه ۱٫۸۵٪ هندو، ۱٫۶٪ مسیحی و ۰٫۰۴٪ سیک نیز در کشور می‌زیند.

سیاست

پاکستان عضو سازمان ملل متحد، سازمان کنفرانس اسلامی، سازمان همکاری منطقه‌ای جنوب آسیا (سارک)، و سازمان اکو می‌باشد. همچنین از دوران استقلال پاکستان و هند از بریتانیای کبیر، این کشور عضوی از اتحادیه کشورهای همسود (مشترک‌المنافع) بوده‌است. گرچه عضویت پاکستان در این اتحادیه سه بار لغو شده‌است؛ نخستین بار در سال ۱۳۵۱ (۱۹۷۲) پس از آنکه اتحادیه کشورهای همسود استقلال بنگلادش (پاکستان شرقی) را از پاکستان به رسمیت شناخت، دولت پاکستان به نشانهٔ اعتراض این اتحادیه را ترک کرد، که البته مجدداً در سال ۱۹۸۹ به اتحادیه بازگشت. عضویت پاکستان از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ به دلیل کودتای غیرقانونی ژنرال پرویز مشرف از طرف اتحادیه لغو شد. سومین بار در نوامبر ۲۰۰۷، عضویت پاکستان به دلیل اعلام وضعیت فوق‌العاده توسط پرویز مشرف از طرف اتحادیه لغو شده‌است.

یوسف رضا گیلانی، نخست وزیر کنونی پاکستان

مسلم لیگ، اولین دولت پاکستان را به رهبری محمد علی جناح و لیاقت علی خان تشکیل داد. رهبری سیاست پاکستان به دست مسلم لیگ با ظهور احزاب سیاسی دیگر و با ظهور حزب مردم پاکستان در غرب پاکستان و عوامی لیگ در شرق پاکستان که نهایتاً به ایجاد بنگلادش منجر شد، به میزان زیادی رو به افول گذاشت. اولین قانون اساسی پاکستان در سال ۱۳۳۵ (۱۹۵۶) اتخاذ شد، اما در سال ۱۹۵۸ توسط ایوب خان به حال تعلیق در آمد. قانون اساسی مصوب ۱۹۷۳ توسط ضیاءالحق در سال ۱۹۷۷ به تعلیق درآمد و دگربار در سال ۱۹۹۱ به تصویب رسید و این مهم‌ترین سندی است که پایه‌های دولت و حکومت را بنا می‌نهد. پاکستان یک جمهوری فدرال است و اسلام به عنوان دین رسمی کشور محسوب می‌شود. سیستم نیمه–رئیس جمهوری شامل قوه مقننه‌ای متشکل از دو مجلس است که خود شامل سنای پاکستان که شامل ۱۰۰ عضو است و مجمع ملی پاکستان که دارای ۳۴۲ عضو است، می‌شود.

رئیس جمهور پاکستان، رئیس دولت و همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح است و توسط کالج الکترولال پاکستان انتخاب می‌شود. نخست وزیر معمولاً رهبر بزرگترین حزب در مجمع ملی است. هر ایالت، سیستم حکومتی مشابهی دارد و دارای یک مجمع اسالتی است که مستقیما انتخاب می‌شود؛ در مجمع ایالتی، رهبر بزرگترین حزب یا ائتلاف به عنوان وزیر انتخاب می‌شود. رؤسای ایالت نیز توسط مجامع ایالتی و به پیشنهاد وزراء انتخاب می‌شوند.

ارتش پاکستان نقش مؤثری را در سیاست‌های عمده کشور در طول تاریخ این کشور ایفا کرده است؛ رؤسای جمهور نظامی از ۱۹۵۸ و ۷۱، ۱۹۷۷ و ۸۸ و از ۱۹۹۹ تا به امروز رهبری کشور را به عهده داشتند. حزب چپ گرای مردم پاکستان (PPP) که توسط ذوالفقار علی بوتو رهبری می‌شد، به عنوان یک بازیگر سیاسی مهم در دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد. تحت رهبری نظامی محمد ضیاءالحق پاکستان سیاست خود را از سیاست سکولار بریتانیایی جدا کرد و به سوی شریعت و دیگر قوانین اسلام پایه تغییر موضع داد. در طول دهه ۱۹۸۰ جنبش متحد قومی (MQM) که ضد فئودالی و طرفدار مهاجر اردو |مهاجر بود توسط ساکنان شهری تحصیل کرده و غیرسنتی ایالت سند و به‌ویژه کراچی آغاز به کار کرد. سالهای دهه ۱۹۹۰ شاهد سیاست‌های ائتلافی که توسط حزب مردم و مسلم لیگ احیا شده رهبری می‌شد بود.

در انتخابات عمومی اکتبر ۲۰۰۲، مسلم لیگ پاکستان (PML –Q) تعداد زیادی از کرسی‌های مجلس ملی را با قرار گرفتن در رده دوم از میان دیگر گروهها از آن خود کرد و به عنوان حزب مجلس ملت پاکستان که شاخه‌ای از حزب PPP بود شناخته شد. ظفراللّه خان جمالی از PML –Q به عنوان نخست وزیر شناخته شد، اما درتاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۰۴ استعفا داد و رهبر PML –Q چادهری مبثوجات (شجاعت) حسین به عنوان نخست وزیر موقت جایگزین او شد. در ۲۸ اوت ۲۰۰۴ مجمع ملی به وزیر اقتصاد پاکستان و قائم مقام پیشین سیتی بانک، شوکت عزیز رای داد و او را به عنوان نخست وزیر انتخاب کرد. مجلس متحده عمل که ائتلاف احزاب مذهبی اسلامی بود درانتخابات ایالت مرزی شمال غرب پیروز شد و حضور خود را در مجمع ملی پاکستان افزایش داد.

پاکستان عضو فعالی از سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی است و OIC را به عنوان محلی برای گروه اعتدال روشنفکران به کار برده است؛ که برنامه‌ای برای ایجاد یک رنسانس و عنصر روشنگری در دنیای اسلام است. پاکستان همچنین یکی از اعضا سازمانهای مهم منطقه‌ای سازمانهای همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا (سارک) و سازمان همکاری‌های اقتصادی (اکو) است. پاکستان در گذشته روابط گوناگونی را با آمریکا به خصوص در اوایل دهه ۱۹۵۰ هنگامی که پاکستان مهم‌ترین متحد آسیایی بود رقم زده‌است.

پاکستان همچنین عضو سازمان پیمان مرکزی (سنتو) و سازمان پیمان جنوب شرقی آسیا (SEATO) بود. در طول جنگ شوروی–افغانستان در دهه ۱۹۸۰ پاکستان یکی از متحدان اصلی آمریکا بود. اما روابط آنها هنگامی که آمریکا به‌خاطر سوءظن‌هایی نسبت به استفاده پاکستان از فعالیت‌های هسته‌ای تحریم‌هایی را بر او اعمال کرد، روبه سردی گذاشت. پس از حملات ۱۱ سپتامبر وجنگ بر سر تروریسم روابط آمریکا و پاکستان به‌ویژه پس از اینکه پاکستان حمایت خود را از رژیم طالبان در کابل ظاهراً متوقف نمود، بهبود یافته‌است. در ژانویه ۲۰۰۴، مؤسس برنامه هسته‌ای پاکستان عبدالقدیر خان به موضوع گسترش نیروی هسته‌ای به لیبی، ایران و کره شمالی اعتراف کرد. در ۵ فوریه ۲۰۰۴ پرزیدنت پرویز مشرف اعلام کرد که او عبدالقدیر خان را بخشوده‌است.

پاکستان مدتهای زیادی روابط ناآرامی را با همسایه اش هند داشته‌است. اختلاف بلندمدت بر سر کشمیر به جنگهای تمام عیاری در جنگ هند – پاکستان در ۱۹۴۷ و جنگ هند و پاکستان در ۱۹۶۵ انجامید. جنگ داخلی در ۱۹۷۱ به جنگ آزادی خواهانه بنگلادش که خودجوش بود و جنگ ۱۹۷۱ هند– پاکستان تبدیل شد. پاکستان برای نشان دادن برابری خود با آزمایش‌های هسته‌ای Pokhran-II هند در سال ۱۹۹۸ آزمایش‌های سلاحهای هسته‌ای را انجام داد و تنها کشور مسلمان دارای سلاح‌های هسته‌ای به طور رسمی گردید. روابط این کشور با هند پس از آغاز مذاکرات صلح در ۲۰۰۲ رو به بهبودی است. پاکستان روابط نزدیک اقتصادی نظامی و سیاسی را با جمهوری خلق چین دارا می‌باشد.

پاکستان همچنین در نواحی قبیله‌ای که به صورت فدرال اداره می‌شوند و رهبران قبیله‌ای از طالبان حمایت می‌کنند با بی ثباتی‌هایی روبه‌رو است. پاکستان برای سرکوبی ناآرامی‌های محلی مجبور به استقرار نیروهای ارتش خود در این نواحی شده‌است. این در حالی است که آتش بس اعلام شده بین رهبران قبیله‌ای و دولت پاکستان ثبات لازم را به منطقه باز نگردانده‌است.

اضافه بر این، پاکستان مدت زیادی است که در بزرگترین ایالت خود، بلوچستان (پاکستان) دچار بی ثباتی است. ارتش برای جنگ با شورش جدی در این استان از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۷۶ مستقر شد. ثبات اجتماعی پس از اینکه رحیم الدین خان به عنوان مجری حکومت نظامی که آغاز آن در سال ۱۹۷۷ بود منصوب شد. در پاکستان ازسرگرفته شد. پس از صلح و آرامش نسبی در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برخی از رهبران قبیله‌ای بانفوذ بلوچ بازهم یک جنبش جدایی طلبانه را پس از اینکه پرویز مشرف در ۱۹۹۹ به قدرت رسید آغاز کردند.

اقتصاد

پاکستان کشوری در حال توسعه‌است که در جبهه‌های سیاسی و اقتصادی با چالش‌هایی روبه‌رو بوده‌است. با وجود اینکه در سال ۱۹۴۷ این کشور بسیار فقیر بود نرخ رشد اقتصادی پاکستان در طول ۴ دهه بعد از آن بهتر از میانگین جهانی بوده‌است. اما سیاست‌های ناآگاهانه به پایین آمدن این نرخ در دهه ۱۹۹۰ منجر شد.

اخیراً تغییرات گسترده اقتصادی به اقتصادی قدرتمندتر منجر شده‌اند و به نرخ رشد به‌ویژه در زمینه‌های ساخت و تولید و بخش‌های خدمات مالی (اقتصادی) سرعت بخشیده‌اند. پیشرفت‌های بزرگی نیز در موقعیت ارز خارجی و رشد سریع در منابع ارز ثابت در سالهای اخیر شاهد بوده‌ایم. تخمین بدهی خارجی در سال ۲۰۰۵ در حدود ۴۰ میلیارد دلار آمریکا بود. با این حال این بدهی با کمک‌های صندوق بین‌المللی پول و بخشودگی بدهی از طرف ایالات متحده آمریکا کاهش یافته‌است. تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۵ حدود ۶/۴۰۴ میلیارد دلار برآورد شد و تولید سرانه ناخالص ملی آن ۲۴۰۰ دلار آمریکا بود.

نرخ‌های رشد تولید ناخالص ملی پاکستان در ۵ سال اخیر شاهد یک افزایش ثابت بوده‌اند. در سال ۲۰۰۱ نرخ رشد تولید ناخالص داخلی کشور ٪۸/۱ بود ولی در سال مالی که ۳۰ ژوئن ۲۰۰۵ پایان یافت، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی اسمی به حدود ٪۴/۸ رسید. این نرخ رشد پاکستان را پس از چین دارنده دومین نرخ رشد اقتصادی در میان پرچمعیت‌ترین کشورهای جهان قرار داد. با این حال فشارهای تورمی و میزان ذخیره کمتر از مقدار لازم و همچنین عوامل اقتصادی دخیل دیگر امر نگه داشتن نرخ رشد به این میزان را مشکل می‌سازد.

رشد بخشهای غیرکشاورزی ساختار اقتصاد را تغییر داده‌است و اکنون اقتصاد تنها ٪۲۰ تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد. بخش خدماتی حدود ٪۵۳ تولید ناخالص داخلی کشور که تجارت عمده و خرد کشور حدود ۳۰٪ این بخش را تشکیل می‌دهد. اخیراً بازار بورس کراچی همراه با دیگر بازارهای در حال ایجاد دنیا اوج گرفته‌است. مقادیر هنگفتی از سرمایه گذاری‌های خارجی در صنایع متعددی به کار گرفته شده‌اند. با این حال سرانه بازار بورس همچنان مخابرات، نرم‌افزار، خودرو، نساجی، سیمان، کود، فولاد و ساخت کشتی هستند.

صنعت مهم دیگری که در گذشته از دسترسی خارجی محروم مانده‌است، هوافضا است. تیپ‌های مختلف توپخانه در ارتش از پیش به گسترده شدن میزان مهمات نظامی پاکستان کمک کرده‌اند. خبرهایی از احتمال مشارکت عمومی یا خصوصی در برنامه‌های آینده موشکی به گوش می‌خورد که می‌تواند با برنامه فضایی پاکستان همراه شود؛ زیرا توانایی‌های کنونی این کشور شامل موشک‌های بالستیک میان برد و تحقیقاتی بر روی موشکهای بالستیک قاره‌پیما می‌شوند. رویکرد ساختاری برای استفاده از این توانایی‌های هوافضایی ممکن است باعث رونق سریعتر اقتصادی پاکستان شود زیرا صنعت هوانوردی پیش تر هم شاهد رشد چشمگیری در سالهای گذشته بوده‌است که با حضور شرکت‌های هواپیمایی متعددی همراه بوده‌است.

جانوران و گیاهان

گونه‌های مختلف مناظر و آب و هوا در پاکستان به این ناحیه اجازه می‌دهد تا از گونه‌های مختلف حیوانات و پرندگان وحشی برخوردار باشد. در جنگلها درخت‌های سوزنی‌شکل آلپی و شبه آلپی از قبیل کاج فرنگی و کاج و سدر دیودار در کوههای شمالی و درختان پهن‌برگ مانند جگ و توت– شکل در رشته‌کوه‌های سلیمان در جنوب وجود دارند. تپه‌های غربی دارای سرو کوهی و تمرسیک و علفهای خشن و گیاهان خاردار هستند. در طول ساحل جنگل‌های پوشیده از منگرو که بیشتر زمین‌های مرطوب ساحلی را تشکیل می‌دهند به چشم می‌خورد.

در جنوب در آبهای تیره در دهانه رودخانه سند تمساح نیز وجود دارند. در حالی که در سواحل رودخانه گراز، آهو، خارپشت و جوندگان کوچک به چشم می‌خورند، در زمین‌های شنی پوشیده از خار مرکز پاکستان شغال، کفتار، گربه وحشی، پلنگ و در آسمان‌های آبی شاهین، قوش (قرقی)، باز و عقاب دیده می‌شوند. در بیابان‌های جنوب غربی چیتای کمیاب آسیایی نیز وجود دارد.

در کوه‌های شمالی گونه‌هایی از حیوانات در حال خطر از قبیل قوچ و میش مارکوپولو، قوچ و میش اوریال، مارخور، بز کوهی، خرس سیاه آسیایی، خرس قهوه‌ای هیمالیایی و پلنگ برفی وجود دارند. در اوت ۲۰۰۶ پاکستان یک بچه پلنگ برفی یتیم کمیاب را که لئو نام داشت به آمریکا هدیه کرد. گونه کمیاب دیگری دلفین رودخانه سند است که تصور می‌شود ۱۰۰۰ عدد دیگر از آن باقی باشد که در ۲ منطقه حفاظت شده نگهداری می‌شوند. در سال‌های اخیر شمار حیوانات وحشی که برای بازرگانی خز و چرم کشته می‌شدند به ایجاد قانون منع شکار حیوانات و پرندگان وحشی در مناطق حفاظت شده حیات وحش منجر شد.

مارخور، حیوان ملی پاکستان

فرهنگ و تمدن

پاکستان دارای فرهنگ منحصر به فرد و غنی است که سنت‌های خود را در طول تاریخ حفظ کرده‌است. واقعیت پیش از ورود اسلام بسیاری از پنجابیها و سندیها، هندو و بودایی بودند؛ اما این روند در طول دوره توسعه اسلام، توسط حاکمان اموی، محمد بن قاسم، سلطان محمود غزنوی و دیگران تغییر یافت. بسیاری از فعالیت‌ها، غذاها بقایای تاریخی و مکان‌های مقدس از حکومت موغل مسلمان و فرمانروایان افغان‌ها برجای مانده که شامل لباس ملی شلوار کمیز (تمیز) می‌شود. زنان نیز شلوار قمیز با رنگ‌های شاد می‌پوشند.

مسجد شاه فیصل در اسلام آباد که از بزرگترین مسجدهای جهان است.

در حالی که مردان شلوارهایی با رنگ‌های تیره تر می‌پوشند و معمولاً شیروانی یا اچکان (نوعی کت بلند) که برروی لباس‌ها می‌آید برتن می‌کنند. انواع موسیقی پاکستانی متنوع است؛ موسیقی محلی و گونه‌های سنتی مانند قوالی و غزل گایاکی و گونه‌های جدید که موسیقی سنتی و غربی را در هم می‌آمیزند مانند اجرای همزمان قوالی و موسیقی غربی که توسط نصرت فاتح علی خان مشهور انجام می‌شود. دیگر خوانندگان عمده غزل، مهدی حسن، غلام علی و فریده خانم طاهره، سید عبید پروین و اقبال بانو هستند.

ورود مهاجران افغان در استان‌های غربی، موسیقی پشتو و فارسی را مجدداً زنده کرده‌است و پیشاور را به عنوان محلی برای موسیقی دانای افغان و محلی برای گسترش موسیقی افغان به خارج از کشور مبدل ساخته‌است. تا دهه ۱۹۹۰ شرکت تلویزیون پاکستان که توسط دولت اداره می‌شد (PTV) و شرکت خبرگزاری پاکستان رسانه‌های عمده کشور بودند. اما اکنون کانال‌های تلویزیونی شخصی متعددی از قبیل Geo TV، تلویزیون ایندوس، Hum TV و گروه ARY نیز وجود دارند. کانال‌ها و فیلم‌های متعدد آمریکایی، اروپایی و آسیایی نیز برای اکثریت جمعیت پاکستان از طریق Cask TV و ماهواره قابل دسترسی هستند. همچنین صنایع فیلم‌سازی بومی کوچکی نیز در لاهور و پیشاور (که اغلب با نام لالی وود و پولی وود آنها را می‌شناسند) وجود دارند. با وجود اینکه فیلم‌های بالیوود امروزه ممنوع هستند ستاره‌های سینمای هند در پاکستان بسیار محبوب هستند.

آرامگاه اقبال لاهوری

جامعه پاکستان عمدتاً چند زبانه و مسلمان است، و اغلب آنها احترام خاصی را به ارزشهای خانوادگی سنتی دارند. با وجود اینکه خانواده‌های شهری به سیستم خانواده هسته‌ای تغییر یافته‌اند و این به دلیل محدودیت‌های اجتماعی–اقتصادی است که توسط سیستم سنتی خانواده مشترک بر آن تحمیل می‌شود. دهه‌های اخیر حضور طبقه متوسط را در شهرهایی نظیر کراچی، لاهور، راولپندی، حیدرآباد پاکستان، فیصل آباد، سوکور و پیشاور شاهد بوده‌است که خواهان حرکت در سوی یک جهت آزادی خواهانه تر هستند و این در مقابل نواحی قبیله‌ای شمال غربی است که با افغانستان هم مرز هستند و سنتهای دیرینه و روش محافظه کارانه را پیش می‌گیرند. افزایش فرایند جهانی شدن تأثیر فرهنگ غربی را افزایش داده و اکنون پاکستان رتبه ۴۶ را در ایندکس جهانی شدن دارا است. در حدود ۴ میلیون پاکستانی در خارج از کشور زندگی می‌کنند و حدود نیم میلیون نفر مقیم خارج نیز در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کنند.

باغ شالیمار لاهور

گردشگری یک صنعت در حال رشد در پاکستان است و بر فرهنگ‌ها و ملل و مناظر متنوع آن استوار است. یازمانده‌های تمدن باستانی از قبیل موهنجودارو و هاراپا و تاکسیلا تا بخش‌های تپه‌ای هیمالیا همه جهانگردانی را به خود جذب می‌کنند. پاکستان چندین رشته کوه با ارتفاع بیش از ۷۰۰۰ متر دارد که ماجراجویان و کوهنوردانی را از سراسر دنیا به خود جذب می‌کند، به‌ویژه کی۲.

دانشگاه پنجاب

قسمتهای شمالی پاکستان دژها و برج‌ها و دیگر آثار معماری کهن و همچنین دره هونزا و دره‌های چیترال را دارا است. دره‌های چیترال محل جامعه کوچک پیش از اسلام آنیمیست کلشه است که از تباری هندوایرانی هستند. شهر لاهور دارای نمونه‌های بسیاری از معماری مغول مانند مسجد بدشاهی، باغهای شالیمار (لاهور)، مقبره جهانگیر و دژ لاهور است.

روزهای تعطیل

روزهای تعطیل و جشنوارههای بسیاری سالانه در پاکستان جشن گرفته می‌شوند. در حالی که پاکستان یک ملت مسلمان است روزهای تعطیل غیر مذهبی نیز در پاکستان وجود دارد که عبارتند از: روز پاکستان (۲۳ مارس)، روز استقلال (۱۴ اوت)، روز دفاع پاکستان ۶ سپتامبر، روز نیروی هوایی پاکستان ۷ دسامبر سالگرد تولد (۵ دسامبر)، و مرگ (۱۱ سپتامبر) محمد علی جناح، علامه اقبال لاهوری (۹ نوامبر) و تولد (۳۰ ژوئیه) و فوت (۸ ژوئیه) فاطمه جناح (مادر ملت) و همچنین سند کارگر (که به نام سندمی هم شناخته می‌شود) در روز ۱ می. 

چند جشنواره مهم توسط مسلمان‌های پاکستانی در طول سال گرامی داشته می‌شوند که وابسته به تقویم اسلامی است. در رمضان که نهمین ماه تقویم است ۲۹ یا ۳۰روز را روزه می‌گیرند و سپس جشن عید فطر است. در یک جشن دیگر عید قربان را به یاد قربانی حضرت ابراهیم انجام قربانی می‌کنند و گوشت آنرا بین دوستان و خانواده و فقرا تقسیم می‌کنند. هر دو عید از تعطیلات عمومی هستند و مردم می‌توانند در این دو روز از خانواده و دوستان دیدن کنند و بچه‌ها لباس نو هدیه و شیرینی می‌گیرند. بعضی از مسلمانان تولد محمد، پیامبر اسلام را در سومین ماه تقویم ربیع‌الاول جشن می‌گیرند. مسلمان‌های شیعه روز عاشورا را در روزهای نهم و دهم اولین ماه تقویم (ماه محرم) گرامی می‌دارند.

هندوها، بوداییها، سیکها و مسیحیان پاکستان نیز جشن‌های خودشان را برگزار می‌کنند. سیک‌ها از سراسر جهان می‌آیند تا مکان‌های مقدسی را در پنجاب، مانند آرامگاه گورو ننک مؤسس سیکسیم در حسن عبدلی واقع در ناحیه اتوک و زادگاه او نانکانا صاحب را دیدن کنند. جشنواره‌های محلی و منطقه‌ای نیز مانند جشنواره بسنت در پنجاب که آغاز بهار را نشان می‌دهد و با هوا کردن بادبادک‌ها همراه است، نیز جشن گرفته می‌شوند.

ورزش

ورزش رسمی و ملی پاکستان هاکی روی چمن است، با وجود اینکه اسکواش و کریکت نیز بسیار محبوب هستند. تیم ملی کریکت پاکستان یکبار جام جهانی را در مسابقات جهانی کریکت ۱۹۹۲ از آن خود کرد. یکبار هم در جام جهانی کریکت ۱۹۹۹ نایب قهرمان شد و دوبار میزبان بازی‌های جام جهانی کریکت ۱۹۸۷ و جام جهانی کریکت ۱۹۹۶ شده‌اند. این تیم همچنین جام استرالیا را در سالهای ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴ از آن خود کرده‌است.

کریکت، محبوب‌ترین ورزش در پاکستان است.

حقوق بشر

اساس آمار سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۵ میلادی، بین ۱،۲ میلیون تا ۱،۵ میلیون کودک در خیابان‌های پاکستان زندگی می‌کنند. در پاکستان اقلیت‌های دینی و مذهبی در موارد زیادی مورد حملات انتقام‌جویانه قرار می‌گیرند. در بسیاری از موارد گروه‌های تندروی سُنی، غالبا پیروان مذهب شیعه را به ویژه در کویته، مرکز ایالت بلوچستان هدف قرار می‌دهند . در پاکستان هم‌چنین پیروان فرقه احمدیه که اواخر سده ۱۹ میلادی در آن کشور بنیان نهاده شد ، مورد اذیت و آزار گاه و بی‌گاه قرار دارند.

شهرها

کراچی

کراچی( آوا راهنما·اطلاعات) بزرگ‌ترین شهر جمهوری اسلامی پاکستان و مرکز استان سند این کشور است. این شهر در ناحیه جنوب شرقی پاکستان بر کرانه دریای عرب واقع شده و در شمال غربی دلتای سند قرار گرفته‌است. طبق آمار منتشره از سازمان ملل متحد، جمعیت کراچی در سال ۲۰۰۵ میلادی ۱۱٬۸۱۹٬۰۰۰ نفر بوده‌است که از این لحاظ پرجمعیت‌ترین شهر پاکستان و سیزدهمین شهر پرجمعیت جهان محسوب می‌گردد.

لقب این شهر «شهر قائد» است که منظور از قائد، محمدعلی جناح بنیانگذار پاکستان است. کراچی مرکز مالی و بازرگانی و بزرگ‌ترین بندر پاکستان است.

جمعیت

جمعیت شهر کراچی مانند بسیاری از شهرهای دیگر پاکستان در ابتدا کم بود و پس از این که به پایتختی پاکستان برگزیده شد، جمعیتش چند برابر شد. همان طور که در جدول پایین می‌بینید، جمعیت این شهر از حدود ۵۷ هزار نفر در سال ۱۸۵۶ میلادی به حدود ۱۲٫۵ میلیون نفر در سال ۲۰۰۸ رسیده‌است. یعنی در طی ۱۵۲ سال بیش از ۱۲ میلیون نفر به جمعیت این شهر (عمدتا به دلیل مهاجرت) افزوده شده‌است. نتیجه این مهاجرت‌های بی‌رویه چیزی جز آوارگی میلیون‌ها تن از مردم شهر به دلیل نداشتن مسکن در خیابان‌ها و کوچه‌ها نیست.

جغرافیا

کراچی شهری در جنوب استان سند است که در سواحل جنوبی این استان و در ساحل دریای عرب واقع شده‌است. مساحت این شهر ۳٬۵۲۷ کیلومتر مربع می‌باشد که شامل قسمت بزرگی از جلگه و اطراف جلگه‌است و با تپه‌هایی در شمال و غربش، شهرنشینی پراکنده را به وجود آورده‌است. دو رود وجود دارد که در همهٔ فصل‌های سال جاری هستند و از ابتدا تا انتها شهر را می‌پیمایند. یکی رودخانه مالیر است که از شرق به سوی جنوب و مرکز شهر کراچی و دیگری رودخانه لیاری است که از شمال تا جنوب و غرب شهر جریان دارد. بندر کراچی با داشتن ماسه سنگ‌های ساحلی در جنوب غرب شهر از بسیاری از طوفان‌ها و سیلاب‌ها در امان است. جزیره‌ای با نام مانورا در حومه کراچی وجود دارد که صدف خوراکی و تخته سنگ‌های فراوان دارد.

آب و هوا

قرار گرفتن کراچی در ساحل، این شهر را به داشتن یک نسبت معتدل آب و هوا با پستی سطوح تبدیل کرده‌است و میانگین بارش در این شهر در سال به نزدیکی 4/25 سانتی متر می‌رسد. اکثر اوقات به دلیل وزیدن باد موسمی در ماه‌های ژوئیه و اوت هوا معتدل می‌شود. در این شهر زمستان‌ها، معتدل و تابستان‌ها، گرم هستند. هرچند به دلیل قرار گرفتن در مجاورت دریا، رطوبت هوا، آب و هوا را یکسان نگه می‌دارد و هوای معتدل را به سوی یک منطقه نزدیک، مرتفع و خنک در دریا می‌برد. بادهای شمالی گرمای هوا در ماه‌های تابستان را تغییر می‌دهند. دمای هوا از 30 درجه در آوریل به 44 درجه در اوت می‌رسد. ماه‌های زمستان(نوامبر تا فوریه) معمولاً بهترین زمان برای دیدن از کراچی هستند. ماه‌های ژوئیه، دسامبر و ژانویه آب و هوای خوش دارند و هوا در هنگامی که جمعیت زیاد می‌شود، ابری می‌گردد. گروه‌هایی در اطراف صندوق‌های صدقه حلقه می‌زنند تا بار دیگر به این مکان زیبا بیایند. گردشگران و مهاجران از کراچی در این ماه‌ها دیدن می‌کنند.

لاهور

لاهور( آوا راهنما·اطلاعات) یکی از شهرهای جمهوری اسلامی پاکستان و مرکز ایالت پنجاب این کشور است. این شهر پس از کراچی دومین شهر بزرگ پاکستان محسوب می‌شود.

نمايي از شهر سيل خيز لاهور

شهر لاهور در لیست بزرگ‌ترین شهرهای پاکستان قرار دارد و در افکار مردم به عنوان قلب پاکستان مطرح می‌گردد. حق با مردم است و ریشهٔ تاریخ خلقت در پاکستان به همین شهر باز می‌گردد و نیز محیطی فرهنگی دارد. کارشناسان ثروت و آموزش و پرورش در میان شهرهای پاکستان بیشتر این شهر را انتخاب می نمایند و در این شهر مسکن می‌گزینند؛ چرا که هم برای در آوردن پول محیطی بازرگانی و هم برای آموزش محیطی فرهنگی دارد. شهر لاهور بیشتر اوقات باغ شهر خوانده می‌شود و نیز میراث امپراتوری مغولی هند در این شهر بر جای مانده است. این شهر مکانی در نزدیکی رودخانه‌های راوی و وگاه است و به همین دلیل باغات سرسبز و زیبای فراوانی دارد. شهر لاهور به دلیل قرار گرفتن در مرز جمهوری اسلامی پاکستان با هند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

جغرافیا

شهر لاهور در ۳۱°۴۵′ شمال عرض جغرافیایی و ۷۴°۳۹′ شرق طول جغرافیایی قرار گرفته است.

این شهر از سمت شمال و غرب به ناحیه شیخ اوپورا، از سمت جنوب به ناحیه کاسور و از سمت شرق به رودخانه وگاه محدود شده است.

رودخانه راوی که در شمال لاهور جریان دارد، سنگ‌های رسوبی فراوانی را به وجود آورده است و در این منطقه منظره‌ای بسیار زیبا حاکم شده است. گرداگرد شهر لاهور ۴۰۴ کیلومتر مربع می‌باشد.

آب و هوا

آب و هوای لاهور در طی ماه‌های مه، ژوئن و ژوئیه خیلی گرم است. وقتی که درجه گرما در این شهر زیاد می‌شود، به ۴۰ تا ۴۵ درجهٔ سانتی گراد می‌رسد.

در اوت باد موسمی بر لاهور می‌وزد. بارش سنگین باران کل شهر و حتی استان را در این ماه فرا می‌گیرد. دسامبر، ژانویه و فوریه سردترین ماه‌های لاهور هستند.

فیصل‌آباد

فیصل‌آباد یکی از شهرهای استان پنجاب در کشور پاکستان است. این شهر در گذشته لیال‌پور نامیده می‌شد. فیصل آباد با جمعیت حدود ۲٫۶ میلیون نفر (بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶) سومین شهر بزرگ پاکستان است.

برج ساعت در فیصل‌آباد

این شهر به‌عنوان یک مرکز مهم صنعتی در باختر لاهور در استان پنجاب به شمار می‌آید.

راولپندی

شهر راولپندی ( آوا راهنما·اطلاعات) در فلات پوتوار، در نزدیکی پایتخت جمهوری اسلامی پاکستان (اسلام‌آباد) و در ۲۷۵ کیلومتری شمال غرب لاهور قرار گرفته و یکی از شهرهای استان پنجاب است.

این شهر، مهم‌ترین شهر نظامی پاکستان محسوب می‌شود و پس از سال ۱۹۶۰ که اسلام‌آباد بنا گردید، به همین منظور انتخاب گردید. شهر راولپندی یکی از مهم‌ترین شهرهای صنعتی پاکستان می‌باشد و تعداد زیادی از شهرک‌ها و کارخانجات صنعتی را در خود جای داده است. فرودگاه بین‌المللی اسلام‌آباد، در واقع در داخل این شهر واقع شده است و این امر، راولپندی را به یک شهر مهم تبدیل کرده است. این شهر یکی از مراکز مهم تجاری در کل کشور است. جمعیت شهر راولپندی نزدیک به۳٬۰۳۹٬۵۵۰ نفر برآورد شده است که پس از شهرهای کراچی، لاهور و فیصل‌آباد چهارمین شهر پرجمعیت پاکستان است.

مولتان

مولتان (در اردو: ملتان) یکی از شهرهای استان پنجاب در کشور پاکستان و مرکز ناحیه مولتان است. این شهر در بخش جنوبی استان جای دارد.

نماي یکی از خیابان‌های مولتان

این شهر با جمعیت ۱٬۴۲۳٬۹۱۹ نفر (برآورد سال ۲۰۰۷) ششمین شهر بزرگ پاکستان به شمار می‌آید. جمعیت ناحیه مولتان در سال ۱۹۹۸ بالغ بر ۳٫۸ میلیون نفر بوده است.

مولتان به عنوان شهر صوفیان بزرگ و زیارتگاه‌ها شناخته می‌شود.

حیدرآباد (پاکستان)

حیدرآباد یکی از شهرهای استان سند در کشور پاکستان است. این شهر در گذشته به نام «نرون کوت» شناخته می‌شد.

آرامگاه میر در حیدرآباد

حیدرآباد در گذشته مرکز استان سند بود و لقب «شهر عطرها» را داشت. هم‌اکنون مرکز ناحیه حیدرآباد است. این شهر پیش از تشکیل کشور پاکستان «پاریس هند» نامیده می‌شد، چرا که خیابان‌های آن هر روز با عطر شستشو داده می‌شد.

این شهر با جمعیت ۱٬۴۲۳٬۹۱۹ نفر (در سال ۲۰۰۷) دومین شهر بزرگ استان سند و هشتمین شهر بزرگ پاکستان است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۰، بالغ بر ۱٬۳۴۸٬۲۸۸ بود.

گوجرانواله

گوجرانواله (در اردو: گوجرانوالہ) یکی از شهرهای استان پنجاب در کشور پاکستان و مرکز ناحیه گجران واله است. این شهر با جمعیت بیش از ۱٬۱ میلیون نفر پنجمین شهر بزرگ پاکستان است.

نام پیشین این محل «خانپور شانسی» بوده که پس از قدرت گرفتن قوم گُجَر در این ناحیه این شهر به گوجرانواله معروف شده‌است.

پیشاور

پیشاوُر (در زبان پشتو: پښور، در اردو: پشاور) پایتخت استان مرزی شمال غربی کشور پاکستان است.

شهر پیشاور در کناره گردنه معروف خیبر قرار دارد و مرکز بازرگانی، سیاسی و فرهنگی مناطق مرزی و پشتون‌نشین پاکستان بشمار می‌آید.در کتیبه کعبه زرتشت شاپور یکم این شهر را جز قلمرو ایران می خواند.

نمای درونی مسجد محبت‌خان در پيشاور

شهر پیشاور با قدمتی طولانی و باستانی، حدود ۲۰ کیلومتر طول و ۱۰ کیلومتر عرض از جمله شهرهای مهم پاکستان می‌باشد. فاصله این شهر تا پایتخت ۱۷۰ کیلومتر می‌باشد. پیشاور به شهر گل‌ها نیز معروف است و در هر چهار فصل سرسبز و دارای گل‌های متنوع است. این شهر دردهانه ورودی دره خیبر که شاهراه قدیمی ارتباط آسیای میانه به شبه قاره هند است واقع شده‌است.

شهر پیشاور از دو بخش قدیمی و امروزی تشکیل شده‌است. بخش قدیمی آن که دارای ۲۰ دروازه و به سبک شهرهای پرجمعیت آسیای میانه ساخته شده خانه‌هایی از خشت با کوچه‌های تنگ و پرپیچ و خم دارد. بخش نوساز شهر که در واقع یک منطقهٔ نظامی است، دارای خانه‌هایی بزرگ و خیابان‌هایی منظم و پردرخت است و تأسیساتی متعلق به نیروی هوایی ارتش پاکستان در آن قرار دارد.

جمعیت پیشاور از دو گروه عمدهٔ قومی پشتوها ــ که‌اکثریت جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند ــ و پیشاوریها ــ که از مردمان بومی این منطقه هستند ــ تشکیل شده‌است. افزون بر این دو گروه قومی، اقوام تاجیک، هزاره و همچنین کولی‌ها نیز در این شهر به سر می‌برند. بیشتر مردم این شهر به زبان پشتو سخن می‌گویند؛ در عین حال، زبان‌های فارسی، هندکو، پنجابی و اردو نیز در پیشاور گویشورانی دارد.

فاصلهٔ پیشاور تا گذرگاه مرزی تورخم چهل و پنج کیلومتر و از شهرک مرزی تورخم تا کابل، دوصد و بیست و چهار کیلومتر است. روزانه صدها افغان و ده‌ها کارگر پاکستانی در بزرگراه پیشاور- کابل، رفت و آمد می‌کنند.

پیشینه

نام پیشاور از زبان‌های ایرانی است و به قولی از نام شاپور یکم پادشاه ساسانی که بر این شهر دست یازید و امپراتوری کوشان را پیوست امپراتوری ساسانی کرد اقتباس شده باشداین نام در گویش شمال شرقی پشتو به گونه پَیخاوَر تلفظ می‌شود. در آغاز بنیادش در دوره کوشانی‌ها نام آن به گونه پوروشاپورا تلفظ می‌شد و از همان آغاز از کانون‌های مهم بازرگانی در جاده ابریشم و همچنین چهارراهی برای گذر فرهنگ شبه قاره هند به آسیای میانه بوده‌است. پایتخت تابستانی پادشاهان کوشانی در «کاپیچی» (= کاپیسی یا بگرام) و کابل و پایتخت زمستانی آنان شهر پیشاور بوده‌است.

کاوش در صومعهٔ کانیشکا در مرکز پیشاور

کویته

کُویته  مرکز استان بلوچستان در کشور پاکستان است. کویته که در نزدیک مرز افغانستان در قندهار است، دارای جمعیت مختلط قومی بوده که عمدتاً اقوام هزاره، پشتون و بلوچ دران زنگی نموده و تعداد اقوام هزاره که در زمان امیر عبد الرحمان خان از افغانستان مهاجرت نموده بودند، نیز درآنجا سکونت داند که تا امروز به زبان فارسی تکلم مینمایند. نظام حکومتی به شکل فدرالی بیشتر بدست بلوچها بوده و پشتو زبانان از اختیارات کمی برخورداراند.

ايستگاه راه اهن شهر كويته

اما در سالهای اخیر دهه ۹۰ میلادی اتحاد پشتونها به‌وسیله تحرک پشتون‌گرایی که در رأس آن محمود خان اچگزی قرار دارد، تا اندازه آنها حضور خودشان را متجلی نموده‌اند. البته این حزب سیاسی قومی موسوم به پشتونخواه ملی عوامی پارتی، از حکومت افغانستان به رهبری حامد کرز به علت پشتون بودن آن حمایت مینماید. بزرگ‌ترین اغتشاشات را در بلوچستان درین اواخیر پشتونها و به تعقیب آن در سال ۲۰۰۶ بلوچها داشتند که حکومت مشرف را به چالشهای سختی درگیر ساخت. قتل رهبر بلوچها توسط ارتش پاکستان در درگیریهای اخیر در این ولایت، خشم این طایفه را نسبت به نخبگان پنجاب بر انگیخته‌است. بلوچستان دارای شهرستان‌های کوچک و بزرگ است که عمده‌ترین آنها، پشین، مستونگ، کچلاک، نورالهی است.

اسلام‌آباد

اسلام‌آباد ( آوا راهنما·اطلاعات) شهری در شمال جمهوری اسلامی پاکستان و پایتخت این کشور است.

جغرافیا 

شهر اسلام‌آباد در لبه گود فلاتی و در جنوب تپه‌های مار قلعه واقع شده‌است. شهر نو و شهر قدیمی اسلام‌آباد که نام شهر قدیمی گاخار ( این شهر در گذشته قسمت‌هایی از شهر راولپندی محسوب می‌شده‌است که در حال حاضر به عنوان شهر قدیم اسلام آباد مطرح می‌شود ) است و در کنار هم واقع شده‌اند و کشور گذشته و کشور کنونی را نشان می‌دهند . در حومه شهر اسلام‌آباد سه دریاچه با نام‌های سنارس، سیملی و خانپور واقع شده‌اند که در زیبایی و خوش آب و هوایی شهر تاًثیر فراوانی دارند.

این شهر با جمعیت ۵۳۰٬۰۰۰ نفر در شمال شرقی و در ناحیه‌ای به نام «پایتخت اسلام‌آباد» واقع شده‌است. البته از نظر تاریخی این منطقه بخشی از ناحیه پنجاب به‌شمار می‌آید.

شهر اسلام‌آباد در ۳۳°۴۰' شمالی و ۷۳°۱۰' شرقی قرار دارد و در کناره فلات پوتوهار، در جنوب تپه‌های مرگالا واقع شده است.

سه دریاچه سد ساخته‌شده به دست انسان به نامهای راول، سیملی و خانپور هوای این منطقه را تعدیل کرده‌اند. تابستان‌های آن گرم است و باران‌های شدید موسمی در ماه‌های مرداد و شهریور می‌بارد. در زمستان هوای شهر سرد و گاه زیر صفر است و در تپه‌های اطراف، مانند پیر سوهوا و مرگالا برف نیز می‌بارد.

پوشش گیاهی

اسلام‌آباد در منطقه‌ای حاصل‌خیز با جنگل‌های انبوه واقع شده و درختانی نظیر اوکالیپتوس، انجیر هندی و بلوط، این شهر و نواحی پیرامون آن را پوشانده‌اند. پوشش گیاهی اسلام‌آباد هیچ‌گونه کمبودی از لحاظ مواد نیتروژنی و فسفری در طی مراحل رشد و شکوفایی از خود نشان نمی‌دهد.

اسلام‌آباد محل رویش گیاهان مختلف و کم‌یاب نظیر ماش وحشی و قاصدک است؛ هم‌چنین گیاهان غیربومی مانند گل‌های سرخ و یاسمن نیز در این شهر پرورش پیدا می‌کنند. گونه‌ای از درختان برگ‌ریز به شهر جلوهٔ پاییزی می‌بخشند.

درختان اسلام‌آباد سازگار با دمای بالا و بارش اندک باران در فصل تابستان هستند و رشد آن‌ها در زیر آفتاب سوزان سریع‌تر است. هجوم گیاهانی نظیر توت کاغذی از جنوب شرق آسیا به این منطقه و افزایش روزافزون استفاده از آن‌ها که به سرعت تکثیر می‌شوند، به همراه موریانه‌ها، زندگی گیاهان بومی این منطقه را به خطر انداخته‌است.

پوشش گیاهی اسلام‌آباد به سرعت در حال نابودی است و بیم آن می‌رود که در صورت عدم‌کشت مجدد گیاهان بومی و غیربومی در این منطقه، اسلام‌آباد مناظر طبیعی خود را از دست بدهد. رشد جمعیت این شهر که با قطع درختان جنگلی و گیاهان بومی همراه است، نابودی پوشش گیاهی را سبب شده‌است.

جمعیت

مطابق سرشماری سال ۱۹۹۸، از مجموع کل جمعیت شهر اسلام آباد، ۶۵٪ را اقوام پنجاب، ۱۰٪ را مهاجران اردو، ۱۰٪ را مهاجران پشتو و نیز ۱۵٪ را سایر اقوام (شامل سندی، بلوچی و کشمیری) تشکیل می‌دهند.

سرگودها

سرگودها (به اردو: سرگودھا)‏ (به انگلیسی: Sargodha)‏، مرکز ضلع (بخش) سرگودها، شهری در ایالت پنجاب در شمال غرب پاکستان، با بیش از یک میلیون جمعیت دوازدهمین شهر بزرگ پاکستان و به عنوان بهترین تولید کننده مرکبات پاکستان است. این شهر دارای جمعیت شیعه نشین نیز می‌باشد.

بهاولپور

بهاولپور (به اردو: بہاولپور)‏ شهری در ایالت پنجاب (پاکستان) کشور پاکستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۶ میلادی، ۵۷۶٫۲۰۳ نفر جمعیت داشته است.

سیالکوت

سیالکوت (به اردو: سیالکوٹ)‏ شهری در ایالت پنجاب (پاکستان) کشور پاکستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۶ میلادی، ۴۸۴٫۶۹۶ نفر جمعیت داشته است.

لارکانه

لارکانه شهری بزرگ در شمال غربی استان سند پاکستان است. رود سند از این شهر می‌گذرد. جمعیت این شهر در سال ۱۹۹۸ برابر با ۲۷۰٬۲۸۳ نفر بوده است.

شیخوپوره

شیخوپوره (به اردو: شیخوپورہ)‏ شهری در ایالت پنجاب (پاکستان) کشور پاکستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۶ میلادی، ۳۷۴٫۰۱۱ نفر جمعیّت داشته است.

مردان

مَردان یکی از شهرهای کشور پاکستان است.

این شهر در ایالت مرزی شمال غربی واقع شده‌است.

قبیله اصلی ساکن منطقه مردان قبیله پشتون یوسفزی است. شمار کمی از تیره‌های سیدها، غُرغُشت، کاکَر، داوی، ختک، عثمان‌خیل، تانولی، پنجابی و هندوکوان نیز در این محل ساکنند.

بیشتر مردم مردان مربوط به دو طایفه کمال‌زی و بی زی و امازی از قبیله یوسفزی هستند. ۹۸.۴۴ درصد مردم شهر مردان پشتوزبانند.

گجرات

گُجَرات (به زبان گجراتی: ગુજરાત) ایالتی در غرب هندوستان است. مساحت آن ۱۹۶٬۰۲۴ کیلومتر مربع و طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت این ایالت ۵۰٬۶۷۱٬۰۱۷ نفر بوده‌است.

گجرات صنعتی‌ترین منطقه در کشور بزرگ هند محسوب می‌شود: ۱۹٫۸ درصد کل تولیدات صنعتی هند از این ایالت است. همچنین ۱۰ درصد محصولات معدنی، ۲۰ درصد صادرات، ۲۵ درصد تولید منسوجات، ۴۰ درصد تولیدات دارویی، ۴۷ درصد تولیدات پتروشیمی از این ایالت است.

گجرات با ۱۶۷۰ کیلومتر مربع طولانی‌ترین ساحل این کشور را دارد. گجرات از سوی شمال غربی به کشور پاکستان و از شمال شرقی به ایالت راجستان، از سوی شرق به مادیا پرادش و از جنوب به مهاراشترا محدود می‌شود. دریای عرب ساحل غربی این ایالت را تشکیل می‌دهد.

مرکز ایالت گجرات شهر گاندی‌نگر است. این شهر با طرح و برنامه‌ریزی شهری ساخته‌شده است.

مرکز پیشین ایالات یعنی احمدآباد که هنوز مرکز تجاری گجرات بشمار می‌آید نزدیک به گاندی‌نگر است. گجرات یکی از مراکز مهم زرتشتیان یا پارسیان هند است.

کره جنوبی

کره جنوبی

کره جنوبی که با نام رسمی جمهوری کره (به کره‌ای: 대한민국) نیز شناخته می‌شود، کشوری است در بخش جنوبی شبه‌جزیره کره در شرق آسیا. پایتخت آن شهر سئول است.

تاریخ

برای آگاهی از تاریخ شبه جزیره کره پیش از جدایی دو کره به کره شمالی بنگرید. در پی جنگ جهانی دوم، سربازان شوروی و آمریکا به ترتیب بخش‌های شمالی و جنوبی کشور را به کنترل خود درآوردند. با وجود به رسمیت شناختن اولیهٔ کرهٔ متحد در اعلامیهٔ قاهره، خصومت فزایندهٔ جنگ سرد، سرانجام به تشکیل دو دولت جداگانه با ایدئولوژی‌های مختص خود منجر شده و تقسیم کره به دو موجودیت سیاسی مجزا را باعث گشت: کره شمالی و کره جنوبی. در شمال، یک پارتیزان ضد ژاپن و فعال سابق کمونیست، کیم ایل سونگ و در جنوب یک رهبر سیاسی دست راستی و تبعیدی، سینگمان ری به عنوان رئیس جمهور به قدرت رسیدند.

در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۵۰ کرهٔ شمالی با هجوم به کرهٔ جنوبی، جنگ کره را آغاز نمود. سرانجام و پس از پیشرفت‌های زیاد از هر دو طرف، جنگ به بن بست رسید. صلح موقت سال ۱۹۵۳ که هیچگاه توسط کره جنوبی امضا نشد، شبه جزیره را در امتداد منطقه بی‌طرف در نزدیکی خط سر حدی در حدود عرض جغرافیایی ۳۸ درجه به دو نیم تقسیم کرد. تا کنون هیچ معاهده صلحی امضا نشده و دو کشور از نظر حقوقی هنوز در جنگ هستند.

سیاست

حکومت این کشور جمهوری است. قوه مقننه از یک مجلس ملی با ۲۳۱ عضو (برای یک دوره شش ساله) تشکیل گردیده‌است. قانون اساسی موجود در سال ۱۹۴۸ تدوین شده و در سال ۱۹۷۲ اصلاحاتی بر آن افزوده گردیده‌است.

احزاب مهم ان عبارت‌اند از: حزب جمهوری دموکراتیک (DRP) حزب دموکراتیک جدید و حزب دموکراتیک عدالت.

کره جنوبی در سال ۱۹۴۵ مستقل شده و روزهای ملی آن ۱ مارس و ۵ اوت است. علاوه بر عضویت در سازمان ملل، در سازمانهای زیر نیز عضویت دارد: آدب - آسپاک - سی سی دی - اسکاپ - فائو - گات - یااآ - ایکائو - بانک جهانی - ایفک - ایمکو - ایمف - ایتو - اونکتاد - یونسکو - یوپو - وهو - ومو.

جغرافیا

کره جنوبی با ۹۸۴۸۴ کیلومتر مربع وسعت (صد و سومین کشور جهان) در نیمکره شمالی نیمکره شرقی در شرق قاره آسیا در کنار دریای زرد (در مغرب) ژاپن (در مشرق) و چین شرقی (در جنوب) و در همسایگی کشور کره شمالی در شمال واقع شده‌است . کره جنوبی کشوری نیمه کوهستانی بوده و ارتفاعات آن عمدتاً در نواحی مرکزی و شمال شرقی واقع شده‌اند (از جمله کوهای تیسماک). جلگه‌ها در آن وسعت فراوانی داشته و مهم‌ترین رودهای آن عبارت‌اند از: سومجینوکوم هان پوکهان و ناکتونگ. دارای جزیره‌های فراوانی بوده و جنگلها در آن وسعت زیادی دارند. آب و هوای آن گرم و مرطوب و پرباران است.

اقتصاد

کرهٔ جنوبی دومین رشد سریع اقتصادی دنیا در ۴ دههٔ اخیر را دارا می‌باشد. این پیشرفت قابل توجه که کرهٔ جنوبی را در کمتر از نیم قرن بدل به کشوری پیشرفته و ثروتمند نمود، اغلب معجزهٔ رودخانهٔ هان نامیده می‌شود و در مجامع بین‌المللی صفت "ببر آسیاً را برای این کشور به ارمغان آورده‌است.

امروزه اقتصاد موفق کرهٔ جنوبی الگویی برای بسیاری از کشورهای در حال توسعه‌است. کرهٔ جنوبی اکنون دارای اقتصاد توسعه یافتهٔ چندین هزار میلیارد دلاری است و یکی از اعضای OECD می‌باشد و توسط بانک جهانی جزءاقتصادهای با در آمد بالا و از دیدگاه IMF و CIA به عنوان یکی اقتصادهای پیشرفته طبقه بندی شده‌است و در همین راستا سئول، پایتخت این کشور یکی از ده شهر برجستهٔ اقتصاد ی و مالی جهان است. کرهٔ جنوبی علی رغم کمبود منابع طبیعی و دارابودن کمترین مساحت در میان کشورهای گروه G ۲۰ به عنوان یکی از اقتصادهای نیرومند دنیا تلقی می‌شود. اقتصاد کرهٔ جنوبی، چهارمین اقتصاد بزرگ آسیا و سیزدهمین در دنیاست. 

همانند آلمان غربی و ژاپن، صنعتی سازی سریع از دههٔ ۱۹۶۰ کرهٔ جنوبی را به یکی از بزرگترین کشورهای صادر کننده در جهان تبدیل نمود. این کشور هفتمین شریک بزرگ تجاری آمریکاست. کرهٔ جنوبی دومین میزان ذخایر را درمیان کشورهای توسعه یافته داراست و همچنین ششمین ذخایر ارزهای خارجی را در جهان داراست. با وجود دارا بودن وضعیت توسعه یافته، کرهٔ جنوبی حرکت خودرا به سوی رشد اقتصادی سریع همراه با بالاترین میزان تولید ناخالص ملی، صادرات و تولیدات صنعتی در جهان توسعه یافته را ادامه می‌دهد. در اکتبر سال ۲۰۰۸ ،IMF پیش بینی کرد که اقتصاد کره جنوبی در سال ۲۰۰۹ از کانادا و در سال ۲۰۱۱ از اسپانیا پیشی خواهد گرفت و سرانهٔ تولید ناخالص این کشور در سال ۲۰۰۹ از نیوزلند، در سال ۲۰۱۲ از ایتالیا و در سال ۲۰۱۳ از اسپانیا بیشتر خواهد شد.

در سال ۱۹۹۶ کرهٔ جنوبی یکی از اعضای OECD پیمانی برای رشد اقتصادی بیشتر گشت. کرهٔ جنوبی همانند بسیاری دیگر از همسایه‌های آسیایی خود، متحمل بحران اقتصادی سال ۱۹۹۷ آسیا شد. اما این کشور قادر گشت که دوباره برخیزد و پس از یک ترمیم سریع به رشد خود به سوی یکی از قدرت‌های عمدهٔ اقتصادی ادامه دهد.

مردم و فرهنگ

از سال ۱۹۴۵ که دو کره جدا شدند تغییرات فرهنگی ای را تجربه کرده‌اند ولیکن فرهنگی مشترک داشته‌اند. به نظر تاریخی، کره جزوی از همسایهٔ بزرگترش چین بوده‌است. کره هیچ وقت نتوانسته که از این حیث جدا از چین باشد. در برنامه‌های فرهنگی و آموزشی، وزیر فرهنگ کره هم به هنر سنتی و هم به هنر مدرن افراد را تشویق می‌کنند. هنر سنتی تحت تاثیر کنفسیوسی و تائویسم بوده. سفالگری کره نظیر جوسون، بیکجا، بونچونگ و گوریو در عالم زبان زد است. معماری آنان با توجه به این که کره در تاریخش ویرانی و سازندگی زیادی را تجربه کرده‌است، آمیزه زیبایی از ترکیب طبیعت با معماری به وجود آمده‌است. پشت بام کاهگلی و سامانهٔ دوبنده دار (شبیه هلال) و زمینی آن که توسط اوندول فرا گرفته شده و گرما داده شده‌است. کمال هنرشان را می‌توان در ۹ اثر به ثبت رسیده در یونسکو مشاهده کرد.

اکثریت نژادی این کشور را کره‌ای‌ها تشکیل می‌دهند. ۴۶٫۵٪ ازمردم این کشور بی دیننند ولی مابقی مردم آن اکثراً پیرو آئین‌های بودائی، کنفوسیوسی، چوندوگیو و مسیحی پروتستان و کاتولیک هستند. زبان رسمی ورایج زبان کره‌ای است.

تقسیمات کشوری

شهرهای مهم

پایتخت این کشور شهر سئول (نه میلیون وششصد هزار نفر در سال دو هزار پنج) بوده و پرجمعیت ترین شهرها عبارت‌اند از: پوسان (۳٬۷۰۰٬۰۰۰), دائجو (۱٬۳۰۹٬۰۰۰), اینچئون (۷۹۷٬۰۰۰) و [کوانگجو]] (۶۰۶٬۵۰۰ نفر). کرهٔ جنوبی بخش جنوبی [شبه جزیره کره] که تقریبا ۱۱۰۰ کیلومتر طول دارد را اشغال نموده‌است.

کرهٔ جنوبی بخش جنوبی [شبه جزیره کره] که تقریبا ۱۱۰۰ کیلومتر طول دارد را اشغال نموده‌است.

این شبه جزیرهٔ کوهستانی از غرب در کنار دریای زرد و از شرق در مجاورت دریای ژاپن (دریای شرق) قرار دارد. در جنوب این شبه جزیره، تنگه کره و دریای جنوب چین واقع شده‌اند.

کل مساحت کشور ، ۰۳۲/۱۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. کره جنوبی را می‌توان به ۴ منطقهٔ کلی تقسیم نمود : منطقهٔ شرقی که دارای رشته کوههای مرتفع و ساحل مسطح است، منطقهٔ غربی با ساحل سطح و وسیع که حوزهٔ آبگیر رودخانه‌ها است و دارای تپه‌های دوار می‌باشد، منطقهٔ جنوب غربی با کوه‌ها و دره‌ها و منطقهٔ شمال شرقی که حوزهٔ وسیع رودخانهٔ Nok dong است.

نوع زمین در کره جنوبی بیشتر کوهستانی است که بیشتر آن قابل کشت نمی‌باشد. زمین‌های پست عمدتا در غرب و جنوب شرقی این کشور واقع شده‌اند و تقریبا۳۰٪ کل مساحت کشور را تشکیل می‌دهند. تقریبا سه هزار جزیره که بیشتر انها کوچک و غیر مسکون می‌باشند در سواحل غربی و جنوبی این کشور واقع شده‌اند. استان Jeju تقریبا در ۱۰۰ کیلومتری جنوب ساحل کره قرار دارد که بزرگترین جزیرهٔ این کشور می‌باشد و که مساحت آن ۸۴۵/۱کیلومتر مربع است. Jeju همچنین مکان قرار گیری مرتفع‌ترین نقطه کرهٔ جنوبی Hallasa می‌باشد که دارای ارتفاع ۱۹۵۰ متر از سطح دریا است. جزایر Liancourt Rocks و vlleungdo شرقی‌ترین و Socotra Rock جنوبی‌ترین جزایر کرهٔ جنوبی می‌باشند. کرهٔ جنوبی دارای ۲۰ پارک ملی و چندین مکان طبیعی ملی مانند Boseon و همچنین پارک اکولوژیکی خلیج Sun cjeon دراستان Jeohha جنوبی می‌باشد.

بنادر

بنادر مهم کره جنوبی عبارت‌اند از: پوسان در ساحل دریای ژاپن و اینچون در ساحل دریای زرد.

اشنايي با برخي شهرها و ايالتهاي  كره جنوبي

سئول

سِئول (به کره‌ای: 서울) پایتخت و کلان شهر کشور کره جنوبی با جمعیت بیش از ۱۰ میلیون نفر، یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان است.

شهر سئول از ساختار زیربنایی بسیار پیشرفته‌ای برخوردار است و متروی آن که هرساله بیش از ۲۰۰ میلیون مسافر را جابجا می‌کند سومین شبکه بزرگ مترو در جهان است.

بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ در این شهر برگزار شد.

تاریخچه

سئول بیش از دو هزار سال است که از سکونتگاه‌های اصلی منطقه خود به شمار می‌آید و بنیاد آن به سال ۱۸ پیش از میلاد بازمی‌گردد.

نمای شهر سئول از کنار رود هان

باکجه (۱۸ ق.م. - ۶۶۰ ب.م) یکی از سه پادشاهی اصلی کره، پایتخت خود را در جایی که هم‌اکنون جنوب خاوری سئول است قرار داد. این شهر پایتخت دودمان گوجوسان (۱۳۹۲-۱۹۱۰) هم بوده‌است.

پس از تشکیل کشور کره جنوبی در سال ۱۹۴۸، سئول به عنوان پایتخت این کشور برگزیده‌شد. واژه سئول در زبان کره‌ای خود به معنای پایتخت است.

بوسان

بوسان یا پوسان یکی از مهمترین و بزرگترین شهرهای کشور کره جنوبی است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۶ برابر با ۳٬۶۳۵٬۳۸۹ نفر بوده است. این شهر دومین شهر پرجمعیت کره جنوبی بعد از سئول (پایتخت کره جنوبی) می‌باشد.این شهر در چهارده نوامبر سال ۲۰۰۵ برای میزبانی المپیک تابستانی سال ۲۰۲۰ اعلام آمادگی کرده است.

دائجو

شهر دائجو (به کره‌ای: 대구) دئیگو (به انگلیسی: Daegu)‏ با جمعیت ۲٫۴۶۴٫۵۴۷ نفر در ایالت دائجو در جنوب شرقی کره جنوبی در حدود 80 کیلومتری از ساحل اقیانوس آرام و در نزدیکی رودخانه Geumho و جلگه مرکزی منطقه Yeongnam قرار گرفته است،این شهر مرکز سیاست ، اقتصاد و فرهنگ منطقه است.

تاریخ

در دوران باستان، شهر دئیگو بخشی از پادشاهی سیلا که اولین تلاش موفق برای متحد کردن شبه جزیره کره را نموده بود. در طول دوران چوسون این شهر پایتخت سلسله Gyeongsang و یکی از هشت استان کشور بود.امپراتوری سیلا یا شیلا همسایه امپراتوری گوگوریو، باکجه و گایا و قدیمی‌ترین امپراتوری در میان سه امپراتوری کره ( گوگوریو، باکجه ) بود. این امپراتوری در سال ۵۷ پیش از میلاد تاسیس شد و در سال ۹۳۵ میلادی سقوط کرد. امپراتوری شیلا، در سال ۴۱۴ میلادی تسلیم گوگوریو شد و ۱۵۰ سال بعد، گایا را تصرف کرد و در سال ۶۶۲ میلادی، با کمک امپراتوری تانگ، باکجه را تصرف و ۶ سال بعد، گوگوریو را هم تصرف کرد. پس از آن امپراتوری تانگ را شکست داد و چینی‌ها را از کره بیرون کرد. حدود ۳۰۰ سال بعد، شیلا سقوط کرد و با سقوط این امپراتوری، آخرین امپراتوری از سه امپراتوری کره هم فرو پاشید.

دئیگو موتور مهم پیشرفت سریع کره جنوبی در دوره رشد اقتصادی (1960s-1980s) بود و در حال حاضر به یک مرکز پیشرو در کره جنوبی برای صنایع با تکنولوژی بالا و مد تبدیل شده است و با توجه به این وضعیت خود را به عنوان یک مرکز فرهنگی با نام مستعار، «شهر زیبایی»، «شهرنساجی» و «مد سیتی» می شناسد.

جغرافیا

شهر دئیگو توسط کوه ها احاطه شده است. Palgongsan در شمال، Biseulsan در جنوب و Waryongsan از سوی غرب و مجموعه ای از تپه های کوچکتر در شرق دشت دائیگو را محصور نموده اند.رودخانه Geumho در امتداد لبه شمالی شرقی این شهر جریان دارد که در غرب این شهر در رودخانه Nakdong می ریزد.

اینچئون

اینچئون از شهرهای بزرگ و از بنادر مهم کشور کره جنوبی به‌شمار می رود. فرودگاه اینچئون بزرگترین فرودگاه کره‌جنوبی است. این شهر در شمال‌غرب کره جنوبی واقع شده است.

گوانگجو

گوانگجو ششمین شهر بزرگ کره جنوبی است. گوانگجو یکی از کلان‌شهرهای کره است که مستقیما تحت اداره حکومت مرکزی قرار دارند.

تاریخچه

این شهر همچنین تا سال ۲۰۰۵ مرکز استان جولا جنوبی (جولانام-دو) بود تا اینکه در این سال، مرکز اداری استان به روستای جنوبی نمک، در موآن انتقال یافت.

جمعیت و مساحت

جمعیت این شهر بر اساس آمار سال ۲۰۰۶ برابر با ۱٬۴۱۵٬۹۵۳ نفر بوده است. وسعت این شهر ۵۰۱٫۳۶ کیلومتر مربع است.

دائجونگ

شهر دائجونگ (به کره‌ای: 대전) (به انگلیسی: Daejeon)‏ با جمعیت ۱٫۴۴۲٫۸۵۶ نفر در ایالت دائجونگ در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.

اولسان

شهر اولسان (به کره‌ای: 울산) (به انگلیسی: Ulsan)‏ با جمعیت ۱٫۰۴۹٫۱۷۷ نفر در ایالت اولسان در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.

ججو-دو

ایالت ججو-دو (به انگلیسی: Jeju-do)‏ یکی از ۱۶ ایالت کشور کره‌جنوبی است.

آب و هوا

این جزیره دارای آب و هوای اقیانوسی ملایم است که در طی سال کمترین بازه تغییرات دما را در بین شهرهای کره جنوبی دارد. دمای این جزیره در گرمترین فصل سال در تابستان بیش از 35.8 درجه سانتیگراد و در زمستان در سردترین زمان کمتر از -2.3 درجه سانتیگراد نمی شود.

تاریخچه پیدایش

این جزیره 700 تا 1200 هزار سال قبل با فوران گدازه های یک آتشفشان از زیر آب های اقیانوس به وجود آمده است. پس از آن در حدود 100 تا 300 هزار سال قبل با فوران یک آتشفشان دیگر کوه هالا (Halla) به وجود آمد. آخرین آتشفشان که حدود 25 هزار سال پیش فوران کرد باعث به وجود آمدن دریاچه دهانه، و سد Baekrok در قله کوه شد. در حال حاضر قله Halla در وسط جزیره قرار گرفته است و با ارتفاع 1950 متری بالاترین نقطه جزیره می باشد. بقیه جزیره در واقع دامنه های پایینی این کوه است که با سنگ خاکستری تیره آتشفشانی و خاک خاکستر آتشفشان پوشیده شده است.

جئولانام-دو

ایالت جئولانام-دو (به انگلیسی: Jeollanam-do)‏ یکی از ۱۶ ایالت کشور کره‌جنوبی است.

چونگچئونگنام-دو

ایالت چونگچئونگنام-دو (به انگلیسی: Chungcheongnam-do)‏ یکی از ۱۶ ایالت کشور کره‌جنوبی است.

گانکون-دو (کره جنوبی)

ایالت گانکون-دو (به انگلیسی: Gangwon-do)‏ یکی از ۱۶ ایالت کشور کره‌جنوبی است.

معرفي برخي جاذبه هاي گردشگري كشور كره جنوبي

پارك جنگلي سئول

پارک جنگلی سئول (Seoul Forest)، یکی از پارک های بزرگ و طبیعی در سئول ، پایتخت کره جنوبی می باشد. جنگل سئول در ماه ژوئن سال 2005 افتتاح شد . جنگل سئول که جزو جنگلهای بارانی محسوب می شود، در فصول تابستان دارای هوایی نسبتا گرم با رطوبتی زیاد می‌باشند. متوسط درجه حرارت، در مرکز جنگل، در حدود ۳۰ درجه سانتیگراد می باشد و غربی‌ترین بخش این منطقه، در حدود ۲۵ درجه سانتیگراد می‌باشد.

پارك جنگلي سئول

این پارک جنگلی علاوه بر مناظر زیبا و طبیعی دارای آثار هنری متعدد ساخته شده توسط معماران و هنرمندان می باشد که در سراسر پارک به چشم می خوردند. یکی از خصوصیات بارز جنگل سئول که آن را از دیگر پارکهای مشابه متمایز می کند، زیبایی و منحصر بفرد بودن این پارک در فصل پاییز می باشد. در این فصل ، برگ های رنگارنگ ریخته شده در مسیر جنگلی، جلوه خاصی به پارک می بخشد. این پارک جنگلی زیستگاهی مناسب برای انواع گیاهان و درختان و حیوانات می باشد و دارای بیش از چهارصد هزار درخت و بالغ بر صد نمونه حیوان می باشد. جنگل سئول به پنج منطقه مختف تقسیم بندی شده است: پارک فرهنگی هنری، جنگل بوم شناسی، میدان مطالعات طبیعی، میدان تالاب بوم شناسی و پارک رودخان هان. پارک دارای مناطق متعدد دیگری از جمله میدان جنگل سئول، زمین بازی اکولوژیکی، گلخانه پروانه ، جاده دوچرخه سواری و پیاده روی می باشد. 

بولگوکسا

اصلی ترین معبد قوانین جوگی در بودای کره‌ای در استان جئون سانگبوک در کره جنوبی است. این مکان جایگاه هفت گنجینه کره جنوبی است که شامل دابوتاپ و پاگودای سنگی سئوک گاتاپ، چئونگان گیو (پل ابر آبی) و دو مجسمه برنزی از بودا می‌باشد. این معبد توسط دولت کره جنوبی به عنوان مکان تاریخی و نمایشی شماره ۱ طبقه بندی شده‌است . در سال ۱۹۹۵، بولگوکسا همراه با سئوک گورام که در چهار کیلومتری شرق واقع شده‌است، به فهرست میراث جهانی اضافه شدند. 

بولگوکسا

تریپیتاکا کوریانا

(گوریو تریپیتاکا) یا پالمان داییجانگ یونگ مجموعه‌ای کره‌ای از کتاب مقدس ترپیتاکا است که در قرن سیزدهم بر روی ۸۱۲۵۸ قطعه چوبی حکاکی شده‌است. این مجموعه، جامع ترین و قدیمی ترین نسخه قوانین بودایی در جهان است که در هانجا (هانجا در زبان کره‌ای به معنای حروف چینی است. به صورت دقیق تر، هانجا مربوط به حروف کره‌ای است که از زبان چینی قرض گرفته شده و در کره‌ای ادغام شده اند.) و متن آن خطای مشهودی وجود ندارد. این متن‌ها شامل ۵۲۳۸۲۹۶۰ کاراکتر است که ۱۴۹۶ عنوان و ۶۵۶۸ جلد را تشکیل داده‌اند. این مجموعه نوشتارهای مقدس بودایی به همراه معبد هائینسا در سال ۱۹۹۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

تریپیتاکا کوریانا

دژ هوآسیونگ 

یا قلعه درخشان دیواری است در اطراف مرکز سوون، مرکز گیونگی دو، کره جنوبی، که در اواخر قرن ۱۸ به وسیله پادشاه سلسله چوسون، جیونگجو ساخته شده‌است. او این دیوار را برای احترام به پدرش شاهزاده سادو که توسط پادشاه یی اونگ جو، به علت عدم اطاعت شاهزاده از پادشاه برای خودکشی، در کیسه‌ای از برنج محبوس شد و به قتل رسید، بنا نهاده‌است.

دژ هوآسیونگ

 این مکان در ۳۰ کیلومتری ( ۱۹ مایلی ) جنوب سئول قرار داشته و در اطراف سوون مرکزی که شامل کاخ پادشاه جیونگجو نیز می‌شود، قرار دارد و در سال ۱۹۹۷ به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شده‌است. سوئون چیون( نهر باقی مانده در سوان ) از میان این قلعه می‌گذرد.

پل سئوگنگ

پل سئوگنگ پلی روی رودخانه هان در سئول است. این پل منطقه Mapo و Yeongdeungpo را به هم وصل میکند. 

پل سئوگنگ

چانگ دیوک گونگ

که به نام کاخ چانگ دیوک گونگ یا کاخ چانگ دیوک نیز شناخته می‌شود، به همراه پارکی بزرگ در جانگ نوگو، سئول، کره جنوبی واقع شده‌است. این کاخ یکی از پنج کاخ مشهور سئول است که به وسیله پادشاهان سلسله چوسون بنا شده‌اند.

چانگ دیوک گونگ

 از آنجا که مکان آن در شرق کاخ جیونگ بوک قرار گرفته، چانگ دیوک گونگ همراه با چانگ گیونگ گونگ به عنوان کاخ شرقی شناخته می‌شوند. معنای تحت اللفظی چانگ دیوک گونگ، کاخ کامیابی در پاکدامنی است. این کاخ در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

ترکمنستان

ترکمنستان
این کشور تا سال ۱۹۹۱ با نام جمهوری شورایی ترکمنستان یکی از جمهوری‌های تشکیل دهندهٔ اتحاد شوروی بود. ترکمنستان از جنوب با افغانستان و ایران، از شمال با ازبکستان و قزاقستان و از باختر با دریای خزر همسایه و از طریق این دریا با کشورهای جمهوری آذربایجان و روسیه نیز همسایه‌است. نام کشور «ترکمنستان» از دو بخش «ترکمن» و «ستان» تشکیل شده که به معنای "سرزمین ترکمن‌ها" است. بیشتر مردم این کشور از قوم ترکمن هستند و به زبان ترکمنی (شاخه‌ای از زبان‌های ترکی‌تبار) صحبت می‌کنند.

۸۰٪ درصد مساحت ترکمنستان را صحرای قره‌قوم تشکیل می‌دهد که دارای آب و هوای خشک است. ولی ناحیه رشته کوه کپه داغ در جنوب کشور و نزدیکی مرز ایران آب و هوای مناسبی دارد و عشق آباد,مرو و سایر شهرهای مهم در این ناحیه هستند. ترکمنستان دارای منابع بزرگ گاز است که آن را به کشورهای مختلف از جمله ایران صادر می‌کند. رشد اقتصادی این کشور در سال ۲۰۰۷ براساس آمار صندوق بین‌المللی پول حدود ۱۱٫۵٪ بوده‌است که آن را یازدهمین کشور دارای رشد اقتصادی سریع می‌سازد.

تاریخ

ترکمنستان در ادوار مختلف منطقه استراتژیک و مهمی برای حکومت‌های منطقه بوده‌است. این کشور در زمان هخامنشیان از ساتراپ‌های خوارزم، پارت و مارگیانا(مرو) تشکیل می‌شده‌است.

در قرن چهارم قبل از میلاد اسکندر مقدونی آسیای مرکزی را فتح نمود و جاده ابریشم را بنیان نهاد و به این منطقه رونق اقتصادی و فرهنگی بخشی و اهمیت این منطقه را دوچندان نمود. و هشتاد سال بعد در شهر نِسا پادشاهی اشکانیان پایه گذاری شد. و پس از اشکانیان و با روی کار آمدن ساسانیان نسا اهمیت خود را از دست نداده و از شهره‌های مهم آن دوران بود.

قرن هفتم میلادی با گسترش اسلام در آسیای مرکزی این منطقه بوسیله اعراب فتح و جزو ممالک اسلامی گردید. و در سالهای با نقل مکان کردن مامون به شهر مرو این شهر به عنوان پایتخت خراسان بزرگ شناخته شد.

در اواسط قرن یازدهم میلادی سلسله سلجوقیان امپراطوری خود را در ترکمنستان کنونی تشکیل و بزودی از شرق تا چین و غرب تا دریای مدیترانه گسترش یافت و این شکوفایی و قدرت تا قرن دوازدهم ادامه داشت و با حمله چنگیزخان مغول استقلال امپراطوری سلجوقیان سرنگون گردید.

پس از حمله مغول این سرزمین مورد تا قرن هیجدهم و نوزدهم میلادی مورد کشمکش حکومت‌های ایران، خانات خیوه و خانات بخارا و همین طور افغانستان بوده که جنگ‌های زیاد موجب ویرانی و فرار بسیاری از مردم، دانشمندان و ادبا به سایر مناطق و کشورهای همجوار گردیده‌است. جنگ‌های صفویان با ازبکان که بر خوارزم و بخارا در حکومت می‌کردند در این منطقه رخ داد و موحب نابودی راه‌های تجاری و در نتیجه عقب‌ماندگی منطقه و اهالی آن شد و همچنین زمینه نفوذ تدریجی روس‌ها را در امتداد سواحل دریای خزر فراهم آورد. روش زندگی اهالی به صورت کوچ‌نشینی و دام‌داری بود و در برخی مناطق باغات انگور، صیفی‌کاری و کشاورزی دیمی و گاه آبی، شکار با بازهای شکاری و ماهیگیری بود و از قرن دوازدهم تجارت آن‌ها با روس‌ها گسترش یافت.

جنگ شاه اسماعیل علیه شیبک خان حاکم خیوه و تصرف مرو به دست صفویان در ۹۱۶ ه. ق، هجوم امیر بخارا در سال ۱۰۲۷ ه. ق برای تصرف مرو، جنگ سپاه ایران و بخارا در مرغاب در سال ۱۰۴۰، شورش ترکمن‌های ناحیه تجن علیه حاکم خراسان در ۱۱۴۴ ه. ق از جنگ‌های مهم این دوران بود. در زمان حکومت شیر غازی خان بر خیوه ترکمن‌های کنار دریای خزر به او خراج پرداخته و ترکمن‌های سواحل اترک و دامنه‌های کوپت‌داغ هم به دولت صفوی خراج می‌دادند. پس از سقوط صفویه ترکمن‌ها تا جلگه گرگان را به تصرف خود درآوردند اما شیر غازی خان با سپاهیان ازبک خود ترکمن‌های کپه‌داغ، اترک و مرو را تحت تسلط خود درآورده و برای غارت ترکمن‌های جنوب اترک نیز با نادرشاه متحد شد. در سال ۱۱۲۷ ه. ق هم پطر اول تزار روسیه تاسیسات نظامی در سواحل خزر برپا کرد که به درگیری روس‌ها و حکومت خیوه منجر شد. نادرشاه پس از رسیدن به سلطنت جنگ‌هایی را برای تصرف و خراج‌گیری از این منطقه آغاز کرد و موفق به شکست سپاه خیوه و قتل ایلبارس خان حاکم خیوه و سرنگونی حکومت خوارزم شد اما حکومت نادر چند سال بیشتر به طول نکشید و سران ازبک مجددا حکومت خوارزم را بر عهده گرفتند. پس از آن جنگ‌های خونینی بین ایلات ترکمن که با قاجار و مازندرانی‌ها علیه نادر رخ داد اما علیقلی خان خواهرزاده نادر آن‌ها را سرکوب و مرو را فتح کرد.

در دوران قاجار نیز یورش آقامحمدخان به ترکمن‌های سوین خان در شمال گرگان، قیام خواجه یوسف کاشغری که خود را سلطان ترکستان می‌نامید در منطقه استرآباد و گرگان‌رود علیه حکومت فتح‌عحلی‌شاه، حمله آتانیاز حاکم خیوه به کمک طوایف ترکمن به سوی مشهد و سرخس در سال ۱۲۳۹ ه. ق، شورش قیات خان رهبر ترکمن‌های یموت جعفربای در ناحیه کمش‌تپه علیه حکومت ایران در سال ۱۲۴۲، و جنگ مرو در سال‌های ۸-۱۲۷۶ میان سپاه محمدشاه قاجار و ایلات ترکمن از مهمترین منازعات نظاامی این دوران است.

در سال ۱۸۹۴ حکومت تزار روسیه عملا کنترل این منطقه بدست گرفته و به امپراطوری خود ضمیمه کرد. در سال ۱۹۱۷ با ناآرامی‌های سیاسی در روسیه،جمهوری سوسیالیستی ترکمنستان در سال ۱۹۲۴ با مرزهای کنونی اعلام و دولت تشکیل گردید.

در هنگام فروپاشی شوروی تنها کشور آسیایی که علاقه‌ای به جدا شدن از شوروی را نداشت ترکمنستان بود زیرا سیستم اقتصادی ترکمنستان شدیدا وابسته به شوروی بود. ولی بالاخره در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱ از اتحادیه جماهیر شوروی جدا و در ۲۵ دسامبر همان سال در سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد.

در سال ۱۹۹۱ ترکمنستان بعنوان عضو شورای کشورهای مستقل مشترک المنافع درسازمان ملل متحد درمی آید و لی در سال ۲۰۰۵ خود را به عنوان عضو وابسته کاهش داده که دلیل آن بنا به گفته رئیس جمهور وقت صفرمراد نیازف سیاست بی طرفی دائم کشورش بوده‌است.

حکومت

ترکمنستان در آذر ۱۳۷۰ (اکتبر ۱۹۹۱) با رأی مردم در همه پرسی استقلال، موجودیت خود را به عنوان یک کشور مستقل اعلام نمود و رسما نام «ترکمنستان» را برای کشور خود برگزید. قانون اساسی ترکمنستان نیز در ۱۸ مه ۱۹۹۲ در چهاردهمین نشست مجلس ترکمنستان به تصویب رسید. بر اساس این قانون اساسی، ترکمنستان کشوری دمکراتیک و لائیک و اداره آن به شکل جمهوری ریاستی است. صفرمراد نیازف اولین رئیس جمهور کشور بود. رئیس جمهور کنونی کشور قربان قلی بردی محمداف است.

ساختمان ترکمن باشی در عشق آباد

حکومت ترکمنستان جمهوری ریاستی و تک‌حزبی است و رئیس جمهور اختیارات گسترده‌ای دارد. رئیس جمهور ترکمنستان و شخص اول این کشور از هنگام استقلال تا سال ۲۰۰۶ صفرمراد نیازف بود. رئیس جمهور کنونی کشور قربان قلی بردی محمداف است. سیاست ترکمنستان بیطرفی در مسائل جهانی و منطقه‌ای است. رژیم حاکم بر ترکمنستان یکی از بسته‌ترین نظامهای سیاسی در دنیا می‌باشد و بسیاری آن را با کشور کره شمالی مقایسه می‌کنند. بر پایه گزارشهای سازمان گزارشگران بدون مرز در سال 2012، ترکمنستان پس از کشورهای اریتره و کره شمالی، کمترین میزان آزادی رسانه‌ها را در جهان داراست.

بر اساس قانون اساسی ترکمنستان، رئیس جمهور مقامات قوه مجریه و قضایی را منصوب می‌کند و نیز نامزدهای انتخابات مجلس را تصویب می‌نماید. مدیریت در محل‌ها از سوی استانداران صورت می‌گیرد. بر اساس قانون اساسی، استانداران در حکم نمایندگان رئیس جمهور هستند و زیر نظر رئیس جمهور فعالیت می‌نمایند و نیز از سوی خود رئیس جمهور منصوب و یا برکنار می‌گردند.

قوه مجریه: بر اساس قانون اساسی ترکمنستان، رئیس جمهور که به طور مستقیم توسط مردم انتخاب می‌شود، رئیس کابینه وزیران ترکمنستان است. 

قوه مقننه: بر اساس قانون اساسی کشور، در ترکمنستان دو ارگان قانون گذاری وجود دارد: 

خلق مصلحتی (شورای مردم):خلق مصلحتی همایش نمایندگان ملت است. سالی یک بار جلسه دارد. بخشی از اعضای آن انتخابی و بخش دیگر نیز بر اساس سمت خود به عضویت آن در می‌آیند. رئیس جمهور، هیئت دولت، نمایندگان مجلس، رئیس دیوان عالی، رئیس دادگاه عالی اقتصادی، دادستان کل، استانداران و خلق وکیل لری (نمایندگان هر کدام از مناطق مسکونی) عضو این مجلس هستند. رئیس خلق مصلحتی رئیس جمهور است. 

مجلس نمایندگان: پارلمان ترکمنستان ۵۰ نماینده دارد که از پنجاه حوزه انتخاباتی به مدت پنج سال انتخاب می‌شوند. مجلس ابتکارات رئیس جمهور و تصمیمات خلق مصلحتی را به‌عنوان قانون تصویب می‌نماید و برنامه‌های کابینه وزیران، بودجه کشور و گزارش‌های اجرای بودجه را تأیید می‌نماید. 

جغرافیا

ترکمنستان با مساحت ۴۸۸٬۱۰۰ کیلومتر مربع پنجاه و دومین کشور بزرگ جهان است و کمی از کشور اسپانیا کوچکتر است. این کشور در بین عرض‌های جغرافیایی ۳۵ و ۴۳ درجه شمالی و ۵۲ و ۶۷ درجه شرقی قرار دارد. ۸۰ درصد این کشور را صحرای قره‌قوم پوشانده‌است و مرکز این کشور میان جلگه‌های توران و صحرای قره‌قوم احاطه گردیده‌است. 

کناره دریای خزر در بندر ترکمن باشی

محدوده کوپه‌داغ از امتداد مرزهای جنوب غربی آغاز که در کوه‌ریزه به ارتفاع ۲۹۱۲ متر می‌رسد و تا مرزهای جنوب شرقی در استانهای لباب و بالخان و مرزهای ازبکستان ارتفاع رشته کوه کوپه‌داغ، کوه آرالان به ارتفاع ۱۸۸۰ متر ادامه دارد. از مهمترین رودخانه‌های ترکمنستان تجن، آمودریا و مرغاب بوده که از ارتفاعت کوپه‌داغ سرچشمه می‌گیرند. 

ترکمنستان دارای آب و هوای بیابانی نیمه گرمسیری بوده و عمدتاً خشک می‌باشد. فصل زمستان هوا معتدل و خشک بوده و بیشترین بارندگی در ماههای ژانویه و می‌اتفاق می‌افتد که بیشترین بارندگی در امتداد کوههای کوپت داغ صورت می‌پذیرد. طول خط ساحلی ترکمنستان در دریای خزر ۱۷۶۸ کیلومتر بوده و مهمترین بندر آن شهر کراسنودسک Krasnovodsk است.

اقتصاد

ترکمنستان در فهرست چهار کشور بزرگ تولید کننده گاز طبیعی و چهار کشور تولید کننده نفت در شوروی سابق قرار دارد. ذخائر اثبات شده نفت و گاز این کشور ۲۰۰۰ میلیارد متر مکعب گاز مقام چهاردهم جهان و ۵۴۶ میلیون بشکه نفت است. بیشتر ذخایر نفتی کشور در غرب ترکمنستان از جمله در پهنه دریای خزر متمرکز شده‌است. ذخایر گاز طبیعی تقریباً در سراسر خاک کشور پراکنده‌است.

کوههای کپه داغ در آخال

معادن نمک کلسیم در منطقه قویرداق وجود دارد. ذخایر نمک‌های طبیعی دریایی در خلیج قره‌بوغاز متمرکز است. در این منطقه موادی همچون میرابیلیت و دیگر مواد پر ارزش وجود دارد. بیشتر زمین‌های کشاورزی ترکمنستان را دشت قره قوم تشکیل می‌دهد که اغلب برای چراندن گوسفند قره‌گل مورد استفاده قرار می‌گیرد. در زمین‌های کشاورزی کشور محصولاتی همچون پنبه، میوه و تره بار و انگور پرورش می‌شود. امور پرورش کرم ابریشم نیز توسعه یافته‌است. در طی سال‌های اخیر، تولید گندم نیز افزایش خوبی داشته‌است.

ترکمنستان اقتصادی رو به رشد دارد و با توجه به منابع سرشار نفت و گاز و پنبه از طریق سرمایه گذاری مشترک صنایع پایین دست را گسترش داده‌است و جزو معدود کشورهایی است که فراورده‌های نفتی صادر می‌کند. و با فراوری محصول پنبه و با اتکا به نیروی کار خود صنایع فعال نساجی پیشرفته‌ای دارد که از بازار فروش بالایی در سطح جهان برخوردار می‌باشد و با فروش سالانه مقدار زیادی گاز به کشورهایی چون اوکراین و روسیه و چند کشور دیگر از جمله ایران، اقدام به کسب درآمدهای سرشار می‌کند.

از آنجا که ترکمنستان یک کشور محاط در خشکی است، برای ترانزیت کالا از خاک کشورهای همسایه استفاده می‌کند. خط آهن ترکمنستان به شهر سرخس (در شمال خاوری ایران) متصل است و از آنجا تا بندرعباس امتداد دارد.

مردم

بیشتر مردم ترکمنستان، ترکمن هستند و اقلیت قابل توجهی روس و ازبک نیز در این کشور حضور داند. سایر اقوام قزاقها، تاتارها، اوکراینی‌ها، ارمنی‌ها، آذربایجانی‌ها و بلوچ‌ها هستند.

دختر ترکمن با لباس سنتی

براساس آمار سازمان سیا در سال ۲۰۰۳ ترکیب جمعیتی ترکمنستان ۸۵٪ ترکمن، ۵٪ ازبک و ۴٪ روس و ۶٪ از اقوام دیگر است. براساس آمار دولت ترکمنستان در سال ۲۰۰۱ ترکمن‌ها ۹۱٪، ازبک‌ها ۳٪ و روس‌ها ۲٪ جمعیت را شکل داده‌اند. جمعیت ترکمن‌ها در ترکمنستان از ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱ حدود دو برابر (از ۲٫۵ میلیون به ۴٫۹ میلیون نفر) شد. اما شمار روس‌ها به کمتر از یک‌سوم (از ۳۳۴ هزار به ۱۰۰ هزار نفر) کاهش یافته‌است.

مذهب

اسلام مذهب اکثر مردم کشور است. ۸۹٪ ترکمن‌ها مسلمان (اکثرا پیرو مکتب حنفی از مذهب اهل سنت) و ۹٪ پیرو کلیسای ارتدوکس روسیه هستند.

تقسیمات کشوری

ترکمنستان دارای ۵ استان است:

استان آخال

آخال یکی از استان‌های ترکمنستان است.

مرکز این استان شهر عشق‌آباد است.

شهر تاریخی آب نو نیز در این استان قرار دارد.

استان بلخان

بَلْخان (به ترکمنی: Balkan welaýaty / Балкан велаяты) یکی از استان‌های ترکمنستان است.

مرکز این استان شهر بلخان‌آباد (نبیت‌داغ پیشین) است. ۹۴ درصد از منابع گاز طبیعی ترکمنستان در این استان قرار دارد.

در تاریخ بیهقی آمده‌است: سلطان ماضی ایشان را به بلخان‌کوه انداخته بود. بازنگردند از دم خصمان تا آنگاه که در کوه بلخان گریزند. به خوارزم و بلخان‌کوه نزدیک باشیم.

در سدهٔ دهم هجری (شانزدهم میلادی) سالورهای خراسانی ساکن بلخان بودند.

استان داش‌اغوز

داش‌اُغوز (نام پیشین: داش‌حوض) یکی از استان‌های ترکمنستان است.

مرکز این استان، شهر داش‌اغوز است.

این استان، هشت شهرستان و یک شهر دارد.

نام مرکز استان برخی شهرستان‌ها از سال ۱۹۹۵ تغییر کرده‌است.

استان لباب

استان لِباب یکی از استان‌های ترکمنستان است.

جغرافیا

مرکز این استان شهر ترکمن‌آباد (چهارجوی) است.

این استان ۱۵ شهرستان و ۳ شهر دارد:

شهرها

برخی نام‌ها از سال ۱۹۹۵ تغییر کرده‌اند. نام‌های پیشین در کمانه آمده است:

شهر معدنلی (گووردک) 

شهر سِیدی (نفت‌زاوودسک) 

شهر ترکمن‌آباد (چهارجوی / آمل) 

استان مرو

استان مَرو (به ترکمنی: Mary welaýaty / Мары велаяты) یکی از استان‌های ترکمنستان است.

جغرافیا

مرکز این استان شهر ماری است. بازمانده‌های شهر ایرانی کهن، شهر مرو نیز در این استان است.

استان مرو به یازده شهرستان (به ترکمنی: etrap، اطراف) و یک شهر تقسیم شده‌است.

ارمنستان

ارمنستان
نام بومی این کشور در زبان ارمنی هایک می‌باشد که در سده‌های میانه با افزودن پسوند فارسی ستان (به معنای سرزمین) به هایاستان تغییر یافت. این نام به طور سنتی از نام هایک، بنیان‌گذار افسانه‌ای ملت ارمنی و نتیجهٔ نتیجهٔ نوح پیامبر، گرفته شده است که بر اساس نوشتهٔ موسی خورنی، تاریخ‌نویس ارمنی، در سال ۲۴۹۲ قبل از میلاد بل پادشاه بابل را شکست داد و ملت ارمنی را در منطقهٔ آرارات بنیان گذاشت.

زبان ارمنی، زبان رسمی کشور ارمنستان است.

پرچم ارمنستان

پرچم ملی ارمنستان (به زبان ارمنی եռագույն, Erraguyn)، پرچمی متشکل از سه رنگ که در بالا قرمز, آبی در وسط، و نارنجی در پایین است. این پرچم در ۲۴ اوت سال ۱۹۹۰ به تصویب است.

پرچم ارمنستان

تاریخ

ارمنستان پیش از سال ۱۴۵۴ یک پادشاهی توانگر با فرهنگی پرمایه بود که در برهه‌ای از زمان همه سرزمینهای میان دریای سیاه و خزر را در بر می‌گرفت. مردم ارمنستان در طول تاریخ زرتشتی مزداپرست بودند که با شاخه زرتشتی زروانی ساسانیان تفاوتی داشت.

ارمنی‌های زرتشتی بیشتر بر پرستش مهر تاکید داشتند ولی پس از آن دین مسیحیت در این منطقه رواج یافت. در سال ۳۰۱، ارمنستان نخستین کشوری بود که مسیحیت را دین رسمی کشور برگزید (دوازده سال پیش از روم).

ارمنستان در طول تاریخ خود محل نبرد جهانگشایان و آوردگاه امپراتوری‌های رقیب متعددی بوده‌است. از ۲۷۰۰ سال پیش تاکنون این منطقه به تصرف امپراتوری ایران، اسکندر، روم، بیزانس، خلافت اسلامی اعراب، مغولان، تاتارها، عثمانی‌ها و روس‌ها درآمده‌است. در طول این مدت پادشاهی‌های مختلف ارمنستان موفق شدند تا حدود ۱۷۰۰ سال بر این سرزمین حکومت کنند.

ارمنستان مدتهای زیادی جزئی از ایران بوده است و فرهنگ آن از ایران تاثیر زیادی پذیرفته است. پس از سرنگونی پادشاهی ارمنستان در سال ۴۲۸ میلادی، این منطقه از نو بخشی از ایران شد. در دورانی از حکومت ایران، بخش مرکزی ارمنستان کنونی جزئی از خانات ایروان بود. در دوران صفویه ارمنستان شاهد رقابت و جنگ‌های دو امپراتوری صفویه و عثمانی بود و ایروان چندین بار به تصرف قوای عثمانی درآمد. بر اساس پیمان زهاب در سال ۱۶۳۹ میلادی ارمنستان شرقی که شامل ایروان هم می‌شد تحت نفوذ صفویه و ارمنستان غربی (مناطق شمال شرقی ترکیه امروزی به مرکزیت شهرهای ارزروم، سیواس و وان) تحت تصرف عثمانی در آمد. در جنگ‌های ایران قاجاری و روسیه تزاری بر سر قفقاز منطقه سیونیک واقع در جنوب ارمنستان کنونی به تصرف روسیه درآمد و بر اساس پیمان گلستان ایران ادعای خود در باب گرجستان که بخش شمالی ارمنستان فعلی را در اختیار داشت، پس گرفت. در دور دوم جنگهای ایران و روسیه تزاری در سال ۱۲۰۶ هجری خورشیدی (۱۸۲۷ میلادی) که زمان فتحعلی شاه قاجار رخ داد، سپاه ایران به فرماندهی عباس میرزا از ارتش روسیه به فرماندهی پاسکویچ شکست خورد. سپس در پی پیمان نامه ترکمانچای، ارمنستان رسما از ایران جدا شد و به خاک روسیه پیوست. در گذشته مرکز اصلی جمعیتی ارمنی‌ها در شرق ترکیه کنونی به ویژه در نواحی اطراف دریاچه وان بود، که پاکسازی قومی ارامنه در سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ توسط حکومت ترک‌های جوان ترکیه موجب شد تا صدها هزار آواره ارمنی وارد ارمنستان شرقی (ارمنستان کنونی) شوند. در طی نسل‌کشی ارامنه بیش از یک میلیون و هفتصدهزار ارمنی جان باختند و در حدود دو میلیون نفر دیگر مجبور به ترک سرزمین مادری خود شدند. از سال ۱۹۲۰ تا زمان فروپاشی شوروی، ارمنستان تحت عنوان جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی، یکی از ۱۵ جمهوری تشکیل‌دهندهٔ اتحاد جماهیر شوروی بود.

ارمنستان در شهریور ۱۳۷۰ از اتحاد جماهیر شوروی استقلال یافت. پاکستان تنها کشوری است که این کشور را بدلیل اشغال اراضی جمهوری آذربایجان به رسمیت نشناخته‌است. ارمنستان روابط گرمی با ایران دارد. بسته بودن مرزهای این کشور با جمهوری آذربایجان و ترکیه و بی‌طرفی ایران در جنگ قره باغ از دلایل توسعه روابط دو کشور است.

سیاست خارجی

مناقشه قره‌باغ

از زمان فروپاشی شوروی تا سال ۱۹۹۴ در پی شورش ارامنه در منطقه قره باغ که خواستار جدایی از جمهوری آذربایجان بودند جنگی بین دو کشور آذربایجان و ارمنستان درگرفت، در جریان جنگ حکومتی ارمنی در قره باغ به قدرت رسیده و بخش‌هایی از خاک آذربایجان نیز به تصرف ارمنستان درآمد. در این خصوص دولت‌های اروپایی با تشکیل گروهای ویژه بنام مینسک خواستار پایان دادن به بحران قره باغ می‌باشند.

لابی ارامنه به عنوان دومین لابی بزرگ در کنگره ایالات متحده پس از لابی یهود یکی از گروه‌های تاثیرگذار در سیاست خارجی این کشور است که منابع مالی و انسانی خود را در جهت پیشبرد منافع ارامنه و کشور ارمنستان و و از آن جمله شناسایی نسل‌کشی ارامنه؛ جبران خسارت از سوی ترکیه؛ و استرداد استان‌های شرقی ترکیه به ارمنستان، به کار گرفته‌است.

جغرافیا

ارمنستان در قفقاز جنوبی (ماورای قفقاز) در میان دریای سیاه و دریای خزر قرار دارد که مرز میان آسیا و اروپا محسوب می‌شود. همسایگان ارمنستان در غرب ترکیه، در شمال گرجستان، در شرق جمهوری آذربایجان، و در جنوب ایران و جمهوری خودگردان نخجوان (جزئی از جمهوری آذربایجان) می‌باشند.

ارمنستان کشوری کوهستانی و پرباران است و نیز یک کشور محاط در خشکی است. بزرگ‌ترین دریاچه این کشور دریاچه سوان است که آب شیرین دارد و پهنه نسبتاً بزرگی از بخش میانی کشور را پوشانده است. پهناوری ارمنستان ۲۹٬۸۰۰ کیلومتر مربع (۱۴۲ام در جهان) است و حدود ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ تن جمعیت دارد. مردم ارمنی پیرو آیین مسیحیت هستند.

کوه‌ها

فلات ارمنستان سرزمین بلندی است که قسمتی از شرق ترکیه، جنوب گرجستان، جنوب غربی جمهوری آذربایجان، و تمامی اراضی جمهوری ارمنستان را در برمی‌گیرد. مساحت تقریبی این فلات ۴۰۰ هزار کیلومتر مربع است. سطح آن را فلات توف و گدازه نوزیستی (قره‌باغ)، چاله‌های زمین‌ساختی (آرارات) و رشته‌کوه‌های چین‌خورده (زنگه‌زور، دره له‌یَز) و کوه‌های آتش‌فشانی (جاواختی، آرسیان) تشکیل می‌دهد. این فلات دارای تعدادی کوه آتش‌فشانی است (آرارات بزرگ به ارتفاع ۵۱۶۵ متر، سبحان ۴۴۳۴ متر، آراگاتس۴۰۹۰ متر). فلات ارمنستان از خاک‌های بلوطی روشن، زرد و بلوطی پررنگ پوشیده شده است و در این فلات مواد معدنی ارزشمندی از جمله کرومیت، آلونیت، طلا، مس، سیانور، منگنز، فلزات پلی متال، نمک سنگ و تعدادی دیگر، وجود دارد.

آب و هوا

اقلیم فلات ارمنستان قاره‌ای نیمه‌مداری است. میانگین دمای آن در ژانویه بین ۳- تا ۱۵- درجه سانتی گراد و در ژوئن بین ۱۵ تا ۲۰ درجه و در چاله‌ها تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است. میانگین بارندگی سالانه آن ۳۰۰ تا ۸۰۰ میلی متر است که در چاله‌ها از ۱۵۰ تا ۳۰۰ میلی‌متر در سال در نوسان است.

رودها و دریاچه ها

سرچشمه رودهای ارس، کُر، زاب بزرگ (شاخه چپ رودخانه دجله) و فرات در فلات ارمنستان قرار دارد. دریاچه‌های مهم فلات ارمنستان عبارتند از: سوان و وان. دریاچه سوان در شرق این کشور واقع شده است و نقش بسیار چشمگیری در اکوسیستم منطقه ایفا می کند و چون در ارتفاع ۱۹۲۴ متری از سطح دریا قرار گرفته است، یکی از مرتفع ترین دریاچه های آب شیرین بزرگ جهان است.

پوشش گیاهی و محیط زیست

پوشش گیاهی در چاله‌ها، گیاهان بیابانی خشک و نیمه‌بیابانی کوهستانی و در امتداد رودها، چمنزارها و بیشه‌زارهاست. اراضی واحدهای پرجمعیت، آبیاری می‌شود. در دامنه‌های مرطوب کوه‌ها، در ارتفاع ۸۰۰ تا ۱۴۰۰ متری، دشت‌های کوهی و در ارتفاع ۱۰۰۰ تا ۲۳۰۰ متری، جنگل‌های بلوط و کاج، چشم‌انداز غالب را شکل می‌دهد. قله‌های آرارات بزرگ و سبحان، از برف‌های دائمی و یخچال‌های طبیعی پوشیده شده است. از جانوران این فلات می‌توان از جوندگان و خزندگان، آهو، بز کوهی، قوچ و میش وحشی، خرس، ببر (انقراض در اوایل قرن بیستم) و کفتار راه‌راه نام برد.

اقتصاد

اقتصاد ارمنستان تا اندازه زیادی به سرمایه‌گذاری و پشتیبانی ارمنیان خارج از کشور وابسته است.پیش از استقلال، اقتصاد ارمنستان بیشتر بر پایه صنایع شیمیایی، الکترونیک، ماشین‌آلات، فرآوری خوراک، لاستیک‌سازی و بافندگی بنا شده بود و برای مواد اولیه صنایع خود وابستگی زیادی به دیگر جمهوری‌های شوروی و خارج از کشور داشت.

ارمنستان در فاصله گرفتن از نظام اقتصادی کمونیستی و حرکت به سمت اقتصاد سرمایه‌داری گام‌های مهمی را در آزادسازی اقتصادی برداشته‌است اما محدودیت‌هایی همچون وابستگی انرژی به خارج از جمله روسیه و ایران، فقر منابع، محصور بودن در خشکی و تنش‌های این کشوربا دو همسایه شرقی و غربی (آذربایجان و ترکیه)، توان مانور این کشور را جهت مشارکت در سرمایه‌گذاری‌های منطقه‌ای و همچنین فضای تنفسی این کشور را شدیدا کاهش داده‌است.

ساختار اقتصادی جمهوری ارمنستان در جریان جنگ شش ساله در قره‌باغ آسیب فراوانی دیده است. اما، هفت سال پس از پایان جنگ بسیاری از مردم ارمنستان از وجود مافیای اقتصادی در کشورشان شکایت دارند. مافیایی که به باور آنها کمک‌های جهانی را به سمت خود کشیده و از پخش عادلانه و برابر آن در جامعه جلوگیری می‌کند. در سالیان اخیر از «فساد مالی» به عنوان بزرگترین چالش ارمنستان در راه پیشرفت نام برده می‌شود.

خاستگاه ارمنیان

ارمنیان از دیدگاه نژادی آمیزه‌ای از مردمان قفقازی هوری و اورارتویی با مردمان هندواروپایی هستند. هوریان و اورارتوییان خویشاوند گرجیها و چچنهای امروزی بودند. اما فریژیهای تراکی، زبان هندواروپایی ارمنی را با خود به قفقاز آوردند.

امروزه شمار ارمنی زبانان جهان پیرامون هشت تا ده میلیون نفر است. جمعیت خود جمهوری ارمنستان سه و نیم میلیون است. یکی از کشورهایی که جمعیت قابل توجهی از ارمنیان را در جهان داراست ایران است، با جمعیتی معادل صد تا دویست هزار نفر ارمنی (پس از انقلاب اسلامی تعداد زیادی از ارمنیان، کشور را ترک کردند). سایر کشورهایی که جمعیت قابل توجه ارمنی تبار دارند عبارت‌اند از: ایالات متحده آمریکا (یک و نیم میلیون)، روسیه (یک میلیون و دویست هزار)، فرانسه (نیم میلیون)، لبنان (دویست هزار) و سوریه (صد هزار). شمار دیگری نیز در بسیاری کشورها و مناطق جهان از جمله در جمهوری خودخوانده قره باغ زندگی می‌کنند. ارمنیان خود برای زبانشان نام‌های هایِرن و آشخاری را بکار می‌برند. البته نام آشخاری بیشتر از سوی ادیبان بکار می‌رود. در ارمنستان همچنین اقلیت‌های کرد ایزدی و روسی-اکراینی هم زندگی می‌کنند.

زبان

زبان ارمنی (به ارمنی: Հայերեն هایِرِن) یکی از زبان‌های هندواروپایی است که در منطقه قفقاز و به ویژه در کشور ارمنستان رایج است. این زبان با خط ویژه خود یعنی الفبای ارمنی که توسط مسروب ماشتوتس ابداع گردیده نوشته می‌شود. ارمنی خود شاخه‌ای مستقل از خانواده زبانهای هندواروپایی است. زبان ارمنی دو گویش بزرگ اصلی دارد یکی ارمنی شرقی و دیگری ارمنی غربی. زبان رسمی کشور ارمنستان به گویش ارمنی شرقی است. مجموع گویشوران به زبان ارمنی در جهان ۹ میلیون است. از جمله زبانهای رایج دیگر در این کشور میتوان به زبان کردی در قسمت غرب و جنوب غرب این کشور اشاره کرد. زبان روسی نیز در این کشور گویشور دارد.

فرهنگ

بیش ترین جمعیت مردم ارمنستان را نژاد ارمنی تشکیل می دهد که حدود 98% جمعیت کشور است ارامنه از زمان قدیم در جنوب منطقه قفقاز ساکن هستند و آنان نیز همانند ایرانیان خود را آریایی می دانند مردم ارمنی از نظر فرهنگی شباهت های زیادی با ایرانیان دارند و این برگرفته از تاریخ این دو کشور است ارامنه تا سال 1990 یعنی پس از فروپاشی شوروی دائمآ بین دو کشور ایران و شوروی(روسیه) تقسیم می شدند گاهی زیر سلطه ی ایران و گاهی هم روسیه، از این رو فرهنگ و آداب روسی نیز در بین آنان دیده می شود.

موسیقی

هنر و موسیقی نزد ارامنه جایگاه ویژه ای دارد، ساز دودوک سازی است ارمنی که امروزه شهرت جهانی دارد از موسیقیدانان ارامنه می توان به سایات نوا ، آرام خاچاتریان و کمیتاس اشاره کرد.

آشپزی

رسمی ترین غذای ارمنستان انواع کباب های مختلف است تنوع و کیفیت محصولات گوشتی (سوسیس و کالباس) باعث شده تا در مهمانی ها نیز از آن استفاده کنند، در ارمنستان علاوه بر انواع کباب های متختلف غذاهای دیگر همچون شاورما، فلافل، فوتوچنی، اسباکتی، بیف استراناگوف، لحماژو و هاریسا نیز دیده می شود. نان های متنوعی نیز در ارمنستان وجود دارد از جمله: نان لواش، مادناکاش، هرازدان و باگت. ارمنستان راهی به آب های آزاد ندارد اما غذاهای دریای در ارمنستان کم طرفدار نیست ماهی ایشخان یکی از خوش خوراکترین ماهی های دریاچه سوان است که شباهت زیادی به ماهی قزل آلا دارد.

ارتش

نیروهای مسلح ارمنستان شامل نیروهای زمینی، هوایی و گارد مرزی هستند و این کشور فاقد نیروی دریایی است. مطابق با آمارهای سال ۲۰۰۸ این جمهوری دارای ۶۰ هزار نیروی نظامی و همچنین ۳۰۰ هزار نیروی ذخیره‌است تا سال ۲۰۰۲ تعداد ۳۸۹۰۰ نفر در ارتش ارمنستان خدمت می‌کردند که در پنج لشکر، یک تیپ تفنگ‌دار و دو هنگ توپخانه فعال بودند. این کشور از ابتدای استقلال از اتحاد جماهیر شوروی به‌منظور نیازهای نظامی و تسلیحاتی خود قراردادهای نظامی با کشورهای روسیه، آمریکا، سازمان ناتو، یونان و حوزه بالتیک منعقد نموده‌است.

شهرهاي كشور ارمنستان

ایروان

شهر ایرَوان (در ارمنی Երևան: یِرِوان) بزرگ‌ترین شهر ارمنستان و پایتخت این کشور است.

نمايي از شهر ايروان

موقعیت جغرافیایی

ایروان در دامنهٔ کوه آرارات و بر کرانهٔ رود هرازدان بنا شده‌است و جمعیت آن در سال ۱۹۸۹، ۱٬۲۰۱٬۵۳۹ نفر سرشماری شده‌است. این شهر در تقسیمات کشور ارمنستان تابع هیچ استانی نیست و در واقع در مرز چهار استان کوتایک در شمال، آرارات در جنوب، آرماویر در جنوب غربی و آراگاتسوتن در شمال غربی قرار دارد. ارتفاع این شهر از سطح دریا از بین ۹۰۰ متر تا ۱۳۰۰ متر می‌باشد.

شهر ایروان از مراکز مهم اصلی صنعتی، فرهنگی، و علمی منطقهٔ قفقاز است. خطوط راه آهن گسترده‌ای از این شهر منشعب شده و شهر مرکز بازرگانی فراورده‌های کشاورزی است. علاوه بر این، کارخانه‌های ایروان در زمینه فراوری فلزات، ماشین‌افزار، لوازم برقی، شیمیایی، بافندگی و غذایی فعالیت دارند.

کویت

کُویت کشوری در منطقه خاورمیانه است، کویت با کشورهای عراق و عربستان سعودی دارای مرزهای خاکی و با ایران از طریق خلیج فارس دارای مرزهای آبی است. پایتخت آن، شهر کویت می‌باشد.

پرچم کویت
پرچم کویت برای اولین بار در ۱۹۶۱ به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم غیر نظامی و پرچم استان و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۱:۲ می‌باشد.

پرچم كويت

تاریخچه
تاریخ بنای کویت به شیخ برّاک بن غریر آل‌حمید، شیخ قبیلهٔ بنی خالد و حاکم امارت احساء می‌رسد که در اواخر سال ۱۱۱۰ هجری قلعه‌ای را با نام کوت برای ذخیرهٔ آذوقه و همچنین انبار کردن اسلحه بنا کرد که بعدها نام کویت از آن گرفته شد و سپس این شهر در عهد شیخ سعدون بن محمد آل‌حمید به خاندان آل صباح بخشیده می‌شود. 

برج آزادی در کویت

بازرگانی کویت در قدیم بیشتر بدست ایرانیان به ویژه مردم فارس و خوزستان انجام می‌شد. در آغاز رشد شهر، چند صد خانوار بهبهانی نیز از هر صنف در این بندر ساکن شدند.

تاریخ معاصر
در 1760 خاندان صباح اين امير نشين را ايجاد كرد كه تا امروز دوام داشته است ، هر چند كويت از 1899 تا 1961 تحت الحمايه‌ بريتانيا بود . در 1938 نفت كشف شد و از 1946 به طور تجاري توليد گرديد .
 در 1961 عراق قصد تسخير كويت را داشت ، ولي اعزام سربازان بريتانيايي به خليج فارس مانع تهاجم عراق شد . در 2 اوت 1990، عراق – به رغم به رسميت شناختن استقلال اين امير نشين در 1963 – به كويت حمله كرد .
در 8 اوت ، صدام حسين ، رئيس جمهور عراق ، اعلام كرد كه كويت استان نوزدهم عراق است . عراق علي رغم درخواستهاي مركرر سازمان ملل متحد از عقب نشيني امتناع كرد و در 16 ژانويه‌ي 1991 جنگ براي بيرون راندن نيروهاي عراقي از كويت – جنگ دوم خليج فارس- آغاز گشت، در 24 فوريه ، نيروهاي ائتلافي براي آزاد سازي كويت از سلطه عراق وارد خاك اين امير نشين شدند . كويت ، در نبردي كه طي آن نيروهاي عراقي تارو مار شدند ، ظرف 100 ساعت آزاد گشت .
 آشكار شد كه اين كشور را نيروهاي اشغال گر عراقي ويران كرده اند . پس از آزاد سازي كويت ، فشار براي اصلاحات قانون اساسي فزوني يافت، و قانون اساسي ، كه از 1968 به حالت تعليق درآمده بود ، در 1992 دوباره برقرار شد . طي 1991 و 1992 تعداد زيادي از كارگران فلسطيني – كه گمان مي رفت طرفدار عراق باشند – از كويت اخراج شدند . 

اطلاعات جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی: ۲۹ ۳۰ شمالی و ۴۵ ۴۵ شرقی
مساحت: ۱۷،۸۱۸ کیلومتر مربع
خط ساحلی: ۴۶۲ کیلومتر
ارتفاع: کمینه - ۰ متر (همسطح با خلیج فارس) | بیشینه - ۳۰۶ متر (منطقه‌ای صحرایی)
منابع طبیعی: نفت، ماهی و میگو، گاز طبیعی
آّب و هوا: تابستان بسیار گرم و زمستان نسبتاً سرد، اختلاف بسیار زیاد درجه حرارت شب و روز

اطلاعات جمعیتی
جمعیت: ۳٬۳۹۹٬۶۳۷ (غیر کویتی)
ضریب افزایش جمعیت: ۳٫۳۶٪
جنس: ۱٫۵۲ مرد به ازای هر یک زن
ملیت: ۴۳٪ کویتی، ۳۱٪ دیگر عربها، ۱۱٪ کرد ، ۸٪ جنوب آسیایی، ۴٪ ایرانی ، و ۳ درصد از دیگر ملیتها
مذهب: ۸۵٪ مسلمان (۷۰٪ سنی و ۳۰٪ شیعی)، ۱۵٪ دیگر ادیان (مسیحی، هندو،و...)
زبان: ۱- عربی (زبان رسمی) ۲- انگلیسی(زبان بازرگانی)

حکومت
نام قراردادی طولانی: دولت کویت (دولة الکویت - state of Kuwayt)
نام قراردادی کوتاه: کویت (الکویت - al Kuwait)
نوع حکومت: شیخ نشین (پادشاهی مشروطه)
مرکز (پایتخت): کویت

ساختار حكومتي
از اوايل قره هجدهم، خانواده هاي مهم "آل صباح” و آل خليفه” و آل جلاهم” پس از كوچ هاي متعدد سرانجام در كويت اقامت گزيدند. اغلب منابع، استقرار ابن قبايل در كويت را ، بنا به دلايل اقتصادي و سياسي بين سال هاي 1713-1672م مي دانند.
 سه خانوادة مهم مهاجر كويت در سال هاي 1756-1716م بر سر ادارة امور كشور، بوسيله اتحاد سه گانة مشترك ، توافق كردند كه نقش هر خانواده مكمل نقش خانوادة ديگر باشد. آل صباحبه اعمال قدرت سياسي پرداختند. تجارت زميني (روي خشكي ) به "آل  خليفه” واگذار شد و "آل جلاهمه” سرگرم تجارت دريايي، غواصي و دريا نوردي شدند.در سال 1756م اين اتحاد از هم گسست و مردم كويت طبق سنت هاي قبيله اي، صباح بم جابر (رئيس خانواده الصباح) را به عنوان امير برگزيدند و از همان موقع قدرت سياسي در اين خاندان ماندگار شد.
 از آن زمان تا حكومت كنوني "جابر الاحمد الجابر الصباح” (كه در 31/12/1977م. به قدرت رسيدند) سيزده حاكم پي درپي بر مسند قدرت تكيه زده اند. نخستين تماس واقعي بين كويت  و انگلستان در سال 1775م هنگامي كه تجارت هند شرقي به جاي بصره به كويت منتقل گرديد روي داد . مهاجرت اين قبايل و خانواده ها و انتقال تجارت به كويت ، اين سر زمين را به شهر پر جنب و جوش و بندگاه‌هاي  تجاري و ايستگاه تردد بين شرق و غرب مبدل ساخت. در سال 1885، به دليل اينكه شيخ نشين كويت در معرض تهديد عثماني ها قرارگرفت ، خاندان صباح با حايت انگلستان ، جدايي كويت ار عثماني ، اعلام كرد.
 در زمان حكومت " شيخ مبارك” فرزند صباح دوم – پنجمين شيخ كويت – كه در تاريخ اين كشور به نام " مبارك الكبير” معروف شده است، نظام حكومت اين سر زمين شكل تازه اي به خود گرفت؛ زيرا وي حكومت را در تيرة دو فرزند خود موروثي كرد. در زمان حكومت همين شيخ ، معاهدة 23 ژانويه 1899م مبني بر حمايت انگلستان از كويت بين دو كشور منعقد گردي و بدينسان كويت به صورت تحت الحمايه بريتانيا درآمد اين معاهده حاوي چند موضوع اساسي از جمله؛ "ممنوعيت واگذاري سرزمين” و" ممنوعيت برقراري ارتباط كويت و كشوهاي خارجي” بود. در سال 1961م در دوران حكومت "عبدالله سالم” مشور مويت كه به موجب معاهدة 1899م به صورت تحت الحمايه انگليس در آمده بود ، به كسب استقلال نائل آمد. پس از "شيخ عبدالله السالم الصباح”  كه مورد علاقه و احترام ملت كويت بود و تا سال 1965م زمام امور را در دست داشت، برادرش " شيخ صباح السالم الصباح” به حكومت رسيد. اين شيخ نيز در 31 دسامبر 1977م فوت كرد و "شيخ جابر الاحمد الجابر الصباح” حاكم كنوني زمام امور را بدست گرفت. كويت پس از استقلال به عضويت اتحادية عرب درآ,د و به دنبال آن، بخاطر مسائل مرزي با عراق ، مشكلاتي بروز كرد كه براساس تقاضاي امير كويت سربازان انگليس در مرزهاي دو كشور مستقر شدند.
 اتحادية عرب در ژوئيه همان سال تصميم گرفت نيروهاي مخصوص خود را جايگزين قواي انگليس در ا" منطقه نمايد كه شامل سربازان اردني ، عربستاني، سوداني و اماراتي مي‌شد. اجراي اين تصميم در سال 1961م با ورود نيروهاي جمهوري متحدة عرب آغاز و تا فوريه 1963م ادامه داشت كه در همين زمان نيروهاي انگليسي خاك كويت را ترك كردند. كويت در 14 مه 1962ك به عنوان صد و يازدهمين كشور جهان به عضويت سازمان ملل درآمد. در دسامبر 1961م اولين انتخابات در كويت منجر به تشكيل مجلس مؤسسان شد، كه وظيفه بررسي و تصويب قانون اساسي را داشتند.
 مجلس ملي كويت نيز با 50 عضو در ژوئيه  1963م تشكيل و "شيخ سالم الصباح” به نخست وزيري كويت منصوب گرديد. دولت عراق نيز در اكتبر 1963م، اين كشور را به عنوان يك كشور مستقل به رسميت شناخت. در جمگ بين اسرائيل و مصر در ژوئن 1967 م اين كشور همانند ساير كشورهاي عربي به اسرائيل اعلان جنگ داد و نفت كشورهاي هم پيمان امريكا و انگلستان را قطع كرد. از سال 1980 م پس از حمله نظامي عراق به ايران اين كشور ميلياردها دلار وام  و كمك هاي مالي ديگر در اختيار رژيم بعثي عراق  قرار داد.
امير نشين كويت تا پيش از حمله عراق در تاريخ اوت 1990م نام مراوريد خليج فارس را به خود اختصاص داده بود پس از نزديك به 7ماه اشغال و غارت توسط بعثي عراق ، به يك سرزمين منهدم شده و فاقد امكانات لازم براي پذيرفتن جمعيت پيشين آن تبديل شد.

قانون اساسي
به دنبال استقلال اين كشور ، حاكم وقت فرمان تشكيل مجلس مؤسسان را به منظور تدوين و بررسي قانون اساسي صادر كرد. مجلس مؤسسان كه با رأي عموم افراد تشكيل شده بود، در 20 ژوئيه 1962ك آغاز به كار كرد وپس از 24 جلسه متن نهايي قانون اساسي را به تصويب رسانيد. قانون اساسي اين كشور شامل مقدمة كوتاه، پنج باب ، 173 اصل و تفسيري بر بعضي اصول آن مي‌باشد. موضوعات مندرج در پنج باب قانون اساسي بشرح زير است: 
1- نوع حكومت 
2- اساس جامعة كويت  
3- حقوق و وضايف عمومي  
4- قواي سه گانه   
5- قوانين عمومي و قوانين موقت. 
در باب اول كويت دولتي عرب، مستقل و داراي حاكميت و به صورت بخشي از امت عرب معرفي شده  است. درين رسمي كشور ، اسلام و زبان رسمي آن عربي است. حكومت در اين كشور در خاندان مبارك الصباح موروثي است و وليعهد نيز بايد ظرف  يكسال پس از تعيين امير با پيشنهاد وي و تصويب مجلس ملي از ميان افراد ذيصلاح همين خاندان، انتخاب گردد.
در اين قانون اساي امير ، فرماندة كل قوا است و حق اعلان جنگ تدافعي را دارد. امير همچنين حق انحلال مجلس را داشته و طي فرماني علل انجحلال را تشريح مي نمايد، اما حق ندارد مجلس را بار ديگر به همان علت منحل سازد. در باب دوم ، اصول ازادي هاي فردي و اجتماعي و مسئوليت دولت در قبال مردم، وظيفه مردم نسبت به دولت، مورد توجه قرار گرفته است.
در قانون اساسي كويت ، تعيين وزراء از ميان نمايندگان مجاز است و وزارايي كه عضو مجلس امت (پارمان ) نيستند پس از انتخاب، به عضويت مجلس در ,ي آيند و داراي حق رأي مي باشند. در قانون اساسي كويت آمده است كه شمار وزراي كابينه، هيچگاه نبايد از يك سوم شمار نمايندگان مجلس ملي كه 50 عضو دارد، تجاوز كند.

قواي سه گانه

قوه مجريه
به موجب قانون اساسي كويت ، حكومت در خاندان آل صباح موروثي بوده و حكومت مركب از قواي مقننه، قضائيه  و مجريه مي باشد كه از يكديگر تفكيك شده‌اند. يك شوراي مشورتي ، امير كويت را در امور مملكتي ياري مي‌كند، همچنين فعاليت هاي حكوكت نيز طبق قانون اساسي توسط مجلس كويت كنترل مي‌شود.  
امير كويت، اختيارات متعددي دارد كه پاره اي از آنها برگرفته از قانون اساسي است و پاره‌اي ديگر ، ريشه هاي عرفي دارد. علاوه بر رياست كشور ، او رئيس قوه مجريه و فرماندهي كل نيروهاي مسلح را برعهده دارد و احكام قضائي به نام وي صادر مي‌گردد. قانون اساسي كويت در 25 ماده (ماده 54 تا 78) درباره نقش رئيس كشور (امير) سخن گفته است. 
امير اختيارات اجرايي خود رابوسيله نخست وزير و وزراء اعمال مي‌نمايد. امير پس از مشورت با شخصيت هاي بلند پايه (رئيس مجلس امت و ديگران) بدون دخالت مستقيم مجلس امت، نخست وزير را طي فرماني انتخاب مي‌نمايد. نخست وزير تعيين شده، اعضاي كابينه رامعرفي مي كند.و امير فرمان تشكيل كابينه را صادر مي‌نمايد. كابينه از 15وزير در19وزارتخانه گوناگون تشكيل مي‌شود، به اين معنا كه برخي وزراء ، متصدي بيش از يك وزارتخانه مي‌شوند.
شوراي وزيران حلفه ارتباطي رئيس كشور ومجلس (پارلمان) است. مذاكرات شورا محرمانه است و زرح هاي آن با حضور اعضاء و موافقت اكثريت حاضران تصويب مي‌شود. و در صورتيكه آراء گروه موافق ومخالف مساوي باشد، گروهي كه نخست وزير در آن قرار دارد،‌رجحان مي‌يابد.

قوه مقننه
كويت داراي يك مجلس امت است كه داراي پنجاه عضو مي‌باشد اين اعضاء با رأي مردم انتخاب مي‌شوند. كليه افراد ذكور كويتي كه در اين كشور متولد شده و به سن 21سالگي رسيده باشند. به استثناي نظاميان و افراد پليس حق رأي دارند. نامزد هاي مجلس بايستي حداقل سي سال داشته باشند و از سواد خواندن و نوشتن به زبان عربي نيز برخورد باشند. هر دوره نمايندگي چهار سال بوده و مجلس اين كشور پس از تعطيلات سالانه ، بطور رسمي در دهة آخر اكتبر، با سخنراني امير كويت افتتاح مي‌شود. 

كميسيونهاي مجلس

كميسيون هاي دائمي مجلس امت كويت عبارتند از :
امور عرضحال و شكايت نامه ها
امور داخلي و دفاعي 
امور مالي و اقتصادي 
امور قانونگذاري و حقوقي 
آموزش و پرورش، فرهنگ و ارشاد
امور بهداشتي ، اجتماعي و كار
امور خارجي 
تأسيسات عمومي 
دفاع از حقوق بشر 
اموال عمومي
علاوه بر كميسيون هاي دائمي فوق ، اين مجلس در دورة عفتم كمسيون هاي موقت ذيل را نيز تشكيل  داده است: پاسخ به سخراني امير، تهيه پاسخ به برنامة دولت،‌امور محيط زيست، بررسي طرح مسكن ، گروگان‌ها – مفقود الاثرها و سرپرستي خانواده هاي شهدا، امور كشاورزي ، شيلات و دامپروري. 
مدت تشكيل كميسيون هاي موقت، از سوي مجلس مشخص مي‌شود و مي‌توان اين مدت را تمديد كرد اين كمسيون ها پس از ارائه گزارش نهايي كار در خصوص موضوع مورد نظر، منحل مي‌شوند.

قوه قضائيه
تا قبل از تنظيم قانون شماره 19 قضايي در سال 1959م . با وجود "محكمة كويت” ، قانوني براي تنظيم امر قضاوت در اين كشور موجود نبود. مهمترين مراجع قضايي در دورة واقع ميان سال 1948 م تا سال 1959ك (دوران سازماندهي جديد قضا) عبارت است از:

محاكم دادگاه ها، شامل:
محكمه عالي ، به رياست رئيس محاكم.
محكمة شرعي، به رياست قاضي شرع. داراي بخش هاي : "محكمة شرعي”،"محكمة احوال شخصي”، "محكمه‌اي ( از دو قاضي مذهب جعفري) جهت رسيدگي به مسايل احوال شخصي مسلمانان مذهب جعفري
كميته هاي تحكيم داوري:
كميته تجار؛ جهت رسيدگي به منازعات و دعاوي ميان تجار
كميته موقت؛ براي رسيدگي به منازعات و دعاوي اصناف

انواع دادگاه
با صدور قانون اساسي كويت در 11 نوامبر 1962م، نظام قضايي داراي احكام ويژه‌اي  گرديد  كه استقلال آن را از ساير قوا تضمين كرد. در سال 1990م قانون جديد (شماره 23)، امور قضات و دادگاهها را سامان بخشيد و وظايف هر يك را مشخص نمود . اين قانون تعدادي از دادگاه‌ها را كه قبلاً در قانون سابق موجود نبودرا به شرح زير اضافه نمود:
دادگاه تميز 
دادگاه عالي استيناف 
دادگاه قانون اساسي 
دادگاه نظامي 
دادگاه عرفي 
دادگاه امنيت كشور
بطور كلي منابع نظام قضايي كويت ، استنادات حقوقي خود را از عرف و شريعت اسلامي گرفته است.

احزاب سياسي
مي توان گفت كه در ميان كشورهاي عربي خليج فارس ، مردم كويت از آگاهي و رشد سياسي و مذهبي بيشتري نسبت به ساير ملت ها برخوردارند. آزادي نسبي مطبوعات، گوناگوني آن ‌و وجود مجلس، در رشد ابن آگاهي مؤثر بوده اند. پس از آزادسازي كويت شش گروه سياسي مخالفت دولت توانستند در انتخابات دور هفتم مجلس حضور پيدا كنند كه از اين شش گروه ، چهار گروه را، گروه‌هايي با گرايشات اسلامي تشكيل مي‌دادند.
الف) فعاليت احزاب سياسي ، هفت گروه سياسي نه چندان منسجم، از سني، سيعي، مدعيان مردم سالاري ، آزاد منش و چپ گرا، در صحنه سياسي كويت وجود دارند. به طور كلي احزاب و گروههاي سياسي علني و پنهان به دو دسته اسلام گرايان است و ليبرال ها بين 10 تا 15 كرسي را در اختيار دارند. اسلاميون خواستار روشن شدن حدود معاملات بانكي و رعايت شئونات اسلامي در كشور و ادارات مي‌باشند، در حاليكه ليبرال ها بازگشت به اسلام را تناقض آزادي فردي و انتخاب مي‌دانند. 

ویژگیهای مهم اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کویت
امیرنشین کویت با مساحت ۸۱۸/۱۷ کیلومترمربع و جمعیت حدوداً دو میلیون نفر در شمال شبه جزیره عربستان و شمال غربی خلیج فارس بین ۸ و ۳۰ درجه عرض جغرافیایی و ۴۶و۴۸ درجه طول شرقی قرار گرفته و از شمال به عراق، از جنوب به عربستان سعودی و از شرق به خلیج فارس محدود می‌باشد. کویت سرزمینی است مسطح و بیابانی که سطح آن پوشیده از ماسه‌است و عوارض طبیعی چون کوهها و رودها در آن وجود ندارد. از آنجا که فعالیتهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و غیره پیرامون شهر (کویت) می‌چرخد، از نظر مساحت و جمعیت می‌توان مفهوم دولت - شهر را بر کویت اطلاق کرد. این کشور در کرانه‌های خلیج فارس دارای جزایر متعددی است که مهمترین و بزرگترین آنها عبارتند از: بوبیان، فیلکه، وریه، مسکان، عوهه، ام‌النمل، قاروره، ام‌المرادم و کبر. کویت به لحاظ وضعیت جغرافیایی همواره مرکز مهمی برای کشتیرانی و فعالیتهای دریایی بوده‌است.

بنادر مهم کویت عبارتند از:
الف) بندر الاحمدی: بندر الاحمدی بزرگترین بندر نفتی کویت است که دارای چهار لنگرگاه است. اسکله شمالی بندر الاحمدی می‌تواند هم برای صادرات نفت خام و هم محصولات پالایش شده مورد استفاده قرار گیرد.
ب) بندر شعیبه: دومین بندر بزرگ کویت، شعیبه‌است. دارای لنگرگاههای ویژه کالاهای تجاری، کانتینر و لنگرگاه مخصوص محصولات نفتی است که توسط شرکت ملی نفت کویت اداره می‌گردد.
ج) بندر شویخ: این بندر قدیمی ترین بندر تجاری کویت است که می‌تواند کشتی‌های مختلف با آبخور ۵/۷ متر را در هر زمان و با آبخور ۵/۹ متر را فقط در وضعیت حداکثر مد آب بپذیرد.
د) بندر الزور: بندر الزور (میناء المسعود) چهارمین بندر نفتی کویت است که صادرات نفت منطقه بیطرف یا مقسومه را انجام می‌دهد. 
ح) بندر دوحه: بندری کوچک است که در سال ۱۹۸۱ برای قایقها و لنجهای باری ساحلی که بین کشورهای منطقه خلیج فارس کالاهای سبک جابجا می‌نمودند، ساخته شد. عمق آب در آن به ۳/۴ متر می‌رسد.
ج) بندر عبدالله: بندر عبدالله در سال ۱۹۵۴ جهت صادرات محصولات نفتی پالایشگاه میناء عبدالله بنا شد که دارای دو اسکله در عمق دو مایلی ساحل است.

جمعیت 
طبق آخرین سرشماری بعمل آمده در ژوئیه ۲۰۰۱ جمعیت کویت در مجموع ۲،۲۵۴،۹۵۴ نفر بوده‌است. از این شمار ۷۷۰۱۸۰ نفر یعنی۳۹ درصد کویتی و ۱۲۲۰۹۳۵ نفر معادل ۶۳ درصد غیر کویتی و افراد فاقد تابعیت (بدون) می‌باشند. در مورد مناطق مسکونی، در حقیقت ۵ منطقه بیشتر در کویت وجود ندارد و بهمین دلیل در تقسیمات کشوری نیز پنج منطقه بنامهای العاصمه (پایتخت)، حولی، الاحمدی، الجهراء و الفروانیه بنام ۵ استان نامگذاری شده‌است. بیشترین جمعیت مربوط به استان حولی و کمترین جمعیت در استان الجهراء مقیم می‌باشند. 
جمعیت غیرکویتی‌ها مقیم این کشور نیز بیشتر در استان (حولی) ساکن می‌باشند. مردم کویت از نژادسفید و از تیره آریایی و سامی بوده و در میان آنها سایر نژادهای عرب مانند عدنانی‌ها (نخستین گروه مهاجر از نجد به این سرزمین در جمع قبیلة عنره بوده‌اند) و قحطانی‌ها نیز یافت می‌شود.

خط و زبان
خط وزبان رسمی در کویت عربی است. علاوه بر این زبان انگلیسی به دلیل سابقة حضور انگلیسی‌ها در این کشور و همچنین حضور آمریکا در حال حاضر به عنوان زبان دوم از اهمیت ویژه ا ی برخوردار می‌باشد.

دین رسمی
در سرزمین کویت اسلام دین رایج و رسمی بوده و تقریباً همة مردم این کشور مسلمانند و به استثنای ۳۰ درصد جمعیت شیعه، بقیه پیرو مذهب تسنن می‌باشند که اکثراً مالکی می‌باشند. علاوه بر این حدود ۴ درصد مسیحی، از پیروان سایر ادیان نیز شمار اندکی در کویت زندگی می‌کنند. در نص ماده دوم قانون اساسی کویت آمده‌است: دین رسمی کشور اسلام است، و شریعت اسلامی منبع اصلی برای قانونگذاری است. بطور کلی حکومت کویت سعی در اجرای احکام اسلامی دارد و شئونات اسلامی در کویت بیش از دیگر کشورهای منطقه رعایت می‌شود و علاوه بر فعالیتهای دولتی، مراکز اسلامی مردمی نیز در این کشور فعال می‌باشند.

رسانه‌های عمومی
۱-(الرأی العام): این روزنامه به زبان عربی و در ۱۶ صفحه چاپ می‌شود. الرأی العام تا حدود زیادی منعکس کننده نظرات دولت کویت است و در افکار عمومی نسبتاً تأثیر دارد. 
۲- (السیاسه): تیراژ آن ۷۰۰۰۰ هزار نسخه و دارای دفاتر نمایندگی دائمی در امان (اردن)، ریاض و قاهره‌است و نسخه‌های آن به اغلب کشورهای عربی ارسال می‌گردد.
۳- (الانباء): این روزنامه با تیراژی در حدود ۶۵ هزار نسخه در روز به زبان عربی چاپ و منتشر می‌شود و تا حدودی منعکس کننده نظرات مقامات رسمی کویت بوده و نفوذ دولت در آن زیاد است و نسبتاً در افکار عمومی تأثیر دارد.
۴- (الوطن) : روزنامه الوطن با تیراژ ۶۵ تا ۷۵ هزار نسخه به زبان عربی منتشر می‌شود. این نشریه نسبت به دیگر روزنامه‌ها از استقلال نسبی برخوردار است و نزد افکار عمومی بویژه دانشجویان و روشنفکران مورد توجه‌است.
۵- (القبس): این روزنامه با تیراژی حدود ۷۰۰۰۰ نسخه از سوی مؤسسه مطبوعاتی القبس به زبان عربی منتشر می‌شود. علاوه براغلب کشورهای عربی در برخی کشورهای اروپایی نیز توزیع می‌گردد. از روزنامه‌های خبرساز کویت بوده و بخاطر تماس با مدیران ادارات و ارگانهای دولتی اخبار محلی را منتشر می‌کند و از نفوذ خوبی در افکار عمومی برخوردار است. رادیوکویت از سال ۱۹۵۱ فعالیت خود را آغاز نمود و قبل از اشغال این کشور از سوی رژیم عراق، با چهار فرستنده برنامه‌های خود را به زبانهای عربی، انگلیسی، فرانسه و فارسی پخش می‌کرد. در کویت فرستنده رادیویی با تلویزیون خصوصی وجود ندارد و این رسانه گروهی در کنترل کامل دولت است. تلویزیون کویت در حال حاضر با ۴ کانال فعالیت می‌کند. یک کانال به زبان عربی، کانال دوم به زبان انگلیسی و کانال سوم و چهارم مختص پخش گزارشهای ورزشی و فیلمهای سینمایی است.

اوضاع اقتصادی 
جنگ دوم خلیج فارس و اشغال کویت در سال ۱۹۹۰ ضربه مهلکی را بر اقتصاد کویت وارد ساخت و بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار از ذخایر خارجی و سرمایه گذاریهای این کشور را برباد داد. مجموع خسارات وارده به کویت در نتیجه اشغال آن از سوی عراق بیش از ۴۴/۱۰۹ میلیارد دلار برآورد شده‌است. پس از جنگ خلیج فارس نیز ساختار اقتصاد کویت تغییری نیافت. تولید ناخالص داخلی کشور پس از یک افول ناشی از اشغال تا سال ۱۹۹۳ روبه افزایش نهاد. کویت اقتصادی کوچک و محدود، ولی باز دارد که به شدت به صدور نفت خام وابسته‌است. فروش نفت خام ۹۰ درصد تولید ناخالص داخلی و ۷۵ درصد بودجه دولت را شامل می‌شود.
بحران جهانی نفت در اواخر سال ۱۹۹۸ و اوایل سال ۱۹۹۹ موجب شد تا بودجه این کشور از ۵/۵ میلیارد دلار به ۳ میلیارد دلارکاهش یابد وهمین امر مشکلات گسترده‌ای را برای اقتصاد کویت فراهم آورد. البته حجم زیاد ی از مشکلات اقتصادی کویت در ۱۰ سال گذشته مربوط به اثار تخریبی حمله عراق به تاسیسات نفتی این کشور در سال ۱۹۹۰ است. تامین بودجه بازسازی شهرها و واحدهای اقتصادی از یکسو و هزینه اعزام نیروهای نظامی آمریکا برای دفاع از کویت در مقابل تهدیدات جاه طلبانه عراق موجب شده‌است که دولت کویت در سال‌های اخیر به فکر جذب سرمایه‌های خارجی در کشور باشد. کویت با توجه به جمعیت کم و تولید ناخالص ملی نسبتاً بالا، از درآمد سرانه خوبی برخوردار است. متوسط درآمد سرانه مردم کویت که در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۲ هزار و ۵۰۰ دلار بود، در سال ۲۰۰۰ به حدود ۱۴ هزار دلار رسید. در این کشور کمتر کسی زیر خط فقر زندگی می‌کند و اغلب خانواده‌ها از زندگی نسبتاً مرفهی برخوردارند. تمایل به تجملات و تشریفات که به صورت یک خرده فرهنگ در خانواده‌های کویتی نمود یافته‌است، برگرفته از همین رفاه نسبی اجتماعی است. نرخ تورم اقتصادی در کویت کمتر از ۲ درصد برآورد می‌شود که نرخ معقولی است (این نرخ در سال ۱۹۹۷ حدود ۷/۸% درصد بود). کویت یک میلیون نفر نیروی کار دارد که اغلب آنها مهاجران کشورهای اطراف هستند.۵۰ درصداز نیروی کار کویت در بخشهای دولتی و خدمات اجتماعی،۴۰ درصد در بخش خدمات و ۱۰ درصد در بخش صنعت و کشاورزی شاغلند. کویت خریدار خوبی برای مواد غذایی، مصالح ساختمانی، سبزیجات و پوشاک کشورهای اطراف است. واحد رسمی پول کویت دینار است که خود به یکهزار فلس تقسیم می‌شود. هر دلار امریکا در حال حاضربا 0.28073دینار کویت برابری میکند(18 دسامبر 2011) شهر کویت به لحاظ هزینه‌های بالای زندگی در آن، یکی از ۲۰ شهر گران جهان است پس از سال ۱۹۹۱ مشکلات اقتصادی پیشین کویت با پیامدهای زیانبار و سنگین جنگ دوم خلیج فارس گره خورد و نیاز مبرم به تحول در ساختار اقتصادی این کشور گردید. دولت کویت برای پیمودن این راه و حل مشکلات بنیادی اقتصادی خود از مشورتهای بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول کمک گرفت.
درسال ۱۹۹۳ هیئتهای کارشناسی این دو سازمان از کویت بازدید کردند و اجرای یک برنامة اصلاحات اقتصادی را توصیه نمودند که محورهای عمده آن عبارت است از: ۱- خصوصی سازی ۲- حذف یارانه‌ها (سوبسید) و خدمات رایگان، افزایش مالیاتها کویت در کشورهای اروپایی و آمریکایی و آسیایی به صورت مستقیم و غیرمستقیم سرمایه گذاری کرده‌است. عمده ترین این سرمایه گذاریها در هفت کشور صنعتی دنیا می‌باشد. تراز پرداخت‌های تجاری کویت در سالهای ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ به ترتیب۱/۷ میلیارد دلار و ۶۴۱ میلیون دلار بود. همچنین، تراز حساب جاری این کشور در سال‌های فوق به ترتیب به ۹/۷ میلیارد و۹/۲ میلیارد دلار رسید. نفت خام، مواد پتروشیمی، فراورده‌های غذایی، فلزات ساختمانی و نمک، عمده محصولات صنعتی ومعدنی کویت را تشکیل می‌دهند. کویت همچنین توان تولید ۲۷ میلیارد کیلو وات ساعت انرژی الکتریکی دارد که تماماً توسط نیروگاه‌های حرارتی تامین می‌شود و به مصرف واحدهای داخلی می‌رسد. کویت کشاورزی چندان مطرحی ندارد و فعالیتهای شیلاتی آن محدود به صید ماهی و میگو می‌شود. حجم صادرات سالانه این کشور به ۵/۱۳ میلیارد دلارو میزان واردات آن به ۱/۸ میلیارد دلار می‌رسدآمریکا، ژاپن، کره جنوبی، هند، سنگاپور، انگلیس، آلمان وایتالیا بزرگترین شرکای تجاری کویت هستند.

بخشهای مختلف اقتصادی
نفت
کویت با وجود وسعت کم یکی از بزرگترین کشورهای تولیدکننده نفت جهان است. عایدات نفتی مهمترین مؤلفه درآمدهای دولت کویت بشمار می‌رود. ذخایر نفتی این کشور ۷۰ میلیارد بشکه تخمین زده می‌شود که بیش از سه برابر ذخایر نفتی ایالات متحده آمریکا و ۱۰ درصد از کل ذخایر نفتی جهان است. تولید نفت کویت طی سال ۱۹۹۴ در سطح ۲ میلیون بشکه در روز (شامل نفت استخراج شده از منطقه بی طرف) قرار داشت. در خرداد ماه ۱۳۷۳ با بازسازی و راه اندازی کامل سومین واحد تقطیر پالایشگاه الاحمدی توان پالایش نفت کویت به ۸۰۰ هزار بشکه در روز رسید که از این مقدار حدود ۱۲۰ هزار بشکه به مصرف داخلی و روزانه ۷۰۰ هزار بشکه آن صادر شد. میزان تولید ناخالص داخلی کویت در سال ۱۹۹۹ به خاطر کاهش قیمت جهانی نفت به مرز ۸/۲۵ میلیارد دلار رسیده بود، در سال ۲۰۰۰ با روند افزایش نرخ نفت در بازارهای بین‌المللی به بیش از ۲۹ میلیارد دلار رسید. 

دو فروند جنگنده اف-۱۶ فایتینگ فالکن و سه فروند جنگنده اف-۱۵ ایگل متعلق به نیروی هوایی آمریکا در حال پرواز بر فراز چاه‌های نفت به آتش کشیده‌شده کویت در جریان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ میلادی. خاموش‌کردن کامل حدود ۸۰۰ حلقه چاه نفت به آتش کشیده‌شده کویت، تا ۸ ماه پس از پایان جنگ به طول انجامید، اما اثرات زیست‌محیطی آن تا سال‌ها گریبان‌گیر آن کشور بود.

از سوی دیگر، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی کویت هم اکنون بین ۵/۲ تا ۳ درصد برآورد می‌شود (این نرخ درسال ۱۹۹۹حدود ۱/۱ درصد بود) طی سالهای گذشته با بهره برداری از سه حلقه چاه جدید در منطقه مرزی (الرتقه) جمع چاههای در دست بهره برداری در این منطقه را به ۱۱ حلقه رساند. چاههای منطقه (الرتقه) مورد ادعای دولت عراق است و به موجب علامت گذاری جدید مرزی در طرف کویت واقع شده‌است. اجلاس وزرای نفت کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) در ژانویه ۲۰۰۱ سقف تولید نفت کویت را درحد ۲ میلیون و ۲۱ هزار بشکه در روز تعین کرد.

گاز
همپای رشد صنعت نفت در کویت، این کشور اقداماتی را نیز برای استخراج و بهره برداری از منابع گاز طبیعی (بوتان، پروپان، نپتان) آغاز کرد. منابع گاز در اطراف بندر الاحمدی و شعیبه ذخیره و سپس توسط سوپر تانکرهای ویژه حمل گاز به کشورهای مصرف کننده از جمله ژاپن و سایر کشورهای غربی صادر می‌گردد. تولید و استخراج گاز در کویت روند رو به رشدی را نشان می‌دهد هر چند که در آن نوساناتی نیز دیده می‌شود.

کشاورزی
کویت با قرارگرفتن در عرض جغرافیایی ۳۰ درجه شمالی و در حاشیه بیابانهای خشک و سوزان شبه جزیره عربستان یک کشور با آب و هوای خشک بیابانی و فاقد هرگونه آب جاری است. فقدان آبهای سطحی مناسب برای کشت، نامساعد بودن و هوای گرم و بیابانی کویت را از لحاظ کشاورزی سرزمین بسیار فقیری ساخته‌است. زمینهای قابل کشت کویت تنها مساحتی حدود ۱/۱% از خاک این کشور یعنی کمتر از ۲۰۰ کیلومترمربع و مراتع آن نیز فصلی است. به همین دلیل بخش کشاورزی و دامداری در کویت کم اهمیت و ناچیز است. کشاورزی در واقع اساس و پایه معیشتی مردم کویت نیست و ساختار اقتصادی این کشور به آن وابستگی ندارد. هرچند کویت بخاطر نداشتن آب جاری وخاک مناسب کشاورزی یک کشور کشاورزی محسوب نمی‌شود، ولی از سال ۱۹۵۳ کشاورزی در کویت مورد توجه قرار گرفت. در دهه ۱۹۷۰ با اوج گیری درآمد نفت کویت و اختصاص مبالغ بیشتر برای یارانه بخش کشاورزی، چند شرکت کشاورزی در کویت بوجود آمدند که با استفاده از منابع آب زیرزمینی و اصلاح خاک کشتزارهای نسبتاً بزرگی را در مناطق الصلیبیه، الوفره و العبدلی ایجاد نمودند. کل مساحت کویت ۱۷۸۱۸ کیلومتر مربع است و همانطور که گفته شد کمتر از ۲۰۰ کیلومتر مربع یعنی ۱۲/۱% آنرا زمینهای مناسب برای کشاورزی تشکیل می‌دهند. 
تقریباً ۴۲ کیلومتر مربع از این زمینها بصورت نخلستان یا کشتزار در دست بهره برداری است و باقی‌مانده آن به لحاظ نبود آب، لم یزرع باقی‌مانده‌است. کشتزارها و زمینهای قابل کشت کویت پراکنده بوده و سه ناحیه الجهراء، العبدلی و الوفره مهمترین و وسیعترین واحدهای کشاورزی کویت هستند که به عنوان مراکز کشاورزی کویت شهرت یافته‌اند. در این نواحی گندم، جو، چند نوع حبوبات و برخی از انواع سبزی و صیفی جات کشت می‌شود. علیرغم محدودیتهای کشاورزی در کویت چند قلم از فراورده‌های کشاورزی و دامی می‌توانند پاسخگوی نیازمندیهای بازار کویت باشند. بطور مثال در سال ۱۹۸۷، ۴۵% از تخم مرغ و ۴۰% از گوشت مرغ و ۷% از علوفه مصرف داخلی از کشتزارها و باغچه‌های داخلی تأمین شد. در همین سال مقدار فراورده‌های دامی و کشاورزی تولید شده: ۴۴۷ میلیون تخم مرغ، ۳۰ هزار تن گوشت مرغ، ۱۶۵۴ تن گوشت گوسفند و بره و ۲۳۴ تن گوشت گاو و تولید شیر ۵۳ هزار تن بوده‌است. برپایه آمار سال ۱۹۹۳ مجموع فراورده‌های کشاورزی کویت شامل محصولات زمستانی، تابستانی و فراورده‌های گلخانه‌ای، ۱۴۸۶۳۲ تن بوده‌است. بدلیل نامساعد بودن آب و هوا کاشت و داشت گیاهان گلخانه‌ای و برداشت این نوع محصولات در کویت در مقایسه با کشتزارهای فضای آزاد رونق خوبی دارد. در سال ۱۹۹۳ برداشت فراورده‌های کشاورزی گلخانه‌ای ۳۷۶۶۲ تن بود. فراورده‌هایی مانند گوجه، خیار، فلفل، بامیه، لوبیاسبز، بادمجان، توت فرنگی، پیاز، سبزیجات، کلم، کاهو، ذرت و برخی دیگر از اقلام کشاورزی با این شیوه کشت و برداشت می‌شوند. هر چند دامداری بخش جدایی ناپذیر از زندگی قبیله‌ای بشمار می‌آید لکن متناسب با فقر پوشش گیاهی و گرایش بیشتر کویتی‌ها به ماهیگیری، نگهداری و پرورش دام و طیور رونق چندانی در کویت نداشته‌است. 
برخلاف بخش کشاورزی که پیش از دوران رونق نفتی نقش چندانی در اقتصاد کویت نداشتند، ماهیگیری و بهره برداری از منابع دریایی یکی از منابع اصلی درآمد کویتی‌ها در دوره یاد شده بود. صید ماهی و میگو بصور ت قابل توجهی در کویت رونق دارد و خوراک دریایی برای مصرف داخلی کویت و بعضاًُ صدور به خارج را عرضه می‌نماید. در سال ۱۹۹۴ مجموع ماهی و میگو که صید و به بازار داخلی کویت وارد شد بیش از ۹۹۳۲ تن بود. در کویت چند شرکت در بخش ماهیگیری فعالیت دارند که به صید، انجماد، بسته بندی و فروش (دربازار داخلی یا صادرات) ماهی و میگو می‌پردازند. 
سازمان امور کشاورزی و منابع دریایی کویت براساس دو طرح کوتاه مدت پنج ساله و بلند مدت ۲۰ ساله که تا سال ۲۰۰۸ به درازا می‌کشد تلاش دارد بخش کشاورزی را گسترش دهد. در حال حاضر نیز به منظور گسترش کشاورزی سیاستهای تشویقی و تسهیلاتی را اعمال می‌نماید. کمکهای دولتی به بخش کشاورزی شامل موارد متعددی است که از تأمین نیروهای فنی و متخصص تا ارائه بذرهای اصلاح شده، کودهای شیمیایی، پلاستیک سفید (برای گلخانه) با قیمتهای پایین را شامل می‌شود. میانگین کمکهای دولت کویت به بخش کشاورزی نزدیک به ۸۰۰ دینار برای هر کشتزار در سال برآورد شده‌است. تسهیلات اعتباری ویژه دولت برای بخش کشاورزی اعطای وامهای کشاورزی تا ۲۰ هزار دینار (۶۶ هزار دلار) در اقساط ۱۵ ساله بدون بهره، وامهای بیش از ۲۰ هزار دینار با اقساط ۱۰ ساله و با بهره ۲ درصد را شامل می‌شود. 
علاوه بر سازمان امور کشاورزی و منابع دریایی کویت که ارگان دولتی و مسئول این بخش در کویت است سازمانها و اتحادیه‌های دیگری نیز در بخش کشاورزی فعالیت دارند از جمله جمعیت مهندسین کشاورزی کویت، اتحادیه کشاورزان کویت، اتحادیه ماهیگیران و صاحبان کشتی‌های کوچک، اتحادیه جمعیتهای تعاونی تولیدکننده فراورده‌های کشاورزی، جمعیت کشاورزی الوفره، جمعیت کشاورزی العبدلی و چند اتحادیه و سازمان غیردولتی دیگر. مجموع نیروی کار شاغل در بخش کشاورزی و ماهیگیری کویت براساس آمار وزارت برنامه ریزی تا پایان سال ۱۹۹۴، ۹۸۵/۱۵ نفر بود که ۶/۱% از مجموع نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. 
بخش کشاورزی شامل (پرورش دام و طیور) و ماهیگیری سهم بسیار ناچیز در تولید ناخالص داخلی کویت دارند. مجموع رقم تولید ناخالص داخلی این بخش در سال ۱۹۹۳، ۳/۲۲ میلیون دینار (معادل ۲۵۹/۷۴ میلیون دلار) بود که ۳۴% درصد تولید ناخالص داخلی کویت را تشکیل می‌داد.

انرژی
برق
در سال ۱۹۵۳ برای نخستین بار در کویت با بهره برداری از یک مولد بخار، نیروی برق بدست آمد. این مولد در منطقه الشویخ با توان تولید ۷۵۰ کیلووات ساعت برق آغاز بکار کرد. در حال حاضر توان تولید اسمی برق کویت ۶۸۹۸ مگاوات است. این میزان تولید برق تقریباً ۱۵% بیشتر از مصرف آن است که در سال ۱۹۹۳، ۱۷۱۶۳ میلیون کیلووات ساعت بود. بطور کلی کویت دارای شش نیروگاه برق بزرگ است. کویت گذشته از ذخایر سرشار نفت، دارای منابع طبیعی مهم و شناخته شده دیگری نیست. در کنار فقر منابع طبیعی، محدودیت منابع انسانی عامل دیگری است که در بررسی ساختار اقتصادی کویت باید مورد توجه قرار گیرد. در ذیل با اشاره کوتاه به صنایع در کویت مطالبی پیرامون تعداد، ترکیب و مهمترین واحدهای صنعتی کویت خواهد آمد. براساس آمار وزارت بازرگانی و صنعت کویت مجموع واحدهای صنعتی این کشور به ۷۸۷ واحد می‌رسد. بیشتر واحدهای صنعتی یادشده کارگاههای صنایع سبک تبدیلی هستند که در زمینه معادن (شن و ماسه و سنگ) مواد غذایی، نوشیدنی‌های غیرالکلی، منسوجات، پوشاک، چرم، صنایع چوبی، اثاثیه، کاغذ چاپ و انتشار، صنایع شیمیایی، فراورده‌های نفتی، ذغال، نایلون و پلاستیک، تولیدات مواد خام غیرفلزی، اقلام ساختمانی، ماشین آلات و تجهیزات و ابزار فعالیت دارند. این رقم پالایشگاهها و صنایع نفتی را نیز شامل می‌شود.

ماهيگيري 
ماهيگيري قبل از رونق نفت در اين كشور، از اهميت زيادي برخوردار بود و يكي از منابع اصلي بشمار مي‌رفت، ولي هنوز هم صيد ماهي و ميگو به صورت قابل توجهي در آنجا رونق دارد. خوراك دريايي معولاً براي مصرف داخلي است ولي بهضاً به خارج هم صادر مي گردد. در سال 1994م. محموع ماهي و ميگويي كه صيد و به بازار داخلي وارد شد بيش از 9933 تن بود.

مهمترین واحدهای صنعتی کویت عبارتند از
پالایشگاه‌ها: پالایشگاهها و صنایغ نفتی مهمترین واحدهای صنعتی کویت هستند. کویت دارای سه پالایشگاه عمده‌است که عبارتند از: پالایشگاه الاحمدی، پالایشگاه میناء عبدالله و پالایشگاه شعیبیه، توان پالایش نفت در سه پالایشگاه مذکور تا یک میلیون بشکه در روز برنامه ریزی شده‌است. 
صنایع پتروشیمی: صنایع پتروشیمی کویت چندان گسترده نیست. این صنایع از سال ۱۹۷۱ آغاز بکار کرد. صنایع شیمیایی: چندین واحد صنعتی که عمدتاً به پالایشگاههای کویت وابسته هستند به تولید مواد شیمیایی از قبیل گازهای صنعتی (ارگون، فرئون، هالون) اکسیژن می‌پردازند. تأسیسات و واحدهای صنعتی کویت در ۲۹ ناحیه مختلف کشور عمدتاًُ در اطراف شهر کویت، ناحیه مرکزی و جنوبی در کنار بنادر مستقر شده‌اند. ناحیه صنعتی الشعیبه اولین و مهمترین ناحیه صنعتی کویت به لحاظ بزرگی و اهمیت صنایع مستقر در آن است. پس از ناحیه الاحمدی و العبدالله به لحاظ اهمیت و بزرگی واحدهای صنعتی مستقر در آنها که عمدتاً" پالایشگاههای نفت کویت و صنایع وابسته به آن هستند قرار می‌گیرند. از نظر پراکندگی تعداد واحدهای صنعتی، نواحی الشویخ، صبحان، الری، امغره و کبار المقاولین بیشترین تعداد کارگاههای صنعتی را دارا هستند و پس از آنها مناطق الاحمدی، المطلاع، الشعیبه و الصلیبه به ترتیب بیشترین واحدهای صنعتی را دارا هستند.

واحد پول و اجزاء برابری آن
پول رایج کویت دینار است که از آوریل ۱۹۶۱ بجای روپیه هندی واحد پول کویت شد. هریک دینار مساوی با ۱۰۰۰ فلس و مسکوکات فلزی آن ۱۰۰ فلس، ۵۰ فلس، ۲۰ فلس، ۱۰ فلس و ۵ فلس و اسکناسهای آن ۲۵۰ فلس (ربع دینار)، ۵۰۰ فلس (نیم دینار)، یک، ۵، ۱۰ و ۲۰ دیناری هستند. دینار کویت مانند واحد پول دیگر کشورهای صادرکننده نفت وابستگی مستقیم مؤثری با دلار دارد. دینار کویت آزادانه قابل تبدیل است و نرخ برابری آن روزانه اعلام می‌شود. طی سال ۲۰۰۰ نرخ دینار در برابر دلار ۳،۶ فلس بود.

تولید ناخالص داخلی
تولید ناخالص داخلی کویت پس از جنگ دوم خلیج فارس و از سرگیری فعالیتهای اقتصادی در سال ۱۹۹۲ رشد داشت. در سال ۱۹۹۳ تولید ناخالص داخلی کویت به ۳۴/۷ میلیارد دینار رسید که در مقایسه با سال ۱۹۹۲، ۳۳% رشد داشت. این مبلغ در سال ۱۹۹۹ بالغ بر ۸/۴۴ میلیارد دلار بوده‌است.

منابع نیروی انسانی
کشور کویت تلاش می‌نماید که در تمام شئون مملکتی از بهترین شیوه‌های مدرن اجتماعی استفاده نماید. به همین دلیل سیستم کارگری را برمبنای قانون کار و ضوابط مربوطه استوار نموده‌است. منابع کارگری کویت را اکثراً خارجیان تشکیل می‌دهند. مشکل کمبود نیروی انسانی بویژه در بخش ساختمانی مقامات کویتی ر ا بر آن داشته که در این مورد یک راه حل موقتی پیدا و شرکتهای ساختمانی و پیمانکاران را مسئول تأمین نیروی انسانی و برای اجرای برنامه مربوطه نمایند. بنابر آخرین آمار خارجیان مقیم این کشور به تفکیک تابعیت که از سوی اداره آمار انتشار یافته، کشور مصر با ۲۸۰۸۱۵ نفر یعنی ۲۳% خارجیان را تشکیل می‌دهند و در رده‌های بعدی هند با ۲۱۹،۷۷۰ نفر (۱۸%)، بنگلادش ۱۲۲،۰۰۰(۱۰%)، سریلانکا ۱۲۱،۵۰۰ نفر (۱۰%)، پاکستان ۹۷،۶۷۵(۸%)، سوریه (اکثریت کردها) ۸۵،۴۶۵ (۷%)، جمهوری اسلامی ایران با ۷۳،۶۷۵ نفر (۶%) از جمعیت خارجیان مقیم این کشور را تشکیل می‌دهند و در رده‌های بعدی اتباع فیلیپین، لبنان، اردن و عراق و برخی دیگر کشورها را می‌توان نام برد. 
۹۸ درصد کارگران بخش خصوصی را خارجیان تشکیل می‌دهند قوانین کار تنظیم شده بیشتر جنبه دفاع از کارفرما را دارد تا کارگر. البته قانون جدید کار، بیش از چند سال است که به مجلس ارائه شده ولی تاکنون به تصویب نرسیده‌است.

حمل و نقل و ارتباطات
به لحاظ موقعیت جغرافیایی، حمل و نقل دریایی در کویت اهمیت شایان و درجه اول دارد. در واقع شالوده و هویت این کشور با وجود یک بندرگاه مناسب بازرگانی در خلیج کویت در هم آمیخته و اساس پیدایش این امیرنشین کوچک حاشیه خلیج فارس بشمار می‌رود. کویت ناوگان کشتیرانی بازرگانی اختصاصی در اختیار ندارد بلکه یکی از شرکای (شرکت کشتیرانی متحده عرب) است که بیشتر حمل و نقل بازرگانی کویت را انجام می‌دهد. این شرکت کشتیرانی در سال ۱۹۷۶ تأسیس شده و دیگر شرکای آن کشورهای عرب حوزه خلیج فارس هستند کشتیهای این شرکت بین کشورهای اروپایی، بنادر دریای مدیترانه، ژاپن، سواحل شرقی آمریکا، آمریکای جنوبی و بنادر عربی خلیج فارس و دریای سرخ رفت‌وآمد می‌کنند. کویت برای حمل و نقل مسافر و کالا علاوه بر ناوگان دریایی از خطوط هوایی خود نیز استفاده می‌کند. ناوگان هوایی کویت در خطوط هواپیمایی کویت که یک شرکت دولتی است و توسط سازمان هواپیمایی کشوری کویت اداره می‌شود متمرکز است.
 کویت دارای ۶ فرودگاه قابل پرواز است که در میان آنها از یک فرودگاه برای پروازهای بین‌المللی بهره برداری می‌شود. در بخش حمل و نقل زمینی با توجه به مساحت کم کویت، تمرکز جمعیت در کناره ساحل و عمدتاً" در بخش مرکزی و خلیج کویت فاقد شبکه راه آهن است و حمل و نقل زمینی جاده‌ای از لحاظ جابجایی مسافر پس از هواپیمایی و از لحاظ جابجایی کالا پس از کشتیرانی قرار می‌گیرد. کویت در بین کشورهای عربی، دارای بالاترین رقم سرانه خودروهای شخصی است و از این حیث در جهان پس از ۶ کشور صنعتی پیشرفته در رتبه هفتم قرار می‌گیرد.

خطوط مخابراتی
کویت از لحاظ وضعیت ارتباطات تلفنی وضعیت مناسبی دارد. خدمات تلفنی کویت از طریق ۳۵ ایستگاه در سراسر خاک کویت انجام می‌شود. رقم سرانه خطوط تلفن در کویت۴ در هزار است. کویت مثل سایر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس از تجهیزات مخابراتی گسترده‌ای برخوردار است. در این کشور بیش از۵ هزارشماره تلفن ثابت و۲ هزار شماره تلفن همراه فعال است. مردم کویت امواج ۲۷ ایستگاه رادیویی و یک ایستگاه رادیویی با طول موج کوتاه را دریافت می‌کنند، ضمن آنکه برنامه‌های تلویزیونی این کشور ازطریق ۱۳ شبکه در سراسر کشور پخش می‌شود. از لحاظ امکانات ترانزیتی و راه‌های مواصلاتی، کویت فاقد خطوط ریلی است، ولی نزدیک به ۴ هزار و ۴۵۰ کیلومتر جاده، ۸۷۷ کیلومتر لوله انتقال نفت خام،۴ کیلومتر لوله انتقال فراورده‌های نفتی، ۱۶۵ کیلومتر لوله انتقال گاز طبیعی،۶ بندر تجاری وصیادی و ۷ فرودگاه بزرگ وکوچک در این کشور وجود دارد. چهار فرودگاه کشور کویت نیز شرایط پذیرش هواپیماهای پهن پیکر را دارا است.

بازرگانی خارجی 
تقریباً بجز نفت و دیگر فراورده‌های نفتی، نیازمندیهای کویت از خارج وارد می‌شود و شهروندان آن با داشتن درآمد سرانه سالانه نزدیک به ۱۴ هزار دلار، قدرت خرید، سطح معیشتی بالا و روحیه مصرفگرا، بازاری پرکشش برای کالاهای وارداتی را فراهم کرده‌اند. بدین ترتیب میانگین سرانه واردات کالا در کویت بیشترین رقم در بین کشورهای جهان است که در سال ۱۹۸۷، ۸۱۸ دینار کویت بود. کویت از یک سیاست بازرگانی آزاد که خود جزئی از سیستم اقتصادی آزاد بشمار می‌آید پیروی می‌کند و برای واردات بسیاری از کالاها ممنوعیتی ندارد. مقررات گمرکی کویت نیز سهل گیرانه‌است. تعرفه‌های گمرکی در سه دسته ۴%، ۸% و بیشتر از ۸% اعمال می‌شود.

صادرات
طبیعتاً نفت و فراورده‌های نفتی مهمترین اقلام صادراتی کویت و بیش از ۹6% آنرا تشکیل می‌دهند. در سال ۱۹۹۴ مجموع ارزش صادرات کویت، ۳۴/۳ میلیارد دینار (بیش از ۱۱ میلیارد دلار) بود که از این رقم ۱۱/۳ میلیارد دینار (۳/۱۰ میلیارد دلار) را صادرات نفتی تشکیل می‌دادند.

واردات
جمع ارزش واردات کویت طی سال ۹۳ (بدون احتساب خریدهای تسلیحاتی) ۸۴/۱۲۳/۲ میلیون دینار (بیش از ۷ میلیارد دلار) بود که به واردات ۴۴ قلم کالا اختصاص یافت. مهمترین اقلام وارداتی کویت حسب ارزش در سال ۱۹۹۳ را انواع خودرو و لوازم یدکی، هواپیماهای مسافربری، زیورآلات، جواهرات و فلزات قیمتی، دام زنده، منسوجات، لوله برای خطوط لوله نفت، پوشاک، تجهیزات صنایع نفتی و گاز، دارو، لوازم منزل، دکوراسیون منزل، سیگار، لوازم الکتریکی منزل و ساختمانی، لاستیک، موادغذایی، تجهیزات ارتباطات و حمل و نقل تشکیل می‌دادند. 
براساس آمار سال ۱۹۹۲ فرانسه، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، هند، هنگ کنگ، چین، پاکستان، مصر، ایتالیا، فیلپین، بحرین، آمریکا مهمترین کشورهای واردکننده کالاهای غیرنفتی از کویت هستند. برپایه همین آمار آمریکا، ژاپن، آلمان، انگلستان، فرانسه، ایتالیا، هند و عربستان سعودی کشورهای عمده صادرکننده کالا به کویت هستند که رقم صادرات هریک از آنها بیش از ۳۵۰ میلیون دلار بوده‌است. 
جمهوری اسلامی ایران در سالهای ۱۹۹۴ با ۰۹۳/۲۶ میلیون دینار هیجدهمین، در سال ۱۹۹۵ با ۶۳۶/۲۴ میلیون دینار بیست و یکمین، در سال۱۹۹۶ با ۸۱۳/۱۹ میلون دینار بیست و ششمین و در سال ۱۹۹۷ با ۳۷۴/۱۸ میلون دینار بیست و هفتمین کشور صادرکننده کالا به کویت بود.

اوضاع سیاسی
کویت در ۱۴ مه ۱۹۶۲ به عنوان صد و یازدهمین کشور به عضویت سازمان ملل در آمد. در دسامبر ۱۹۶۱ اولین انتخابات در کویت منجر به تشکیل مجلس مؤسسان شد که ۲۰ عضو دیگر آن از اعضای کابینه بودند که وظیفة بررسی و تصویب قانون اساسی را داشتند بر آن اساس مجلس ملی کویت با ۵۰ عضو در ژوئیة ۱۹۶۳ تشکیل و شیخ صباح سالم الصباح به نخست وزیری کویت منصوب گردید. دولت عراق در اکتبر ۱۹۶۳ کویت را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت. پس از شیخ عبدالله السالم الصباح که مورد علاقه و احترام ملت کویت بود و تا سال ۱۹۶۵ زمام امور این کشور را بدست داشت، برادرش شیخ صباح السالم الصباح به حکومت رسید. شیخ صباح السالم الصباح در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۷ فوت کرد و شیخ جابر الاحمد الجابر الصباح حاکم کنونی کویت زمام امور را بدست گرفت. بموجب قانون اساسی کویت، امارات در خاندان آل صباح موروثی می‌باشد و حکومت کویت مرکب از قوای سه گانه مقننه، قضاییه و مجریه‌است که از یکدیگر تفکیک شده و یک شورای مشورتی امیر کویت را در امور مملکتی یاری می‌کند. فعالیتهای حکومت نیز طبق قانون اساسی توسط مجلس امت کویت کنترل می‌شود. کویت از لحاظ تقسیم بندی اداری دارای ۵ استان است که هریک از آنها توسط استانداری که از سوی امیر منصوب می‌شود، اداره می‌گردد. این پنج استان عبارتند از: استان مرکزی (العاصمه)، استان الحوالی، استان الاحمدی، استان الجهراء و استان الفرونیه.
ساختار سیاسی می‌توان گفت که ساختار سیاسی کویت از بین کشورهای منطقه در یک چارچوب عربی و خلیجی به الگوی سیاسی دمکراسی غربی نزدیک تر است. در میان کشورهای عرب حوزه خلیج فارس مردم کویت از آگاهی و رشد سیاسی و سطح علمی خوبی نسبت به سایر کشورها برخوردارند. در این کشور احزاب سیاسی رسمی و یا غیررسمی وجود ندارد. جمعیت‌های سیاسی و مذهبی تحت پوشش مسائل مذهبی و اجتماعی می‌توانند فعالیتهای سیاسی داشته باشند. کویت به لحاظ موقعیت جغرافیایی خاص و داشتن منابع سرشار نفت، برقراری روابط با تمام کشورها رادر حفظ ثبات خلیج فارس مثبت می‌داند. قانون اساسی کویت پایه روابط خارجی را با تأکید بر احترام متقابل و عدم مداخله در امور دیگران ذکر نموده‌است.

سیاست خارجی
موقعیت جغرافیایی و اقتصادی کویت از دلایل عمده تأثیرپذیری شدید کویت از حوادث خارجی به شمار می‌آید. قرار گرفتن این کشور در بخش شمال غربی خلیج فارس و در همسایگی کشورهای عربستان و عراق و نیز نزدیکی آن به جمهوری اسلامی ایران، جایگاه ویژه‌ای به لحاظ ژئوپلتیکی برای کویت ایجاد کرده‌است. در قرن بیستم که مسئله نفت بیش از پیش اهمیت و نقش سیاسی خود را نشان داد، کشورهای دارای نفت شدید تر از هر زمان دیگری در معرض تأثیر پذیری از وقایع سیاسی جهان قرار گرفتند، بطوری که هیچیک از کشورهای دارنده نفت عملاً نتوانستند در رخدادهای جهان بیطرف و خنثی بمانند، چرا که آنها چیزی را در اختیار داشتند که می‌توانست کشوری را به قدرت برتر مبدل کند و یا چرخهای ترقی قدرت دیگری را از حرکت باز دارد. ضعف و محدودیت در بنیه نظامی کویت را نیز می‌توان در عدم کارآیی مطلوب سیاسی خارجی این کشور مؤثر دانست. تأثیر پذیری سیاست خارجی کویت از قدرت نظامی عراق از همان سال اول اعلام استقلال کویت سابقه دارد.
الف) روابط کویت با عراق عراق مدعی است به موجب سوابق تاریخی کویت جزو خاک این کشور محسوب و در واقع دنباله بخش جنوبی بصره می‌باشد. این ادعا همواره موجب برخوردهای سیاسی و نظامی دو کشور شده‌است. حکومت بعثی عراق در اوت ۱۹۹۰ مقاصد خود را آشکار کرد وطی چند ساعت تمام خاک کویت را به اشغال خود درآورد که این عمل به دومین جنگ خلیج فارس که به جنگ نفت موسوم شد انجامید و پس از آزاد سازی کویت جنگ سرد دو کشور آغاز شد.
ب) روابط کویت با آمریکا بطور سنتی روابط کویت با بلوک غرب بویژه آمریکا گسترده بوده‌است. در سال ۱۹۶۱ بلافاصله پس از اعلام استقلال کویت، روابط دیپلماتیک بین دو کشور برقرار شده و دامنه این روابط از سال ۱۹۷۱ تا سطح مسائل نظامی بسط و گسترش یافت. از آن تاریخ تا کنون کویت مبالغ هنگفتی صرف خریدهای نظامی از ایالات متحده نموده‌است. یکی از مسائل مورد توجه در مناسبات کویت و آمریکا، وابستگی شدید کویت به مواد غذایی وارداتی از آمریکاست که طی دهه گذشته بطور مداوم رشد فزاینده‌ای داشته‌است. این وابستگی در سطح بسیار بالای برای کویت مطرح است و چنانچه صدور مواد غذایی از آمریکا به این کشور محدود و یا متوقف گردد، کویت سخت در مضیقه قرار خواهد گرفت. بدنبال سفر دوره‌ای شیخ صباح به اروپا در سال ۱۹۹۴، واشنگتن برای اینکه از متحدان اروپایی خود عقب نماند، خانم مادلین البرایت سفیر خود در سازمان ملل را به منطقه خلیج فارس اعزام نمود تا در خلال آن مانع تقویت فکر رفع تحریم علیه عراق شود. نامبرده ابتدا از سلطان نشین عمان دیدار نمود و سپس با سفر به کویت، پیام پشتیبانی همه جانبه واشنگتن از اهداف سیاسی کویت در مناقشه با عراق را به اطلاع امیر و مسئولان کویت رسانید. 

حاکمان کویت
روز ملی: ۲۵ فوریه (۱۹۵۰)
قوه مجریه: - رئیس دولت: شیخ جابر الاحمد الجابر الصباح - ولیعهد: شیخ سعد العبدالله السالم الصباح
قوه مقننه: - پارلمان ملت (مجلس الامه)، ۵۰ کرسی که با انتخابات مردمی انتخاب می‌شود.
قوه قضاییه: - دیوان عالی استیناف رادمان

تقسیمات کشوری
کشور کویت به شش استان به نامهای زیر بخش شده‌است:

استان احمدی
استان احمدی (به عربی: محافظة الأحمدي)‏ یکی از استان‌های کشور کویت است. نام این استان از نام امیر پیشین کویت -شیخ احمد جابر- گرفته شده‌است. استان احمدی پس از استان جهرا دومین استان بزرگ کشور است و در بخش جنوبی کویت واقع شده‌است.

بزرگ‌ترین چاه نفت کویت به نام حوزهٔ نفتی بورگان در استان احمدی قرار دارد. پالایشگاه‌های اصلی کویت هم در این استان واقع شده‌است.

استان فروانیه
فَروانیه نام یکی از استان‌های شش‌گانه کشور کویت است که نام مرکز آن هم فروانیه است. استان فروانیه در سال ۱۹۸۸ میلادی تشکیل شد. 
فرودگاه بین‌المللی کویت از نقاط مهم این استان است.

استان جهرا
جَهراء بزرگ‌ترین استان کشور کویت است، این استان در شمال کویت و در نزدیکی مرز عراق قرار دارد. نام این استان در نقشه‌های فارسی جهره هم نوشته می‌شود.

استان جهرا در سال 1962

کاخ سرخ در این استان قرار دارد.

استان عاصمه
استان عاصمه یکی از استان‌های کشور کویت است. واژةٔ عربی عاصمه به معنای پایتخت است.این استان دربرگیرندهٔ شهر کویت و پیرامون آن است .

استان عاصمه

مساحت این استان ۲۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۲۶۱٫۰۰۰ نفر بود.


جاذبه هاي گردشگري كشور كويت
برج‌های کویت
برج‌های کویت (به عربی: أبراج الكويت)‏ (به انگلیسی: Kuwait Towers)‏٬ به سه برج بلند و باریک در شهر کویت گفته می‌شود که در کنار خلیج فارس قرار گرفته‌اند. این برج‌ها در تاریخ ۲۶ فوریه ۱۹۷۷ به طور رسمی افتتاح شدند.

برج هاي كويت

ارتفاع برج اصلی ۱۸۷ متر حامل دو بخش کروی شکل است که در نیمهٔ پایین آن یک مخزن آب از ۴۵۰۰ متر مکعب و در نیمهٔ بالای آن یک رستوران با ظرفیت ۹۰ نفر٬ یک کافی‌شاپ٬ یک سالن و سالن پذیرایی است. برج اصلی از ۱ مارس ۱۹۷۹ به عموم مردم باز است.
ارتفاع دومین برج ۱۴۷ متر است که یک برج آب است. در برج سوم تجهیزات کنترل برق و روشن کردن دو برج بزرگتر وجود دارد. برج‌های کویت توسط یک معمار دانمارکی طراحی شده است.

جزيره هاي كشور كويت
جزیره‌های جزء استان جهراء:
بوبیان 
بوبیان بزرگ ترین جزیره کشور کویت است. این جزیره در شمال خاوری کویت و شمال باختری خلیج فارس قرار گرفته و با پلی به خاک اصلی کویت پیوند دارد. امروزه چندین پروژه برای ساخت بندر و فرودگاه و شهرک مسکونی در این جزیره جریان دارد.

وربه
وَربه یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است. جزیرهٔ وربه در منتهی‌الیه شمالی خلیج فارس در فاصله کمی از ام القصر در عراق قرار گرفته‌است. جزیرهٔ بزرگ بوبیان در جنوب وربه، خور عبدالله در خاور آن و خور بوبیان در دو سوی آن قرار گرفته‌است. در خاور آن هم خاک اصلی کویت قرار دارد.

جزیره‌های جزء استان عاصمه (پایتخت):
فیلکه
فَیلَکه (املاء دیگر: فیلکا، به انگلیسی: Failaka) یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است. این جزیره در ۲۰ کیلومتری کرانه‌های کویت قرار دارد. جزیره کوچک عوهه در خاور فیلکه قرار گرفته است.
به باور تاریخ‌نویسان غربی، جزیرهٔ فیلکه در زمان حمله اسکندر مقدونی به تصرف یونانیان درآمده و ایشان آن را ایکاروس نامیده‌بودند.

کبر (گیاه)
کَبَر، لگجی، لیجین، خاروک یا علف مار (نام علمی: Capparis spinosa) یکی از گیاهان است. کبر از راسته میخک‌سانان (Caryophyllales)، تیره کبریان (Capparaceae)، سرده کبرها (Capparis) است.

عوهه
عوهه یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است. جزیره عوهه جزیره کوچکی است در فاصله کمی از خاور جزیرهٔ فَیلَکه.

ام‌المرادم
امّ‌المَرادِم یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است.

جزیره قاروه در شمال ام‌المرادم قرار گرفته و میدان‌های نفتی زور، خَفجی و حوت در پیرامون آن واقع شده‌اند. نام ام المردام به معنی «مادر صخره‌ها» است.

مسکان
مَسکان یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است. جزیره کوچک مسکان در شمال جزیرهٔ بزرگ‌تر فَیلَکه قرار گرفته‌است.

قاروه
قاروه کوچک‌ترین جزیره در ناحیه جنوبی کشور کویت است.فاصله آن از کرانه زور ۳۷٫۵ کیلومتر از جزیره کبر ۳۳ کیلومتر و ۷۸۹ متر و از جزیره ام‌المرادم ۱۶ کیلومتر و ۹۰ متر است. قاروه همچنین از دماغه مشعاب در عربستان سعودی ۴۰ مایل دریایی فاصله دارد.
درازای این جزیره ۲۷۵ متر و پهنای آن از ۱۷۵ بیش تر نیست. نام قاروه از واژه قار به معنی قیر گرفته شده است زیرا ته‌نشین‌های نفتی در گوشه و کنار کرانه‌ها و تخته‌سنگ‌های این جزیره دیده می‌شود.

ام‌النمل
اُمّ‌النَمِل یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است.این جزیره کوچک در خلیج کویت و در فاصله نزدیک از شهر کویت قرار گرفته. فاصلهٔ نزدیک‌ ترین نقطه این جزیره به کرانهٔ اصلی کویت ۶۰۰ متر است.نام ام‌النمل در عربی به معنای «مادر مورچگان» است. در این جزیره بازمانده‌هایی از دوران اسلامی و دوره برنز دیده می‌شود.کوی

عمان

سلطان نشین عمان (به عربی: سلطنة عمان)‏ کشوری پادشاهی است در شرق شبه جزیره عربستان، پایتخت آن مسقط است از شرق به دریای عرب و از شمال به دریای عمان محدود است از جنوب با یمن همسایه است و از غرب با عربستان سعودی و امارت متحده عربی.

روستای برکة الموز ــ در پایه کوه حجر ــ عمان

قطعه کوچکی از عمان در قسمت جنوبی تنگه هرمز قرار دارد این قطعه از سرزمین اصلی جدا افتاده است. كشور عمان داراى شهرستانى برون‌بومى است بنام شهرستان مدحاء که در خاک امارات متحده عربی واقع شده‌است.

نام
سرزمین فعلی عمان در طول تاریخ به نام‌های مختلفی نامیده شده‌است.اما بارزترین نام‌ها مگان و تغییر یافته آن مجان بوده‌است، مگان در زمانهای قدیم تر نام ایالتی در جنوب ایران بوده است که بعدها به آن مکران نیز گفته اند همین نام را به منطقه عمان فعلی نیز این نام ارتباط زیادی با صنعت کشتی سازی ومعادن مس «نحاس» در زبان سومریان داشته‌است. همچنین مدتی نام عمان «مزون» بوده‌است بخاطر وجود تعداد زیادی از چشمه‌های آب شیرین در این مناطق. همچنین نام «عمان» نام مکانی بسیار قدیمی بوده‌است در یمن واز آنجا قبائل عربی مهاجرت نموده‌اند به عمان بعد از ویران شدن سد مأرب. اما بعضی از مؤرخین نوشته‌اند که علت نام گذاری عمان به «عمان» بر می‌گردد به (عمان بن سبأ بن یغثان بن ابراهیم).

پرچم عمان
پرچم عمان به عنوان پرچم ملی و نشان غیر نظامی و نشان استان شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب 1:2 می‌باشد.

پرچم كشور عمان

تاریخ عمان
تاریخ عمان به دوران بسیار دور بر می‌گردد. به گفته باستانشناسان تاریخ عمان به هزاره دوازهم قبل از میلاد بر می‌گردد. در آن دوران عمان تازه از عصر یخبندان خارج شده بود. درآن دوران عمان سرزمینی سرسبز وحاصلخیز وپربار بوده است. در نتیجه حفریات و کنجکاوی در مناطق مختلف باستانی وقبرستانهای ولایت بریمی در منطقه ظاهره و ولایت ابراء در منطقه شرقی و محوت در منطقه وسطی و نزوی در منطقه داخلیه ودیگر مناطق سلطنت عمان و بویژه مناطق ساحلی. از این حفریات پیدا می‌شود که عمان درآن دوران روابط تجارتی گسترده‌ای در مابین فارس و هند وبلاد (مابین النهرین) یا میانرودان داشته‌است واین روابط تجارتی متین بوده‌است.

عمان درهزاره سوم قبل از میلاد
در هزاره سوم قبل از میلاد عمان به نام «مجان» مشهور بوده‌است حسب دلاله گویش سومریان که به سازش کشتی ومعادن مس می‌گفتند. نوعی کشتی در عمان وجود دارد که بنام «مجان» معروف است. همچنین مس یکی از کالاهای تجارتی اصلی عمان بوده که با کشتی‌های «مجان» بارکشی می‌شده‌است. در پی کنجاوی وحفریات در طول وعرض کشور عمان آثار معادن مس پیدا شده‌است، در حال حاضر هم مس یکی از اقتصاد اصلی کشور عمان به شما می‌آید، بعد از اینکه این معدنها بازسازی شده‌است از جانب دولت، ویکی از معدنها مهم کشور معدن مس صحار است. تاریخ عمان نشان می‌دهد که عرب از زمانهای قدیم در عمان ساکن شده‌اند، «عاد و قبیله‌اش» در تپه‌های شنی (کثبان رملی) وتلماسههایی که بین عمان و حضرموت قرار دارد زندگی می‌کرده‌اند.

عمان در دوران
در قرن ششم قبل از میلاد سپاهیان فارس (۵۵۰ _ ۵۳۰ ق م)، عمان را فتح نمودند. گفته شده که سازه قنات که به عربی به آن «الأفلاج» می‌گویند در آن دوران احداث شده‌است. اینگونه آبیاری در عمان شهرت فراوانی دارد ودر حال حاضر صدها رشته قنات در کشور عمان وجود دارد وبنام «اَلفَلجَ» معروف است وجمع آن «الأفلاج» گویند. همچنین رشته دیگری از قنات نیز در عمان وجود دارد که بنام «داوودی» مشهور است. گفتاره‌است که «قنات داوودی» از ابتکار نبی الله داوود است.

عمان در دوران ساسانیان
تاریخ عمان نشان می‌دهد که در دوران ساسانیان از سالهای (۲۲۶_ ۶۱۰ م) عمان و یمن تحت حاکمیت امپراتوری ساسانی بوده‌است.

عمان و بنی ازد
در اواخر قرن سوم و اوائل قرن دوم قبل از میلاد سد مأرب در مملکت سبا ویران می‌شود، با ویران شدن سد یک شورش اجتماعی واقتصادی برپا می‌شود وتمام مردم سبأ به مناطق اطراف پراکنده می‌شوند، وپس از ویرانی وانحطاط سد مأرب، قبیله بزرگ بنی ازد به عمان مهاجرت می‌کنند. در این کوچ بزرگ قبیله بنی ازد به سرپرستی بزرگ قوم مالک بن فهم الأزدی وارد عمان می‌شوند. بعد از مدتی وپس از استقرار در عمان بنی ازد دست به یک نبرد مسلحانه با دیگر اقوام بینگانه‌ای که در عمان وجود داشتند می‌زند ودر مدت کوتاهی بنی ازد می‌تواند تمام بیگانگان از عمان خارج نماید واستقرار وامنیت در عمان برقرار نماید واولین مملکت عربی در عمان بنیادگذاری کند. مهمترین جنگ بنی ازد با ایرانیان مقیم عمان بود که به جنگ ((سلوت)) مشهور است. ((سلوت)) نام صحرایی است که در آن سپاهیان ((ازد)) به فرماندهی ((مالک بن فهم)) با ارتش ایرانی موجود در عمان در زمان امپراطوری ((دارا بن داراب)) یا همان ((داریوش سوم))میجنگد و پس از چندین نبرد، ایرانیان را وادار به خروج از عمان می‌کند. تاریخ نویسان عرب چنین می‌نویسند که بنی ازد پادشاهان کوه وصحراء بودند. این دودمان از پادشاهان بنام «آلجلندی» معروف بودند. سلسله پادشاهان آلجلندی در طول تاریخ عمان مشهور بوده‌اند.

عمان در دوران اسلام
در دوران حکمرانی «آلجلندی» اسلام وارد عمان شده‌است. درآن دوران محمد، عمرو بن العاص و ابازید الأنصاری برای دعوت مردم به اسلام به عمان می‌فرستد. درآن دوران پادشاه عمان جیفر الجلندی وبرادرش عبد الجلندی برعمان حکمران بودند. پادشاه عمان اسلام را پذیرفتند ومردم عمان یک پارچه به دین اسلام گرویدند، وازآن به بعد عمان یکی از قلعه‌های بزرگ اسلام واز مدافعین اسلام در جنگهای ردّه بود.

مسجدی زیبا در شهر مسقط ــ عمان

بعد از وفات محمد بسیاری از اعراب شبه جزیره عربستان اسلام را رها نموده وبه دین اجدادشان برگشتند، عمانیها برای خونسار کردن این حادثه در جنگهایی که بنام (جنگ رَدّه) معروف بود شرکت داشتند. همچنین رجالات عمان در فتوحات اسلامی در عراق، ایران، هند، سند و بلاد الشام و مصر وبلاد مغرب و اندلس نیز شرکت داشته‌اند. عمانیها در طول تاریخشان به تجارت مشهور بودند وکشتی‌های باری متعددی داشته‌اند وتا نقاطی دور دست وحتی حدود چین وشرق آفریقا رسیده بودند. در آن دوران صحار یکی از بنادر مهم تجارتی عمان بود وکشتی‌های تجارتی از این بندر مهم به سواحل آفریقا و مدغشقر وشرق اقصی رسیده بودند. اما در نیمه قرن ششم هجری بنی نبهان منطقه داخلی پایتخت حکم خود قرار دادند ومناطق ساحلی را رها نمودند بنا براین برتغالیها این مناطق را اشغال نمودند. حکم بنی نبهان در منطقه داخلی در قرن نهم هجری پایان یافت.

پرتغالی‌ها در عمان
در قرن ۱۶ میلادی پرتغالی‌ها از رأس الرجاء الصالح می‌گذرند وتقریباً برتمام شهرهای ساحلی شرق آفریقا دست می‌یابند، سپس به ساحل هند و اقیانوس هند می‌رسند. در سال ۱۵۰۷ میلادی پرتغالی‌ها بر عمان حمله می‌کنند وبعد از مقاومت شدید از جانب عمانیها سر انجام موفق می‌شوند عمان را اشغال کنند. پرتغالی‌ها مدت یک قرن ونیم در عمان می‌مانند.

دولت یعرب‌ها
در سال ۱۶۲۴ دولت «یعاربه» به سرپرستی امام ناصر بن مرشد الیعربی تأسیس می‌گردد. با به روی صحنه آمدن ناصر الیعربی در پی بیرون راندن پرتغالی‌ها از عمان می‌شود، ولی درک می‌کند که بیرون راندن پرتغالی‌ها از عمان بدون همبستگی تمام مردم عمان امکان پذیر نیست، لذا در ابتداء امر می‌کوشند تمام مردم وطوایف عمان دور خود جمع آوری کند وسپس با پرتغالی‌ها وارد جنگ شود. وبعد از همبستگی وگردهمایی عمانیها وتقویت جبهه داخلی، امام ناصر بن مرشد الیعربی یقین داشت که نبرد با پرتغالی‌ها فقط یک معرکهٔ زمینی نیست، ولاکن معرکهٔ آزادی در مقام اول است. همچنین می‌دانست که سِّر قوت پرتغالی‌ها در ناو دریائی ایشان است. بنا براین اولین کاری که انجام داد ساخت وتأسیس یک ناوگان بزرگ وقوی همچنین تأمین ذخیره و تجهیزات ومهمات وبا تدبیر کامل وتهیه ما یحتاج جنگ با پرتغالیها وارد نبرد شد.

 در مدت کوتاهی چند شهر ساحلی از چنگ برتغالیها آزاد نمود، ولی مرگ به ایشان امان نداد ودر گذشت. پس از ایشان جانشینش امام سیف بن سلطان الیعربی به راه ایشان ادامه دادند ودر سال ۱۶۴۹ میلادی توانست مسقط از قبضهٔ پرتغالی‌ها رها سازد. بعد از آزادی مسقط تمام قِلاع پرتغالی‌ها یکی پس از دیگری سقوط کردند وسر انجام تمام عمان از قبضهٔ پرتغالی‌ها رها گردید. عمانیها با آزادی بلادشان از تسلط پرتغالی‌ها اکتفاء نکردند وقوه پرتغالی‌ها در سواحل هند وساحل شرقی آفریقا و اقیانوس هند تعقیب نمودند وتوانستند در چند حمله پی در پی قشون پرتغالی‌ها از این مناطق خارج کنند تا اینکه سر انجام در سال ۱۶۹۸ میلادی پرتغالی‌ها برای همیشه از منطقه رانده شدند.

 با این عمل شجاعانه پرتغالی‌ها توانستند نام عمان در صفحه درخشان تاریخ ثبت نمایند. در نتیجه این پیروزی یک دولت بزرگ وقدرتمند در عمان پدید آمد وباداشتن یک ناوگان بزرگ دریائی بر تمامی آب‌های منطقه تسلط یافتند، پس از آن عمانی‌ها صاحب بزرگ‌ترین ناوگان دریائی وتجارتی در اقیانوس هند بودند در آن دوران، همچنین حدود مملکت عمان تاساحل شرقی آفریقا گسترش یافت ودولت عمان بر تمامی جزیره‌های این مناطق و ساحل آفریقا تا دهه شست از قرن بیستم بر این مناطق حاکم بودند. در این دوران عمان یکی از ثروتمندترین دولت منطقه بودند، بنا براین بر آبادانی مملکت کوشیدند وده‌ها قنات برای آبیاری ایجاد نموند و به کشاورزی پرداختند و باغهای مرکبات متعدی ایجاد نمودند، وبرای حفاظت از منطقه سه دژ بزرگ ومهم در مناطق مختلف عمان بنا نهادند، قلعه‌های مذکور عبارت‌اند از: قلعه نزوی، حصن الحزم و حصن جبرین. باضافه دوقلعه مشهور قلعه میرانی و قلعه جلالی که بر شهر مسقط نظارت داشتند.

بلوچ ها در عمان
بلوچ ها یا بلوش اقلیت بزرگی از بومیان عمان را تشکیل می دهند بخش اعظم سپاه عمان در جنگ علیه پرتغالی ها را بلوچ ها تشکیل می دادند. فتح ممباسا توسط ارتش سلطان عمان که اکثرا بلوچ بودند صورت گرفت.

دولت آل بوسعید
پس از پیروزی بزرگ «العیاربه» در جنگ با برتغالیها مدتی عمان در آرامش وامنیت واستقرار می‌گذراند، ولی در اواخر حکومتی این خاندان اختلافاتی بروز می‌کند و نا امنی در مناطق داخلی شروع می‌شود ورفته رفته کشور دچار شورش وهرج ومرج می‌شود وآشوب نا امنی آغاز می‌گردد. در اینجا احمد بن سعید البوسعیدی که والی شهر صحار بود علیه دولت الیعاربه قیام می‌کند.

احمد بن سعید توانست مردم صحار و رستاق دور خود جمع نماید وبه کمک ایشان مخالفان خود از طریق خود بردارد و شکست دهد. در سال ۱۷۴۴ میلادی مردم واهل الحل والعقد در رستاق اجتماع می‌کنند واحمد بن سعید بطور رسمی به رهبری بر می‌گزینند وبه ایشان لقب «الامام احمد بن سعید» می‌دهند. این امامت ورهبری آغاز سلطنت پادشاهان آلبوسعیدی بود که تا امروز در حکم عمان ادامه دارند.

بعد از انتخاب الامام احمد بن سعید البوسعیدی به امامت ورهبری ولایت رستاق پایتخت حکم خود قرار داده وبه انشاء وتأسیس یک قوه نظامی دریائی می‌پردازد که بتواند از مملکت حمایت نماید. همچنین شهر مسقط یکی از مراکز مهم تجارتی در آورده وعلاقات خاصی بین هند و آفریقا برقرار می‌نماید، واسطول دریائی ایشان بر تمام مناطق آبی نفوذ داشته‌است. در آن دوران مجموعه‌ای از دزدان دریائی از (ملبار) به کشتی‌های تجارتی حمله می‌کنند وکالاهای کشتی‌های تجارتی می‌ربایند، ایشان کشتی سر ستون اسطول جنگی اش که بنام «الرحمان» معروف بود به دنبال آنها می‌فرستند و رهبر دزدان دستگیر می‌کند. همچنین در سال ۱۷۵۵ میلادی وقتی که بغداد مورد حمله چپاولگران وشورشیان قرار گرفت به کمک والی بغداد می‌شتابد وشهر بصره از دست شورشیان آزاد می‌کند. پس از استقرار امنیت در عمان ومناطق دریائی و اطراف عمان، الامام احمد بن سعید در سال ۱۱۹۹ میلادی این دار فانی به درود حیات گفتند. پس از وفاتش پسرش بر مسند حکم می‌نشیند. سعید بن احمد بن سعید (۱۷۸۳ _ ۱۷۸۴) میلادی حکمران عمان می‌شوند. پس از فوتش پسرش حمد بن سعید (۱۷۸۴ _ ۱۷۹۲) میلادی حاکم عمان بودند، حمد بن سعید پایتخت خود از رستاق به مسقط نقل مکان می‌دهند، ونفوذ خود تا دریای شرقی آفریقا گسترش دادند، پس از مرگش سلطان بن احمد برجایش نشستند.

سلطان بن احمد بن سعید (۱۷۹۲ _ ۱۸۰۴) میلادی، در دوران حکومتی سلطان بن احمد تعداد اسطول وکشتی‌های دریائی عمانی دو برابر افزوده می‌شود. پس از سلطان بن احمد السلطان سعید بن سلطان (۱۸۰۴ _ ۱۸۵۶) میلادی بر مسند حکم می‌نشیند. در ایام حکم سعید بن سلطان قوه واسطول دریائی عمان به اوج خود می رسد. السلطان سعید بن سلطان یکی از شخصیت‌های برجسته عمان بودند. شخصتیی مرموق مدیر ومدبر وسیاست‌مدار و جنگجوئی شجاع وتاجر وشخصیتی دبلوماسی وحازم بودند. مردی هشیار زیرک وحیله گر مکار، ومردی مجرب ودنیا دیده شعارش این یود (آنچه نمی‌توانید با جنگ بدست بیاورید ممکن است با حیله ومکر بدست آورید). السید سعید بن سلطان در دوران حکم طولانی خود که ۵۲ سال بطول انجامید توانست امبراطوری گسترده‌ای تأسیس نماید که حدودش از شرق آفریقا تاساحل ایران تشکیل دهد درآن دوران که طوفان جنگ وستیز تمام منطقه را در برگرفته بود ایشان مانند یک ربانی ماهر و دنیا دیده توانست سفینه عمان به بّر امان برساند. در ابتداء حکمش فقط قسمتی از خاک عمان ومقاطعات این دیار زیر نفوذ داشت که راه‌های شنی اش کاروانهای شتر با دشواری ونا امنی طی می‌کردند، اما در روز وفاتش یک امبراطوری مترامی الأطراف از خود برجای گذاشتند که هزارها امیال گسترش داشت، و در سواحل اقیانوس هند که قوافل کشتی‌های جنکی وباری وتجارتی درآن شناور بودند. حدود امبراطوری ایشان از سواحل عمان، بندر گوادر، مکران، جزیره زنگبار و بمبا در ساحل شرقی آفریقا، همچنین نشاط این امبراطوری گسترده تا ماوراه مستعمره گوادر وساحل شرقی آفریقا، واجاره نمودن بندر عباس و جزیره قشم و جزیره هرمز در خلیج فارس، و پیمان تجارتی بستن با حکومت انگلستان و فرانسه و هلند و پرتغال و ایالات متحده آمریکا.

در سال ۱۸۴۰ میلادی سعید بن سلطان نماینده شخصی خود «احمد بن نعمان الکعبی» به عنوان اولین سفیر عرب به‌وسیله کشتی شخصی خود که بنام سفینهٔ «سلطانه» معروف بود به نیویورک فرستاد. این کشتی اولین کشتی عربی بود که به نیویرک می‌رفت. السید سعید بن سلطان عشق خاصی به دریا داشت، ازآنجا بود که به ایشان لقب «السید البحار» داده بودند، یعنی «سید دریا». سعید بن سلطان بیشتر اوقات زندگی اش بر سفر و برفراز آبهای دریا گذرانیده بود، ایشان ربانی ماهر بودند وقتی اسطول بزرگ تجارتی و جنگی ایشان بر دریا ابحار می‌کردند، خودش در کشتی مخصوصش «شاه علم» جلو قافله کشتی‌ها پیش می‌رفتند وسعید بن سلطان خودش کشتی را می‌راندند، در اینجا لازم به ذکر است که السلطان سعید بن سلطان هنگام وفاتش نیز بر روی دریا بودند، ایشان در سال ۱۸۵۶ میلادی در کشتی شصخی خود «فکتوریا» در دریای سیشیل فوت کردند. ایشان در این سفر از مسقط رهسپار زنگبار بودند ولی در عرض دریا مردند. بنا براین به ایشان لقب سید دریا داده بودند. روایت است که دوران زندگی سعید بن سلطان در آب یعنی (دریا) بیشتر از زندگی ایشان در خشکی بوده‌است. می‌گویند که ایشان بیش از ۲۰ کشتی خاص داشته بوده‌است. اما اسطول جنگی اش از ۸۰ کشتی جنگی تجاوز کرده بوده‌است، که در هرکشتی ۱۴ توپ جنگی قرار داشته‌است، وسه فرقاطه که در هریک ۳۶ توپ داشته بوده‌است. وکشتی سر پرست این اسطول ۶۴ توب داشته‌است. به جانب ۱۰۰ قایق جنگی مساند که درآن ۶۰۰۰ نفر جنگجو بودند. بعد از وفات السید سعید بن سلطان بلاد دچار شیب وفراز گوناگونی بوده‌است، روزگاری بسیار درخشان وروزگاری تاریک ونا بسامان داشته‌است. تا اینکه در ۲۳ ژوئیه سال ۱۹۷۰ سلطان قابوس بن سعید آلبوسعید بر مسند حکم می‌نشینند.

در زمان سلطنتی محمدرضاشاه پهلوی هنگامی که چریکهای چپ جنبشی را در عمان و ظفار آغاز کردند دولت آن زمان ایران برای کمک به حکومت آن کشور نیروهایی را به عمان فرستاد.قابل ذکر است یک سوم جمعیت عمان را قومیت بلوچ تشکیل می دهند که در پست های حساس اداری و نظامی حضور دارند .

جغرافیا
كشور عمان داراى شهرستانى برون‌بومى است بنام شهرستان مدحاء که در خاک امارات متحده عربی واقع شده‌است بطوریکه خاک امارات از چهار جهت این شهرستان را احاطه نموده‌است. جمعیت آن پیرامون ۲۶۰۰ نفر می‌باشد. همچنين دوروستا به نامهای شیص و نحوه که از توابع امارة شارجه از توابع امارات متحده عربی در وسط خاک‌های این شهرستان واقع می‌باشد.

عمان

کشور پادشاهی عمان دومین کشور بزرگی است در شبه جزیره عربستان از ناحیه مساحت، ودر حدود ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع مساحت خاک عمان می‌باشد. بیشتر خاکهای عمان کوهستانی است ودر اقصی جنوب جزیره عربستان واقع شده‌است. در بیشتر بخش‌های کشور عمان رشته‌کوه‌های بزرگ و سخت‌گذر حجر که از دشت‌ها و جلگه‌های از رأس مسندم شروع می‌شود ودر امتداد امارت رأس‌الخیمه و فجیره و سلطنت عمان می‌گذرد تا بیابان‌ها و هامون‌های «الجو» امتداد یافته‌است می‌پوشاند. در مناطق داخلیه عمان نیز کوههای متعددی وجود دارد. بلندترین قلهٔ این رشته‌کوه‌های بزرگ که از این مناطق عبور می‌کند کوه حجر نامی می‌شود. در وسط این کوه جبل اخضر قرار دارد که ارتفاعش به ۳۰۷۵ متر می‌رسد. ارتفاعات این کوه رنگهای مختلفی دارد وبشکل مدرج است. این کوه دربین سهل ودشت و تپه‌ماهورهای بزرگ واقع شده‌است. در تباین خاک مناطق کشور عمان اختلاف گوناگونی وجود دارد، زمینهای سبخ در کرانه دریا، تا سهل حاصلخیر باطنه در جنوب شرقی و مسقط، واز صحرای پهناور ربع‌الخالی تا حدود کوههای سرسبز صلاله که شبیه مناطق استوائی است. محدوده کشور عمان از مغرب امارات متحده عربی و عربستان سعودی، از جنوب کشور یمن، از شمال تنگه هرمز، واز سمت مشرق به دریای عرب محدود می‌شود، درازی ساحل عمان ۱۷۰۰ کیلومتر می‌باشد.

عمان از مناطق مناسب برای صخره‌نوردی است. بسیاری از صخره‌های سرزمین عمان در کف اقیانوس باستانی تتیس که میان ایران و عمان قرار داشت شکل گرفتند.

تقسیمات کشوری
کشور عمان به نه واحد اداری بخش می‌گردد.

چهار استان و پنج منطقه

استان مسقط
استان مَسقَط (به عربی: محافظة مَسقَط )‏ وپایتخت کشور عمان .

جمعیت
جمعیت آن در حدود ۶۳۱۰۳۱ هزار نفر می‌باشد.

جغرافیا
استان مسقط در جزء جنوبی ساحل استان باطنه شمالی و بین خلیج عمان و کوه حجر شرقی واقع شده‌است و یکی از بنادر مهم عمان است، و شاید یکی از جالب‌ترین بنادر جهان باشد. این بندر به شکل خلیج مدوری است که دور آن را کوه‌های خشک و بدون هیچ‌گونه پوشش نباتی با صخره‌های درشت و درخشنده احاطه کرده و به زحمت از ساحل مشاهده می‌شود.

این کوه‌ها با وجودی که مانند دیوار سنگی مدوری بندر مَسقَط را احاطه کرده‌اند، غالباً از هم جدا هستند و از طریق فواصل آن‌ها می‌توان به پشت کوه‌ها راه یافت.

محافظة مَسقَط و بخش‌های توابع اش قلب کشور عمان را تشکیل می‌دهند، تمام نهادهای بزرگ دولتی در مسقط قرار دارند، شهر مسقط یکی از قدیمی‌ترین شهرهای عمان است.

در دوران قدیم کشور عمان سلطنت مسقط وعمان می‌نامیده‌اند. بر فراز کوه‌های مسقط چند قلعهٔ تاریخی وجود دارد که مشهورترین آنها قلعه میرانی و قلعه جلالی می‌باشند.

استان مسندم
استان مُسَندَم (به عربی: محافظة مُسَندَم)‏ نام شبه‌جزیره‌ای است در بخش شمالی از کشور عمان.

جغرافیا
نوار ساحلی از خاک امارات متحده عربی به مسافت ۷۰ کیلومتر استان مسندم از خاک عمان جدا ساخته‌است.

مساحت مسندم در حدود ۱۵ هزار کیلومتر مربع می‌باشد. این استان چهره‌ای کوهستانی دارد. ارتفاع کوههای مسندم از سطح دریا از ۱۸۰۰ تا ۲۳۰۰ متر می‌رسد.

این کوهها به رشته کوه حجر اتصال دارد، رشته کوه حجر از رأس‌الخیمه و فجیره و تا سلطنت عمان ادامه دارد.فاصله استان مسندم تا مسقط (پایتخت عمان) در حدود ۵۰۰ کیلومتر است. استان مسندم در اقصی شمال خاک سلطنت عمان واقع شده‌است.

رأس مسندم
مسندم در جنوب تنگه هرمز قرار دارد و ژرفای آب تنگه هرمز در روبروی مسندم ۱۸۰ متر است. قسمتی شمالی مسندم که بنام رأس مسندم معروف است بر فراز آبراه مهم تنگه هرمز قرار دارد، تنگه هرمز یکی از مهم‌ترین تنگه‌های جهان می‌باشد.

رأس مسندم به دلیل واقع بودن بر فراز آبراه جهانی تنگه هرمز از موقعیت خاصی برخور دار است. ارتفاع رأس مسندم بر فراز تنگه هرمز ۱۸۰۰ متر از سطح دریا می‌باشد.

راس مسندم

وهمانطور که معلوم است تمام آبهای خلیج فارس قابل کشتیرانی نیست، و تنها مسیر قابل کشتیرانی برای نفت کش‌های حامل نفت و خروج از تنگه هرمز از پایهٔ رأس مسندم می‌گذرد، زیرا این مسیر ژرف ترین مسیر برای نفت کش‌ها شناخته می‌شود، ودر حدود ۹۰٪ از نفت خلیج فارس از این گذرگاه به سوی کشورهای جهان می‌رود.

جمعیت

بر طبق آمار سال ۲۰۰۳ میلادی جمعیت استان مسندم ۲۰٫۳۸۰ نفر می‌باشد. جمعیت استان مسندم طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۲۰۰۵ میلادی برابر با ۲۸٫۳۷۸ نفر بوده‌است.

استان ظفار
استان ظُفار (به عربی: محافظة ظُفار )‏ یکی از استان‌های با اهمیت کشور پادشاهی عُمّان است.

تاریخچه
در دوران قدیم
در سفرنامه ابن بطوطه مراکشی چنین آمده‌است:

"از کلوا که یکی از بنادر زنگیان است با کشتی بادی حرکت نموده و به عزیمت ظفار که آخرین بلاد یمن و بر ساحل دریای هند واقع شده رهسپار شدیم. از آنجا اسبان تازی به هندوستان حمل می‌شود و با مساعدت باد در یک ماه گذراندن روی دریا به هند می‌رسند.

خود از شهر کالیکوت که از بنادر هند است بیست و هشت روز به ظفار آمده‌است ولیکن باد مراد را هرشب داشته‌است و روزها باد مساعدت نبوده. ظفار را «ظفار المحوص» نیز می‌نامند. از آنجا به عدن از راه صحراء و بر [خشکی] مسافت یک ماه خواهد بود. و از آنجا به حضرموت شانزده روزه و به عمان بیست روزه روند.

يك تلماسه در حدود شمالی ظفار به ربع‌الخالی

شهر ظفار در صحراء فرداً واقع شده و بازار در خارج از شهر در حومه معروف به «خرجاء» بنا کرده‌اند و کثیف‌ترین بازارهائی است که در منطقه دیده می‌شود. بعلت وفور دادوستد ماهی و خرما، ماهیان معروف به سردین در آنجا زیاد است و آن ماهیها بسیار روغنی هستند به دام‌های خود در عوض علوفه می‌دهند. در نقطه دیگر بدینگونه دیده نشده‌است.

بیشتر فروشندگان غلامان سیاه هستند وآنها لباس سیاه پوشیده‌اند. بیشتر زراعت ساکنان آنجا ذرت است، آب از چاهای عمیق بواسطه چاه چرخ گاوی که در آنجا آن را «الیازِرَه» گویند می‌کشند، و از آب این چاهها به زراعت خود دهند، دلوهای بسیار بزرگ سازند و بندهای زیاد بدان بندند و به هریک بند و دلو یک نفر غلام مسئول این دلو است که آن را در حوضچه «استخر» تخلیه کند و زراعت خود را آبیاری کنند، یک نوع گندم دارند که آن را (العلس) گویند.

گذران سکنه آنجا از دادوستد ماهی و کشاورزی است.

ظفار امروز
امروزه استان ظفار یکی از زیباترین استان‌های سلطنت عمان است، و در حوزه بازاریابی و گردشگری و معرفی خود به عنوان مهم‌ترین جاذبه گردشگری کشورهای شبه جزیره عربستان موفق بوده‌است.

بویژه در ماه‌های ۷ و ۸ میلادی که سالیانه جشنواره ظفار و صلاله که به جشنواره پائیزی صلاله (مهرجان خریف صلاله) معروف است، در این شهر ساحلی برگزار می‌شود، شهر صلاله پایتخت استان ظفار مرکز فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و گردشگری عمان به شمار می‌آید.

ظفار در دوران گذشته خود حکومت جداگانه‌ای داشته‌است، ولی تحت سیطره امراء یمن بوده‌اند. در سال ۱۸۲۹ میلادی سلطان سعید، سلطان مسقط و عمان کوشش کرد که ظفار را در تحت نفوذ خود قرار دهد، ولی موفق نشد. و لیکن درسال ۱۸۷۹ میلادی ظفار به مسقط ملحق شد.

در ظفار چهارمین جنگ عمانی‌ها برپا شد این جنگ از سال ۱۹۶۵ میلادی شروع و در سال ۱۹۷۵ میلادی پایان یافت.

جغرافیا
ظفار در جنوب عمان واقع شده و یکی از ورودی‌های اصلی مسقط است.

مساحت استان ظُفار ۹۹٬۳۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن بنا بر سرشماری سال ۲۰۰۳ برابر با ۲۱۵٬۹۶۰ نفر است. پایتخت ظفار شهر صلاله است که در کنار دریا واقع شده‌است.

چشمه عين صحنوت - ظفار

جزیره حلانیات (جزیره کوریا موریا) در نزدیکی ساحل صَلاله و در جنوب شرقی صلاله واقع شده‌است. ظُفار از سوی شرق با صحرای «جده حراسیس» عمان هم‌مرز است.

ظفار در تاریخ منبع اصلی و صادرکننده بزرگ کُندُر (نوعی بخور) به جهان بود ولی امروزه کشور سومالی این نقش را به عهده گرفته.

درباره محدوده ظفار در کتاب:«تحفةالنظار فی غرائب‌الامصار و عجائب‌الاسفار» ابن بطوطه مراکشی آمده‌است : در مغرب ناحیه عمان و مسقط کوه‌های بلندی واقع هستند در امتداد شمال به جنوب و آن ناحیه به وسیله آن کوهستان از صحرای بزرگ عربستان، ربع الخالی و امارات دیگر در شبه جزیره عربستان جدا شود و در دامنه آن کوهستان وادی‌ها باشند شایسته زراعت. سکنه آن از مردمان گوناگون و در تحت امارات مسقط هستند و از طریق تنگه‌های چندی کرانه‌های عمان راه پیدا می‌کنند.

ظفار در ۱۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی پایتخت عمان مسقط واقع شده‌است . و از طرف شمال به عربستان سعودی، از طرف جنوب به دریای عرب و اقیانوس هند، واز طرف غرب به کشور یمن و از سمت شرق به صحرای «جدةالحراسیس» عمان محدود می‌گردد.

آب و هوا
در فصل پائیز باران موسمی می‌بارد و درجه گرما در این وقت از سال کمتر از ۱۵ درجه سانتیگراد است، در حالیکه در تمام مناطق شبه جزیره عربستان و کشورهای حوزه خلیج فارس درجه گرما به ۴۰ تا ۴۵ درجه سانتیگراد می‌رسد.

شهر صلاله مرکز استان ظفار شهری است بندری که از دو منطقه خشک کوهستانی در شمال، و جنگلی و ساحلی در جنوب تشکیل گردیده‌است . صحرای پهناور «جدةالحراسیس»، ظفار را از لحاظ جغرافیائی از دیگر نقاط کشور جدا ساخته‌است.

درخت نارگيل در نوار ساحلى شهر صلاله

جاذبه‌های طبیعی متعددی در ظفار وجود دارد مانند : کوه‌های سرسبز، غارها، و چشمه‌های شیرین و دره‌های پردرخت و جنگلهای انبوه و درختان تنومند و صحراها و تلماسه شنی تا حدود ربع الخالی، و نوار ساحلی و درختان بلند نارگیل و موز و القافای و قصب شکر.

مشهورترین کوهها
یکی از مشهوترین کوه‌های سلطنت عمان «جبل اخضر» است. ارتفاع جبل اخضر از سطح دریا : ۹ هزار و ۹۰۰ قدم است. در این کوه میوه‌های سردسیر و چشمه‌های گوناگونی در جریان است، دره‌های پر فراز و نشیبی در این کوه به وجود آمده‌است در قسمت بالای کوه منظره از آبشارها و چشمه‌های گوناگونی پدید آورده‌است.

رودخانه آب شیرین که از جوی‌های جبل اخضر سرچشمه می‌گیرد. بیشتر ساکنان منطقه جبل احضر از قبیله «بنی‌ریام» هستند. در شمال عمان امارات متحده عربی و قطر، ودر جنوب عمان سرزمین‌های حضرموت و مَهره و در مغرب آن ربع‌الخالی و در مشرق آن دریا واقع شده‌است.

استان بریمی
استان بُرَیمی (به عربی: محافظة البریمی )‏ یکی از استان‌های کشور پادشاهی عمان است. این استان استانی تازه‌بنیاد است.

قلعة خندق - البريمى - عمان

جمعیت
جمعیت آن در حدود ۷۶٫۸۳۸هزار نفر می‌باشد.

منطقه باطنه
باطنه (به عربی: منطقة الباطنة )‏ نام منطقه در کشور عمان بود از تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۱ به دو استان باطنه شمالی و باطنه جنوبی تقسیم شده است.

جغرافیا
منطقهٔ باطنه یکی از مناطق بزرگ و مهم سلطنت عمان بود و شامل ۱۲ بخش می‌باشد.

منطقهٔ باطنه در امتداد ساحل خلیج عمان و از خطمه ملاحه در شمال آغاز تا رأس الحمراء در جنوب و بین خط الرأس کوه حجر در غرب و خلیج عمان در شرق پایان می‌یابد.

قلعه رستاق ــ استان باطنه

عرض سهل باطنه در حدود ۲۵ کیلومتر می‌باشد. باطنه یکی از مناطق آباد وپرجمعیت‌ترین مناطق سلطنت عمان به شمار می‌آید.

جمعیت
جمعیت استان باطنه بر طبق آمار سال ۲۰۰۳ میلادی در حدود ۵۶۳٫۸۳۳ نفر بود. همچنین حدود ۸۸٫۸۳۴ از توابع کشورهای بیگانه در باطنه زندگی می‌کنند و به کارهای مختلف اشتغال دارند.

همچنین در منطقه باطنه درختان کمیابی وجود دارد مانند : درخت «ماسوة» در شهرستان لوی و درخت «دیباج» در ولایت السویق.

اقتصاد
مشهورترین صنایع دستی و تقلیدی باطنه ساخت خنجر، شمشیر، کشتی سازی، کوزه‌گری و کاشی وچرم و ساخت حلوای عمانی است. اهمیت منطقه باطنه از آنجاست که چند بندرگاه و «اسکله» بزرگ و تجارتی وجود دارد و منطقهٔ عبور بین شرق و غرب و ترانزیت کالای مختلف است، و مرکز صادرات مس از در دوران گذشته تا امروز بوده‌است. این بنادر در کرانه اقیانوس هند واقع شده‌است.

صحار در گذرگاه تاریخ
صحار یکی از بخش‌های منطقه باطنه‌است. این شهر یکی مراکز مهم منطقه باطنه‌است و ۲۳۰ کیلومتر از مسقط فاصله دارد.

 این شهر قبل از اسلام و در دوران حکم پادشاهان جیفر و عبد دو پسران آل جلندی پایتخت عمان بوده‌است. شهر صحار در دوران قدیم از مهم‌ترین مناطق تولید مس و صادرات آن بوده‌است. اما بعد از اسلام صحار مرتبهٔ پایتختی کشور از دست می‌دهد، اما این شهر به عنوان بزرگ‌ترین بندر تجارتی باقی می‌ماند. و یکی از بزرگ‌ترین بنادر تجارتی منطقه به شمار می‌آید در آن دوران، تا جائیکه با دوبندر بزرگ آن دوران سیراف و بصره رقابت داشته‌است. امروزه شهر صحار شهری آباد و پر رونق است.

استان ظاهره
استان ظاهره به عربی ( محافظة الظاهرة ) نام استانی است در کشور پادشاهی عمان.

جمعیت
جمعیت استان ظاهره براساس آمار سال ۱۹۹۳ میلادی ۱۸۱ هزار نفر بوده‌است.

جغرافیا
این استان در قسمت شمالی از خاک عمان واقع شده‌است. در دوران قدیم این منطقه بنام «توام» و «الجو» معروف بوده‌است. این منطقه عبارت‌اند از سهل شبه صحراوی در پایه غربی کوه حجر و در امتداد صحرای ربع‌الخالی واقع شده‌است. رشته کوه «الکور» این منطقه از ناحیه مشرق از داخل عمان جدا ساخته‌است.

بازار مركزى بريمى - استان ظاهره

عربستان سعودی و امارات متحده عربی در ناحیه غربی این منطقه قرار دارند و استان وُسطی از سمت جنوب استان ظاهره واقع می‌باشد .

شهرهاى گردشگری
شهر بریمی و شهر محضة و منطقه خریمه از مناطق گردشگری این استان می‌باشند، شهر بریمی با شهر العین که یکی از شهرهای آباد امارات متحده عربی است با هم چسپیده هستند، شهر العین از طرف جنوب شرقی شهر بریمی واقع شده‌است.

در این استان مناطق تاریخی متعدی وجود دارد من جمله: «بازار تاریخی عبری» ، «دژ الغسبی» ، «فلج العراقی» (قنات العراقی) ، «غار الکتبه» ، «قلعه الخندق» ، «حصون عبول» و «الخصیب» می‌توان نام برد.

استان داخلیه
استان داخلیه (به عربی: محافظة الداخلیة )‏ یکی از استان‌های کشور عمان است.

جمعیت
جمعیت آن در حدود ۲۶۰٫۸۷۲ هزار نفر می‌باشد.

جغرافیا
استان داخلیه قلب کشور پادشاهی عمان به شمار می‌آید.

زمین‌های این استان را بیشتر تپه ماهورهای بزرگی که در میانه سرزمین وجود دارد تشکیل داده‌اند.

جبل اخضر در سمت جنوب استان واقع شده‌است.

این استان از سوی خاور به استان‌های شرقیه شمالی و شرقیه جنوبی و از سوی باختر به استان ظاهره، از جنوب به استان وسطی و از شمال به استان‌های مسقط و باطنه جنوبی محدود شده‌است.

منطقه شرقیه
منطقه شرقی (به عربی: المنطقة الشرقیه )‏ نام استانی در کشور عمان است.

جمعیت
جمعیت آن در حدود ۶۶۵۸۷ هزار نفر می‌باشد.

جغرافیا
منطقه شرقی از جانب داخلی کوه حجر واقع شده‌است. از سوی شمال این استان رشته‌کوه حجر واقع شده‌است، واز جنوب آن رمال آل وهیبه واقع شده‌است. اما از سوی خاور دریای عرب، و از سوی باختر به منطقه داخلیه محدود شده‌است.

وادی بنی خالد

استان وسطی
استان وُسطی (به عربی: المحافظة الوسطی )‏ نام استانی در کشور عمان است.

جمعیت
جمعیت آن در حدود ۱۶۱٫۲۳۴ هزار نفر می‌باشد.

جغرافیا
استان وسطی از سوی جنوب استان داخلیه و استان ظاهره واقع شده‌است. از سوی خاور دریای عرب، و از سوی باختر عربستان سعودی، واز سوی جنوب استان ظفار، واز سوی شمال به استان داخلیه محدود می‌شود. بنا براین منطقه وسطی مساحت بزرگی از خاک کشور در بردارد.

چشمه عين بوى الحوجا ــ عمان

اقتصاد
وجود چند چاه نفت امتیاز خاصی به این استان بخشیده‌است.

جاذبه هاي گردشگري كشور عمان

مسجد جامع سلطان قابوس
مسجد جامع سلطان قابوس یکی از مسجدهای اصلی و مهم سلطنت عمان است.

فرش مسجد جامع سلطان قابوس در شهر مسقط به سفارش سلطان قابوس اثر هنرمندان ایرانی از نیشابور است .

مسجد جامع سلطان قابوس

طرح این فرش که در حدود ۵ هزار متر مربع مساحت دارد و از اتصال ۴۸ قطعه کوچک و بزرگ به یکدیگر تشکیل شده، از نقشه گنبد مسجد شیخ لطف الله اصفهان و ترکیب طرح افشان شاه عباسی و سایر نگاره‌های تزیینی ایرانی و اسلامی الهام گرفته‌است.
/انتهای پیام

 

 

 

اندونزی

اَندونِزی یا بطور رسمی جمهوری اندونزی کشوری است که در آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه قرار دارد. اندونزی یک مجمع‌الجزایر متشکل از ۱۷،۵۰۸ جزیره و ۳۳ استان است.

اندونزی با جمعیت ۲۳۸ میلیون نفر، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا است. نظام سیاسی این کشور جمهوری با انتخابات مجلس و ریاست جمهوری می‌باشد. پایتخت اندونزی جاکارتا است.

 زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. مردم این کشور از اقوام گوناگونی می‌باشند که جاوه‌ای‌ها با حدود ۴۰ درصد بزرگ‌ترین قوم هستند و پس از آن‌ها سوندانی‌ها با ۱۵ درصد قرار دارند. جاوه‌ای‌ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند.

با وجود جمعیت زیاد و مناطق پرتراکم، اندونزی جنگل‌های کم‌جمعیت بسیار گسترده‌ای نیز دارد که دومین سطح از تنوع زیستی را در جهان در خود جای داده‌اند. این کشور از نظر منابع طبیعی غنی است اما با این وجود بخش بزرگی از مردم هنوز در فقر به‌سر می‌برند.

 ۸۶٫۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به‌رسمیت شناخته شد.

اندونزی کشوری است که به شکل یک قوس در طول خط استوا کشیده شده‌است. مجمع‌الجزایر اندونزی دیرزمانی از مناطق مهم بازرگانی دریایی جهان به‌شمار می‌آمد و مسیرهای بازرگانی از سده هفتم میلادی میان پادشاهی سریواجیا و چین تشکیل شده‌بود.

 تاریخ اندونزی بسیار از نفوذ قدرت‌های خارجی که به خاطر منابع طبیعی این کشور جذب آن می‌شدند تأثیر پذیرفته‌است. بازرگانان مسلمان دین اسلام را با خود به این منطقه آوردند و قدرت‌های اروپایی برای به‌دست گرفتن حق انحصاری تجارت ادویه از اندونزی، در این منطقه با یک‌دیگر رقابت و جدال داشتند. اندونزی سرانجام به مدت سه قرن و نیم تبدیل به مستعمره هلند شد، و بعداً پس از پایان جنگ جهانی دوم اعلام استقلال کرد.

سونامی سال ۲۰۰۴ در اقیانوس هند منجر به کشته شدن ۱۷۰ هزار نفر در آچه اندونزی شد.

"واژه‌شناسی"
نام اندونزی از واژه لاتین ایندوس (به لاتین: Indus)‏ و یونانی نسوس (به یونانی: nesos)‏ به معنی جزیره آمده‌است. نام امروزی آن به قرن ۱۸ میلادی، زمانی که اندونزی در حال تشکیل یک کشور مستقل بود باز می‌گردد.

"پرچم" اندونزی
پرچم اندونزی برای اولین بار در 01945-08-17 ۱۷ اوت ۱۹۴۵ به رسمیت شناخته شد.به عنوان پرچم ملی و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.

پرچم اندونزي

"تاریخ"

روزگار باستان
یافت شدن بازمانده‌های سنگواره‌ای انسان راست‌قامت که به نام انسان جاوه نیز شناخته می‌شود نشان می‌دهد که مجمع‌الجزایر اندونزی از دو میلیون تا ۶۰۰ هزار سال پیش مسکونی شده‌بود.

اکثریت جمعیت امروزی اندونزی از نژاد آسترونزی هستند که از تایوان به سوی جنوب شرق مهاجرت کرده‌بودند. آنها در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد به اندونزی رسیدند و جمعیت بومی ملانزی را به سوی شرق راندند. شرایط بسیار خوب برای کشاورزی و توسعه کشت آبی برنج در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد باعث شد تا شهرها، شهرستان‌ها و پادشاهی‌های کوچک بتوانند در سراسر قرن نخست پیش از میلاد شکوفا شوند. حالت قرارگیری تنگه‌های میان جزایر در اندونزی به‌گونه‌ای است که هم تجارت بین جزایر و هم بازرگانی برون‌مرزی را شکوفا می‌کند. به عنوان نمونه مسیرهای تجاری میان پادشاهی‌های اندونزی و چین از چند سده پیش از میلاد مسیح شکل گرفته بودند. این تجارت‌ها بر تاریخ اندونزی تأثیر بسیاری داشته‌است.

در متون خاورمیانه از مناطقی از اندونزی امروزی به عنوان «جابه» و «زابج» یاد شده‌است. این دو نام بیش از آنکه به‌زعم برخی پژوهندگان محدود به دو جزیرهٔ جاوه و سوماترا باشد، یک عنوان کلی برای قلمرو پادشاهی سری‌ویجایا و ماجاپاهیت، شامل تعداد زیادی از جزایر هند بوده‌است. مسلمانان تمام این جزایر را تحت نام کلی جاوه می‌شناختند و کلمهٔ زابج یا جابه نیز در متون کهن اسلامی به همین معنا به کار رفته‌است. تلقی مارکوپولو از جاوهٔ بزرگ و جاوهٔ کوچک نیز احتمالاً به اعتبار همین نام کلی می‌باشد.

منبت العطر یا سرزمین گیاهان خوشبو به شرحی که در کتاب ابن خردادبه با فاصلهٔ پانزده روز راه از زابج و اطراف آن آمده‌است به احتمال زیاد جزایر ملوک مرکز ادویه می‌باشد، زیرا میخک و جوز بویا که اقلام عمدهٔ ادویه‌اند عمدتاً در این جزایر به عمل می‌آیند. حتی جنگل‌های خودروی این دو گیاه نیز از قدیم در بعضی از جزایر ملوک نظیر آمبون و ترناته وجود داشته‌است.

روزگار "معاصر"
جزایر اندونزی در قدیم سلطان‌نشین بوده‌اند تا آنکه در قرن شانزدهم اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها به آن دست یافتند. کمپانی شرقی هلند در ابتدای قرن هجدهم، حکومت اندونزی را به دست گرفت. در ۱۷۴۰ هلندی‌ها شورش مردم جاکارتا را با کشتار ۲۰ هزار اندونزیایی و چینی درهم شکستند. در ۱۹۰۷، «سی سی نگا مانگزایا» پادشاه اندونزی علیه هلندی‌ها قیام کرد اما ارتش استعماری هلند سپاه او را شکست داد و سلطه استعمار هلند بر اندونزی محکم شد.

"سوکارنو"، رئیس‌جمهور بنیان‌گذار اندونزی

تا ۱۹۴۲ میلادی اندونزی متعلق به هلند بود و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ تحت اشغال ژاپن در آمد. در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، میلیون به رهبری دکتر احمد سوکارنو و دکتر حتی اعلام جمهوری کردند. چهار سال تمام میان نیروهای هلند و اندونزی جنگ بود. در نهایت در سال ۱۹۴۹ موافقت‌نامه‌ای امضا شد که طبق مفاد آن، همه سرزمین اندونزی بجز گینه نو به حکومت موقت (جمهوری) ایالات متحده اندونزی واگذار شد. در۱۶ دسامبر ۱۹۴۹، دکتر سوکارنو به ریاست جمهوری این کشور انتخاب گردید.

از قرن هفدهم، هند شرقی مهم ترین و سودآورترین بخش امپراتوری هلند به شمار می‌رفت. به غیر از اشغال کوتاه مدت بریتانیایی‌ها (۱۸۱۱ تا ۱۸۱۴) و قیامهای گاه گاهی محلی، هلند کنترل این کشور را تا ۱۹۴۲ حفظ کرد. در این سال ژاپنی‌ها به این مستعمره هجوم آوردند و به عنوان آزاد کنندگان کشور از حکومت استعماری مورد استقبال اکثر اندونزیایی‌ها قرار گرفتند با تسلیم ژاپن در ۱۹۴۵، احمد سوکارنو (۱۹۰۱ تا ۱۹۷۰)- بنیانکذار حزب میلیون در ۱۹۲۷ – هند شرقی هلند را جمهوری مستقل اندونزی اعلام کرد. هلندیها پس از چهار سال جنگ متناوب ولی وحشیانه، تحت فشار بین‌المللی استقلال اندونزی را در ۱۹۴۹ پذیرفتند. حکومت سوکارنو به طور فزاینده‌ای اقتدارطلب شد و کشور به هرج و مرج اقتصادی گرفتار گردید. او در ۱۹۶۲ گینه نوی هلند را تصرف کرد، که در۱۹۶۲ با عنوان ایریان جایا رسماً ضمیمه شد، هر چند جنبشی جدایی طلب پا برجاست. بین ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ سوکارنو کوشید با تهاجمات مسلحانه به شمال بورنئو فدراسیون نوپای مالزی را بی‌ثبات سازد. احمد سوکارنو تا زمان سقوطش از کلیه جنبش‌های استقلال طلبانه در قاره‌های آسیا، آفریقا و امریکای لاتین دفاع می‌کرد.

ژنرال سوهارتو توانست با سرکوبی قیام کمونیستی در ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ سیاست ضد امریکایی سوکارنو را وارونه سازد ونهایتا با کمک دانشجویان و ارتش او را برکنار کند. در این مدت حدود ۸۰ هزار نفر از اعضای حزب کمونیست اندونزی کشته شدند. الحاق تیمور شرقی پرتغال در ۱۹۷۶ توسط اندونزی از طرف جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشد، و عملیات چریکی ملی گرایان محلی ادامه داشت. برنامه جاه طلبانه‌ای برای اسکان مجدد اهالی جاوه به منظور کم کردن جمعیت زیاد این جزیره به مورد اجرا گذاشته شد ولی این مهاجران جاوه‌ای با انزجار بومیان جزایر کم توسعه یافته و دوردست روبرو شد. کشتار تظاهرکنندگان بی سلاح تیموری به دست سربازان اندونزی در ۱۹۹۱ اعتراضات بین‌المللی را به دنبال داشت.

ژنرال سوهارتو بعد از آنکه به قدرت رسید کشور مالزی را به رسمیت شناخت و دوباره کشورش را به عضویت سازمان ملل درآورد و از این جهت مورد حمایت ایالات متحده امریکا بود. در مدت طولانی ریاست جمهوری اش خود و خانواده‌اش مستقیماً در صادرات و واردات اندونزی دخالت کرده و میلیاردها دلار اندوختند. در اثر رکود اقتصادی و ضعف بنیان مالی و فقر عمومی ژنرال سوهارتو دچار تظاهرات مردمی شد تا آنکه در ۱۹مه ۱۹۹۸ مادلین آلبرایت وزیر خارجه امریکا به او تکلیف کرد که از مقام خود استعفا کند. ژنرال سوهارتو در همان روز ۱۹ مه ۱۹۹۸ بعد از ابلاغ برکناری‌اش توسط آلبرایت در یک نطق سه دقیقه یی از مردم اندونزی به سبب خطاهایش پوزش خواست و از مردم درخواست کرد از بشارالدین یوسف حبیبی تبعیت کنند.

زمانی که محمد سوهارتو پس از سی و سه سال قدرت سقوط کرد بسیاری از مردم اندونزی بر این عقیده بودند که کشور اندونزی تجزیه خواهد شد اما پس از سوهارتو وسعت این امر کمتر از پیش‌بینی‌ها بود.

در دهه ۱۹۵۰ مبارزات خشونت‌آمیزی علیه حکومت اندونزی بر جزایر ملوک جنوبی، توسط مردم ملوک جنوبی صورت گرفت و نیروهای اندونزی این مبارزات را به شدت سرکوب کردند. پس از سقوط حکومت ژنرال سوهارتو در سال ۱۹۹۸، این مبارزات از سر گرفته شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲، خشونت‌ها در جزایر ملوک موجب کشته شدن حدود ۵ هزار نفر و بی خانمان شدن ۵۰۰ هزار نفر شد.

در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۹ به دستور یوسف حبیبی ژنرال دامیری به فرماندهی منطقه تیمور شرقی رسید که مردم آن خواهان استقلال بودند. در چهارم ژوئیه ۱۹۹۹ بانک جهانی با اعطای وام یک میلیارد دلاری به اندونزی موافقت کرد. انتخابات ریاست جمهوری پس از ۳۰ سال انجام شد و رقیب یوسف حبیبی، خانم مگاواتی سوکارنو پوتری از حزب دموکرات بود که بالاخره در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۱ به ریاست جمهوری رسید و حزب گلکار یعنی حزب وابسته به سیستم حاکمیت شکست خورد. در آخرین روزهای حکومت یوسف حبیبی مردم تیمور شرقی با نظارت سازمان ملل به استقلال خویش رای دادند. بعد از مگاواتی سوکارنو پوتری، ژنرال بازنشسته «بامبانگ یودیوهونو» که زمانی افسر اطلاعات و فرماندار تیمور شرقی بوده‌است در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۴ در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسید.

پایان جنگ آزادی خواهانه ملت مسلمان "اندونزی" علیه استعمار گران هلندی (۱۹۴۸ میلادی)

از اواسط تا اواخر جنگ جهانی دوم، اندونزی تحت اشغال ژاپن بود. با پایان جنگ و تسلیم نیروهای ژاپن، کلیه سلاح های ژاپنی به دست ملی گرایان استقلال طلب اندونزیایی افتاد. در سال ۱۹۴۵ میلادی احمد سوکارنو رهبر آزادی خواهان این کشور، اعلام استقلال کرد، که با مخالفت و لشکر کشی هلندی‌ها مواجه گردید. اما سازمان ملل در این موضوع دخالت کرد و دولت هلند به ناچار با حکومتی به نام اتحادیه اندونزی و هلند موافقت کرد. از این رو نمایندگان دولت اندونزی و دولت پادشاهی هلند به دستور سازمان ملل متحد، بر روی عرشه یک ناو امریکایی، قرار داد ترک مخاصمه را در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۸ امضا کردند و جنگ دو کشور به پایان رسید. علت این که اندونزی و هلند، این قرار داد را روی یک کشتی بیگانه امضا کردند این بود که هیچ محل دیگری برای امضای معاهده مورد موافقت دو طرف قرار نگرفته بود.

جدایی " تیمور شرقی"

در سال ۱۹۹۹ مردم تیمور شرقی با شرکت در یک همه‌پرسی که تحت نظر سازمان ملل برگزار شد به استقلال از اندونزی رای دادند. نتیجه این همه‌پرسی واکنش خشونت‌آمیز شبه نظامیان طرفدار اندونزی را به دنبال داشت. اقدامات شبه نظامیان با ورود یگان‌هایی از ارتش استرالیا، که بر اساس قطعنامه شورای امنیت به این سرزمین اعزام شده بودند، پایان یافت اما در جریان خشونت‌ها، بیش از یک هزار تن از اهالی تیمور شرقی کشته شدند.

با خروج نیروهای اندونزی از تیمور شرقی، اداره امور این سرزمین به طور موقت برعهده نماینده سازمان ملل قرار گرفت و روز ۲۰ ماه مه سال ۲۰۰۲، تیمور شرقی به عنوان یک کشور مستقل مورد شناسایی بین‌المللی قرار گرفت. تیمور شرقی بیش از یک میلیون جمعیت دارد که اکثر آنان مسیحی کاتولیک هستند.

"سیاست"

محمد سوهارتو، رئیس جمهوری پیشین اندونزی در سال ۱۹۶۸ و در پی خشونت‌هایی که پس از یک کودتای شکست خورده رخ داد، به قدرت رسید و بلافاصله به مبارزه با کمونیسم پرداخت که نتیجه آن قتل حداقل ۵۰۰ هزار نفر و زندانی کردن میلیون‌ها نفر دیگر شد.

"جغرافیا"

با 1،919،440 کیلومتر مربع (741،50 مایل مربع)، اندونزی پانزدهمین کشور بزرگ جهان از لحاظ مساحت است. اندونزی مجموعه‌ای از جزایر (نزدیک به ۱۷۵۰۸جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد. اندونزی در نیمکرهٔ شرقی، در جنوب شرقی آسیا، در اقیانوس هند و دریاهای وابسته به آن واقع شده و خط استوا از آن می‌گذرد. اندونزی در جزیره گینه نو با پاپوا و هم چنین در جزیره برنئو با مالزی مرز مشترک دارد.

سابقاً این جزایر در تصرف هلند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. مساحت این کشور ۱۹۱۹۰۰۰ کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد. شهر مهم آن سورابایا است. این کشور دارای معادن قلع، نفت، ذغال‌سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است.

اندونزی را می‌توان بزرگترین مجمع الجزایر جهان دانست که بین دو خشکی، یعنی جنوب شرق آسیا و استرالیا واقع شده‌است. وسعت آب‌های این کشور ۳ برابر مساحت خشکی‌های آن می‌باشد. بندرهای مهم این کشور نیز عبارتند از: مدان، بندر ساحلی بلاوان، پکانبارو، ریو، جاکارتا سنگارنگ، نوزاتنگارا، بندر ساحلی بیتونگ و بندر آمبون. شهرهای مهم اندونزی را هم می‌توان در ۱۰ شهر زیر خلاصه کرد: جاکارتا، سورابایا، سمارانگ، باندونگ، مدان، پالمبانگ، یوجونگ پادانگ، بانجارماسین، بندر لامپومگ، مانادو.

جاکارتا، پایتخت کشور اندونزی، ابتدا یک شهر بندری کوچک بود، اما هم اکنون این شهر ۶۷۰ کیلومتر مربع وسعت دارد و جمعیتی معادل ۹ میلیون نفر را در خود جای داده و یکی از مراکز مهم اقتصادی اندونزی است.

جزیره جاوه با آنکه فقط ۷ درصد کل خاک این کشور را تشکیل می‌دهد، به تنهایی حدود ۶۰ درصد کل جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌است.

رشته جزایر جنوبی کوهستانی و آتشفشانی است و شامل سوماترا، جاوه، مادورا، بالی و جزایر سوندای کوچک (از جمله لامبارک، فلورس و تیمور) است. جاوه و همسایه کوچک‌ترش مادورا جمعیت متراکمی دارند و نزدیک به دو سوم مردم اندونزی را در خود جای می‌دهند. زنجیره جزایر شمالی متشکل است از کالیمانتان (بخش اندونزیایی جزیره بورنئو)، جزایر نامنظم و کوهستانی سولاوسی (سلبس)، گوره ملوک، وایریان جایا (بخش غربی گینه نو).

بیش از دو سوم این کشور از جنگل‌های استوایی بارانی پوشده شده‌است. و آب و هوای آن استوایی و بارندگی در طول سال سنگین است. رودهای مهم آن کاپواس، دیگول، باریتو، و بلندترین نقطه اندونزی نگگا پولو (هرم کارستنز) با ۵۰۳۰ متر ارتفاع است (در جزیره ایریان جایا). قسمت اعظم اندونزی کوهستانی است و با وضع جغرافیائی خود که در دو طرف خط استوا قرار گرفته بیش از دو فصل دارا نیست یکی فصل مرطوب از نوامبر تا مارس و دیگری فصل خشک از ژوئن تا اکتبر.

"جزایر" اصلی
این کشور را می‌توان از لحاظ وضعیت طبیعی به چند قسمت زیر تقسیم کرد:

جزیره سوماترا: یکی از بزرگترین جزیره‌های جهان است و با جزیره‌های جاوه، سلبس و برنئو، در مجموع، جزایر سوندای بزرگ نامیده می‌شوند. 

قسمت عمده آن را جلگه‌ها و نواحی پست تشکیل داده و ارتفاعات آن (از جمله کوه‌های باریسان) در کناره غربی آن تا سمت شمال گسترده شده و دارای وسعت زیادی می‌باشند. 

رودهای آن کوتاه و پر آب بوده و اکثراً از سمت غرب به شرق جاری هستند و مهم ترینشان عبارتند از: کامپار، بارومون، ایندراگیری، روکان، موسی و هاری. جنگل‌ها که اغلب غیر قابل نفوذند، وسعت زیادی دارند. و مرداب‌های وسیعی نیز در کرانه شرقی آن وجود دارند. بلندترین نقطه آن قله کرینتجی (۳۸۰۰ متر) است. 

جزیره جاوه: پنجمین جزیره وسیع اندونزی و از پرجمعیت ترین آن‌ها است که بیش از ۶۵٪ جمعیت کشور در آن زندگی می‌کنند. کوه‌ها در تمام نقاط آن پراکنده شده و قسمت اعظم آن را جلگه‌ها و جنگل‌ها تشکیل می‌دهند. رودهای آن عمدتاً کوتاه و پرآب بوده و مهمترینشان عبارتند از: سولو، سرانگ، تاروم، سرایو و مانوک. بلندترین نقطه آن قله سمرو با ۶۷۶, ۳ متر ارتفاع است. 

جزیره برنئو: قسمت اعظم این جزیره متعلق به اندونزی است که در اصطلاح محلی به آن کالیمانتان گفته می‌شود. ارتفاعات آن عمدتاً در نواحی شمالی واقع شده و قسمت اعظم آن را جنگل‌ها و جلگه‌ها شامل می‌شوند. رودهای طویلی در آن جریان دارند از جمله: باریتو، ماهاکام، نگارا، کایان و کاپواس. بلندترین نقطه آن ۹۸۸٬۲ متر ارتفاع دارد.

جزیره سلبس (سلب): جزیره‌ای کوهستانی و مرتفع است که قسمت اعظم آن را جنگل‌ها پوشانده‌اند. از رودهای آن می‌توان از ماریسا، کاراما، ماماسا، بونگکا و پالو نام برد. قله رانتکومبولا با ۴۵۵, ۳ متر ارتفاع بلندترین نقطهٔ آن است. نام محلی این جزیره، سولاوسی است. 

جزیره گینه نو: نیمه غربی این جزیره که اصطلاحاً ایریان غربی گفته می‌شود و به اندونزی تعلق دارد. نواحی مرکزی و شمال غربی آن را کوه‌ها و نواحی بلند پوشانده و قسمت اعظم آن را جنگل‌ها و جلگه‌ها تشکیل می‌دهند. رود دیگول مهمترین رود آن است. بلندترین نقطه آن قله جایا (۰۲۹، ۵ متر) است. 

جزایر سوندای کوچک (نوساتنگارا): این جزایر بین جزیره جاوه و جزیره گینه نو واقع شده‌اند و عمدتاً کوهستانی و مرتفع می‌باشند. بزرگترین جزیره‌های آن عبارتند از: سومباوا، فلورس، سومبا، تیمور و بالی. 

سایر جزایر غربی: که در اطراف جزیره‌های برنئو، جاوه و سوماترا واقع شده و عمدتاً کم ارتفاعند. بزرگترین جزیره آن، بانگکا می‌باشد. 

سایر جزایر شرقی: که مجموعاً به جزایر ملوک یا اویه معروف هستند و در اطراف جزیره‌های سلس و گینه نو واقع شده‌اند و کوهستانی و مرتفع اند. جزیره‌های هالماهرا و سرام بزرگترین جزیره‌های این نواحی می‌باشند. 

بر روی هم اندونزی سرزمینی نیمه کوهستانی است. جلگه‌های آن عمدتاً در جزیره‌های جاوه و سوماترا و جزایر سوندای کوچک (نوساتنگارا) و جنگل‌های آن عمدتاً در جزیره‌های برنئو، گینه نو، و سوماترا واقع شده‌اند. آب و هوای آن گرم و مرطوب و پر باران است. بلندترین نقطه آن قله جایا با ۰۲۹, ۵ متر ارتفاع است. طویل ترین رود آن باریتو (۸۸۵ کیلومتر) و دریاچه توبا (۵۰۰, ۲ کیلومتر مربع) وسیع‌ترین دریاچهٔ آن است.

کوه لوکون در جزیره سولاوسی یکی از فعال‌ترین آتشفشان‌های اندونزی است که فوران آن در ژوئیه ۲۰۱۱ هزاران نفر را آواره کرد.

"مردم"
اندونزی ۲۳۸ میلیون نفر جمعیت دارد و زبان رسمی آنان «اندونزیایی» است ولی به زبانهای مختلف گویش می‌نمایند.

"مذهب"

حدود ۸۶ درصد از مردم اندونزی مسلمان و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند. فرقه اسلامی احمدیه در اندونزی حدود دویست هزار هوادار دارد. اندونزی که پرجمعیت‌ترین کشور مسلمان جهان است همواره به داشتن سنت بردباری مذهبی افتخار می‌کرده و در قانون اساسی این کشور آزادی مذهبی تضمین شده‌است ولی در سال‌های اخیر این آزادی مذهبی مورد تهدید قرار گرفته‌است. امروزه قوانین این کشور تبلیغ افکار ناخداباورانه را جرم دانسته و برای کسانی که بخواهند مومنان مسلمان را با باورهای دیگری آشنا کنند تا پنج سال زندان پیش بینی کرده‌است. در اندونزی دین نقش مهمی در آموزش خصوصی دارد و در شرایطی که تعداد مدارس دولتی خوب بسیار اندک است غیر از مدارس دینی گزینه دیگری نیست.

آچه تنها استان اندونزی است که قوانین شریعت می‌تواند در آن اجرا شود. پارلمان محلی آچه در سال ۲۰۰۹ به تنبیه همجنسگرایان با ترکه چوب رای داد، اما فرماندار آچه حاضر به اجرای این رای و تبدیل آن به قانون نشده‌است.

در قانون مجازات «کفرگویی» که در سال ۱۹۶۵ در اندونزی به تصویب رسیده‌است هرگونه دگراندیشی از یکی از شش دین رسمی اندونزی ممنوع اعلام شده‌است. در سال ۱۳۸۷ خورشیدی نهادی اسلامی در اندونزی با صدور فتوایی نرمش‌های یوگا را ممنوع اعلام کرد.

ابوبکر بشیر، روحانی بنیادگرای مسلمان اندونزی، به اتهام همکاری در عملیات تروریستی و سازماندهی یک مرکز آموزش تندروهای مسلح در استان آچه، در غرب اندونزی، محاکمه شده‌است.

"اقتصاد"
اندنوزی بزرگترین قدرت اقتصادی جنوب شرقی آسیا است. بنابر آمار سال ۲۰۰۵ تولید ناخالص داخلی اندونزی ۲۸۷ میلیارد دلار بوده‌است که سهم سرانه هر فرد ۴۴۵۸ دلار است. سهم صنعت ۴۰٫۷٪ که بیشتر به فرآوری محصولات کشاورزی و معدنی مشغول است و سهم بخش کشاورزی ۱۴٪ می‌باشد و محصول اصلی اش برنج است. با این حال بیشترین شاغلان در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. ۴۱ میلیون و هشتصد هزار نفر از نیروی کار در بخش کشاورزی شاغلند. که کشاورزانی هستند که حرفه‌ای نیستند و در سطح کلان تولید نمی‌کنند. اما هم کشاورزان بزرگ و هم روستاییان مقدار زیادی لاستیک، چای، قهوه، تنباکو و ادویه تولید و صادر می‌کنند. از دوران استعمار هلند زیرساخت مناسب آبیاری در کشاورزی برای اندونزی به جا مانده است.

جاکارتا پایتخت اندونزی و بزرگترین مرکز بازرگانی کشور

بیشترین صادرات اندونزی به کشورهای آمریکا و ژاپن و چین و سنگاپور می‌باشد. اندونزی از لحاظ معدنی کشوری غنی می‌باشد و معادن نفت، گاز طبیعی، قلع، نیکل، زغال سنگ، بوکسیت و مس در این کشور موجود است اما به علت نسبت بیشتر جمعیت به ثروت جمعیت مردم فقیر زیاد است. صنعت معدنکاری سهمی ۱۲ درصدی در تولید ناخالص داخلی اندونزی دارد. یکی دیگر از منابع کسب درآمد برای اندونزی صنعت گردشگری است.

در اواخر دهه ۹۰ میلادی که بازارهای اقتصادی در آسیا دچار مشکلات شدید شد، ارزش پول اندونزی نیز بشدت سقوط کرد و سوهارتو ناچار شد تا اصلاحات اقتصادی شدیدی را انجام دهد و در همین رابطه با صندوق بین‌المللی پول برای کمکی به ارزش بیش از ۴۰ میلیارد دلار به توافق رسید. نارضایتی‌های سیاسی و در خواست استعفای سوهارتو، از پیامدهای این مشکلات اقتصادی بود. در مارس سال ۱۹۹۸ سوهارتو برای چندمین بار به قدرت رسید. اما مشکلات برای دولت همچنان ادامه داشت.

در میان سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ شمار میلیونرها در اندونزی رشد فزاینده‌ای داشته‌است اما هنوز نیمی از مردم با درآمد روزی کمتر از دو دلار زندگی می‌کنند. تنها ۱۰ درصد کسانی که کار می‌کنند مالیات می‌پردازند و دولت برای تامین آموزش رایگان و بهداشت مشکل دارد. تولید نفت در اندونزی بسیار کم است و این میزان تنها برای تامین نیازهای داخلی این کشور صرف می‌شود ولی با این حال اندونزی بزرگترین تولیدکننده نفت در کشورهای جنوب شرقی آسیا به‌شمار می‌آید.

اندونزی به دلیل فرسودگی چاه‌های نفت و کمبود تولید نفت در این کشور در ماه مه ۲۰۰۸ از سازمان اوپک خارج شد.

"محیط زیست"
اندونزی دارای بزرگ‌ترین جنگل‌ها در کشورهای جنوب شرق آسیا است به طوری که ۱۲۰ میلیون هکتار آن را جنگل‌های بارانی تشکیل داده‌است. حریق در جنگل‌های اندونزی به رویدادی سالانه در فصل خشک کشور تبدیل شده و تا کنون برای کشورهای همسایه آلودگی زیادی ایجاد کرده‌است. افزایش تقاضا برای تهیه روغن درخت نخل در هند نیز موجب تخریب نگران‌کننده جنگل‌های استوایی در اندونزی شده‌است. دولت اندونزی در ابتکاری زیست‌محیطی زوج‌های جوان را ملزم کرده قبل از ازدواج خود یک درخت بکارند.

فرهنگ
هنر نقاشی در بالی هنری دارای سنت و پیشینه است. تماس هنرمندان محلی با سبک نقاشی اروپایی در سده بیستم روی داد. امروزه البته در جاوه مرکزی روش‌های نقش‌پردازی کلاقه‌ای که از روش‌های بسیار قدیمی اندونزیایی است رفته‌رفته کاربردهای بیشتری در نقاشی‌ها پیدا می‌کنند.

موسیقی در اندونزی انواع گوناگونی داد ولی معروف‌ترین آن موسیقی گاملان است که موسیقی سنتی دربارهای جاوه و بالی به‌شمار می‌آید. امروزه تمام سبک‌های موسیقی پاپ نیز به زبان ملی (اندونزیایی) و یا به زبان محلی خوانده می‌شود. افزون بر این سبک‌های عامه‌پسندی مانند کرونتیونگ، دانگ‌دوت، کاپورساری و جایپونگان نیز رایج‌اند.

"تقسیمات کشوری"
اشنايي با برخي شهرها و جزيره هاي اندونزي

"سوماترا"
سوماترا (با وسعت تقریبی ۴۷۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع) از جزایر کشور اندونزی است.

جزیره سوماترا ششمین جزیره بزرگ جهان و بزرگ‌ترین جزیره‌ای است که تمام خاک آن در کشور اندونزی قرار دارد، این جزیره حدود ۴۵ میلیون نفر جمعیت دارد.

استان هاي جزيره سوماترا

"سوماترای شمالی"

سوماترای شمالی (به اندونزیایی: Sumatera Utara) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا

این استان بدون احتساب استان‌های جزیرهٔ جاوه، پرجمعیت‌ترین استان کشور محسوب می‌شود و پایتخت آن، شهر مدان است.

مسجد جامع مدان

"جمعیت"
جمعیت سوماترای شمالی در سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۱۱٫۴۸ میلیون نفر برآورد شده‌است. آمارهای تخمینی از افزایش این رقم در سال ۲۰۰۷ به ۱۲٬۸۳۴٬۳۷۱ نفر خبر می‌دهند.

"مردم"
باتاک‌ها با ۴۱٫۹۵ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۳۲٫۶۲ درصد، نیاها با ۶٫۳۶ درصد، مالایی‌ها با ۴٫۹۲ درصد، مینانگکابائوها با ۲٫۶۶ درصد و بانجاری‌ها با ۰٫۹۷ درصد، از عمده‌ترین گروه‌های قومی سوماترای شمالی به‌شمار می‌روند.

زبان‌های رایج در سوماترای شمالی شامل مالایی، باتاک، آنگکولا-ماندایلینگ و اندونزیایی می‌شود.

مذهب
مسلمانان با ۶۵٫۵ درصد، مسیحیان با ۳۱٫۴ درصد، بودایی‌ها با ۲٫۸ درصد و هندوها با ۰٫۲ درصد، از مهم‌ترین گروه‌های مذهبی سوماترای شمالی محسوب می‌شوند.

"سوماترای غربی"
سوماترای غربی (به اندونزیایی: 'Sumatera Barat') یکی از استان‌های اندونزی است.

دریاچه مانینجائو

آچه
آچه یکی از استان‌های کشور اندونزی است که در نوک شمالی جزیرهٔ سوماترا واقع شده‌است.

نامگذاری
نام کامل این استان از سال ۱۹۵۹ تا سال ۲۰۰۱ «دائراه ایستیموا آچه»، از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۰۹ «نانگگروئه آچه دارالسلام» و از سال ۲۰۰۹ به بعد، «آچه» بوده‌است.

ساحل اچه

مذهب 
بیش‌ترین سهم مسلمانان در سطح کشور در آچه بوده و این استان توسط قوانین اسلامی اداره می‌شود. 

پیش‌تر این منطقه با عناوین محتلفی نظیر «آچه»، «آتجه» و «آچین» شناخته می‌شده‌است.

ریائو
ریائو (به اندونزیایی: Riau) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
این استان در بخش مرکزی جزیرهٔ سوماترا و در امتداد تنگهٔ مالاکا واقع شده‌است.

قطع درختان جنگلی در ریائو

پکانبارو پایتخت و بزرگ‌ترین شهر ریائو است. دومای، باگانسیاپیاپی، بنگکالیس، بانگکینانگ، رنگات و سیاک‌سری ایندروپورا، دیگر شهرهای بزرگ این استان هستند.

اقتصاد
امروزه ریائو یکی از ثروتمندترین استان‌های اندونزی است. این استان به‌جهت بهره‌مندی از منابع طبیعی متعدد نظیر نفت خام، گاز طبیعی، کائوچو، روغن نخل و مزارع متعدد، پیش‌رفت بسیاری نموده‌است.

جمعیت
جمعیت ریائو براساس سرشماری سال ۲۰۰۰ که جزایر ریائو را هم شامل می‌شد، در سال ۲۰۰۷ بالغ بر ۵٬۰۷۰٬۹۵۲ نفر برآورد شده‌است. این رقم در سال ۲۰۱۰ به ۶٬۳۰۲٬۷۸۶ نفر افزایش یافته‌است. جزایر ریائو تا سال ۲۰۰۴ بخشی از استان ریائو به‌شمار می‌رفت که در این سال، این منطقه مستقل شده و استان جدیدی را تشکیل داد.

مردم
مالایی‌ها با ۳۸ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۲۵ درصد، مینانگکابوها با ۱۱ درصد، باتاک‌ها با ۷ درصد، بانجاری‌ها با ۴ درصد، چینی‌ها با ۴ درصد و بوگینی‌ها با ۲ درصد، از جملهٔ گروه‌های قومی ساکن در ریائو به‌شمار می‌روند. زبان‌های مالایی، اندونزیایی و مینانگکابویی از مهم‌ترین زبان‌های رایج در این استان محسوب می‌شوند.

مذهب
مسلمانان ۸۸ درصد، بودایی‌ها ۶ درصد، کاتولیک‌ها ۵ درصد، پروتستان‌ها ۱ درصد و هندوها ۰٫۲ درصد از ساکنان ریائو را شامل می‌شوند.

جزایر ریائو
جزایر ریائو (به اندونزیایی: Kepulauan Riau) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
این استان شامل مجمع‌الجزایر ریائو، جزایر ناتونا، جزایر آنامباس و جزایر لینگگا می‌شود. مساحت جزایر ریائو ۲۱٬۹۹۲ کیلومتر مربع بوده و جمعیت این استان در سال ۲۰۰۷ بالغ بر ۱٬۳۹۲٬۹۰۰ نفر برآورد شده‌است.

تانجونگ پینانگ در جزایر ریائو

جزایر ریائو در ژوئیهٔ سال ۲۰۰۴ از بخش اصلی استان ریائو جدا شده و استان مستقلی را تشکیل داد. پایتخت این استان شهر تانجونگ پینانگ است که در بخش جنوبی جزیرهٔ بینتان واقع شده‌است.

مذهب
بیش‌ترین شمار ساکنان جزایر ریائو پیرو دین‌های اسلام، بودیسم و مسیحیت هستند. 

مردم
مالایی‌ها با ۳۵٫۶ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۲۲٫۲ درصد، چینی‌ها با ۹٫۳ درصد، مینانگکابوها با ۹٫۳ درصد، باتاک‌ها با ۸٫۱ درصد، بوگینی‌ها با ۲٫۲ درصد و بانجاری‌ها با ۰٫۷ درصد از مهم‌ترین گروه‌های قومی ساکن در جزایر ریائو به‌شمار می‌روند. مهم‌ترین زبان رایج در این استان، زبان اندونزیایی است.

سوماترای جنوبی
سوماترای جنوبی (به اندونزیایی: Sumatera Selatan) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
این استان در جزیرهٔ سوماترا واقع شده و از سمت شمال به استان جامبی، از سمت جنوب به استان لامپونگ و از سمت غرب به استان بنگکولو محدود شده‌است. جزایر بانگکا و بلیتونگ در بخش شرقی سوماترای جنوبی واقع شده‌اند. 

مسجد پالم‌بانگ بزرگ

این مناطق در سال ۲۰۰۰ از این استان مستقل شده و استان جدید جزایر بانگکا-بلیتونگ را تشکیل دادند. پایتخت آن، شهر پالم‌بانگ است.

جمعیت و مردم
مالایی‌ها با ۳۱ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۲۷ درصد، کومرینگ‌ها با ۶ درصد، موسی بانیوآسین‌ها با ۳ درصد، سوندایی‌ها با ۲ درصد، از جملهٔ گروه‌های قومی ساکن در سوماترای جنوبی به‌شمار می‌روند.

زبان رایج در این استان، زبان اندونزیایی بوده.

مذهب
مسلمانان ۹۶ درصد، بودایی‌ها ۱٫۸ درصد و مسیحیان ۱٫۷ درصد از ساکنان سوماترای جنوبی را شامل می‌شوند.

تقسیمات
سوماترای جنوبی به ۱۰ منطقه و ۴ شهر تقسیم شده‌است:

مناطق
اوگان ایلیر (Indralaya).
 
اوگان کومرینگ اولو (Baturaja).
 
اوگان کومرینگ اولوی جنوبی (Muaradua).

اوگان کومرینگ اولوی شرقی (Martapura). 

اوگان کومرینگ ایلیر (Kayuagung). 

بانیوآسین (Pangkalan Balai). 

لاهات (Lahat). 

موآرا انیم (Muara Enim). 

موسی بانیوآسین (Sekayu). 

موسی راواس (Muara Beliti Baru). 

شهرها
پاگر آلام. 

پالم‌بانگ. 

پرابومولیح. 

لوبوکلینگگائو. 

جزایر بانگکا-بلیتونگ
جزایر بانگکا-بلیتونگ (به اندونزیایی: Kepulauan Bangka Belitung) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
این استان دو جزیرهٔ اصلی به نام‌های «بانگکا» و «بلیتونگ» را شامل می‌شود. هم‌چنین چندین جزیرهٔ کوچک‌تر از آن‌ها نیز در بخش شرقی جزیرهٔ سوماترا و بخش شمال شرقی استان سوماترای جنوبی واقع شده‌است.

تنگهٔ بانگکا جزیره‌های سوماترا و بانگکا را از هم جدا می‌کند و تنگهٔ گاسپار جزیره‌های بانگکا و بلیتونگ را از یک‌دیگر مستقل می‌سازد.

فرودگاه پانگکال پینانگ

دریای چین جنوبی در بخش شمالی این استان، دریای جاوه در بخش جنوبی و جزیرهٔ بورنئو در بخش شرقی آن به وسیلهٔ تنگهٔ کاریماتا از جزیرهٔ بلیتونگ جدا می‌شود.

جزایر بانگکا-بلیتونگ پیش‌تر بخشی از استان سوماترای جنوبی بوده‌است؛ اما در سال ۲۰۰۰ به همراه استان‌های بانتن و گورونتالو مستقل شد.

جمعیت این استان در سال ۲۰۰۴ بالغ بر ۱٬۰۱۲٬۶۵۵ نفر بوده و پایتخت آن، شهر پانگکال پینانگ است.

اقتصاد
جزایر بانگکا-بلیتونگ معادن بزرگی و مهمی را در خود جای داده و بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ حلب در سطح اندونزی به‌شمار می‌رود. این استان هم‌چنین کاغذ سفید تولید می‌کند.

مردم
مالاییها با ۷۲ درصد، چینی‌ها با ۱۲ درصد، جاوهای‌ها با ۶ درصد، بوگینی‌ها با ۳ درصد، مادوری‌ها با ۱ درصد، از مهم‌ترین گروه‌های قومی ساکن در جزایر بانگکا-بلیتونگ محسوب می‌شوند. زبان‌های اندونزیایی و هاکا (شاخه‌ای از چینی) از زبان‌های رایج در این جزایر به‌شمار می‌رود.

مذهب
از لحاظ ترکیب مذهبی نیز مسلمانان با ۸۱٫۸ درصد، بوداییها با ۸٫۷ درصد، کنفوسیانیسم‌ها با ۵٫۱ درصد، پروتستان‌ها با ۲٫۴ درصد، کاتولیک‌ها با ۱٫۷ درصد و هندوها با ۰٫۱ درصد، عمده‌ترین گروه‌های مذهبی را تشکیل می‌دهند.

تقسیمات
جزایر بانگکا-بلیتونگ به ۶ منطقه (کابوپاتن) و یک شهر (کوتا) تقسیم شده‌است:

بانگکا (مرکز: سونگایلیات). 

بانگکای غربی (مرکز: مونتوک). 

بانگکای جنوبی (مرکز: توبوآلی) .

بانگکای مرکزی (مرکز: کوبا). 

بلیتونگ (مرکز: تانجونگ پاندان). 

بلیتونگ شرقی (مرکز: مانگگار). 

پانگکال پینانگ (شهر). 

جاوه
جاوه یکی از جزایر کشور اندونزی است که پایتخت اندونزی جاکارتا در آن واقع شده است.

کوه‌های سمرو و برومو در جاوه شرقی

استان هاي جزيره جاوه
تاریخچه

پیش از تاریخ 

قلمروهای هندو و بودایی 

فرمانروایان مسلمان واستعمار هلند 

عصر جمهوریت

جغرافیا

جاوه متراکم ترین شهر و جزیره جهان است که با تراکم بیش از ۱۴ میلیونی در خود این مقام را کسب کرده.

جاوه از نظر اب و هوا و راحتی زندگی بسیار مناسب است . قیمت کم باعث ازدیاد جمعیت شده براورد شده تا ۱۲ سال دیگر جمعیت به ۲۶ میلیون هم میرسد در حالی که این موضوع با در نظر نگرفتن جا و فضای خالی باشد جاوه از نظر اقتصاد بسیار مهم است و از ارکان اصلی اقتصاد میباشد.

جاکارتا
 جاکارتا (Daerah Khusus Ibukota Jakarta) پایتخت کشور اندونزی و بزرگ‌ترین شهر این کشور است.

جاکارتا، پایتخت اندونزی و یکی از بزرگ ترین و پرجمعیت ترین شهرهای اسلامی است. جاکارتا بزرگ ترین شهر اندونزی و مرکز اقتصادی ـ تجاری، حمل ونقل و صنعتی این کشور و مرکز سیاسی ـ اداری ایالت جاکارتاست. ایالت جاکارتا ــ که حدود ۵۹۰ کیلومترمربع مساحت دارد یکی از پنج ایالت جزیره جاوه‌است.

اما امروزه جاکارتا مرکز آسه آن (انجمن ملل آسیای جنوب شرقی) است و مقرّ وزارت خانه‌ها و سازمان‌های مهم اندونزی به شمار می‌رود.

تاریخچه
جاکارتا از مشهورترین شهرهای اسلامی، دارای بناهایی متعلق به دوره استعمار و بافت شهری مطابق الگوی شهرهای هلندی است. آثار و اماکن دیدنی شهر عمدتاً در بخش مرکزی (بافت قدیمی) قرار دارند، از جمله آنهامی‌توان: میدان مردکا (آزادی و استقلال) و لوح ملی اندونزی، موزه ملی، کاخ ریاست جمهوری یا کاخ آزادی واقع در قسمت شمالی مردکا، موزه مردکا که هلندی‌ها آن را در ۱۷۷۸ احداث کردند، کتابخانه شهر، مسجد بزرگ استقلال، مجموعه ورزشی بازیهای آسیایی، بازار چینیها، بازار قدیمی ماهی فروشان، بازار بزرگ، باغهای درون شهر از جمله باغ معروف جایاانکول، بقایای ساختمان شهرداری (متعلق به دوره استعمار) و زندان‌های قدیمی نزدیک آن را نام برد.

جاکارتا شهری قلعه‌ای و قدیمی است و در منطقه‌ای با تاریخ کهن قرار دارد. گفته شده که این منطقه مقرّ انسان‌های نخستین بوده‌است. در سده چهارم میلادی، دولتی هندو ـ جاوه‌ای در جاکارتا فرمانروایی می‌کرده‌است. سابقه جاکارتا، به سبب واقع شدن در جزیره جاوه، با پیشینه این جزیره در آمیخته‌است.

نام‌های قبلی آن سوندا کلاپا، جایاکارتا و بعد باتاویا بود.

جغرافیا
شهر جاکارتا در غرب جزیره جاوه، در سواحل شمالی، در کنار خلیج جاکارتا (یا خلیج باتاویا / بتاویه) و دریای جاوه، قرار دارد. این شهر در دشت واقع شده‌است و ارتفاعاتی با فاصله بسیار، در جنوب آن امتداد دارد. رود سیلیونگ با جهت جنوبی ـ شمالی از میان شهر می‌گذرد و به خلیج جاکارتا می‌ریزد. علاوه بر این، رودهای بسیاری در نزدیکی شهر جاری اند که می توان به گروگل در غرب و سونتر در شرق جاکارتا اشاره کرد.

باتوجه به موقعیت شهر و نزدیکی آن به دریا، نسیم خشکی و دریا که در جاکارتا دائمی است، در افزایش آلودگی هوای شهر مؤثر بوده‌است. این شهر در یکی از پرباران ترین مناطق جهان قرار دارد؛ متوسط باران سالانه جاکارتا حدود دو هزار میلیمتر و متوسط رطوبت سالانه آن ۸۱% است.

حمل و نقل
جاکارتا با مشکل افزایش جمعیت و ترافیک مواجه بوده‌است و هست و به همین دلیل فرماندار شهر جاکارتا با توجه به افزایش جمعیت روز افزون این شهر تصمیم به ایجاد خیابان‌ها و بزرگراه‌های دو طبقه کرده‌است. با توجه به گرانی بودن زمین در جاکارتا، گسترش خیابان‌ها از سمت راست و چپ امکان پذیر نبوده و تنها راه گسترش خیابان‌ها به صورت عمودی در طبقات بالای خیابان می‌باشد. دلیل عمده دیگر ایجاد بزرگراه‌های دو طبقه، جلوگیری از کم شدن سرعت ماشین‌ها به دلیل سیلاب همیشگی در جاکارتا است.

جاکارتا دارای سیستم حمل و نقل راه آهن شهری می‌باشد که ترافیک جاکارتا را کاهش می‌دهد.

جاکارتا دارای شبکه حمل و نقل راه آهن از حومه به داخل شهر می‌باشد که بسیار ارزان و سریع و البته بدون ترافیک است. این شبکه راه آهن ریلی توانسته‌است که بسیاری از زمان سفر از حومه به داخل شهر را کاهش دهد. بسیاری از مردم با توجه به پر بودن ظرفیت قطارها، به بالای سقف قطار رفته و از سقف قطار به منظور سفر خود استفاده می‌کنند.

جاکارتا دارای سیستم جامع اتوبوسرانی می‌باشد که شامل ۱۵ مسیر اتوبوسرانی است که از مزایای آن سرعت اتوبوس‌ها بسیار زیاد و هم چنین بدون ترافیک است.

جاکارتا دارای شبکه‌ام آر تی می‌باشد که بسیار کار آمد و سریع می‌باشد. جاکارتا دارای دو شبکه حمل و نقل ام آر تی شمال -جنوب به طول ۲۲ کیلومتر و شامل ۲۱ ایستگاه می‌باشد و شبکه شرق -غرب به طول ۸۷ کیلومتر و شامل ۴۸ ایستگاه‌است.

جاکارتا دارای طرح مونوریل است که بسیاری از ترافیک‌های جاکارتا را کاهش می‌دهد.

بانتن
بانتن (به اندونزیایی: Banten) یکی از استان‌های اندونزی است که در جزیرهٔ جاوه واقع شده‌است. این استان پیش‌تر بخشی از استان جاوهٔ غربی بوده‌است؛ ولی در سال ۲۰۰۰ مطابق با قانون شمارهٔ ۲۳ از این استان جدا شده و استان مستقلی را تشکیل داده‌است.

برپایهٔ نتایج اولیهٔ سرشماری سال ۲۰۱۰ مرکز آمار اندونزی، جمعیت بانتن در این سال بالغ بر ۱۰٬۶۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. براساس نتایج طرح‌های آماری نیز جمعیت این استان ۹٬۹۶۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده‌است. مرکز اداری بانتن، شهر سرانگ است.

کوه کراکاتوآ در تنگه سوندا

از لحاظ ترکیب قومیتی، بانتنی‌ها ۴۷ درصد، سوندایی‌ها ۲۳ درصد، جاوهای‌ها ۱۲ درصد، بتاوی‌ها ۱۰ درصد و چینی‌ها ۱ درصد از ساکنان بانتن را تشکیل داده‌اند. از لحاظ ترکیب مذهبی، مسلمانان ۹۶٫۶ درصد، پروستان‌ها ۱٫۲ درصد، کاتولیک‌ها ۱ درصد، بوداییها ۰٫۷ درصد و هندوها ۰٫۴ درصد از اهالی این استان را شامل می‌شوند. زبان‌های اندونزیایی، جاوه‌ای و سوندایی از مهم‌ترین زبان‌های رایج در بانتن به شمار می‌رود.

جاوه غربی
جاوهٔ غربی (به اندونزیایی: Jawa Barat) (به سوندایی: Jawa Kulon) با ۴۱٬۴۸۳٬۷۲۹ نفر جمعیت در سال ۲۰۰۷، پرجمعیت‌ترین استان اندونزی است.

جغرافیا
این استان در جزیرهٔ جاوه واقع شده‌است.

باندونگ در جاوه غربي

جاوهٔ غربی از نظر وسعت، اندکی از کشور پرتراکم تایوان کوچک‌تر است؛ ولی جمعیت آن، تقریباً ۲ برابر جمعیت کشور مذکور است. پایتخت این استان، شهر باندونگ است.

مردم
در جاوهٔ غربی از لحاظ ترکیب قومیتی، سوندایی‌ها ۷۴ درصد، جاوه‌ای‌ها ۱۱ درصد، بتاوی‌ها ۵ درصد و کیربوها ۵ درصد از ساکنان این استان را شامل می‌شوند. زبان اندونزیایی، زبان رسمی و زبان سوندایی، زبان محلی جاوهٔ غربی است.

مذهب
از لحاظ ترکیب مذهبی، مسلمانان ۹۶٫۵ درصد، پروتستان‌ها ۱٫۲ درصد، کاتولیک‌ها ۰٫۷ درصد، بوداییها ۰٫۲ درصد و هندوها ۰٫۱ درصد از اهالی جاوهٔ غربی را تشکیل می‌دهند.

جاوه مرکزی
جاوهٔ مرکزی (به اندونزیایی: Provinsi Jawa Tengah) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
پایتخت اداری این استان، شهر سمارانگ است.

دفتر اصلی کمپانی راه آهن هلند ذز شهر سمارانگ

جاوهٔ مرکزی یکی از ۶ استان اندونزی است که در جزیرهٔ جاوه واقع شده‌اند. این استان ۳۲٬۵۴۸٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت داشته و تقریباً یک‌چهارم از کل زمین‌های جزیرهٔ جاوه را شامل می‌شود.

جمعیت
جاوهٔ مرکزی با ۳۲٬۸۶۴٬۰۰۰ نفر جمعیت در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان سومین استان پرجمعیت اندونزی پس از استان‌های جاوهٔ غربی و جاوهٔ شرقی شناخته می‌شود و یک‌چهارم از جمعیت کل جزیرهٔ پرتراکم جاوه را به خود اختصاص داده‌است.

مردم
در جاوهٔ مرکزی از لحاظ ترکیب قومیتی، جاوه‌ای‌ها با ۹۸ درصد، سوندایی‌ها با ۱ درصد، چینی‌ها و عرب‌ها با ۱ درصد از عمده‌ترین گروه‌های قومی به‌شمار می‌روند. زبان‌های اندونزیایی، جاوه‌ای و سوندایی از مهم‌ترین زبان‌های رایج در این استان محسوب می‌شود.

مذهب
مسلمانان، مسیحیان، هندوها، بوداییها و پیروان عقاید سنتی، بخش بزرگی از ساکنان جاوهٔ مرکزی را شامل می‌شوند.

یوگیاکارتا
یوگیاکارتا (جوگجاکارتا، جوگجا، یوگیا) (به اندونزیایی: Kota Yogyakarta) یکی از شهرهای منطقه ویژه یوگیاکارتا در اندونزی است. این شهر به‌عنوان مرکز هنر کلاسیک و فرهنگ جاوه شناخته می‌شود و هنرهایی هم‌چون طراحی روی پارچه، بالت، تئاتر، موسیقی، شعر و خیمه‌شب‌بازی در این شهر رونق دارد.

یوگیاکارتا

یوگیاکارتا در بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹ و در جریان شورش قومی اندونزی، به‌عنوان پایتخت این کشور شناخته می‌شده‌است. این شهر هم‌چنین به‌عنوان بزرگ‌ترین مرکز آموزش و پرورش در اندونزی به‌شمار می‌رود.

یوگیاکارتا ۳۲٫۸ کیلومتر مربع مساحت داشته و جمعیت آن براساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۱۲٫۰۵۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۵۵۹٫۰۹۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۶۶۹٫۸۷۰ نفر افزایش یافته‌است.

جاوه شرقی
جاوهٔ شرقی (به اندونزیایی: Jawa Timur) (به جاوه‌ای: Jawa Wétan) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
این استان در بخش شرقی جزیرهٔ جاوه واقع شده و شامل جزیرهٔ مادورا و جزایری که در سمت شرقی آن قرار گرفته‌اند و نیز جزایر باوین می‌شود.

مزرعه‌ای در جاوهٔ شرقی

سورابایا پایتخت و مرکز اداری جاوهٔ شرقی، دومین شهر بزرگ اندونزی محسوب می‌شود. این شهر هم‌چنین یکی از مهم‌ترین مراکز صنعتی و بندری در سطح کشور به‌شمار می‌رود.

مردم
عمده‌ترین گروه‌های قومی ساکن در جاوهٔ شرقی به ترتیب، جاوهای‌ها با ۷۹ درصد، مادورها با ۱۸ درصد، اوسینگ‌ها با ۱ درصد و چینی‌ها با ۱ درصد هستند. زبان‌های جاوه‌ای، مادوری و اندونزیایی از مهم‌ترین زبان‌های رایج در این استان محسوب می‌شود.

مذهب
از لحاظ ترکیب مذهبی نیز مسلمانان با ۹۶٫۳ درصد، مسیحیان با ۲٫۶ درصد، هندوها با ۰٫۶ درصد، بوداییها با ۰٫۴ درصد، کجاون‌ها و هم‌چنین بومیان از عمده‌ترین گروه‌های مذهبی ساکن در جاوهٔ شرقی به‌شمار می‌روند.

جزایر سوندای کوچک
جزایر سوندای کوچک یا جزایر نوساتنگارا گروه-جزیره ای در کشور اندونزی است.

جغرافیا
این گروه-جزیره میان جزیرهٔ جاوه و جزیرهٔ پاپوآ گینه نو واقع شده است و عمدتاً کوهستانی و مرتفع است؛ امّا با این حال بخش بزرگی از جلگههای اندونزی در این گروه-جزیره قرار دارد.

آب و هوا
آب و هوای این گروه-جزیره مانند دیگر بخش‌های اندونزی استوایی و بارندگی سنگین است.

بالی
بالی جزیره‌ای است واقع در کشور اندونزی که از مراکز گردشگری مهم جهان به شمار می‌رود. بالی جزیره خدایان، جزیره کوچکی از بزرگترین مجمع الجزایر جهان و بزرگترین کشور مسلمان جهان یعنی کشور اندونزی است. این جزیره دو اقیانوس آرام و اقیانوس هند را به هم پیوند داده است و در نتیجه این وصلت خود از آب و هوای بسیار متفاوتی برخوردارگردیده است و مثل بسیاری از جزایر دیگراندونزی ، دنیای مخصوص به خودش را دارد. دنیائی که نام این جزیره را در فهرست برترین مقاصد گردشگری جهان قرار داده است.

بالی

این جزیره جمعیتی حدود سه میلیون نفر داشته که قریب به اتفاق ساکنان آن اهل اندونزی هستند اما در سالهای اخیر بدلیل رشد فراوان صنعت توریست بسیاری ازاسترالیا و اروپا هم به این جزیره مهاجرت نموده و در بالی کار و زندگی می کنند.

این جزیره که مساحتی بالغ بر ۵۶۲۰ کیلومتر مربع را پوشش داده است، از لحاظ آتش فشانی فعال بوده و خاک آن برای کشاورزی بسیار حاصلخیز است. اما سوگولی آتشفشانهای بالی کوه گودان آگانگ بوده که «مادر کوه »ها نامیده می شود. این کوه، آتشفشانی فعال بوده و ارتفاعی بیش از ۳۰۰۰ متر دارد.

در شمال و جنوب کوه های مرکزی این جزیره زمین های بسیاری حاصلخیزی برای کشاورزی وجود دارد که از آن برای کاشت برنج استفاده می کنند. مزارع پلکانی برنج بالی نیز خود شهرت جهانی داشته و از جاذبه های گردشگری این بهشت زمینی پروردگار می باشند .

دورنمای قله کوه گودان آگانگ در جزیره بالی

قطعا بیراه نگفته ایم اگر بگوییم که جزیره بالی پر از خصائل منحصر به فردی است که آن را از دیگر نقاط دنیا متمایز می سازد. بالی زیبا ترین و مشهورترین جزیره اندونزی است که در جنوب خط استوا بین جاوه در غرب و لومبوک در شرق قرار گرفته است. فواصل هوایی این جزیره تا جاکارتا حدود 2 ساعت و تا تهران با محاسبه توقف بین پروازی در شهرهای دوحه ، کوالالامپور ویا سنگاپور حدود 15 ساعت می باشد.

بزرگترین شهر و مرکز اداری این جزیره نیز شهر دنپازار است که حدود چهارصد هزار نفر جمعیت دارد. جزیره اندونزیایی بالی دارای گنجینه‌های بسیاری است: طبیعت زیبا، پوشش گیاهی متنوع ودنیای منحصر به فرد زیر آب، شالیزارهای پلکانی برنج ، رودها و آبشارها. اما گنجینه ویژه جزیره بالی سنت‌ها و رسوم این جزیره است که در قبال فستیوالهای گوناگونی پذیرای گردشگران می باشد. هر فصل از سال كه باشد خورشید هر روز حوالی 6 بامداد در جزیره بالی طلوع میكند. این جزیره كوچك و سرسبز اندونزی یكی از اماكن اکو گردشگری بسیار جذاب جهان و قاره آسیا است كه در هر زمانی از سال تعداد بسیار زیادی گردشگر به آن سفر مینمایند.

جغرافیا
مختصات آن ۸° ۲۵′ ۲۳″ جنوبی و ۱۱۵° ۱۴′ ۵۵″ شرقی است. جزیرهٔ بالی جزو یک رشته‌جزایر است که جزیرهٔ جاوه در غرب آن و جزیرهٔ لومبوک در شرق آن قرار گرفته‌است. جزیره بالی از نظر جغرافیائی محل تلاقی دو اقیانوس هند و آرام محسوب می گردد. این دو اقیانوس در محلی به نام دروازه اقیانوس به هم می پیوندند.

دروازه اقیانوس محل تلاقی دو اقیانوس هند و آرام در جزیره بالی

هنرهای گوناگون همچون رقص، تندیسگری، نگارگری، چرمگری، فلزکاری و بویژه موسیقی سبک گامِلان در این جزیره در سطح بسیار بالایی قرار دارند.

تاریخچه
مردم بالی از تبار نژادی ماقبل تاریخی هستند که از راه خاک اصلی قارهٔ آسیا در حدود ۲۵۰۰ پ.م. به مجمع‌الجزایر اندونزی کوچیدند. با رسیدن هندوها دورهٔ ماقبل تاریخ به پایان رسید. رسیدن هندوها در سال ۱۰۰ پ.م. به‌وسیلهٔ سفال‌نوشته‌های براهمی که بدست آمده‌اند تأئید شده‌است.

شاهنشاهی ماجاپاهیت (۱۲۹۳–۱۵۲۰ میلادی) که در جاوهٔ شرقی مستقر شده بود در سال ۱۳۴۳ یک کوچ‌نشینی هم در جزیره بالی برپا کرد. در پی حملات پیاپی مسلمانان، شاهنشاهی ماجاپاهیت کمی پیش از ۱۵۰۰ میلادی، سرنگون شد و این امر باعث مهاجرت گسترده هندوها به بالی شد.پس از آن این جزیره نیز به مانند دیگران مناطق اندونزی تحت سلطه استعمارگران هلندی درآمد و تا سال ۱۹۴۲ که توسط ارتش ژاپن اشغال گردید به صورت مستعمره باقی ماند.

جزیره بالی در سده اخیر نیز شاهد رویدادهای بسیاری بوده است، اشغال گران ژاپنی از هیچ گونه ظلم و ستم در این جزیره کوتاهی ننمودند.آنان به تخریب بسیاری از بناها ، معابد، مزارع و کشتار دسته جمعی بومیان پرداختند.در نهایت جنگ جهانی دوم و با انفجار بمب اتمی ،ارتش ژاپن متحمل شکست سهمگینی از آمریکا گردید. همزمان با این رویداد آزادی خواهان و استقلال طلبان در اندونزی به رهبری سوکارنو و با یاری نیروهای آمریکائی موفق به شکست دادن و بیرون راندن اشغال گران ژاپنی و آزادی کشور شدند.

از آن پس این جزیره در آرامشی نسبی به سر می برد و بزرگترین رویداد تاریخی دو دهه گذشته آن انفجار بمب توسط گروههای اسلامگرایانه افراطی در سال ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ بوده است که منجر به از بین رفتن بیش از ۲۵۰ تن از گردشگران خارجی گردید. امروزه بالی پس از عبور از فراز و نشیبهای بسیار یکی از مناطق گردشگری جهان گردیده است و حتی سالانه میزبان بسیاری از سمینارها و کنفرانسهای جهانی مانند آ سه آن است.

دین مردم بالی
اگرچه اندونزی بزرگترین کشور مسلمان جهان می باشد ولی جالب است بدانید که دین رسمی مردم جزیره بالی هندو بوده و تا حدود بسیار زیادی با هندوئیسمی که در هند رواج دارد متفاوت است. مثلا هندوان بالی از گوشت در غذاهای خود استفاده میکنند و بر خلاف هندوان هند که دارای خدایان بسیاری می باشند و بت پرستی نیز بسیار رواج دارد در بالی فقط سه خدا مورد پرستش قرار میگیرند که در آسمانها به سر میبرند.

آیین هندو،قدیمی ترین و کهن ترین مذهب زنده جهان است و اکنون بالغ بر ۹۰۰ میلیون هندو از آن پیروی می کنند.مذهب هندو،مکتبی ماورای طبیعی است و اجازه نمی دهد که پیروانش فقط به دنیا یا آخرت دلخوش کنند.زیرا مذهب هندو هدف بزرگتری را دنبال می کند و آن دست یابی به حقیقت زندگی است.منظور اصلی آیین هندو آن است که هر هندوی واقعی بتواند به حقیقت مطلق که برهمن نام دارد ،متصل شود.این حقیقت عبارت است از روحی ابدی که برتر و بالاتر از هرگونه علت و معلول و زمان و مکان است.

در مذهب هندو تمام کارها و اعمال مثل کارهای هنری،علمی،سنتی،سیاسی و اجتماعی،وسیله ای هستند برای رسیدن به رستگاری و به همین دلیل یک هندوی کامل،کارهای خود را با نیتی پاک و والا به درست ترین شکل ممکن انجام می دهد. رقص نیز جزئی از آیین هندو است و جایگاه بسیار بالایی در فرهنگ آن دارد.زیرا رقص کاری مقدس است که از خدایان به انسان رسیده است.

خدایان هندو در بالی
شاید با شنیدن نام خدایان, این تصور پیش آید که هندوان بت پرست هستند و از وجود خدای یکتا بی خبر اما حقیقت این است که هندوان بالی خدای یکتا را می پرستند و معتقدند که ذات مطلق الهی یگانه است. هندوان معتقدند که خدایان, مظاهر گوناگون همان خدای یکتا هستند در این باره در ریگ ودا(یکی از چهار ودای موجود) کتاب مقدس هندوان آمده است :

” بر هر ثابت و جنبنده و نیز بر هر آنچه را ه می رود وبر هر آنچه می پرد و بر تمام این آفرینش رنگارنگ, تنها یک خدا فرمانروایی می کند.” در واقع باید گفت که حقیقت یکی بیشتر نیست اما به نامها و شیوه های گوناگون توصیف می شود.

آفریدگار در این آیین , برهما نامیده می شود که مظهر آفرینش است. او انسان و کائنات را آفریده است و برای حفاظت آنان را به دستان ویشنو سپرده است.

ویشنو خدای مظهر بقا و زندگی روی زمین است. وی انسان را پس از آفرینش در کائنات محفوظ میدارد و در ادامه بقای وی دخیل است تا در پایان به دستان شیوا سپرده شود. شیوا خدای فنا و نابودکننده انسان و دیگر موجودات است. خدائی که خاتمه دهنده همه چیز محسوب میگردد. در هر صورت هندوییسم مذهبی است که اگر عمیقاً به آن نگاه کنیم، دستورهای خوب و اخلاقی بسیاری در خود دارد و معتقد به افراط و تفریط در هیچ کاری نیست بلکه میانه روی را توصیه می کند.با این حال هر فرد هندو آزاد است که بر حسب توان و خواست خویش، از این مذهب بهره برداری کند.

و سرانجام آنکه، هندوییسم می گوید،بشر ناآگاه است و نمی داند که ذات مطلق چگونه روح خود را در آفریدگان دمیده است.آغاز و پایان جهان، ماورای زمان است و زمان همانند پلی است میان ازل و ابد و چون انسان مادی ،اسیر در حصار زمان و مکان است، نمی تواند از ازل و ابد آگاهی داشته باشد.

جمله ای زیبا در بهگودگیتا که می گوید:

"آغاز هستی مخفی ، وسط آن آشکار و پایانش ناپیدا است”

سوندای غربی
سوندای غربی (به اندونزیایی: Nusa Tenggara Barat) یکی از استان‌های جنوب مرکزی اندونزی است.

 

جغرافیا
این استان بخش‌های غربی جزایر سوندای کوچک (به‌جز بالی) را شامل می‌شود.

جزیرهٔ لومبوک در غرب و جزیرهٔ سومباوای بزرگ در شرق، برگ‌ترین جزیره‌های سوندای غربی هستند. ماتارام که در جزیرهٔ لومبوک واقع شده، پایتخت و بزرگ‌ترین شهر این استان است.

 جزيره کالیمانتان
کالیمانتان نام قسمتی از اندونزی است که در جزیره بورنئو واقع شده‌است و مرکز و جنوب این جزیره را اشغال می‌کند.

کالیمانتان جنوبی
کالیمانتان جنوبی (بورنئوی جنوبی) (به اندونزیایی: Kalimantan Selatan) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
پایتخت این استان شهر بانجارماسین است.

کالیمانتان جنوبی یکی از ۴ استان اندونزی است که در جزیرهٔ بورنئو واقع شده‌است.

این استان از سمت شرق به تنگهٔ ماکاسار، از سمت شمال و غرب به کالیمانتان مرکزی، از سمت جنوب به دریای جاوه و هم‌چنین از سمت شمال به بخش کوچکی از کالیمانتان شرقی محدود شده‌است.

جمعیت
جمعیت کالیمانتان جنوبی در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۲٫۹۷ میلیون نفر بوده که این رقم در سال ۲۰۰۸ به ۳٫۴۵ میلیون نفر افزایش یافته‌است.

در سال ۲۰۰۸ شمار گردشگران این استان بالغ بر ۳۳۹٬۰۰۰ نفر بوده که از این تعداد، ۲۱٬۰۰۰ نفر از گردشگران بین‌المللی (بیش‌تر از چین، فیلیپین و هند) بوده‌اند.

مردم
بانجاری‌ها با ۷۶ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۱۳ درصد و بوگیس‌ها با ۱۲ درصد، عمده‌ترین گروه‌های قومی ساکن در کالیمانتان جنوبی به‌شمار می‌روند. زبان اندونزیایی زبان رسمی و زبان بانجاری زبان ساکنان این استان است.

مذهب
مسلمانان ۸۹ درصد، مسیحیان با ۱٫۲ درصد، بوداییها با ۰٫۴۲ درصد و هندوها با ۰٫۱۱ درصد، بزرگ‌ترین گروه‌های مذهبی کالیمانتان جنوبی محسوب می‌شوند.

جزيره سولاوسی
سولاوِسی یکی از جزایر بزرگ کشور اندونزی است.

این جزیره یازدهمین جزیره بزرگ جهان است و ۱۷۴٫۶۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. در غرب آن بورنئو، در شمال آن فیلیپین، در خاور آن جزایر ملوک و در جنوب آن فلورس و جزیره تیمور قرار دارد.

منطقه مرکزی سولاوسی بسیار کوهستانی است به طوری که ساحل‌نشینان آن رفت‌وآمد از راه دریا را به تماس زمینی ترجیح می‌دهند.

این جزیره به شش استان گورونتالو، سولاوسی باختری، سولاوسی جنوبی، سولاوسی مرکزی، سولاوسی جنوبی و سولاوسی شمالی بخش شده‌است.

بزرگ ترین شهرهای آن ماکاسار، در کرانه جنوب باختری و مانادو، واقع در نوک شمالی جزیره، هستند.

گورونتالو (استان)
گورونتالو (به اندونزیایی: Gorontalo) یکی از استان‌های اندونزی است که در بخش شمالی جزیرهٔ سولاوسی واقع شده‌است.

جغرافیا
این استان در دسامبر سال ۲۰۰۰ از استان سولاوسی شمالی مستقل شده و پایتخت آن، شهر گورونتالو است.

مساحت گورونتالو ۱۲٬۲۱۵٫۴۴ کیلومتر مربع بوده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۸۳۰٬۲۰۰ نفر برآورد شده‌است. برپایهٔ همین آمار، تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع از این استان بالغ بر ۶۸ نفر است.

ناحیه کواندانگ

مردم و مذهب
ساکنان اصلی گورونتالو را گورونتالویی‌ها تشکیل می‌دهند. اسلام دین غالب ساکنان این استان است. زبان اندونزیایی زبان رسمی گورونتالو بوده و اهالی به زبان محلی این منطقه سخن می‌گویند.

سولاوسی مرکزی
سولاوسی مرکزی (به اندونزیایی: Sulawesi Tengah) یکی از استان‌های اندونزی است که در بخش مرکزی جزیرهٔ سولاوسی واقع شده‌است.

جغرافیا
این استان در تاریخ ۱۳ آوریل ۱۹۶۴ تأسیس شده و پایتخت آن، شهر پالو است.

سولاوسی مرکزی از سمت شمال به گورونتالو، از سمت جنوب به سولاوسی جنوبی و سولاوسی جنوب شرقی، از سمت شرق به ملوک و از سمت غرب به تنگهٔ ماکاسار محدود شده و ۶۸٬۰۳۳ کیلومتر مربع وسعت دارد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۲٬۰۶۶٬۳۹۴ نفر بوده‌است.

مردم
بوتونگ‌ها با ۲۳ درصد، بوگیس‌ها با ۱۹ درصد، تولاکی‌ها با ۱۶ درصد و موناها با ۱۵ درصد، از مهم‌ترین گروه‌های قومی ساکن در سولاوسی مرکزی محسوب می‌شوند.

زبان و مذهب
زبان اندونزیایی زبان رسمی این استان است و اکثر ساکنان پیرو ادیان مسیحیت، اسلام و هندوییسم هستند.

سولاوسی غربی
سولاوسی غربی (به اندونزیایی: Sulawesi Barat) یکی از استان‌های اندونزی است که در سال ۲۰۰۴ ایجاد شده‌است.

جغرافیا
پایتخت این استان، شهر ماموجو است.

سولاوسی غربی در جزیرهٔ سولاوسی (سلب) واقع شده و مناطق (کابوپاتن) پولوالی ماندار، ماجن، ماماسا، ماموجو و ماموجوی شمالی را شامل می‌شود. این مناطق پیش‌تر بخشی از استان سولاوسی جنوبی محسوب می‌شدند.

مساحت سولاوسی غربی ۱۶٬۷۹۶٫۱۹ کیلومتر مربع بوده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ بالغ بر ۱٬۰۱۶٬۶۶۳ نفر برآورد شده‌است. آگریکولتور، فیشینگ و مینینگ از مراکز بزرگ اقتصادی این استان به‌شمار می‌روند.

مردم
ماندارها با ۵۰ درصد، توراجاها با ۱۴ درصد و بوگینی‌ها با ۱۰ درصد، از جملهٔ اقوام ساکن در سولاوسی غربی محسوب می‌شوند. زبان‌های اندونزیایی، مانداری، توراجایی، بوگیسی و ماککاساری، مهم‌ترین زبان‌های رایج در این استان هستند.

مذهب
مسلمانان با ۸۳٫۱ درصد، مسیحیان با ۱۴٫۳۶ درصد، هندوها با ۱٫۸۸ درصد و بودایی‌ها با ۰٫۰۴ درصد، از بزرگ‌ترین گروه‌های مذهبی ساکن در سولاوسی غربی به‌شمار می‌روند.

جزایر ملوک
جزایر ملوک (ملوکز، جزایر ملوکن، جزایر ادویه) یکی از جزایر مجمع‌الجزایر اندونزی است که در بخشی از منطقهٔ آبی جنوب شرق آسیا واقع شده‌است. این جزایر در شرق سولاوسی، غرب پاپوآی غربی و شمال تیمور واقع شده‌است.

جزایر ملوک از نظر زمین‌ساختی در محل برخورد صفحهٔ هالماهرا با صفحهٔ دریای ملوک واقع شده‌است. این جزایر از لحاظ تاریخی توسط اروپاییان و چینییان به‌عنوان «جزایر ادویه» شناخته شده‌است؛ البته این عنوان به جزیرهٔ دیگری در خارج از اندونزی نیز اطلاق شده‌است.

بسیاری از جزایر ملوک کوهستانی و بعضاً دارای آتشفشان فعال بوده و از آب و هوای نسبتاً مرطوبی بهره‌مند هستند. پوشش گیاهی در این منطقه بسیار کم و محدود بوده و توسط دریاها احاطه شده‌است.

اگرچه بسیاری از اهالی جزایر ملوک به ویژه در جزایر باندا در سدهٔ هفدهم و در جریان جنگ ادویه کشته شدند؛ ولی هجوم دوبارهٔ استرالیایی‌ها در اوایل سدهٔ بیستم و تحت حمایت هلند به این جزایر آغاز شد و هنوز هم ادامه دارد.

از لحاظ تقسیمات سیاسی، جزایر ملوک در سال ۱۹۵۰ به‌عنوان استان شناخته شده‌است. در سال ۱۹۹۹ جزایر ملوک شمالی و هالماهرای مرکزی از یک‌دیگر مستقل شدند؛ از همین‌روی هم‌اکنون جزایر ملوک به ۲ استان ملوک و ملوک شمالی تقسیم شده‌است.

بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ درگیری‌ها مذهبی میان مسلمان و مسیحیان ساکنان جزایر ملوک شدت گرفت؛ البته در سال‌های اخیر روابط بین این دو گروه مسالمت‌آمیزتر گردیده‌است. شیرینی «رینفورستز» از مهم‌ترین سوغاتی‌های این جزایر است که توسط نشاستهٔ ساگو، برنج، ادویهٔ درخت جوز، میخک و گل جوز تهیه می‌شود.

جزایر ادویه اغلب به جزایر ملوک که برروی خط استوا، بین سولاوسی و پاپوآ گینهٔ نو و در محدودهٔ اندونزی واقع شده و نیز به جزایر کوچک آتشفشانی باندا که زمانی تنها منبع گرز و جوز در جهان به‌شمار می‌رفته، اطلاق می‌شود. البته این جزایر باید با گرنادا که معمولاً به‌عنوان جزیرهٔ ادویه شناخته می‌شود، اشتباه گرفته نشود.

امروزه جزایر دیگری در جهان به مراکز تولید ادویه تبدیل شده‌اند؛ از جملهٔ این مناطق، مجمع‌الجزایر زنگبار در شرق آفریقا است که شامل جزایر «اونگوجا»، «مافیا» و «پمبا» می‌شود. این جزایر پیش‌تر توسط دولت مستقل زنگبار اداره می‌شد؛ ولی امروزه به صورت یکی از بخش‌های نیمه خودمختار تانزانیا محسوب می‌شود.

ملوک (استان)
ملوک (به اندونزیایی: Maluku) یکی از استان‌های اندونزی است.

جغرافیا
این استان بخش‌های مرکزی و جنوبی جزایر ملوک را شامل می‌شود و از نظر جغرافیایی و فرهنگی، پیوندهای عمیقی با ناحیهٔ ملانزی دارد.

پایتخت و مهم‌ترین شهر ملوک، آمبون است که در جزیرهٔ کوچک آمبون واقع شده‌است. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۸ بالغ بر ۱٬۴۴۰٬۰۱۴ نفر بوده‌است.

تاریخچه
تمام جزیره‌های ملوک از سال ۱۹۵۰ تا سال ۱۹۹۹ به‌صورت یک استان واحد اداره می‌شد. در سال ۱۹۹۹، بخش شمالی این منطقه از این استان جدا شد و به‌عنوان استان جدید ملوک شمالی شناخته شد.

ملوک شمالی
ملوک شمالی (به اندونزیایی: Maluku Utara) یکی از استان‌های شمال شرقی اندونزی است. این استان بخش‌های شمالی جزایر ملوک را شامل می‌شود و از استان ملوک مستقل شده‌است.

سوفیفی

مرکز سیاسی و برنامه‌ریزی ملوک شمالی، شهر سوفیفی است که در جزیرهٔ هاماهرا که بزرگ‌ترین جزیرهٔ استان است، واقع شده‌است.

جزیرهٔ ترنات مرکز اقتصادی و پرجمعیت‌ترین جزیرهٔ ملوک شمالی است. هم‌چنین بزرگ‌ترین شهر هالماهرا، توبلو است.

پاپوآی غربی (منطقه)
پاپوآی غربی نام عمومی نیمهٔ غربی جزیرهٔ گینهٔ نو است و کشور پاپوآ گینهٔ نو نیمهٔ شرقی این جزیره را شامل می‌شود. این منطقه یکی از مناطق کشور اندونزی محسوب می‌شود که در شرقی‌ترین نقطهٔ این کشور واقع شده‌است.

پاپوآی غربی در زبان محاوره‌ای اغلب باعنوان «پاپوآ» شناخته می‌شود. حال آن‌که این نام تا حدودی نادرست است؛ چراکه در سال ۲۰۰۷ این منطقه رسماً به دو استان پاپوآ و پاپوآی غربی تقسیم شده‌است.

پاپوآی غربی از سال ۱۸۹۵ تا ۱ اکتبر ۱۹۶۲ باعنوان «گینهٔ نو هلند»، از ۱ مهٔ ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳ با عناوین «گینهٔ نو غربی» و «ایریان غربی»، از سال ۱۹۷۳ تا سال ۲۰۰۰ باعنوان «ایریان جایا» و از سال ۲۰۰۰ تا سال ۲۰۰۳ باعنوان «پاپوآ» شناخته می‌شده‌است.

بسیاری از ساکنان پاپوآی غربی، هم‌چنان مخالف الحاق این منطقه به اندونزی هستند. جنبش پاپوآی آزاد، سازمان‌های غیردولتی حمایت از حقوق بشر و نمایندگان پارلمان بین‌المللی حمایت از پاپوآی غربی که نمایندگان مجالس کشورهای استرالیا، آمریکا، انگلستان صغیر، جمهوری چک، زلاندنو، سوئد، وانوآتو و هلند از اعضای آن هستند، از جملهٔ نهادهایی هستند که در این زمینه فعالیت می‌کنند.

پاپوآی غربی (استان)
پاپوآی غربی (به اندونزیایی: Papua Barat) یکی از استان‌های اندونزی است که بخش غربی جزیرهٔ گینهٔ نو را شامل می‌شود.

این استان کم‌جمعیت‌ترین استان کشور بوده و به همراه پاپوآ (پاپوآی شرقی)، یکی از دو استان اندونزی است که در گینهٔ نو واقع شده‌است.

پاپوآی غربی

پاپوآی غربی پیش از سال ۲۰۰۷ به‌عنوان بخش غربی استان ایریان جایا (ایریان جایا برات) شناخته می‌شده‌است. این استان را شبه‌جزیرهٔ «دوبرای» (سر پرنده)، شبه‌جزیرهٔ «بومبرای» و جزیره‌های «راجه آمپات» تشکیل می‌دهد.

پاپوآ
پاپوآ (به اندونزیایی: Papua) بزرگترین استان اندونزی است.

پاپوآ

این استان بخش‌های بزرگی از نیمهٔ غربی جزیرهٔ گینهٔ نو و جزیره‌های پیرامون آن را شامل می‌شود. در سال ۲۰۰۳، دولت اندونزی بخشی از مناطق غربی این جزیره را که شامل شبه‌جزیرهٔ دوبرای (سر پرنده) می‌شود را به استانی مستقل به نام ایریان جایای غربی تبدیل کرد که در حال حاضر این استان به پاپوآی غربی تغییرنام داده‌است.

جاذبه هاي گردشگري كشور اندونزي
مسجد استقلال

مسجد استقلال در جاکارتا، در اندونزی، بزرگترین مسجد جنوب شرق آسیا است.

مسجد استقلال

"پیشینه"
دولت اندونزی در ۱۹۷۵ برای ساخت مسجد ملی اقدام کرد و مسجد استقلال را بنا کرد. این مسجد گنجایش ۱۲۰٬۰۰۰ نفر را در یک زمان دارد.

"معماری"
بر روی شبستان اصلی مسجد یک گنبد با قطر ۴۵ متر قرار گرفته‌است که این گنبد توسط ۱۲ ستون نگه‌داشته شده‌است.

پارک ملی "کومودو"
پارک ملی کمودو در جزایر لسرسوندا مابین منطقه‌ی مرزی استان‌های نوساتنگارای شرقی و نوساتنگارای غربی در اندونزی واقع است. پارک از سه جزیره‌ی بزرگ کمودو، پادار و رینکا و ۲۶ جزیره‌ی کوچک‌تر تشکیل می‌شود، با مساحت ۱۷۳۳ کیلومتر مربع(۶۰۳ کیلومتر مربع خشکی). 

پارک ملی کومودو

این پارک ملی در ۱۹۸۰ به منظور حفاظت از (نسل) اژدهای کومودو، که بزرگ‌ترین مارمولک دنیاست، بنیاد شد. بعدها برای حفاظت از گونه‌های جانوری دیگری چون آبزیان نیز اختصاصش دادند. در ۱۹۹۱ این پارک ملی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.

موزه بالي اندونزي
این موزه یکی از بهترین‌ها در اندونزی است و مجموعه‌ای با‌شکوه از حکاکی‌های مزین، ماسک‌های نقاشی شده، عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی، ظروف سفالی و منسوجاتی برای برخی هنرمندان اهل بالی که مشهور هستند دارد و همگی در یک مجموعه از محوطه‌ای محصور که به خوبی نگهداری می‌شود قرار گرفته اند.

موزه بالي

"معبد لوط "Tanah Lot
تانالوت نیز از معابد افسانه ای بالی به شمار می آید. این معبد در ۴۵ کیلومتری کوتا و در سواحل غربی جزیره بالی بر فراز شبه جزیره کوچکی که به هنگام مد ارتباط خود را با خشکی از دست داده و تبدیل به جزیره ای زیبا می گردد واقع شده است. بازدید از این معبد در صورتی میسر است که دریا در حالت مد بوده و شما قادر به عبور از راهی که به آن منتهی می گردد باشید.

معبد لوط

همچنین در اطراف محوطه خارجی این معبد نیز بازار مکاره ای بسیار خوش رنگ و لعاب خوش آمد گوی شما است که می توان در آنجا خستگی راه را از تن شست. Tanah Lotتشکیل شده از یک سنگ خاموش در جزیره بالی در اندونزی است. این محل به نام معبد لوط معروف است که توریست ها و مخصوصاً عکاسان زیادی را به سمت خود می کشاند. هر روز این تخت سنگ نشسته در ساحل بر اثر جزر و مد به درون اقیانوس می رود و دوباره در ساحل اقیانوس پدیدار می شود ، که گردشگران در صورتی که آب اقیانوس پایین باشد می توانند به درون این معبد هم بروند . کشیش Nirartha در قرن ۱۵ هنگام سفر خود، این تخته سنگ را دیده است و مکان مناسبی برای استراحت یافته و شب را در آنجا در این جزیره سپری کرده . و بعد آنجا را محل مقدسی برای پرستش خدای دریا در جزیره بالی دانست.

این معبد یکی از معابد هفت دریا در اطراف سواحل بالی است، و هر یک از معابد هفت دریا بعد از تاسیس شدن در امتداد سواحل جنوب غربی قرار دارند. بالیایی ها معتقد هستند که مار دریا ، مار غول پیکری است که نگهبان معبد است و روح های خبیث و مزاحم را دور می کند و از معبد محافظت می کند. گردشگران بعد از گذشتن از یک بازار پوشاک و سوغاتی های بالیایی ها به این معبد می رسند .

پارك مينياتوري اندونزي
اين مكان در مساحتي حدود 200 هكتار نمايش دهنده فرهنگ استان هاي اندونزي است . درهر قسمت ماكتي شبيه نمونه واقعي فرهنگ و ساختمانهاي هر استان ساختهئ شده است. 

پارك مينياتور اندونزي

ساختمان به صورتي است كه كه مي توان به داخل ان رفت و بازديد و عكس برداري نمود. در صورتي كه فرصت كافي باشد مي توان از باغ گياه شناسي و باغ پرندگان و يك اكواريوم در ان ديدن نمود.  اين پارك داراي يك ترن هوايي است كه در اين پارك در حال حركت است .

 در ورودي ان مجسمه 45 متري قرار دارد و بسيار زيبا و ديدني و بسيار بزرگ است. 

پارك جنگلي "ميمون ها" 
پارک جنگلی بالی در شهر Ubud در جزیره بالی قرار دارد. در سال ۱۹۸۶ تنها ۸۰۰ نفر در ماه برای بازدید از این جنگل می آمدند که اکنون این عدد به ۱۰۰۰۰ نفر در ماه رسید است. این پارک در بنیاد گردشگری جهانی به رسمیت شناخته شده است .

هدف اصلی مسئولین پارک آموزش به عموم مردم برای حفظ طبیعت و جنگل ها و حیواناتی (مخصوصا میمون ها) است که در این محیط ها زندگی می کنند . میمون هایی که در این جنگل حفاظت می شوند به Macaques دراز دم معروف هستند.

پارك جنگلي ميمون ها

که نام علمی آن Macaca fascicuiaris است. Macaques در سراسر جنوب شرقی آسیا زندگی می کنند و به وفور یافت می شوند.

در حال حاضر حدود ۳۴۰ عدد Macaques دراز دم در این جنگل زندگی می کنند. البته از نوع Macaques ، کوتاه دم آن هم یافت می شوند که بسیار شبیه انسان است و بر خلاف دراز دم ها که فقط در جنگل ها زندگی می کنند ، کوتاه دم ها در روستاها و مزارع برنج هم یافت می شوند.

اصولا در جزیره بالی میمون ها حیوانات مقدسی هستند و این جنگل هم به نوعی یک جنگل مقدس به شمار می آید و معابد زیادی هم در این پارک وجود دارد که مقدس بودن این پارک جنگلی را دوچندان می کند. 

"مركز هنري بالي"
اين مجموعه از ساختمان هاي چوبي در سبك سنتي شامل اثار هنري اهالي بالي در عصر معاصر ، يبك هاي چوبي ، حكاكي ها و نقاشي هاست و هم چنين داراي تعدادي فروشگاه هاي سوغاتي است كه در ان جا كارهاي هنرمندان بومي با قيمت مناسب به فروش مي رسند.

مركز هنري بالي

جاذبه های گردشگری کشور هند

برخي از مناطق گردشگري كشور هند به شرح ذيل مي‌باشد:

بندر گوا منطقه فوق العاده زیبایی است که سواحل شنی وسیع، زیبا، آرام و لذت بخشی دارد.

طبیعت به شدت سبز، نخل‌های زیباترین سواحل و مراکز تفریحی ساحلی و امکانات مطلوب گردشگری با هزینه نسبتا کم از مهمترین عوامل جذب گردشکران به این منطقه است.

ماهیگیری در رودخانه چاپورا

 

افزون بر محیط طبیعی کلیسای بوم ژیزوس همراه با مومیایی زاویر مقدس در منطقه گوای کهنه شهرت و جذابیت ویژه‌ای دارد. کار ساخت این کلیسا از سال ۱۵۹۴ میلادی آغاز شده ودر سال ۱۶۰۵ به پایان رسیده است. کل مخارج احداث کلیسا را یک مرد پرتغالی اهدا کرده است.

پیکر مومیایی شده زاویر مقدس در تابوتی شیشه‌ای و بر روی یک طاق بلند و در پشت حصار شیشه‌ای قابل رویت است. پوست سیاه خشکیده که به روی جمجمه کشیده شده، با چشمهای بسته از فاصله نچندان دور قابل تشخیص است.

بیش از ۴۵۵ سال است که پیکر این مُبلغ اسپانیایی کیش مسیحیت در گوای کهنه است. مردم محلی معتقدند که جسد او مومیایی نیست و به‌طور طبیعی همین‌طور حفظ شده است. هر ده سال یکبار جسد را از طاق بیرون می‌آورند تا بازدیدکنندگان کلیسا یتوانند او را از نزدیک ببینند. فرانسیس زاویر مقدس، نخستین مبلغ مسیحیت در گوا بود که سال ۱۵۴۲ وارد گوا شد و ۱۰ سال در اینجا ماند و طی این ۱۰ سال به ژاپن، مالزی، اندونزی و سری لانکا هم سفر کرد. در راه رسیدن به چین، بیمار شد و در روز سوم دسامبر ۱۵۵۲ در یک جزیره درگذشت.

 

گوا به خاطر ساحل های وسیع آفتابی در جهان شهرت دارد

او آن زمان ۴۶ سال داشت. پس از مرگ جسدش را در چین به خاک سپردند، ولی او قبل از مرگ وصیت کرده بود در هر کجای دنیا که بمیرد باید پیکرش را به گوا بیاورند. گفته می‌شود به خاطر همین وصیت چهار ماه پس از مرگ زاویر، گور او را گشودند و جسد را دست نخورده یافتند، یعنی جسد بطور معجزه‌آسایی نگندیده بود. پیکر او را از چین به گوا آوردند و اکنون در این کلیسا آرمیده است.

قایقی در رودخانه چاپورا در منطقه گوا

افزون بر آن تندیس گاندی در گوا، کلیسای سنت فرانسیس، کلیسای جامع گوا، سنت آگوستین بازار مارگو، کلیسای مارگو، کلیسای سنت آندرو، معبد ماهاسیا، کلیسای پتناجیم، بازار ماپوسا و بازار آنجونا از مراکز دیدنی منطقه گوا به شمار می‌روند.

گجرات
گُجَرات (به زبان گجراتی: ગુજરાત) ایالتی در غرب هندوستان است. مساحت آن ۱۹۶٬۰۲۴ کیلومتر مربع و طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت این ایالت ۵۰٬۶۷۱٬۰۱۷ نفر بوده‌است.

گجرات صنعتی‌ترین منطقه در کشور بزرگ هند محسوب می‌شود: ۱۹٫۸ درصد کل تولیدات صنعتی هند از این ایالت است. همچنین ۱۰ درصد محصولات معدنی، ۲۰ درصد صادرات، ۲۵ درصد تولید منسوجات، ۴۰ درصد تولیدات دارویی، ۴۷ درصد تولیدات پتروشیمی از این ایالت است.

گجرات با ۱۶۷۰ کیلومتر مربع طولانی‌ترین ساحل این کشور را دارد.

گجرات از سوی شمال غربی به کشور پاکستان و از شمال شرقی به ایالت راجستان، از سوی شرق به مادیا پرادش و از جنوب به مهاراشترا محدود می‌شود.

دریای عرب ساحل غربی این ایالت را تشکیل می‌دهد. مرکز ایالت گجرات شهر گاندی‌نگر است. این شهر با طرح و برنامه‌ریزی شهری ساخته‌شده است.

مرکز پیشین ایالات یعنی احمدآباد که هنوز مرکز تجاری گجرات بشمار می‌آید نزدیک به گاندی‌نگر است. گجرات یکی از مراکز مهم زرتشتیان یا پارسیان هند است.

هاریانا
هاریانا (به هندی: हरियाणा، به پنجابی: ਹਰਿਆਣਾ) یکی از ایالات شمالی کشور هند است. این ایالت در سال ۱۹۶۶ از ایالت پنجاب جدا شد.

مرکز ایالت هاریانا شهر چندیگر ولی بزرگ‌ترین شهر آن فریدآباد است. هاریانا از ایالت‌های صنعتی هند است و شهر گورگائون در این ایالت از مراکز فناوری اطلاعات و خودروسازی است.

 

معنی نام هاریانا را برخی «محل آمدن خدا» و برخی «آریانا (سرزمین آریا)» دانسته‌اند.

هیماچال پرادش
هیماچال پــِرادش (به هندی: हिमाचल प्रदेश) یکی از ایالات شمال غربی کشور هند است.

مرکز این ایالت شهر شیملا است.

 منظره اي زيبا از هیماچال پرادش

معنی واژگانی نام این ایالت «سرزمین کوه‌های برفی» است. نام این منطقه در قدیم دِوا بومی (به معنی سرزمین خدا) بود. حضور آریاییان در این منطقه به پیش از دوره ریگ‌ودا می‌رسد.

جامو و کشمیر
جامو و کشمیر شمالی‌ترین ایالات جمهوری هند است.
مرکز تابستانی این ایالت شهر سرینگار و مرکز زمستانی آن شهر جامو است.
بیشتر خاک این ایالت در رشته کوه‌های هیمالایا قرار گرفته است. این ایالت از شمال شرقی با جمهوری خلق چین مرزهای مشترک دارد و با ایالت‌های هیماچال پرادش و پنجاب از جنوب و بخش تحت نظارت پاکستان کشمیر معرف به کشمیر آزاد و منطقه شمالی کشمیر از غرب و جنوب غرب هم‌مرز است. منطقه سابق شاهنشین جامو و کشمیر مورد مناقشه بین کشورهای چین، هند و پاکستان است. ایالت هندی جامو و کشمیر توسط پاکستان به‌نام کشمیر اشغال‌شده هند نامیده می‌شود. حاکمیت این منطقه مورد اختلاف هند و پاکستان است و حتی منطقه اقصای چین که تحت تصرف چین است مورد ادعای هند بوده و دولت هندوستان اقصای چین را جزو ایالت جامو و کشمیر می داند. جامو و کشمیر هجدهمین ایالت پرجمعیت هند است؛ جمعیت این ایالت در سال ۲۰۰۱م برابر با ۱۰٬۱۴۳٬۷۰۰ نفر بوده‌است.

 

باغ‌های شالیمار یکی از دلایلی که پادشاهان ایرانی کشمیر را بهشت روی زمین می‌نامیدند.

ایالت جامو و کشمیر به سه ناحیه تقسیم می‌شود: جامو، کشمیر و لِداخ (Ladakh). این ایالت دارای جاذبه‌های گردشگری بی‌شماری است. به «دره کشمیر» به‌سبب دورنماهای زیبا و رشته‌کوه‌های شگفت، « بهشت روی زمین» گفته می‌شود و «جامو» به «محل معابد جذاب» معروف است که همه ساله صدها هزار زایر هندو و مسلمانان آن‌ها را زیارت می‌کنند. «لداخ» نیز به سبب کوه‌های دور از دسترس و زیبا و همچنین فرهنگ بودایی به « تبت کوچک» شهره است.

جامو و کشمیر تنها ایالت هند با اکثریت مسلمان است. ۶۷٪ جمعیت این ایالت پیرو اسلام هستند و در دره کشمیر این آمار به ۹۵٪ می‌رسد. این ایالت اجتماع پرتحرکی از هندوها، سیک‌ها و بودایی‌ها را داراست.

بیشتر مردم جامو و کشمیر به زبانهای کشمیری، اردو، دوگری، پاهاری، بالتی، لاداکی، پنجابی، گوجری، و دادری صحبت می‌کنند. با این وجود اردو با رسم‌الخط فارسی، زبان اداری این ایالت است و اغلب مردم به زبان‌های هندی و انگلیسی به‌عنوان زبان دوم تکلم می‌کنند.

جارکند
جارکند یا جارخند ( هندی: झारखंड انگلیسی: Jharkhand اردو: جھارکھنڈ ) ایالتی در شرق کشور هندوستان است.

جاركند

این ایالت در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰ از بخش جنوبی ایالت بیهار جداشد و اکنون از شمال با این ایالت، از غرب با اوتار پرادش و چتیسگر، از جنوب یا اوراسیا و از شرق با بنگال غربی هم مرز است و ۷۴.۶۷۷ کیلومتر مربع مساحت دارد. شهر صنعتی رانچی پایتخت این ایالت است.

کارناتاکا
كارناتاکا (انگلیسی:Karnataka ; کانارا:ಕನಾ೯ಟಕ) یکی از ایالت‌های جنوبی کشور هند است.
مرکز این ایالت شهر بنگالورو (یا همان بنگلور) است که با جمعیتی بالغ بر ۶ میلیون، سومین شهر پرجمعیت کشور هندوستان بشمار می‌آید.

کارناتاکا

بسیاری از مردم این ایالت به زبان کانادا (یا بطور لفظی کانارا) گویش می‌کنند. این ایالت در گذشته ایالت میسور نام داشته که در سال ۱۹۷۳ بطور رسمی به کارناتاکا تغییر نام پیدا کرده‌است.

کرالا
کِرالا (به زبان مالایالم: കേരളം) ایالتی در جنوب کشور هند است که خط ساحلی طولانی و زیبایی با دریای عرب دارد.

مرکز آن شهر تریواندروم است.

نمايي از كرالا

کوچی و کوزیکود از دیگر شهرهای بزرگ این ایالت هستند. زبان رایج کرالا زبان مالایالم از تبار دراویدی است.

مادایا پرادش
مادیا پرادش (هندی: मध्य प्रदेश، انگلیسی: Madhya Pradesh که معمولاً به صورت MP نمایش داده می‌شود) یکی از ایالت‌های هندوستان است که در مرکز این کشور واقع شده و اغلب این ایالت را «قلب هندوستان» می‌خوانند.

مرکز آن شهر بوپال است و بزرگترین شهر و پایتخت تجاری آن شهر ایندور می‌باشد.

ماديا پرادش

مادیا پرادش بین ایالت‌های اوتار پرادش، چتیسگر، ماهاراشترا، گجرات و راجستان محصور است و مساحت آن ۳۰۸.۲۵۲ کیلومتر مربع می‌باشد.

این ایالت پیش از آنکه در روز اول نوامبر سال ۲۰۰۰ چتیسگر را از آن جدا کنند بزرگترین ایالت هند بود.

مهاراشترا
مَهاراشترا (به مراتی: महाराष्ट्र) یکی از ایالات کشور هند است.

مرکز این ایالت شهر مومبای (بمبئی)، یکی از مهمترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای هند است.

مهاراشترا

واژه «مهاراشترا» از لغت Rathi مشتق و به معنای رانندگان ارابه‌های جنگی بوده که به آنها مهاراتیس می‌گفتند.

این ایالت سومین ایالت بزرگ هند است و از نظر جمعیت پس از اوتار پرادش دومین ایالت به‌شمار می‌آید.

درآمد سرانه در این ایالت ۶۰ درصد بالاتر از میانگین ملی است.

شهر نظامی و دانشجویی پونا در این ایالت می‌باشد. در این ایالت تعداد زیادی از دانشجویان ایرانی و ایرانیان مقیم در هند زندگی می‌کنند. همچنین اغلب پارسیان هند در این ایالت مستقر هستند.

مانیپور
مانیپور ایالتی در شمال شرق هندوستان است. مساحت آن ۲۲٬۳۴۷ کیلومتر مربع و مرکزش شهر ایمپال است.

مانیپور از سوی شمال به ایالت ناگالند، از جنوب به میزورام و از غرب به آسام محدود و از شرق به کشور میانمار محدود می‌شود.

مگالایا
مگالایا (به انگلیسی:Meghalaya ) یکی از ایالت‌های شمال شرق کشور هند است جمعیتی در حدود 2 میلیون در آن زندگی می‌کنند و در هسایگی ایالت آسام قرار دارد . مناطق سرسبز و کوهستانی بسیاری دارد و مردم آن آب و هوای نسبتا سردی را در طول سال تجربه می‌کنند.

مگالایا

مرکز این ایالت شهر شیلانگ است.
بسیاری از مردم این ایالت به زبان خسی گویش می‌کنند .

میزورام
میروزام ایالتی است در شمال شرقی هند که یکی از هفت ایالت خواهر هندوستان می‌باشد. مرکز این ایالت شهر ایزوال است.

میزورام

این ایالت با ایالت‌های تریپورا، آسام، مانیپور همسایه بوده و با کشورهای بنگلادش و میانمار مرز مشترک دارد.

در سال ۲۰۰۱ جمعیت این ایالت ۸۸۸.۵۷۳ بوده و با ۸۸.۴۹٪ نرخ باسوادی دومین ایالت هند از این نظر به حساب می‌آید.

ناگالند
ناگالَند (به هندی: नागालैंड) یکی از ایالت‌های شمال شرقی کشور هند است.

ناگالند

مرکز این ایالت شهر کوهیما و بزرگ‌ترین شهر آن دیماپور است.

حدود ۸۴ درصد از مردم ناگالند از تیره‌های ناگا هستند که به زبان‌هایی از خانواده چینی-تبتی گویش می‌کنند. جنبش جدایی‌خواهی ناگالند و سرکوب آن از سوی دولت هند از سال ۱۹۴۷ که هند مستقل شده تا کنون، ۲۵ هزار نفر قربانی گرفته است.

اوریسا
اوریسا ایالتی در شرق کشور هندوستان در کنار خلیج بنگال است. اوریسا نام امروزی منطقه ای باستانی است که کالینگا نامیده می‌شد که آشوک امپراتور سلسله موریا در ۲۶۱ پیش از میلاد به آنجا حمله کرد.

اوریسا

اوریسا نوزدهمین ایالت بزرگ هند از نظر وسعت و یازدهمین از نظر کثرت جمعیت است و مرکز آن بوبانسور می‌باشد.

پنجاب
پنجاب در زبان فارسی به معنی پنج رود (آب) است. پنجاب می‌تواند به یکی از موارد زیر مربوط باشد:

پنجاب (پاکستان)، ایالتی در پاکستان 
پنجاب (هند)، استانی در هند 
ولسوالی پنجاب، در افغانستان 
پنجاب (افغانستان)، مرکز ولسوالی پنجاب در افغانستان 

راجستان
راجـِستان (राजस्थान) بزرگ‌ترین ایالت هندوستان است. ایالت راجستان در شمال غربی هند واقع شده. در غرب آن پاکستان، در جنوب غربی آن گجرات، در جنوب شرقی آن مادیا پرادش، در شمال شرقی آن اوتار پرادش و هاریانا و در شمال آن پنجاب قرار دارد.

مساحت راجستان ۳۴۲٬۲۳۹ کیلومتر مربع و مرکز آن شهر جیپور است. منطقه راجستان از ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد و پیش از آن مسکونی بوده‌است.

راجستان

قبایل بهیل و مینا را نخستین ساکنان این منطقه می‌دانند. آریائیان در حدود ۱۴۰۰ پیش از میلاد به راجستان آمدند و با پس راندن بومیان پیشین به سوی جنوب، برای همیشه در راجستان نشیمن گزیدند.
پشتون‌ها، ترک‌ها، ایرانی‌ها و مغول‌ها نیز بعدها به منطقه آمدند و با مردمان آن آمیختند.

سیکیم
سیکیم ایالتی است در شمال شرقی کشور هندوستان که در دامنه هیمالیا واقع است.

این ایالت کمترین جمعیت در هند را دارد و پس از گوا دومین ایالت کوچک هند به حساب می‌آید.

مرکز این ایالت شهر گنگتوک است.

تامیل نادو
تامیل نادو (به تامیلی: தமிழ்நாடு) یکی از ۲۹ ایالت هند است.

مرکز و بزرگ‌ترین شهر این ایالت چنای (نام پیشین: مَدرَس) است.

تامیل نادو در جنوبی‌ترین قسمت شبه قاره هند واقع شده و با ایالت‌های کرالا، کارناتاکا، آندرا پرادش و همین طور ناحیهٔ پودوچری هم مرز است.

تامیل نادو یازدهمین ایالت هند از دید وسعت و هفتمین از دیدگاه جمعیت می‌باشد.

تریپورا
یکی از ایالتهای کشور هندوستان می‌باشد که در شمال شرقی هند و در منطقه آسام واقع گردیده است.
پایتخت و بزرگترین شهر این ایالت شهر زیبای اگرتلا می‌باشد.

اوتار پرادش
اوتار پرادش (به هندی: उत्तर प्रदेश، به اردو: اتر پردیش، به انگلیسی: Uttar Pradesh که معمولاً با UP نمایش داده می‌شود) به معنی ایالت شمالی است که یکی از ایالت‌های شمالی کشور هندوستان با جمعیتی بالغ بر ۱۹۰ میلیون نفر است. مساحت ایالت اوتار پرادش ۲۳۸۵۶۶ کیلومتر مربع است و در شمال هند واقع شده. این ایالت در میان ایالت‌های اوتارانچال، هیماچال پرادش، هاریانا، دهلی، راجستان، مادایا پرادش، چاتیسگر، جارکاند و بیهار محصور است.

اوتار پرادش - هندوستان

شهر لکنو مرکز این ایالت است و بزرگترین شهر آن کانپور است که به‌عنوان مرکز مالی و صنعتی آن به‌شمار می‌رود.
مرتفع‌ترین شهر این ایالت الله‌آباد است و در این ایالت شهرهایی تاریخی مانند آگرا و بنارس وجود دارند که این ایالت را به یکی از قطب‌های مهم توریستی کشور هند تبدیل کرده‌است.

اوتارپرادش دارای سابقة تاریخی است و بخشهایی از این سرزمین مورداحترام هندوان و بوداییان است. نفوذ اسلام در اوتارپرادش به سده‌های قبل از ۶ق/۱۲م بازمی‌گردد. در دوره سلاطین دهلی و گورکانیان، اوتارپرادش تحت فرمان آنها قرار گرفت و آثار و بقایای این دوره در جاهای مختلف این ایالت باقی است.

ایالت اوتارپرادش دارای رودخانه‌های پر آب و زمین حاصل‌خیز، و از مراکز کشاورزی هند است. برخی از تولیدات کشاورزی اوتارپرادش عبارتند از: برنج، گندم، سیب‌زمینی، نیشکر، توتون و پنبه. تولیدات صنعتی اوتارپرادش کاغذ، توتون، نساجی و چرم‌سازی است و از این میان، صنعت‌چرم‌سازی دارای اهمیت بسیاراست.

اوتاراکند
اوتاراکند یا اوتاراکهَند یا اوتارانچال(به معنی: منطقه، قسمت شمالی)، یکی از ایالت‌های شمالی کشور هندوستان است که در نوامبر سال ۲۰۰۰ از هیمالایا و استان مجاور اوتار پرادش به عنوان بیست و هفتمین ایالت هندوستان جدا شد.

بنگال غربی
بنگال غربی (به زبان بنگالی: পশ্চিমবঙ্গ؛ تلفظ: پُشچیمبُنگُ) یکی از ایالات شمال‌شرقی کشور هند است.

ایالت بنگال غربی با کشور بنگلادش هم‌مرز است و این ایالت به‌همراه بنگلادش، منطقهٔ قومی-زبانی بنگال را تشکیل می‌دهند.

در شمال شرقی این ایالت، ایالت‌های آسام و سیکیم و کشور بوتان قرار دارد و در جنوب غربی آن، ایالت اریسا. بنگال غربی همچنین از سوی باختر با ایالت‌های جارکند و بیهار و از سوی شمال غربی با نپال هم‌مرز است.

مرکز ایالت بنگال غربی شهر کلکته است.

قُطُب منار
ارتفاع این منار عظیم ۵/۷۲ متر است که ۳۹۹ پله دارد. این بنا از سنگ ساخته شده و جزو اولین بناهای عظیم هند و از نمونه‌های بارز معماری هندو - اسلامی است. تزئینات روی این منار بی نظیر است. این بنا در کنار مسجد قوه الاسلام در سال ۱۱۹۹ میلادی توسط قطب الدین ایبک در جنوب شهر دهلی و بر روی خرابه‌های تعداد زیادی از معابد مربوط به آئین جینیسم ساخته شده. در صحن اصلی مسجد ستون فولادی بزرگی مربوط به قرن پنجم میلادی وجود دارد که عامه، حلقه کردن دست از پشت، دور این ستون را خوش یمن می‌دانند.


قطب منار

مزار مهاتما گاندی ( راج گت)
مزار یادبود مهاتما گاندی رهبر نهضت ضد استعمار هند.

مزار مهاتما گاندی

آرامگاه یادبود "ماهانداس کارامچاند گاندی"(1948-1869) رهبر سیاسی و مذهبی هندی ها در شهر دهلی و در میان فضایی سرسبز قرار دارد است  سکویی چهار گوش  از مرمر سیاه. طبعا هندو ها مطابق رسوم شان جسد گاندی را سوزانده و به آب سپرده اند وحالا این مزار، محل ابراز ارادت و احترام هندیان، شخصیت های سیاسی، مذهبی جهان و البته علاقه مندان این شخصیت بزرگ تاریخ معاصر در سراسر دنیا به او به حساب می آید.
هر ساله در روز سی ام ژانویه، روز شهید، به یاد پدر ملی هند گردهمایی در این محل تشکیل می‌گردد.

کاخ ریاست جمهوری راشتراپاتی بهاوان  و مغول گاردن 
در سمت منتهاالیه غربی میدان مرکزی دهلی نو که دروازه هند در میان آن قرار گرفته، مجموعه بزرگ کاخ ریاست جمهوری قرار دارد. دفتر نخست وزیر و وزارت خارجه (معروف به ساوت بلاک South Block) در حاشیه شرقی و ساختمان مدور مجلس هند نیز در حاشیه شمال شرقی این کاخ واقع شده است. این مجموعه، بخش اصلی از معماری انگلیسی دهلی‌نو است.

کاخ ریاست جمهوری راشتراپاتی بهاوان  و مغول گاردن

کاخ ریاست جمهوری دارای تالارهای بزرگ و ۳۴۰ اتاق است. باغ زیبا و معروف مغول گاردن در انتهای غربی محوطه این کاخ قرار دارد که سالی یک ماه، بازدید عموم از آن آزاد است. سالن معروف آشوکا در طبقه دوم این کاخ قرار دارد که محل برگزاری رسمی ترین برنامه‌های رئیس جمهور هندوستان است. سقف این سالن و حاشیه فوقانی دیواره‌های آن به مساحتی بیش از ۷۵۰ متر مربع، تماماً با نقاشیهای ایرانی و اشعار فارسی پوشیده شده‌است.

دروازه هند
دروازه هند (Gateway of India)در شهر مومبای یا بمبئی نام طاق نصرتی است که بریتانیایی‌ها آن را بنا نهاده‌اند. این طاق در منطقهٔ «کـُّلابـه» در جنوب شهر بمبئی و در مدخل بندرگاه (أپولوبندر) و در کنار دریا واقع است. ارتفاع این بنا ۲۶ متر است.

دروازه هند

این بنا از نادر آثار تاریخی‌ای است که به مناسبت یک رویداد، برای پذیرایی از میهمان ساخته شده‌است. دروازه هندوستان یک طاق نصرت باشکوهی است که به مناسبت دیدار شاه جرج پنجم و شهبانو مری بریتانیا از هند ساخته شده بود.

این دروازه عظیم که احداث آن سال ۱۹۴۷ میلادی پایان یافت، بیشتر نقش سنگ قبر سلطه بریتانیا بر هند را ایفا کرد. در همان سال بود که ملوانان بریتانیایی از زیر همین دروازه زیبا رد شدند، سوار کشتی‌هایشان شدند و برای همیشه هندوستان را به مقصد انگلیس ترک کردند. جنس دروازه هندوستان بازالت یا نوعی سنگ آتش‌زنه زرد رنگ است که روی آن شبکه‌کاری شده‌است. آن حالت دروازه‌های یک کاخ مجلل را دارد، با چهار منار کوچک در چهار ضلع آن. بر تخته سنگ بزرگی که بر سر در طاق دروازه هند قرار دارد، نام پادشاه بریتانیای کبیر «جرج ششم» وتاریخ ورود او به شهر بمبئی حک شده‌است.

این مکان یکی از اماکن مشهور، تاریخی و گردشگری بمبئی به شمار می‌آید. سنگ بنای دروازه هند در ۲۱ مارس ۱۹۱۳ توسط لرد سیدنهام گذارده شد و در ۱۹۲۷ کامل گردید. در سال ۱۹۴۸ استعمارگران انگلیسی خاک هند را از همین دروازه ترک کردند.  

با توجه به این سابقه تاریخی، دروازه هند یکی از محبوب ترین محل‌ها برای گردهمائی گردشگران خارجی است. دروازه هند، در عین حال در کنار هتل تاج محل واقع شده که محل اقامت خارجی‌های ثروتمندتر است و برای رفتن به جزیره فیل‌ها از دیگر مناطق دیدنی این شهر باید از این مکان حرکت کرد و می‌توان از کنار آن نظاره‌گر ساحل زیبای دریای عرب بود.

قلعه كهنه (پورانا كيلا)
قلعه كهنه هند معروف به پورانا كيلا بر روي خرابه هاي شهر كهن پاندواها كه زماني دركنار رودخانه يامونا قرار داشته، توسط شيرشاه سوري طي سالهاي 1538 و 1545 ساخته شده است.

قلعه كهنه

مشرق‌الاذکار (نیلوفر آبی)
این ساختمان شامل ۲۷ گلبرگ است که از بتُن سفید ساخته شده و با سنگ مرمر سفید پوشیده شده این سنگ‌ها از یونان خریداری و در ایتالیا برش داده شده‌اند. هر یک از نُه طرف ساختمان سه گلبرگ دارد و نُه در بزرگ به تالار مرکزی به‌ظرفیّت ۱۳۰۰ نفر باز می‌شود. ارتفاع بنا از کف تا بالای ساختمان ۲۷/۳۴ متر و قطر ساختمان ۷۰ متر است و در زمینی به‌مساحت ۶۴/۱۰ هکتار در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری هندوستان نشسته‌است.

مشرق‌الاذکار (نیلوفر آبی)

این بنای عظیم جدیدترین مشرق اُلاذکار بهائیان است که در جهان ساخته شده زمین آن در سال ۱۹۵۳ خریداری شده و ساخت آن در سال ۱۹۸۰ شروع و پس از ۶ سال، در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۶ به‌اتمام رسیده‌است. در طی بیش از ۲۰ سالی که از عمر این بنا می‌گذرد بیش از ۵۰ میلیون نفر از آن دیدن کرده‌اند و گاه در هنگام تعطیلات مملکتی هند، تعداد بازدیدکنندگان به یکصد هزار نفر در یک روز بالغ شده‌است.

هندوستان با جمعیتی بین ۱٬۷ تا ۲٬۲ میلیون نفر بهایی بزرگترین جمعیت پیروان این آیین در جهان به‌شمار می‌آید. در این بنا به ندرت مناسکی ویژه بهائیان انجام می‌شود و همه می‌توانند با هر اعتقادی با سکوت به تفکر و مناجات بپردازند. انجام مراسم مذهبی و سخنرانی در سالن اصلی ممنوع است و اغلب مردم هندوستان از هر مذهب و طایفه‌ای آن‌را محترم می‌شمارند.

مسجد جامع دهلی
این مسجد در هندوستان با نام "مسجد جهان نما" شهرت دارد و مسجد جامع تنها اشاره ای به برگزاری نماز جماعت روزهای جمعه در این مسجد است. محوطه خارجی این مسجد می تواند بیش از 25 هزار نمازگزار را در خود جای دهد. این مسجد همچنین دربرگیرنده چندین قطعه اشیای باستانی و عتیقه بوده که در آن میان می توان به قرآنی اشاره کرد که روی پوست آهو نوشته شده است.

مسجد جامع دهلی

شاه جهان چندین مسجد مهم دیگری را چون مساجد آگره، اجمر و لاهور ساخته است. طرح طبقات مسجد جامع بسیار به موتی مسجد (مسجد مروارید) در آگره شباهت دارد، اما مسجد جامع بزرگتر از آن بوده و دارای دو طبقه است. قسمت اعظم این مسجد به علت وسعت زیر بنایی که شاه جهان برای آن برگزید بعدها به آن اضافه شد. شاه جهان حاکم مغول همان شاهی بود که دستور ساخت تاج محل را در شهر آگره، هندوستان برای همسر محبوب خود ممتاز محل نیز صادر کرد.

محوطه خارجی مسجد از طرف شرق، شمال و جنوب به سه ردیف پلکان منتهی می شود که همگی با ماسه سنگهای قرمز رنگ ساخته شده است. در شمالی مسجد 39 پله، در جنوبی 33 پله و در شرقی که محل ورود خانواده سلطنتی بوده 35 پله دارد. این پله ها برای جایگیری دکه های غذایی و فروشگاه ها هنرمندان خیابانی مورد استفاده قرار می گرفت.عصر هنگام در شرقی مسجد جهان نما به بازار فروش مرغ و ماکیان تبدیل می شود. پیش از جنگ 1857 استقلال هندوستان نزدیک در جنوبی مسجد یک مدرسه قرار داشت که طی جنگ استقلال هندوستان کاملا تخریب شد. بازار بزرگ چندی چوک به معنای میدان نقره در قسمت شمالی این مجسد قرار داشت که توسط جهان آرا بیگم دختر شاه جهان ساخته شد و یادآور هنر و تمدن عصر مغول است.

مسجد جامع دهلی رو به سمت غرب دارد و هر سه طرف آن با ایوانهای طاقدار قوسی شکل پوشانده شده که درگاه برج مانند آن رو به مرکز مسجد قرار دارد. این مسجد حدود 800 متر طول و 27 متر عرض دارد و سقف آن با سه گنبد پوشانده شده است. هر کدام از گنبدهای این مسجد با مرمرهای سیاه و سفید کار شده اما گنبد بالایی آن با طلا پوشانده شده است.

دو مناره این مسجد 40 متر ارتفاع دارد و دربرگیرنده 130 پله است که با مرمر سفید و سنگ ماسه قرمز فرش شده است.  در محوطه پشتی این مسجد نیز چهار مناره کوچک که به مناره های جلویی شباهت دارد قرار گرفته است.زیر گنبدهای مسجد سالنی قرار گرفته که هفت ورودی قوس دار آن رو به سمت غرب است و دیوارهای مساجد تا ارتفاع کمر با مرمر پوشانده شده است. غیر از این سالن نیز، سالن اقامه نماز دیگری در مسجد قرار دارد که 60 در 27 متر مربع تخمین زده شده است و هفت ورودی قوس دار دارد. در بالای هر کدام از این ورودیهای قوسی شکل لوحهایی از مرمر سفید قرار داد که 2/1 متر طول و 76 سانتی متر عرض دارد که روی آن با مرمر سیاه حکاکی شده است. روی این لوحها تاریخ ساخت مسجد حک  و از فضائل و سلطنت شاه جهان نقل شده است.

کف مسجد با مرمر سیاه و سفید فرش شده و قسمتی که قرار است سجاده هر نمازگزار باشد با سنگهای مرمر مشخص شده است. این سجاده های مرمرین از نظر اندازه 44/91 سانتی متر در 50 سانتی متر بوده و در در مجموع 899 سجاده سیاه مرمرین در کف مسجد جایگذاری شده است.

قلعه سرخ (رد فورت یا لال قلعه )
قلعه سرخ (رد فورت یا لال قلعه Red Fort or Lal Qila) بزرگترین مرکز جلب گردشگران در شهر دهلی پایتخت هندوستان است. لال در زبان هندی به معنی قرمز است. دستور احداث این قلعه را شاه جهان امپراتور گورکانی، وقتی که پایتخت خود را از اگرا به دهلی تغییر داد، صادر کرد. ساخت آن نه سال به طول انجامید و در سال ۱۶۴۸ تکمیل شد. این قلعه در کنار رود یامونا قرار دارد و به شکل یک هشت ضلعی نامنظم و که به وسیله دیواری از سنگهای قرمز رنگ محصور گشته که طول آن ۵/۲ کیلومتر و ارتفاع آن از ۱۶ تا ۳۳ متر متغیر است.

قلعه سرخ (رد فورت یا لال قلعه )

آرامگاه همایون
آرامگاه همایون یا «همایون تمب» آرامگاه همایون است که به نصیر الدین همایون مشهور بود، او دومین پادشاه امپراتوری مغولی هند یا گورکانیان هند بود. این مقبره در منطقه نظام الدین و در مزکز شهر دهلی قرار دارد. این بنا مربوط به قرن شانزدهم میلادی است و از جاذبه‌های گردشگری پایتخت هند به‌حساب می‌آید. آرامگاه همایون اولین باغ ایرانی ساخته شده در شبه‌قاره هند است.

آرامگاه همایون

همایون دومین پادشاه گورکانی هند پس از پانزده سال که در دربار ایران پناهنده بود به کمک شاه طهماسب اول به کشورش بازگشت و به طور ناگهانی پس از چندماه از دنیا رفت. گفته می‌شود با شنیدن صدای اذان به سرعت از پله‌های کتابخانه‌اش پایین آمد که سقوط کرد و جان سپرد. او به هنر و علوم عشق می‌ورزید و در کتابخانه‌اش شمار زیادی از هنرمندان نقاش، خوشنویس، تذهیب‌کار و صحاف ایرانی و هندی را گرد آورده بود که به کار تولید و تکثیر آثار علمی و نسخه‌های نفیس هنری اشتغال داشتند. او در بازگشت به هند، گروهی از هنرمندان ایرانی را با خود به همراه برد. بنا بر این شگفت انگیز نیست که این مقبره و بناهایی که بعدها در هندوستان ساخته شد مانند تاج محل از الگوهای ایرانی و میراث معماری هند و ایران بهره گرفته باشد.

همسر وی حمیده بانو بیگم که در ایران با معماری ایرانی آشنا شده بود با الهام از مقابر ایرانی و فضای چهار باغ یا باغ جنت آرامگاه همایون را در سال ۱۵۶۲ یک سال پس از مرگ همایون آغاز و پس از هشت سال (نه سال پس از مرگ همایون) به پایان رساند.

معماران این باغ پدر و پسری بودند که از هرات به دهلی آورده شده بودند به نام‌های سید محمد بن میرک غیاث الدین و پدر وی میرک غیاث الدین.

معماری هند از زمان همایون بیش از پیش رنگ و بوی ایرانی یافت. همایون که شیفته فرهنگ و هنر ایرانی بود در همه شئوون از جمله معماری تحت تأثیر هنرمندان ایرانی قرار گرفت. آرامگاه همایون مانند سایر آثار معماری دوره گورکانی هند دارای عناصر فراوان معماری ایرانی است با این تفاوت که در کنار به کار رفتن کاشی‌کاری به رسم هندیان تخته‌سنگ‌هایی نیز در بنا به کار رفته‌است. تأثیر معماری ایرانی به بهترین وجهی در بنای آرامگاه همایون مشهود است. این بنا که یکی از ایرانی‌ترین بناهای هند است دارای کاشی‌کاری مختلط و ترکیب پیچیده شاه‌نشین‌های قوسی شکل و گنبدهای باریک است. این مقبره عظیم با سنگ سرخ تزئین و باغ آن کاملاًٌ شبیه چهارباغ اصفهان است./

گرجستان

گُرجِستان (به گرجی: საქართველო)، (تلفظ: ساکارتْوِلو) کشوری است در قفقاز جنوبی که بین ۴۱ درجه و ۷ دقیقه تا ۴۳ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی، و ۴۰ درجه و ۴ دقیقه تا ۴۶ درجه و ۴۲ دقیقه طول شرقی واقع شده‌است.

این کشور به صورت طولی در امتداد مدارت کشیده شده و طول آن حدود ۳۷۰ کیلومتر، حداکثر عرض آن ۲۰۰ کیلومتر وطول قطر بزرگ آن ۶۱۳ کیلومتر است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ کیلومتر مربع است.

طول مرزهای گرجستان جمعاً ۱۹۶۹٫۸ کیلومتر است. این کشور از شمال با فدراسیون روسیه هم مرز می‌باشد، سراسر این خطوط مرزی، منطبق بر آب فشان رشته کوه‌های قفقاز کبیر است و ۸۰۷٫۶ کیلومتر مرز مشترک را در بر می‌گیرد. این مرز از نظر استراتژی نظامی اهمیت بسیاری دارد. در حقیقت این مرز سرحدات طبیعی روسیه را در جنوب تشکیل می‌دهد، در جنوب آن گرجستان و در شمال آن جمهوری‌های خودمختار داغستان، چچن، اینگوش، اوستیای شمالی، کاباردینو-بالکاریا، کاراچای-چرکسیا، همچنین سرزمین کراسنودار را شامل می‌شود. مهم ترین راه‌های ارتباطی قفقاز مرکزی و غربی که روسیه را با گرجستان، ارمنستان و ایران پیوند می‌دهد، از این مرز می‌گذرد. محافظت و نگهبانی از این مرز برای روسیه جنبه حیاتی دارد، کما اینکه در دوره شوروی سابق و روسیه تزاری نیز دارای اهمیت بسیار بود و جنگ‌های بسیاری برای دستیابی به این سرحدات به وقوع پیوسته‌است.

گرجستان در شرق با جمهوری آذربایجان هم مرز است که طول آن ۳۷۴٫۴ کیلومتر می‌باشد. دو راه عمدهٔ ارتباطی گرجستان با شرق، دریای خزر و ایران از این نقطه می‌گذرد (جاده زمینی و راه آهن) علاوه بر آن، لولهٔ انتقال نفت باکو-سوپسا نیز از این مرز می‌گذرد.

در جنوب، گرجستان به ترتیب از شرق به غرب با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه هم مرز است. طول خط مرزی بین گرجستان و ارمنستان ۲۱۶٫۷ کیلومتر و با ترکیه ۲۵۶٫۱ کیلومتر است. در غرب، گرجستان با دریای سیاه مسدود می‌شود که طول مرز ساحلی آن ۳۱۵ کیلومتر است.

جمهوری خودمختار آجاریا با مساحت ۳ هزار کیلومتر مربع در بخش جنوبی ساحل دریای سیاه در ترکیب کشور قرار دارد.

استان خودمختار اوستیای جنوبی نیز با مساحت ۳٫۹ هزار کیلومتر در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ در ترکیب جمهوری گرجستان قرار دارد. گرجستان با ۶۹٫۷ هزار کیلومتر مربع مساحت، دومین جمهوری قفقاز جنوبی از نظر مساحت و جمعیت (بعد از آذربایجان) به شمار می‌رود. طول سواحل گرجستان در دریای سیاه ۳۱۵ کیلومتر است که بین دهانهٔ رود دماغه «گوینو» کشیده شده‌است.

تقسیمات کشوری و اداری
کشور گرجستان به ۸ استان، یک منطقه خود مختار (اوستیای جنوبی به مرکزیت تسخینوالی) و ۲ جمهوری خودمختار به نام‌های آجاریا به مرکزیت باتومی و آبخازیا به مرکزیت سوخومی تقسیم می‌گردد.

پایتخت این کشور تفلیس (به گرجی: თბილისი)، (تلفظ: تْبیلیسی) و شهرهای مهم آن کوتائیسی، روستاوی، گوری، پوتی، باتومی، سوخومی، متسختا، چیاتورا، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، تقوارچلی، گاگرا و تلاوی می‌باشند.

آب و هوا
سرزمین گرجستان از نظر اقلیمی منحصر به فرد است، یعنی هر چهار فصل سال دیده می‌شود به طوری که در یک زمان در کناره‌های دریای سیاه هوای تابستانی در میان نخل‌های بلند و همیشه سبز حکم فرماست؛ در تپه ماهورهای پایکوهی، رویش علف‌های تازه و گل‌های بهاری، همچنین در کوهستان، مه غلیظ همچون ابری که با ریزش برف و باران همراه‌است وجود دارد.

طبیعت گرجستان

اما قلل قفقاز بزرگ همچون قازبگی و سایر کوه‌ها، از برف ضخیم پوشیده شده‌اند. در مجموع آب و هوای گرجستان تابعی است از موقعیت جغرافیایی این سرزمین، توده‌های هوای اشباع شده از بخارات آب دریای سیاه از سمت غرب وارد دالان قفقاز و در گرجستان غربی باعث بارندگی متناوب می‌شود و با از دست دادن نسبتی رطوبت از رشته کوه‌های سورامی، مسختی و ارسیانی وارد گرجستان شرقی می‌شود.

شاید به همین دلیل است که گرجستان شرقی بارندگی کمتری را دریافت می‌کند و آب و هوای آن خشک تر است.

ناهمواری ها
کشور گرجستان عمدتاً کوهستانی است. بیش از ۸۰٪ قلمرو این سرزمین را کوهستان‌ها و تپه ماهورها پوشانده‌است. فعالیت‌های عادی مربوط به زلزله در نواحی دارای ساختار آتشفشانی در گرجستان جنوبی آشکار شده‌است. برخلاف کلیات عمومی کوه شناسی، قسمت گرجستان قفقاز بزرگ، در مطابقت با زمین شناسی و ساختار اصلی ناهمواری، به سه قسمت غربی، مرکزی و شرقی تقسیم شده‌است.

قفقاز بزرگ
با گذر از غرب به شرق در امتداد رشته کوه قفقاز بزرگ، امکان مشاهدهٔ افزایش تدریجی آب پخشان اصلی بین رودخانه‌های دامنه‌های شمالی و جنوبی و همچنین کوه‌های نوک نیزی که به طرف سواحل دریای سیاه و اراضی پست کولخیس، کشیده شده‌اند، وجود دارند. همهٔ نواحی کوهستانی که بین دره «پسو» و مرزهای شرقی جمهوری خودمختار آبخازیا کشیده شده‌اند، «قفقاز غربی» نامیده می‌شود. رشته اصلی قفقاز غربی همچون برآمدگی‌های عظیمی، پوشیده از قلل صخره‌ای برافراشته‌است که در بین آن، یخچال‌هایی در عمق حفره‌های سیرکی قرار دارند. ستیغ عظیم قفقاز بزرگ، نزدیک هزار متر بالاتر از خط برف‌های دائمی است. گذرگاه‌های کوهستانی، که در اغلب موارد، جاده‌ای مالروست. در ارتفاع ۲۴۰۰ تا ۳۰۰۰ متری از سطح دریا قرار دارند.

تصویر ماهواره‌ای قفقاز

قلل قفقاز بزرگ پوشیده از برف‌های دائمی است. واریزهای موجود درپای قله‌ها حاصل قرن‌ها فرسایش هوازدگی است. اختلاف شدید بین دمای شبانه روز، سبب تخریب حتی سنگ‌های سختی جون گرانیت، گنیس و شیست‌های دگرگون می‌شود که بیشترین قسمت رشته کوه‌ها را تشکیل می‌دهند.

آبشارهای یخی که از زبانه‌های یخچالی تشکیل می‌شود، بر روی حصارهای سنگی جریان می‌یابد و به درون دره‌های تنگ و عمیق سرازیر می‌شود. این آبشارها تعداد بی شماری جویبار و نهر را تغذیه می‌کند که رودهای کوهستانی در پایین تشکیل می‌دهند.

در قسمت شرقی قفقاز غربی، رشته کوه‌های آهکی کوتاه ترند و برآمدگی‌های نسبتاً کوتاهی را تشکیل می‌دهند. یکی از این رشته کوه‌ها توسط رود گالیدزگا به طور عمیق بریده شده‌است. از بالای کانیون، مجدداً می‌توان دامنه‌های شیبدار کوه‌ها را دید. این‌ها، هرچند از آهک تشکیل نیافته‌اند، اما عمدتا ماسه سنگ‌های سخت صخره‌های آتش فشانی قدیمی هستند.

در پرتگاه‌های نوک تیز، که اخیرا با جنگل‌های غیرقابل نفوذی پوشیده شده، یکی از مراکز صنعتی گرجستان، شهر تقوارچلی قرار دارد که در دورهٔ شوروی ساخته شده‌است. در این ناحیه، زغال سنگ در ماسه سنگ‌های ژوراسیک یافت شده‌است.

ناحیه بین کوهی گرجستان در شرق کولخیس
در طول رشته کوه سورامی، شاخه شرقی اراضی پست بین کوهی گرجستان واقع شده‌است. این منطقه طبیعت گوناگونی دارد. در جنوب دامنه‌های پلکانی رشته کوه‌های تریالتی سربرافراشته‌اند.

در طول پایکوه‌های آن دره رود متکواری قرار دارد که در حاشیه بستر آن راه آهن کشیده شده‌است.

قفقاز کوچک
قسمتی از منطقه کوهستانی، قفقاز کوچک است که در امتداد مرزهای گرجستان کشیده شده‌است. این منطقه دارای دو قسمت جداگانه از نظر ساختار و ناهمواری است. قسمت شمالی، رشته کوه‌های چین خورده حاشیه‌ای و بلندی‌های آتش فشانی جاواختی است.

قسمت بعدی که از دریای سیاه تا تفلیس کشیده شده‌است، عمدتاً از سنگ‌های آتش فشانی ترشیاری پایین تشکیل شده‌اند. اراضی مرتفع آتش فشانی از لایه‌های جوان ترشیاری بالا و گدازه‌های کواترنری تشکیل شده‌اند که فلات بلندی را با زنجیره‌ای از مخروط‌ها و گنبدی‌های آتش فشان‌های خاموش به وجود آورده‌است.

رودها
رشته کوه‌های سورامی، متسختی و ارسیانی، رودهای گرجستان را به دو حوضهٔ دریای سیاه و دریای خزر تقسیم می‌کنند. به علت بارندگی فراوان، رودهای حوضهٔ دریای سیاه شبکه متراکم تری را تشکیل داده و حجم آب بیشتری را نسبت به گرجستان شرقی، جاری می‌سازد. گرجستان غربی با تعداد زیادی از رودهای کوچک که از نزولات باران و قسمتی از مرداب‌ها تغذیه می‌شوند، مشخص می‌شوند. این رودها مستقیماً وارد دریای سیاه می‌شوند. در حوضه رود متکواری چنین نمونه‌هایی از رودهای مردابی وجود ندارد، اما رودها دارای جریان‌های فصلی هستند و در تابستان این رودها خشک می‌شوند. در گرجستان غربی، جایی که سنگ‌های کربناته، گسترش یافته‌است، رودهای زیادی از چشمه‌ها یا جویبارهایی سرچشمه می‌گیرند که از حفره‌های کارست‌های زیرزمینی بیرون می‌آیند. در سرزمین‌های بلند جاواختی در گرجستان جنوبی رودهایی وجود دارند که توسط دریاچه‌ها و به مقدار زیاد از آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شوند.

برخورد دو رود متکواری و آراگوی

رودخانه‌های گرجستان دارای اهمیت اقتصادی بسیارند. بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است.

دریاچه‌ها
تعداد دریاچه‌های گرجستان اندک است و اغلب آن‌ها کوچک می‌باشند و در چشم انداز گرجستان نقشی ایفا نمی‌کنند. هرچند، دریاچه‌های این کشور از نظر منشا متفاوت اند اما دارای شکل زیبایی هستند.

دریاچهٔ لیسی تفلیس

سرزمین‌های بلند جاواختی بیشترین تعداد دریاچه هارا داراست. در گرجستان شرقی دریاچه «بازالتی» قرار دارد و در داخل محدوده شهر تفلیس دریاچه کوچک «لیسی» واقع شده‌است. تعداد زیادی دریاچه‌های مصنوعی در گرجستان ایجاد شده‌است. تعدادی از آنها حتی از دریاچه‌های طبیعی است.

یخچال‌ها
در رشته کوه قفقاز مرکزی در قلمرو گرجستان، تعداد زیادی یخچال وجود دارد. این مورد طبیعی است، زیرا حد برف‌های دائمی در قسمت غربی این رشته کوه در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و در قسمت شرقی در ارتفاع ۳۴۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. صدها کوه از رشته کوه‌های قفقاز بزرگ، بالاتر از این ارتفاع واقع شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ، متمرکز شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان کاملاً بزرگ و گسترده هستند. به ویژه تعداد یخچال‌های بزرگ در حوضه رود «اینگوری» به حدود ۱۷۰ یخچال می‌رسد. بزرگترین آنها عبارت اند از: «تویبری» (به طول ۱۰ کیلومتر)، «لکزیری» (به طول ۱۳٫۵ کیلومتر) و «تسانری» (به طول ۱۲ کیلومتر).

یخچال سوانتی

یخچال‌ها دارای اهمیت اقتصادی قابل توجهی هستند. این یخچال‌ها رودهای بزرگ گرجستان را تغذیه می‌کنند. در تابستان، یخ‌های ذوب شده در یخچال‌ها آب رودخانه‌های ریونی، اینگوری، تِرِک، و سایر رودها را با حجم زیاد تغذیه می‌کنند.

آب‌های معدنی
قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، ناحیهٔ آتش فشان‌های فعال دوره‌های اخیر زمین شناسی است، که ناحیه‌ای زلزله خیز متراکم با حکت‌های تکتونیکی جدید است. فعلیت نیروهای تحت الارضی با چشمه‌های آب گرم و معدنی مشخص می‌شود که در بسیاری از قلمرو گرجستان از زمین خارج می‌شوند.

«آب حیات» را می‌توان به چشمه‌های آب گرم و رادیواکتیویته «تسقالتوبو» لقب داد. چشمه‌های معدنی قلیایی-کربنیک مرکز آسایش گاهی «برجومی» در سراسر جهان شناخته شده‌است. آب‌های معدنی «منجی» با آب‌های «ماتسستا» در نزدیکی «سوچی» قابل مقایسه‌است. چشمه‌های قلیایی-نمکی «سایرمه»، «لوگلا»، «زواره» در «جاوا» شبیه چشمه‌های «سِن توکی» هستند. سرانجام اینکه چشمه‌های گوگردی-قلیایی تفلیس بسیار معروف می‌باشند.

حیات جانوری
در گرجستان جانوران زیادی وجود دارد که به جهت گوناگونی چشم اندازها منحصر به فرد است، (از ناحیه جنب مداری تا کوهستان‌های پوشیده از برف). در این جا گونه‌های جانوری بومی، از جمنله جانوران مهاجر از سایر نواحی جانوری، یافت می‌شود. در گرجستان نواحی جانوری در ارتباط با ارتفاع کاملاً مشخص هستند (از نواحی استپی و جنب مداری مرطوب تا نواحی آلپی). در نواحی آلپی قفقاز بزرگ، گونه‌های متفاوتی از گوسفند و بز کوهی زندگی می‌کنند.

عقاب طلایی

پرندگانی که در ناحیه آلپی لانه می سازندشامل خروس برفی، زاغی، خروس زیبای قفقازی، که در بیشه‌ها زندگی می‌کنند و پرندگان شکاری از قبیل عقاب طلایی و کرکس ریشدار است.

ماهی‌های زیادی در آب‌های داخلی این کشور وجود دارد. رود متکواری و شاخابه‌های آن مسکن مارماهی خزری، ماهی آزاد، ماهی سفید، گربه ماهی، شاه ماهی، اردک ماهی و ماهی کپور است. رودهای کوهستانی مملو از ماهی قزل آلاست.

جمعیت شناسی
خصوصیات جمعیتی
در سال ۲۰۰۶ میلادی کشور گرجستان دارای ۴٬۶۶۱٬۴۰۱ تن جمعیت بوده که از این تعداد ۲٬۲۳۷٬۴۷۲ تن (۴۸٪) مردان و ۲٬۴۲۳٬۹۲۸ تن (۵۲٪) را زنان تشکیل داده‌اند. نرخ رشد جمعیت در گرجستان از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۵ میلادی، ۰٫۳- درصد بوده‌است. بر اساس آمار سال ۲۰۰۳ میلادی، نسبت زاد و ولد ۸ در ۱۰۰۰ و نسبت مرگ و میر ۱۰ در ۱۰۰۰ اعلام گردیده‌است.

ترکیب سنی و جنسی

بر اساس آمار موجود در سال ۲۰۰۷ میلادی،۱۹٪ از کل جمعیت کشور گرجستان زیر ۱۴ سال، ۶۶٪ بین ۱۵ تا ۶۴ سال و ۱۵ ٪ بالای ۶۵ سال را تشکیل می‌دهند. میزان امید به زندگی در سال ۲۰۰۴ میلادی، در گرجستان ۷۰٫۶ سال بوده‌است.

جمعیت شهری و روستایی
میزان جمعیت روستایی کشور گرجستان در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۴۴٪ از کل جمعیت این کشور بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰ میلادی،۴۸٪ بوده‌است که بر این اساس نرخ جمعیت روستایی روند نزولی داشته‌است. نرخ رشد سالانه جمعیت روستایی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۱ میلادی، ۰٫۱- بوده‌است.

جمعیت شهری این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ تن (۵۷٪) بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰۰ میلادی، ۲٫۶۰۰٫۰۰۰ تن (۵۲٪) اعلام گردیده‌است.

نظام آموزشی
قانون اساسی گرجستان تحصیلات در مدارس تا کلاس نهم را به طور رایگان پیش بینی نموده‌است. هم چنین در دانشگاه‌های دولتی، دانشجویان از امکانات تحصیل رایگان برخوردار می‌باشند. در گرجستان مدارسی به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، آسی و آبخازی وجود دارد.

دانشگاه تفلیس

با توجه به تغییراتی که در دورهٔ پیش از دانشگاه به وجود آمده، مدت تحصیل در مدارس در مجموع به ۱۲ سال رسیده‌است؛ از اول تا ششم: دوره ابتدایی، از هفتم تا نهم: دوره پایه، از دهم تا دوازدهم: دوره تحصیلات متوسطه می‌باشد. از اول تا کلاس نهم اجباری و رایگان بوده، از سال دهم تا دوازدهم، اخیراً فقط بخشی از هزینه‌ها را دولت تقبل می‌کند. نوع مدارس نیز تغییر یافته‌است.

در سال ۲۰۰۴ میلادی، نرخ سواد در بزرگسالان (۱۵ سال و بالاتر)، ۱۰۰٪ اعلام شده‌است و شاخص آموزش این کشور ۰٫۸۹ بوده‌است.

نسبت زنان به مردان در سال ۲۰۰۱ میلادی، در دوره‌های ابتدایی، راهنمایی و متوسطه به ترتیب: ۹۵٪، ۷۳٪ و ۳۴٪ بوده‌است.

بهداشت و درمان
بر اساس آمار سال ۲۰۰۰ میلادی، مخارج عمومی در زمینه بهداشت و درمان، ۰٫۷ از تولید ناخالص ملی (GDP) کشور گرجستان را به خود اختصاص داده‌است که این رقم در سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳٪ بوده‌است.

در سال ۲۰۰۲ میلادی، تعداد پزشکان به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن، ۴۸۷ پزشک اعلام شده‌است.

تعداد تخت‌های بیمارستانی به ازای هر ۱۰۰۰ تن، ۵ تخت در سال ۲۰۰۰ میلادی بوده‌است.

تاریخ و فرهنگ

پیشینه تاریخی
انسان‌های اولیه را می‌توان در قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، خیلی پیش از دوره پارینه سنگی ردیابی کرد. جمجمه انسان اروپایی نژاد که یک میلیون و هشتصد هزار (۱٫۸۰۰٫۰۰۰) سال پیش زندگی می کرده‌است، در حفاری‌های اخیر در ناحیه دمانیسی به دست آمده‌است.

جمجمه ۲ میلیون ساله انسان گرجی

اواخر عصر مفرغ و اوایل عصر آهن، سراسر گرجستان پیشرفت وسیعی را در حوزه اقتصادی شاهد بود که همراه با سطح بالایی از صنایع دستی، گسترش روابط تجاری و توام با افزایش نابرابری‌های اجتماعی بود. در اواخر نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع)، شرایط لازم برای ظهور یک جامعه طبقاتی ایجاد شده بود.

از هزاره دوم پیش از میلاد مسیح، همزمان با قدرت گرفتن آشوری‌ها، اقوام گله دار و دامپرور از سرزمین بین النهرین در گرجستان سکنی گزیدند. که بعدها امپراتوری اورارتو را تشکیل دادند.

قابل ذکر است که قبایل گرجی یگانگی خود را همزمان با پایان عصر مفرغ، آغاز کردند. در پایان هزاره دوم و آغاز هزاره اول پیش از میلاد، در نواحی جنوب شرقی گرجستان باستان، دو اتحادیه اصلی از قبایل ظهور کردند: دیائوخی و کولخیس که هر دو آن‌ها تا قرن هشتم پیش از میلاد دوام داشتند.

در میانه قرن هشتم پیش از میلاد، دیائوخی در نتیجه قدرت گرفتن اورارتو فروپاشید. غلبه کول‌ها (کولخیس) و مخالفت آنها با تائوها (دیائوخی) نیز در این امر سهیم بود. قسمتی از سرزمین دیائوخی به کول‌ها واگذار شد. مدتی بعد کشمکش بین کول‌ها و اورارتو آغاز شد و کول‌ها شکست خوردند.

قلمرو اورارتو در زمان خود وسیع ترین امپراتوری به شمار می‌رفت. در قرن هفتم پیش از میلاد، همزمان با آغاز دوره ضعف اورارتو، آریایی‌ها پادشاهی ماد را تاسیس کردند. با قدرت گرفتن ماد و شکست خوردن اورارتو، مادها حوالی ارمنستان امروزی ساکن شدند که نتیجه ترکیب این دو قوم (گرجی و آریایی) قوم ارمنی بود. در اوسط قرن ششم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) هخامنشیان جایگزین مادها، در حکومت بر جنوب گرجستان باستان شدند.

امپراتوری اورارتو

قرن‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد، دوره استحکام قبایل کارتلی، عمدتاً ساکنان گرجستان شرقی شد. کشمکش بین بین کنفدراسیون‌های مختلف گرجی در نهایت منتج به تشکیل پادشاهی «ایبریا» به پایتختی «متسختا» شد.

از آن پس، تاریخ گرجستان با تاریخ امپراتوری‌های بزرگ، ازجمله:ایران، یونان، روم، عثمانی و... گره خورد و همواره حکومت بر آن، عامل جنگ بین قدرتمندان تاریخ بود و حتی تا در عصر معاصر نیز ادامه داشت. به گونه‌ای که در دوره قاجاریه، ایران و روسیه ۱۲ سال با یکدیگر جنگیدند که به بسته شدن عهدنامه گلستان انجامید.

فرهنگ
گرجستان در حد فاصل اروپا و آسیا قرار گرفته‌است و تاثیر این موقعیت جغرافیایی در شکل گیری تمدن مردم گرجستان تبلوری از نفوذ فرهنگ‌های شرقی و غربی است. در روزگاران کهن، ساکنان این کشور با مناطق همجوار خود فرهنگ واحدی تشکیل می‌دادند که به فرهنگ «کورا-ارس» معروف بود.

پوشش محلی گرجی در متسختا

شرایط مناسب و مستعد جغرافیایی و اقلیمی گرجستان، قرار گرفتن در بین دو قاره اروپا و آسیا و دو حوضهٔ دریایی بزرگ (دریای سیاه و دریای خزر)، و نیز واقع شدن آن در مرز دو حوزه دینی مهم اسلام و مسیحیت موجب شده‌است تا این کشور از بامداد تاریخ تا کنون مورد توجه جهانیان و محل مواجه تمدن‌ها و فرهنگ‌ها باشد. در قرن‌های گذشته و علی الخصوص قرن‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی، یکی از مهم ترین مراکز فرهنگی به شمار می آمده‌است.

در دورهٔ برقراری اتحاد بین جمهوری‌های شوروی، گرجی‌ها در مقایسه با سایر جمهوری‌های اطراف، از اهمیت بیشتری در امور فرهنگی و سیاسی برخوردار بودند. استالین رهبر شوروی سابق، یک فرد گرجی بود. شواردنادزه وزیر امور خارجه شوروی، روستاولی، چاوچاوادزه و چندین تن دیگر از ادیبان و دانشمندان گرجی نام‌های آشنایی در قلمرو شوروی سابق و نیز در مقیاس‌های جهانی هستند. مکاتب علمی گرجستان از شهرت جهانی برخوردار است. نیکولوز موسخلیشویلی از جمله کسانی است که مکتب علمی خاصی را بنیاد نهاده‌است. وی بنیانگذار مکتب تئوری «ریاضی ارتجاع» (Elasticiti) در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی است.

زبان و خط
زبان گرجی زبان رسمی و رایج مردم گرجستان است که بیشترین متکلمان را در بین زبان‌های قفقازی داراست. زبان گرجی در شمار زبان‌های قفقازی است و زبان‌های قفقازی به آن دسته از زبان‌ها گفته می‌شود که در منطقهٔ قفقاز بین دریای سیاه و دریای خزر با آن ارتباط برقرار می‌شود. در حدود ۳۰ تا ۴۰ زبان در این منطقهٔ جغرافیایی وجود دارد و همین تنوع زبانی در منطقه‌ای به این کوچکی امر قابل ملاحظه‌ای است.

کتابی از ایلیا چاوچاوادزه به خط و زبان گرجی

یکی از قدیمی ترین سیستم‌های نوشتاری جهان خط گرجی است. بر اساس روایات تاریخی که در کتاب باستانی «سرگذشت کارتیل» آمده‌است، خط گرجی در دورهٔ استقرار دولت گرجستان شرقی یا همان ایبریا در ۴ قرن پیش از میلاد حضرت عیس (ع) اختراع شده‌است و گفته می‌شود که پارناواز اولین پادشاه کارتیل (گرجستان شرقی) الفبا را اختراع کرد.

در اکتشافات اخیردر ایالت کاختی گرجستان اشیایی به دست آمده‌است که درحدود ۱ قرن پیش از میلاد مسیح بر روی آن‌ها جملات کوتاهی به زبان گرجی نوشته شده‌است.

الفبای گرجی نتیجهٔ تطور الفبایی است که از قرون وسطی در گرجستان رایج بود. الفبای گرجی دارای ۳۳ حرف است که به صامت و مصوت تقسیم می‌شود. در زبان گرجی ۵ مصوت (ა–ე–ი–ო–უ) و ۲۸ صامت وجود دارد و از چپ به راست نوشته می‌شود.

ادیان و مذاهب
بر اساس آمار سال ۲۰۰۲ میلادی، اکثر مردم گرجستان، (حدوداً ۷۰٪)، مسیحی بوده و پیرو کلیسای ارتودوکس گرجستان هستند (مسیحی ارتودوکس گرجی). بعد از ارتودوکس‌های گرجی، اسلام در گرجستان به عنوان بزرگترین اقلیت دینی این کشور محسوب می‌شود. جمعیت مسلمانان را آذربایجانی‌های گرجستان و دیگر اقوام ساکن در این کشور از جمله آجاریا تشکیل می‌دهند.

کلیسای جامع باگراتیونی در کوتائیسی

روس‌های ساکن گرجستان، از دیگر اقلیت‌های این کشور هستند که جمعیت ارتودوکس روس آن را تشکیل می‌دهند. و همچنین هستند:ارامنه آپوستولیک و ژرمن‌های پروتستان.

نژاد و قومیت
کشور گرجستان از قومیت‌های مختلفی از جمله: گرجی: ۷۰٫۱٪، ارمنی: ۸٫۱٪، روس: ۶٫۳٪، آذری: ۵٫۷٪، اوستیایی: ۳٪، آبخازی: ۱٫۸٪ و دیگر قومیت‌ها ۵٪ تشکیل شده‌است.

گرجی‌ها بزرگترین قوم گرجستان بوده و در تمام این کشور پراکنده‌اند و قدرت مرکزی در اختیار آنان است.

شاردن سیاح معروف فرانسوی که توصیف دقیق و جامعی از گرجستان در سفرنامه خود نموده‌است چنین می‌گوید: «نژاد مردم گرجستان پاکترین و اصیل ترین نژادهای مشرق زمین و خالص ترین نژاد هاست».

رسانه‌های گروهی

مطبوعات
مطبوعات گرجستان که به طور متناوب منتشر شده‌اند، تاریخی حدود ۱۷۰ سال را شامل می‌شود. طبق آمار روزانه ۱۵۰ عنوان روزنامه در گرجستان منتشر می‌شود که ۱۳۰ عنوان آن به زبان گرجی است. همچنین تعداد ۷۵ نشریه به صورت هفته نامه، ماهنامه، فصلنامه و... در گرجستان منتشر می‌شود که ۶۱ مورد آن به زبان گرجی است. روزنامه‌های دیگر عمدتا به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، اوستیایی و آبخازی منتشر می‌شوند. تیراژ کل روزنامه‌های گرجستان ۳٫۶۷۷٫۰۰۰ نسخه‌است که سرانه آن برای هر هزار تَن، ۶۷۱ نسخه می‌شود. از این تعداد روزنامه ۳٫۲ میلیون نسخه به زبان گرجی است.

روزنامه‌های مهم و پر تیراژ گرجستان
۱– جوانان ایبری 
۲– تایمز 
۳– ملت 
۴– تایمز گرجی 
۵– ادبیات گرجستان 
۶– جمهوری 
۷– گرجستان آزاد 
۸– پیک گرجستان 
۹– گرجستان

خبرگزاری‌های داخلی و خارجی
آژانس خبری گرجستان و ایبریا خبرگزاری فعال داخلی در این کشور هستند. سخنرانی‌های بی. بی. سی، ایپریندا، کانتاکت، و سک اینپروم، خبرگزاری‌های خارجی هستند که همگی در تفلیس فعالیت دارند. خبرگزاری‌های جدیدی از جمله: ساکنیفرم، دریای سیاه، قفقاز پرس و برایم نیوز نیز در تفلیس مشغول فعالیت می‌باشند.

رادیو و تلویزیون
رادیو و تلویزیون به عنوان قوی ترین اهرم در زمینه جلب افکار عمومی در دست دولت و حکومت می‌باشند. تعدادی از برنامه‌های شبکه‌های خصوصی تلویزیون می‌تواند مورد استفاده مردم محلی از طریق شبکه‌های محدود کابلی قرار گیرد، برنامه‌های مزبور عمدتاً تفریحی و سرگرم کننده‌است.

سالن تئاتر شوتا روستاولی در تفلیس

رادیو گرجستان علاوه بر زبان گرجی برنامه‌های دیگری نیز به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، اوستیایی و آبخازی، آلمانی و انگلیسی پخش می‌کند.

ساختار اقتصادی
کشور گرجستان به دلیل برخورداری از امتیازاتی مانند موقعیت جغرافیایی و آب و هوای مناسب، دارای کشاورزی پیشرفته، معادن، بهره برداری از صنایع و صنعت گردشگری از ثروتمند ترین جمهوری‌های شوروی سابق به شمار می‌آمد. و مردم آن از استاندارد زندگی بالایی برخوردار بودند. اما پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، وقوع جنگ‌های داخلی از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ میلادی، اقتصاد گرجستان را به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته با بحرانی شدید مواجه ساخت.

فعالیت‌های عمده اقتصادی

کشاورزی

تا قبل از سال ۱۹۹۱ میلادی گرجستان حجم وسیعی از فرآورده‌های غذایی و کشاورزی را صادر می‌کرد و یکی از عرضه کنندگان اصلی سبزیجات، میوه، چای، مشروبات الکلی و مرکباتبه سایر جمهوری‌های شوروی بوده‌است. بعد از استقلال گرجستان، بازارهای سنتی این کشور از دست رفت و سطح کلی تولیدات نیز به دلیل مشکلات سیاسی و اقتصادی کاهش یافت.

توشتی

به علت واقع شدن در منطقه جنب مداری مرطوب، در این کشور کشت مرکبات و چای رونق دارد.

در بخش زراعت این کشور، غلات، نباتات صنعتی، سیب زمینی، سبزیجات و نباتات علوفه‌ای کشت می‌شود.

در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۴۷٫۲٪ از مجموع نیروی کار کشور گرجستان در بخش کشاورزی مشغول به فعالیت بوده‌است.

صنعت
صنعت شاخه اصلی اقتصاد گرجستان محسوب می‌شود و نقش زیادی در تولید مجموعه اقتصادی این کشور دارد. صنایع گرجستان ارتباط نزدیکی با اقتصاد دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به لحاظ تامین مواد خام، انرژی و لوازم یدکی وابستگی زیادی به روسیه و دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به همین دلیل در سال‌های پس از استقلال، صنایع این کشور خسارات زیادی را متحمل گردید. به گونه‌ای که تا سال ۱۹۹۴ میلادی، تقریبا یک سوم کارخانجات گرجستان دست از تولید کشیدند.

در بین محصولات صنعتی گرجستان، صنایع غذایی ۴۰٪، صنایع سبک ۲۰٫۸٪، ماشین سازی و صنایع فلزی ۱۳٫۸٪ از حجم تولید صنعتی را به خود اختصاص می‌دهند.

همچنین موسسات صنعتی تولید مصنوعات چوبی در این کشور فعالیت دارند. تولید ظروف شیشه‌ای و بلوری، مصنوعات سرامیک از دیگر رشته‌های فعالیت صنعتی گرجستان است.

در گرجستان، صنایع سبک گسترش زیادی داشته‌است. در تفلیس، کوتائیسی، باتومی، سوخومی و بعضی شهرهای دیگر، موسسات تولیدی کالاهای مصرفی ازقبیل پارچه‌های پشمی، ابریشمی و نخی، تولید لباس، کفش، تریکو و لوازم خرازی، اشتغال به کار دارند. از موسسات صنایع غذایی، می‌توان از کارخانه‌های چای خشک کنی، شراب سازی، تولید کنسرو و کمپوت، تولید عطر و ادکلن، توتون، شیرینی، گوشت، شیر و تعدادی دیگر نام برد.

معادن
گرجستان دارای معادن متعددی است که مهم ترین آن‌ها عبارت اند از: زغال سنگ، منگنز، خاک نسوز، فلزات آهنی باریت، عقیق، مرمر، سنگ آهن، آرسنیک، مولیبدان، تنگستن و جیوه. علی رغم وجود معادن قابل توجه در گرجستان، به دلایل مختلف از جمله: ضعف تکنولوژی و منابع مالی، شناسایی کامل این معادن و بهره برداری از آن‌ها در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی سابق امکان پذیر نبود.

بزرگترین معدن منگنز جهان در گرجستان قرار دارد. وسعت این معدن که در نزدیکی شهر «چیاتورا» نزدیک بندر پوتی واقع شده، ۱۴۰ کیلومتر مربع است و ذخایر منگنز آن ۲۵۰ میلیون تن برآورد شده‌است.

گرجستان در سال ۲۰۰۲ میادی، ۶ هزار تن زغال سنگ، ۱۲ هزارتن مس، ۳۴۵ هزار تن سیمان، ۲۰۰۰ تن طلا تولید نموده‌است.

گردشگری
گردشگری یکی از بخش‌های مهم خدمات کشور گرجستان می‌باشد که نقش مهمی دراقتصاد این کشور دارد. این بخش مهم در طی دوره قبل از استقلال، از رونق مناسبی برخوردار بود.

نمایی از شهر چیاتورا

در سال ۲۰۰۳ میلادی، تعداد گردشگران وارد شده به کشور گرجستان ۳۶۸٬۳۱۲ نفر گزارش شده‌است. درآمد حاصله از این بخش در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۲۴۲ میلیون دلار بوده‌است.

خدمات
اقتصاد گرجستان تا اندازه زیادی به بخش خدمات وابسته‌است و نقش این بخش در ساختار اقتصادی کشور گرجستان به تدریج افزایش یافته‌است. یکی از مصادیق مهم این بخش توریسم می‌باشد که نقش مهمی در بخش خدمات به عهده دارد.

انرژی
گرجستان از نظر منابع برق آبی جایگاه مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع دارد و از بسیاری از کشورهای اروپایی جلوتر است. و در حال حاضر میزان برق مورد نیاز سالانه‌ای این کشور ۷ میلیارد کیلووات ساعت است که از این مقدار حدود ۴ میلیارد کیلووات را گرجستان تولید می‌کند و مابقی از خارج تامین می‌شود.

از نظر منابع نفت و گاز، در حدود ۱۵ میدان نفتی کشف شده در گرجستان وجود دارد و سالانه ۸۹۸ هزار بشکه نفت و ۴۴٫۹ میلیون متر مکعب گاز استخراج می‌شود.

نفت
به طور کلی در شمال، مرکز و شرق این کشور منابع نفت طی اکتشافات زمین شناسی اخیر توسط کمپانی‌های نفتی غربی در منطقه روستاوی منابع برگتری از نفت و گاز کشف شده‌است.

سه شرکت عمده نفتی در گرجستان فعال می‌باشند که عبارت اند از: نینوتسمیندا در منطقه نینوتسمیندا، شرکت نفتی لاریس در منطقطه سامگرلو، و شرکت نفتی دولتی گرجستان به نام شرکت نفت گرجستان.

مسیرهای موجود و برنامه ریزی شده برای ذخایر انرژی به شرح زیر است:

برق

بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است. سیستم برق موجود گرجستان با ۵۳ نیروگاه تولید برق آبی و ۳ نیروگاه تولید برق حرارتی در ارتباط می‌باشد. بزرگترین نیروگاه برق آبی در دست باز سازی این کشور نیروگاه اینگوری با افزایش ظرفیت تولید برق از ۴۰۰ تا ۴۵۰ مگاوات به ۱۳۰۰ مگاوات می‌باشد.

سد اینگوری

نیروگاه‌های جدید برق آبی در دست احداث گرجستان، ناماخوانی با ۲۵۰ مگاوات، ژونتی با ۱۰۰ مگاوات، خادور با ۲۴ مگاوات، و کاختی با ۹٫۳ مگاوات ظرفیت می‌باشند.

حمل و نقل و راه‌های ارتباطی

جاده‌ها
همه نواحی و مراکز اداری گرجستان از جمله بسیاری از روستاها با شبکه شاهراه‌ها و جاده‌هایی که سراسر کشور را تحت پوشش قرار می‌دهد، مرتبط هستند.

در مجموع راه‌های آسفالته گرجستان حدود ۲۰۰۰۰ کیلومتر است که این کشور طرح‌هایی هم برای گسترش جاده‌ها و به خصوص بزرگراه‌ها در دست اجرا دارد که از جمله مهم ترین آن‌ها ساخت یک بزرگراه شش بانده بندر دریای سیاه به تفلیس و از آبخازیا تا مرز آذربایجان می‌باشد.

راه آهن
راه آهن گرجستان درمسیر تفلیس-سامتردیا ارتباط سه کشور قفقاز و روسیه را با گذر از سواحل دریای سیاه به سمت شمل از طریق آبخازیا ممکن می‌سازد.

راه آهن

مسیرهای کوتاه تر داخل گرجستان، اکثر شهرهای این کشور را به هم مرتبط می‌سازد. در مقایسه با کشورهای همجوار قدرت کشش راه آهن این کشور به دلیل اینکه اغلب لکوموتیوها و واگن‌ها در همین کشور تولید شده‌اند، بالا می‌باشند.

خطوط هوایی
کشور گرجستان از سامانه حمل و نقل هوایی داخلی پیشرفته‌ای برخوردار است. البته به دلیل وقوع جنگ‌های داخلی، تجهیزات و امکانات حمل و نقل هوایی آن خسارات زیادی دیده‌است.

جرجین ایرلاین

در گرجستان ۶ فرودگاه قابل استفاده برای هواپیماهای غیرنظامی وجود دارد. در بین این فرودگاه‌ها، فرودگاه‌های تفلیس، باتومی و سوخومی از اهمیت خاص برخوردار هستند.

در حال حاضر از تفلیس شبکه خطوط هوایی برای مقاصد باکو، ایروان، تهران، سوخومی، نالچیک، مینرالنی ودی، تاشکند، کیف و مسکو برقرار است.

بنادر و کشتیرانی
اهمیت حمل و نقل دریایی برای گرجستان هنگامی ک راه آهن کشور به طرف شمال از طریق آبخازیا قطع شد، کاملاً مشخص گردید. بنادر دریای سیاه در تامین کالا نه فقط گرجستان بلکه برای حتی کشور ارمنستان نیز ایفای نقش دارند.

بندر باتومی

طبق گزارش‌های سال ۲۰۰۷ میلادی، بندر پوتی از جمله بزرگترین بنادر دریای سیاه به شمار می‌آید زیرا بخشی از راهروی تراسیکا می اشد. میزان مبادلات بندر پوتی در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۷ میلیون تن گزارش شده‌است که۹٫۱٪ رشد سالانه آن می‌باشد.

بازرگانی خارجی
هرچند در سال‌های گذشته به دلیل بی ثباتی سیاسی و به تبع آن فقدان امنیت لازم جهت سرمایه گذاری‌های بلند مدت و ریسک پذیری بالا در این کشور، گرایش اندکی از سوی بخش دولتی و تاحدودی بخش خصوصی کشورها در ورود به بازار گرجستان مشاهده گردیده‌است، اما در دههٔ اخیر با توجه به شرایط جدید و نسبتاً مطلوب این کشور که تا حدودی از دامنه بحران‌های موجود در آن کاسته شده؛ به درجه‌ای از امنیت و ثبات رسیده‌است. این مناسبات در حال توسعه در همه زمینه‌ها بوده‌است و حجم مبادلات بازرگانی این کشور با سایر کشورهای جهان سیر صعودی داشته‌است.

صادرات و واردات
در سال ۲۰۰۵ میلادی، واردات کالا و خدمات ۵۴٪ از تولید ناخالص داخلی و صادرات کالا و خدمات ۴۲٪ از تولی ناخالص داخلی ر به خود اختصاص داده‌است.

صادرات این کشور عمدتاً به کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، ترکمنستان، بلغارستان، ارمنستان و اوکراین بوده‌است. واردات گرجستان نیز عمدتاً از کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، اوکراین، آلمان، آمریکا و ترکمنستان می‌باشد.

سیاست
پس از استقلال گرجستان در سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)، ادوارد شواردنادزه وزیر خارجه پیشین شوروی، به عنوان نخستین رییس جمهور کشور برگزیده شد. گرجستان از همان زمان برسر جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا با روسیه اختلاف داشت، چرا که روسیه اجازه نمی‌داد که گرجستان، حاکمیت خود را در این دو منطقه اعمال کند. ولی به دلیل ضعف گرجستان و نیز نزدیکی دولت وقت - به ویژه شخص شواردنادزه - به روسیه، این کشور تن به مصالحه با روسیه داد و پذیرفت که در امور جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا دخالت نکند و با حضور نیروهای روسی در این دو منطقه مخالفتی نداشته باشد.

اما پس از انقلاب گل رز در سال ۱۳۸۲ در گرجستان که با پشتیبانی آمریکا صورت گرفت و منجر به برکناری دولت متمایل به روسیه و روی کارآمدن دولت غربگرای میخاییل ساکاشویلی شد، اوضاع سیاسی این کشور دگرگون شد. دولت جدید سیاست دوری از روسیه و نزدیکی به غرب (به ویژه آمریکا) را در پیش گرفت. همچنین این کشور خواهان عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو شد.

در مرداد ۱۳۸۷ و همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبی به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب‌نشینی شد. اکنون روسیه تنها کشوری است که استقلال دو منطقهٔ آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت شتاخته‌است و با حضور نیروهای خود در این دو منطقه، عملاً کنترل آنها را در دست دارد.

اگرچه در سال ۲۰۰۴ فضای اندکی برای همکاری سازمان ناتو با گرجستان به‌وجود آمد اما به‌دنبال جنگ سال ۲۰۰۸ این همکاری رو به افول نهاد. از حدود سال ۲۰۰۸ نه‌تنها ریاست‌جمهوری آمریکا و رهبران اروپایی تمایلی به همکاری با گرجستان نشان ندادند بلکه اکثر مردم این کشور نیز همکاری با ناتو را برای کشور خود بدون منفعت ارزیابی کردند به‌گونه‌ای که میزان حمایت مردم گرجستان از این مسئله از ۷۰ درصد در سپتامبر ۲۰۰۸ به ۱۱ درصد در فوریه ۲۰۰۹ رسید.

شهرها یا شهرک‌های بزرگ گرجستان

تفلیس
تفلیس (به گرجی: თბილისი) پایتخت کشور گرجستان است که ۱٬۴۸۵٬۲۹۳ نفر جمعیت و ۷۲۶ کیلومتر مربع نیز وسعت دارد.

نام
در گرجی این شهر تیفلیسی یا تهبیلیسی مشتق از واژه تپهیلی (به معنای گرم؛ منسوب به چشمه‌های آب گرم تفلیس) و در عربی تفلیس (بلاذری ص ۲۰۰: طفلیس) نامیده می‌شود.

جغرافیا
تفلیس در هزاره چهارم تا سوم پیش از میلاد مسکونی شد. برای اولین بار در سالنامه‌های قرن چهارم میلادی از تفلیس به عنوان قلعه ـ شهر نام برده شده‌است. تفلیس به علت واقع شدن در محل تلاقی راههای مهم همیشه دارای اهمیت منطقه‌ای بوده و همین ویژگیها سبب گسترش و توسعه این شهر از دیرباز تاکنون شده‌است.

نمایی از محله قدیمی تفلیس

این شهر در ۱۲۰ کیلومتری رشته کوه قفقاز بزرگ و ۲۵۰ کیلومتری دریای سیاه قرار دارد و با شهرهای تاشکند، استانبول، رم، بارسلون، بوستون، و شیکاگو هم عرض است.

شهر در دو طرف ساحل رود کر * / کور (به زبان گرجی متکواری) در درون دره‌ای گسترده‌است. این رود که از کوههای ترکیه سرچشمه می‌گیرد به طول ۳۶ کیلومتر در شهر جاری است. سد اورتاچالا سرعت جریان آب را در مسیر شهر کاهش می‌دهد و رژیم آبی آن را تنظیم می‌کند (همانجا).

پنج نهر کوهستانی که از آبراهه‌های زیرزمینی می‌گذرند از دامنه‌های اطراف تفلیس به کر می‌ریزند: دیگمیس تسکالی وره و تساوکیسیس تسقالی / تسکالی از مغرب گلدانیس تسکالی و لوچینیس تسکالی از مشرق. دو دریاچة کوچک به نام لیسی و کو در دامنه‌های شمالی تفلیس واقع شده‌اند. «دریاچة تفلیس» در پشت رشته کوه ماخات واقع است و پیرامون آن دشت سامگوری قرار دارد . کوههای متاتس میندا در مغرب تابوری و تیغه‌های سولالاکی در جنوب و رشته کوه ماخات در مشرق شهر واقع شده‌اند . در دامنه‌های شمال شرقی کوه تابوری چشمه‌های آب گرم جریان دارد که دارای ترکیبات قلیایی و سولفات است (همانجا).

تفلیس در گذشته‌های دور ابتدا در طول سواحل رودخانه رشد کرد. بعدها با افزایش جمعیت ساخت و ساز به دامنه‌ها و تپه‌ها و فلاتهای اطراف رودخانه کشیده شد که این فلاتها در شمال و شمال شرقی شهر واقع شده‌است. قسمتهای جنوب شرقی شهر از خیابانهای تنگ و خانه‌های قدیمی دو یا سه طبقه تشکیل شده که مجموعة قدیمی شهر تفلیس را تشکیل می‌دهد.

آب و هوا
هوای تفلیس به سبب نسیمی که از کوهستانها در دره‌های اطراف می‌وزد همیشه پاکیزه‌است. متوسط درجه حرارت آن ۲ر۱۳است. در گرمترین ماه تابستان درجة حرارت به ۲ر۲۵ و در سردترین ماه زمستان به ۹ر۰- می‌رسد. از آذر تا اسفند (بین ۳۰ تا ۳۵ روز) دمای هوا به زیر صفر می‌رسد . متوسط سالانة بارندگی ۵۰۵ میلیمتر است که ۳۴ آن در ماههای گرم می‌بارد. حدود ۲۵ روز از فصل تابستان آن بسیار گرم است و دمای هوا تا ۳۰ بالا می‌رود .

جمعیت
بر اساس آخرین سرشماری (۱۹۸۹) جمعیت شهر تفلیس ۹۳۶ ۲۴۶ ۱ تن بوده‌است متشکل از: ۱ر۶۶٪ گرجی ۱۰٪ ارمنی ۷ر۲٪ اوست (آس) ۴ر۲٪ کرد ۸ر۱٪ یونانی ۴ر۱٪ آذربایجانی و ۳ر۱٪ اکراینی. یهودیها و یهودیهای گرجی، آسوریها بلاروسیاها (روسهای سفید) و تاتارها از دیگر اقوام ساکن تفلیس‌اند که نسبت هر کدام از آنها کمتر از ۱٪ کل جمعیت شهر است. ارمنی‌های تفلیس و روسها و یهودیها از جمله اقوامی هستند که تعداد آنها در فاصلة ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ کاهش یافته‌است. احتمالاً جنگ آذربایجان و ارمنستان در کاهش ارامنه بی تأثیر نبوده‌است. مهاجرت یهودیهای شوروی سابق به اسرائیل نیز ممکن است سبب کاهش تعداد یهودیها در طی سالهای یاد شده باشد (همان ص ۹۵).

به نوشته مینورسکی  در ۱۱۹۷/ ۱۷۸۳ پس از سلطنت تیموراز و ایراکلی شهر ۴۰۰۰ خانه با ۰۰۰ ۶۱ سکنه داشت. در ۱۲۱۸/۱۸۰۳ شهر فقط بین ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ خانه با ۰۰۰ ۳۵ تن جمعیت داشت. این کاهش جمعیت به علت حملة آقامحمدخان در ۱۲۰۹ـ۱۲۱۰/ ۱۷۹۵ بود. یکی دو دهه بعد جمعیت بسرعت افزایش یافت. در سرشماری ۱۳۴۰ـ۱۳۴۱/۱۹۲۲ تفلیس ۹۵۸ ۲۳۳ تن جمعیت داشت که از آن میان ۳۰۹ ۸۵ تن ارمنی ۸۸۴ ۸۰ تن گرجی ۶۱۲ ۳۸ تن روسی ۷۶۸ ۹ تن یهودی ۹۸۴ ۳ تن ایرانی ۲۵۵ ۳ تن ترکهای آذری ۴۵۷ ۲ تن آلمانی و غیره بوده‌اند.

سه ارگ در تفلیس مشخص شده‌است :

۱) ارگ قدیمی تابور (کورچی قلعه) بر روی تپة ساحل راست دبه خانه که در ۱۱۹۹/ ۱۷۸۵ بکلی ویران شد. این ارگ که دروازة جنوبی کالا را محافظت می‌کرد دروازة گنجه نامیده می‌شد. 

۲) ارگ نارین قلعه در تپة کالا. به نظر می‌رسد که این قلعه پیش از اسلام شوریس ـ تسیخه نام داشته‌است (واخوشت). این ارگ در ۱۲۳۳/ ۱۸۱۸ تخلیه شد (قس گامبا اطلس تصویر ۳۳). 

۳) ارگ ساحل چپ (ایسانی) که به عنوان سرپل عمل می‌کرد. در ۱۱۴۰/ ۱۷۲۸ ترکها برای آخرین بار شروع به سنگربندی و ایجاد استحکامات نظامی در این محل کردند اما کار را ناتمام گذاشتند. 

قدیمي ترین قصر از قصرهای سلطنتی متخی در ساحل چپ روبروی پل قدیمی است. در ۱۰۴۸/ ۱۶۳۸ رستم شاه مسلمان قصری به طول حدود ۱۲۰ متر در امتداد کر در تفلیس بنا کرد. در اینجا شاردن به حضور شاه نواز رسید. کمی دورتر به سوی جنوب شاه واختانگ ششم قصری ساخت که کاملاً به سبک ایرانی تزئین شده بود. ترکها در ۱۱۳۷/۱۷۲۵ این قصر را ویران کردند (قس یوسلیان ۱۸۶۶ ص ۲۳۹).

کوتائیسی
کوتائیسی (به گرجی: ქუთაისი) مرکز ایالت ایمرتی است و در قسمت شرقی جلگه ی کولخیس واقع شده است . این شهر به سبب اهمیت اقتصادی و جمعیت دومین شهر بزرگ گرجستان است . جمعیت آن در سال ۲۰۰۲ به حدود ۲۱۵۷۰۰ نفر برآورد شده است .

تاریخ
کاوش های باستان شناسی در قلمرو کوتائیسی نشان می دهد که سکونت انسان ها در این منطقه به دوره ی پارینه سنگی و عصر مفرغ می رسد . تاریخ مستند شهر «کوتاتیسیوم» از قرن سوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) آغاز می شود . نویسندگان کلاسیک آن را پایتخت پادشاهی کولخیس می نامند .

کلیسای جامع باگراتی

طی قرن های متمادی کوتائیسی یک مرکز پر رونق بازرگانی بود ، اهمیت آن به سبب وجود راه های کاروان رو و رود ریونی افزایش می یافت ، کالا های بازرگانی از این شهر ، سواحل دریای سیاه و شهر پوتی و از آنجا به نقاط دوردستی چون سواحل یونان فرستاده می شد .

از اواسط قرن هشتم تا نوزدهم ، کوتائیسی ابتدا پایتخت گرجستان غربی و سپس پادشاهی ایمرتی بود . هر چند استحکامات و تدابیر سیاستمداران ایمرتی نتوانست شهر را از تجاوز دشمن و انهدام نجات دهد . در پایان قرن یازدهم ، سلجوقیان آن را به آتش کشیدند و در قرن ۱۳ و ۱۴ ، سپاهیان چنگیز خان و تیمور لنگ شهر را ویران کردند . در دوره ی حکومت شوروی ، کوتائیسی در زمینه های اقتصادی و فرهنگی توسعه ی فراوان یافت ، کارخانه ی اتومبیل سازی ، کارخانه ی تولید محصولات الکترونیکی و پمپ های برقی گریز از مرکز و لوکوموتیو ها ی برقی ، محصولات خود را به خارج از کشور نیز صادر می کردند .

صنعت
یکی از بزرگ ترین کارخانه های صنعتی این شهر ، کارخانه ی تولید تراکتور های کوچک است که برای شخم زدن باغ ها و تاکستان ها به کار برده می شود و توانایی کار در دامنه های شیبدار را داراست . کارخانه های تولید روغن جلا و رنگ مواد اصلی تولید رنگ های با دوام ، کات کبود ، باریت و چند محصول دیگر را تولید می کنند . کارخانه ی تولید ظروف شیشه ای ، کارخانه ی تولید پارچه و ابریشم ، پوشاک و منسوجات و کارخانه ی تولید کنسرو و میوه و سبزی کوتائیسی از نظر تولید محصول ، اهمیت منطقه ای دارد . در حومه شهر سنگ های تراورتن برای بنای ساختمان ها استخراج می شود .

باتومی
باتومی شهری بندری بر کرانه دریای سیاه و در کشور گرجستان است.

پیشینه
بنابر روایات هردوت، سکاها از طریق آزوو(آزف) به ولایت باطوم آمده‌اند.

باطوم در دوره هخامنشیان، از متصرفات پادشاهان هخامنشی شمرده می‌شد. این شهر در محل بندرگاه قدیمی رومی باتوس، که احداث آن را به آدریانوس نسبت می‌دهند، بنا شد.

دریاچه باتومی

بعدها یوستی نیانوس از پادشاهان روم شرقی آنجا را تصرف کرد و پس از بنای دژ پترا در شمال آن، باتوس اهمیت خود را از دست داد و مدتی بعد، جزو متصرفات پادشاهان لز شد.

در ۶۴۳م حبیب بن مسلمه، سردار مسلمان، گرجستان و از جمله باطوم را به صلح گشود و این شهر به دست مسلمانان افتاد.

در اواخر سده ۱۰م، باطوم جزو حکومت متحد گرجستان شمرده می‌شد و پس از تجزیه امپراتوری گرجستان، امیران متاوارهای گوری در آنجا مستقر شدند.

در سده ۱۵م، شهر و ناحیه باطوم مدتی در دست سلاطین عثمانی بود و از ۱۶۲۷م جزو متصرفات عثمانی شد و ظاهراً از همین دوره، اسلام در آنجا رواج یافت.

در اوایل سلطنت سلطان احمد سوم مردم گرجستان شورش کردند و از پرداخت مالیات سر باز زدند، ولی شورش سرکوب شد و عثمانی‌ها در باطوم و چند جای دیگر قلعه‌هایی بنا نهادند. در زمان سلطنت عبدالعزیز عثمانی مسجد جامعی به نام عزیزیه در باطوم ساخته شد.

در ۱۸۷۸م، قشون روسی بندر و شهر باطوم را تصرف کردند و در ۲۸ اوت همان سال، به موجب عهدنامه سان‌استفانو، باطوم به آنان واگذار گردید، امّا بعدها باز جزو گرجستان شد. در آوریل ۱۹۱۸م، قشون عثمانی باطوم را اشغال کرد و سال بعد سپاهیان انگلیس وارد آنجا شدند.

در ژوئن ۱۹۱۹م، انگلیسی‌ها باطوم را تخلیه کردند. پس از آن جمهوری گرجستان تأسیس شد ولی بعد از مدت کوتاهی، سقوط کرد و حزب کمونیست قدرت را به دست گرفت و گرجستان جزو اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد.

در مارس ۱۹۲۱م، بر اثر معاهده‌ای بین دولت ترکیه و شوروی، قسمتی از گرجستان به نام قارص و اردهان به ترک‌ها واگذار شد و باطوم همچنان در گرجستان باقی‌ماند و در ۱۶ ژوئن همان سال، مرکز جمهوری سوسیالیستی آجارستان شد.

روستاوی
روستآوی (به گرجی: რუსთავი) در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی پایتخت گرجستان ، در استپ گاردابانی شهر روستاوی جای گرفته است که یکی از مراکز صنعتی گرجستان است . روستاوی مرکز ایالت تاریخی کومو کارتلی است . قسمت اصلی شهر ، شامل بخش صنعتی ، در ساحل چپ رودخانه ی متکواری قرار دارد ، در حالی که ساختمان های مسکونی در ساحل راست رود ساخته شده‌اند . آب و هوای روستاوی و پیرامون آن خشک است با تابستان های داغ و زمستان های نسبتاً سرد . متوسط بارندگی سالانه به حدود ۴۰۰ میلیمتر می رسد .

شهرداری روستآوی

بخش عمده ی کانال گاردابانی در قسمت مرکزی شهر در ساحل چپ رود متکواری قرار دارد . آب کانال نه تنها برای آبیاری ، بلکه برای تامین آب مورد نیاز نیروگاه برق حرارتی تفلیس به کار برده می شود که در نزدیک روستاوی ساخته شده است .

روستاوی چهارمین شهر بزرگ گرجستان است که در سال ۲۰۰۲ جمعیت آن به ۱۳۸۲۰۰ نفر برآورد شده است .

روستاوی همچنین زادگاه شاعر حماسه سرای گرجی شوتا روستاولی نیز هست .

صنعت
توسعه ی این شهر نوین در ارتباط با طرح احداث کارخانه ی ذوب آهن و فولاد روستاوی است که در دشت برهنه ای در کنار ویرانه های شهر قدیمی در سال ۱۹۴۴ میلادی آغاز شد و در سال ۱۹۵۰ کارخانه اولین محصول خود را تولید کرد ، دو سال بعد کارخانه نورد آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۵۴ کارکنان ذوب آهن گرجستان اولین محصول آهن و ذغال کک خود را عرضه کردند .

امروزه روستاوی بزرگترین مرکز صنایع سنگین گرجستان است . بیشترین حجم تولید کارخانه ی تولید فولاد و آهن اختصاص به لوله های فولادی بدون درز دارد که به طور گسترده‌ای در صنایع نفت قفقاز جنوبی مورد استفاده قرار می گیرد . روستاوی شمش های فولادی مورد نیاز کارخانه ی نورد سومقاییت (در آذربایجان) را تامین می کرد . کارخانه ی ذوب فولاد روستاوی همچنین ورق فولاد و سایر استاندارد ها قطعات فولادی را که نقش عمده ای در اقتصاد دارند ، تولید می کند .

علاوه بر کارخانه های ذوب آهن ، کارخانه های بزرگ شیمیایی نیز در این شهر فعالیت دارند . کارخانه های شیمیایی روستاوی ، کود های ازته برای تامین نیاز بخش کشاورزی کشور های قفقاز جنوبی وتعدادی نقاط دیگر تولید می کرد که در سال های پس از استقلال با وجود بحران های سیاسی و اقتصادی تولیدات آن دچار اختلال شده است . تعدادی کارخانه تولید الیاف مصنوعی نیز در این شهر ساخته شده است . کارخانه ی تولید سیمان از ضایعات تولیدات سنگ ترکانی فعالیت دارد . 

کارخانه ی تولید قطعات بتونی و نیز کارخانه های تولیدات مکانیکی-مهندسی و تجهیزات جرثقیل در این شهر بنا شده است . روستاوی در دوره ی شوروی با بسیاری از نقاط شوروی روابط تولیدی و اقتصادی داشت . نیروی انسانی متخصص شهر از تفلیس تامین می شد . در آغاز روستاوی مصالح ساختمانی گوناگون و تجهیزات را از تفلیس دریافت می کرد ، در حالی که پس از رونق تولیدات صنعتی شهر ، روستاوی بسیاری از مواد مصرفی صنایع را تامین کرده و به شهر متخصصان و کارکنان ذوب آهن تبدیل شده و فقط محصولات صنایع سبک و غذایی را در روابط متقابل اقتصادی از شهر تفلیس در یافت می کند .

آموزش
شبکه ی وسیعی از دبیرستان های آموزشی و فنی در روستاوی تاسیس شده است . موسسه های علمی آموزشی پلی تکنیک و موسسه اتوماسیون مراحل تولید در شهر فعالیت دارد .

زوگدیدی
زوگدیدی (به گرجی: ზუგდიდი) یکی از شهرهای گرجستان واقع در استان تاریخی سامِگرلو (مینگرلیا) در غرب این کشور است.

این شهر در شمال غربی این استان جای دارد. زوگدیدی مرکز منطقه سامگرلو-زمو سوانتی است که دو استان تاریخی سامگرلو و سِوانتی را در برگرفته است.

نمایی از شهر زوگدیدی

جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۶۸٬۸۹۴ نفر بوده است.

پوتی
پوتی (به گرجی: ფოთი) یکی از شهرهای بندری گرجستان است.

جغرافیا و جمعیت
این شهر در کرانهٔ شرقی دریای سیاه در منطقهٔ سامگرلو-زمو سوانتی در غرب کشور جای دارد.

کلیسایی در پوتی

پوتی در ۳۱۲ کیلومتری غرب تفلیس واقع است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۴۷٬۱۴۹ نفر بوده است.

سوخومی
سوخومی (به گرجی: სოხუმი، به آبخازی: Aqwa، به روسی: Сухуми) مرکز جمهوری خودگران آبخاز در کشور گرجستان با جمعیت ۱۲۵ هزار نفر (۲۰۰۳ م) است.

مرکز گیاه شناسی شهر سوخومی

تاریخچه
شهر سوخومی در جریان درگیری گرجستان و آبخاز در آغاز دهه ۱۹۹۰ آسیب فراوانی دید.

جغرافیا
سوخومی در خلیج پهناوری در کرانه شرقی دریای سیاه قرار گرفته و بندر مهمی برای گرجستان به‌شمار می‌آید.


سناکی
سِناکی (به گرجی: სენაკი) (تلفظ: Senaki) یکی از شهرهای گرجستان است که در استان سامگرلو-زمو سوانتی قرار دارد.

تئاتر سناکی

آشنايي با برخي جاذبه هاي گردشگري كشور گرجستان

آکواریوم باتومی 
آکواریوم باتومی با طراحی الهام گرفته از ساحل باتومی است که طی سالیان دراز همانند مجسمه ایی توسط امواج دریا شکل گرفته است. این آکواریوم شامل ۴ نمایشگاه به شکل قلوه سنگ بوده که هر کدام محل نگهداری زیست گونه های بی همتایی از دریای اژه، مدیترانه، اقیانوس هند، دریای سیاه و دریای سرخ و نهایتا یک نمایشگاه جهت آموزش است.

اكواريوم باتومي

آکواریوم باتومی به تازگی نوسازی شده است . معمار آن هنینگ لارسن اهل بریتانیا بخاطر طراحی زیبای این آکواریوم مورد تقدیر قرار گرفته است. نه نوشتار و نه تصویر نمی تواند محیط این آکواریوم را وصف کند. فقط باید ببینید چون واقعا زیبا و دیدنی است.

آکواریوم باتومی که ۲۰۰۰ مترمربع وسعت دارد، در  سمت رو به ساحل خیابان روستاولی باتومی قرار گرفته است.

نارين قلعه تفليس
نارین قلعه نه تنها بنايي دیدنی و تاریخی است بلكه بهترین مکان برای دیدن چشم انداز شهر تفلیس است.

دژ در امپراتوريها شرقي انواع مختلف داشته است. گاه دژهاى تو در تو ساخته مى شدند یعنى دژ كوچك ترى در داخل دژ بزرگ تر پدید مى آمد. دژ هاى كوچك تر را كه در داخل حصارهاى بزرگ تر ساخته مى شدند نارین قلعه مى نامیدند. نارين قلعه بمعني ارگ حکومتی و بالاتر از جاهای دیگر شهر نيز بوده است.

نارین قلعه تفليس که گرجی ها به آن ناری کالا Narikala  می گویند و در زمان ساخت به نام گرجی شوریس تسیخه Suris Tsikhe مشهور بوده و در سده 4 میلادی و احتمالا توسط ایرانی ها ساخته شده است.

این مهم ترین پایگاه پدافندی شهر در بالای تپه ای در منطقه تفلیس قدیم قرار دارد و در طول تاریخ فرمانروایان تفلیس را در خود جای داده است. فرمانروایان گرجی، ایرانی، ترک، عرب یا روس هر یک بخشی را به قلعه افزوده اند. شالوده اصلی برج ها و دیوار در سده 8 میلادی به فرمان امیران عرب ساخته شده است. در سال 1827 انفجاری بزرگ ناشی از انبار تجهیزات نظامی روسی، نارین قلعه و کلیسای سنت نیکلاس در داخل قلعه را ویران کرد اما در 1990 کلیسا بازسازی شد.

نارين قلعه گرجستان

پس بازديد از نارين قلعه يادتان باشد كه از ورودی قلعه به جهت غرب مسیری وجود دارد که شما را به پاي تنديس مادر گرجستان می رساند، مجسمه اي 20 متری از آلومینیوم که تقریبن از هر جای تفلیس دیده می شود.

بد نيست بدانيد كه ساخت مسير عبوري براي بازديد از اين مجموعه تاريخي توسط دولت امريكا پشتباني مالي شده است ودر مراسم افتتاح آن در سال 2007 سفير امريكا در گرجستان نيز همراه با شهردار تفليس حضور داشت.

حمام سولفور 
حمام هاي گوگردي در محله اي قرار دارند بنام آبانتوباني َAbanotubani كه بخشي از منطقه تفليس قديم است.آب گرم اين حمامها مستقيمن از چشمه هاي آبگرم تامين مي شود.هزينه استفاده از حمامهاي عمومي از 2 لاري به بالا و هزينه استفاده از حمام نمره يا همان كابين اختصاصي از 15 تا 80 لاري براي يك ساعت مي باشد.

حمام سولفور

هزينه ماساژ جداگانه است كه درصورت درخواست ماساژور در نظر گرفته مي باشد.ماساژ در اين حما مها بيشتر به شستن شباهت دارند. نوشيدني هاي مختلف نيز به قيمت معمول در اين حمام ها عرضه مي شوند.

پارک کوه مقدس 
این پارک مرتفعترین پارک شهر تفلیس و یکی از بزرگترین و جذابترین پارکهاییست که هر روزه بیشترین تعداد بازدیدکننده را به خود جلب میکند. این پارک در ارتفاع 800 متری سطح دریا واقع است در حالیکه خود شهر در ارتفاع متوسط 430 متری قرار گرفته است. 

پارک كوه مقدس 

این مکان در فاصله تقریبی 7.5 کیلومتری از مرکز شهر واقع بوده و مسیر آنرا با سواری در عرض 15 دقیقه میتوان طی نمود. 

البته کوتاهترین مسیر برای ررسیدن به این پارک استفاده از تله کابین و یا قطار ریلی مخصوص این پارک است که بازسازی این دو مجموعه بعلاوه ساخت یک چرخ فلک عظیم(هم اکنون در حال کار ) و همچنین یکی از جاذبه های منحصربفرد شهر یعنی ساخت مجموعه ای موسوم به کو ههای آمریکایی به عهده شرکت " rakeen development " گذارده شده است.

دریاچه لاک پشت 
این دریاچه بسیار کوچک در دامنه شمالی کوه مقدس واقع شده است و ارتفاع آن سطح دریا 686.7 متر بوده و توسط آب نهر وارازی تغذیه می شود. حداکثر عمق آن به 2.6 متر میرسد و در آنجا تله کابین هم دایر است.

گرجستان

گُرجِستان (به گرجی: საქართველო)، (تلفظ: ساکارتْوِلو) کشوری است در قفقاز جنوبی که بین ۴۱ درجه و ۷ دقیقه تا ۴۳ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی، و ۴۰ درجه و ۴ دقیقه تا ۴۶ درجه و ۴۲ دقیقه طول شرقی واقع شده‌است.

این کشور به صورت طولی در امتداد مدارت کشیده شده و طول آن حدود ۳۷۰ کیلومتر، حداکثر عرض آن ۲۰۰ کیلومتر وطول قطر بزرگ آن ۶۱۳ کیلومتر است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ کیلومتر مربع است.

طول مرزهای گرجستان جمعاً ۱۹۶۹٫۸ کیلومتر است. این کشور از شمال با فدراسیون روسیه هم مرز می‌باشد، سراسر این خطوط مرزی، منطبق بر آب فشان رشته کوه‌های قفقاز کبیر است و ۸۰۷٫۶ کیلومتر مرز مشترک را در بر می‌گیرد. این مرز از نظر استراتژی نظامی اهمیت بسیاری دارد. در حقیقت این مرز سرحدات طبیعی روسیه را در جنوب تشکیل می‌دهد، در جنوب آن گرجستان و در شمال آن جمهوری‌های خودمختار داغستان، چچن، اینگوش، اوستیای شمالی، کاباردینو-بالکاریا، کاراچای-چرکسیا، همچنین سرزمین کراسنودار را شامل می‌شود. مهم ترین راه‌های ارتباطی قفقاز مرکزی و غربی که روسیه را با گرجستان، ارمنستان و ایران پیوند می‌دهد، از این مرز می‌گذرد. محافظت و نگهبانی از این مرز برای روسیه جنبه حیاتی دارد، کما اینکه در دوره شوروی سابق و روسیه تزاری نیز دارای اهمیت بسیار بود و جنگ‌های بسیاری برای دستیابی به این سرحدات به وقوع پیوسته‌است.

گرجستان در شرق با جمهوری آذربایجان هم مرز است که طول آن ۳۷۴٫۴ کیلومتر می‌باشد. دو راه عمدهٔ ارتباطی گرجستان با شرق، دریای خزر و ایران از این نقطه می‌گذرد (جاده زمینی و راه آهن) علاوه بر آن، لولهٔ انتقال نفت باکو-سوپسا نیز از این مرز می‌گذرد.

در جنوب، گرجستان به ترتیب از شرق به غرب با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه هم مرز است. طول خط مرزی بین گرجستان و ارمنستان ۲۱۶٫۷ کیلومتر و با ترکیه ۲۵۶٫۱ کیلومتر است. در غرب، گرجستان با دریای سیاه مسدود می‌شود که طول مرز ساحلی آن ۳۱۵ کیلومتر است.

جمهوری خودمختار آجاریا با مساحت ۳ هزار کیلومتر مربع در بخش جنوبی ساحل دریای سیاه در ترکیب کشور قرار دارد.

استان خودمختار اوستیای جنوبی نیز با مساحت ۳٫۹ هزار کیلومتر در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ در ترکیب جمهوری گرجستان قرار دارد. گرجستان با ۶۹٫۷ هزار کیلومتر مربع مساحت، دومین جمهوری قفقاز جنوبی از نظر مساحت و جمعیت (بعد از آذربایجان) به شمار می‌رود. طول سواحل گرجستان در دریای سیاه ۳۱۵ کیلومتر است که بین دهانهٔ رود دماغه «گوینو» کشیده شده‌است.

تقسیمات کشوری و اداری
کشور گرجستان به ۸ استان، یک منطقه خود مختار (اوستیای جنوبی به مرکزیت تسخینوالی) و ۲ جمهوری خودمختار به نام‌های آجاریا به مرکزیت باتومی و آبخازیا به مرکزیت سوخومی تقسیم می‌گردد.

پایتخت این کشور تفلیس (به گرجی: თბილისი)، (تلفظ: تْبیلیسی) و شهرهای مهم آن کوتائیسی، روستاوی، گوری، پوتی، باتومی، سوخومی، متسختا، چیاتورا، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، تقوارچلی، گاگرا و تلاوی می‌باشند.

آب و هوا
سرزمین گرجستان از نظر اقلیمی منحصر به فرد است، یعنی هر چهار فصل سال دیده می‌شود به طوری که در یک زمان در کناره‌های دریای سیاه هوای تابستانی در میان نخل‌های بلند و همیشه سبز حکم فرماست؛ در تپه ماهورهای پایکوهی، رویش علف‌های تازه و گل‌های بهاری، همچنین در کوهستان، مه غلیظ همچون ابری که با ریزش برف و باران همراه‌است وجود دارد.

طبیعت گرجستان

اما قلل قفقاز بزرگ همچون قازبگی و سایر کوه‌ها، از برف ضخیم پوشیده شده‌اند. در مجموع آب و هوای گرجستان تابعی است از موقعیت جغرافیایی این سرزمین، توده‌های هوای اشباع شده از بخارات آب دریای سیاه از سمت غرب وارد دالان قفقاز و در گرجستان غربی باعث بارندگی متناوب می‌شود و با از دست دادن نسبتی رطوبت از رشته کوه‌های سورامی، مسختی و ارسیانی وارد گرجستان شرقی می‌شود.

شاید به همین دلیل است که گرجستان شرقی بارندگی کمتری را دریافت می‌کند و آب و هوای آن خشک تر است.

ناهمواری ها
کشور گرجستان عمدتاً کوهستانی است. بیش از ۸۰٪ قلمرو این سرزمین را کوهستان‌ها و تپه ماهورها پوشانده‌است. فعالیت‌های عادی مربوط به زلزله در نواحی دارای ساختار آتشفشانی در گرجستان جنوبی آشکار شده‌است. برخلاف کلیات عمومی کوه شناسی، قسمت گرجستان قفقاز بزرگ، در مطابقت با زمین شناسی و ساختار اصلی ناهمواری، به سه قسمت غربی، مرکزی و شرقی تقسیم شده‌است.

قفقاز بزرگ
با گذر از غرب به شرق در امتداد رشته کوه قفقاز بزرگ، امکان مشاهدهٔ افزایش تدریجی آب پخشان اصلی بین رودخانه‌های دامنه‌های شمالی و جنوبی و همچنین کوه‌های نوک نیزی که به طرف سواحل دریای سیاه و اراضی پست کولخیس، کشیده شده‌اند، وجود دارند. همهٔ نواحی کوهستانی که بین دره «پسو» و مرزهای شرقی جمهوری خودمختار آبخازیا کشیده شده‌اند، «قفقاز غربی» نامیده می‌شود. رشته اصلی قفقاز غربی همچون برآمدگی‌های عظیمی، پوشیده از قلل صخره‌ای برافراشته‌است که در بین آن، یخچال‌هایی در عمق حفره‌های سیرکی قرار دارند. ستیغ عظیم قفقاز بزرگ، نزدیک هزار متر بالاتر از خط برف‌های دائمی است. گذرگاه‌های کوهستانی، که در اغلب موارد، جاده‌ای مالروست. در ارتفاع ۲۴۰۰ تا ۳۰۰۰ متری از سطح دریا قرار دارند.

تصویر ماهواره‌ای قفقاز

قلل قفقاز بزرگ پوشیده از برف‌های دائمی است. واریزهای موجود درپای قله‌ها حاصل قرن‌ها فرسایش هوازدگی است. اختلاف شدید بین دمای شبانه روز، سبب تخریب حتی سنگ‌های سختی جون گرانیت، گنیس و شیست‌های دگرگون می‌شود که بیشترین قسمت رشته کوه‌ها را تشکیل می‌دهند.

آبشارهای یخی که از زبانه‌های یخچالی تشکیل می‌شود، بر روی حصارهای سنگی جریان می‌یابد و به درون دره‌های تنگ و عمیق سرازیر می‌شود. این آبشارها تعداد بی شماری جویبار و نهر را تغذیه می‌کند که رودهای کوهستانی در پایین تشکیل می‌دهند.

در قسمت شرقی قفقاز غربی، رشته کوه‌های آهکی کوتاه ترند و برآمدگی‌های نسبتاً کوتاهی را تشکیل می‌دهند. یکی از این رشته کوه‌ها توسط رود گالیدزگا به طور عمیق بریده شده‌است. از بالای کانیون، مجدداً می‌توان دامنه‌های شیبدار کوه‌ها را دید. این‌ها، هرچند از آهک تشکیل نیافته‌اند، اما عمدتا ماسه سنگ‌های سخت صخره‌های آتش فشانی قدیمی هستند.

در پرتگاه‌های نوک تیز، که اخیرا با جنگل‌های غیرقابل نفوذی پوشیده شده، یکی از مراکز صنعتی گرجستان، شهر تقوارچلی قرار دارد که در دورهٔ شوروی ساخته شده‌است. در این ناحیه، زغال سنگ در ماسه سنگ‌های ژوراسیک یافت شده‌است.

ناحیه بین کوهی گرجستان در شرق کولخیس
در طول رشته کوه سورامی، شاخه شرقی اراضی پست بین کوهی گرجستان واقع شده‌است. این منطقه طبیعت گوناگونی دارد. در جنوب دامنه‌های پلکانی رشته کوه‌های تریالتی سربرافراشته‌اند.

در طول پایکوه‌های آن دره رود متکواری قرار دارد که در حاشیه بستر آن راه آهن کشیده شده‌است.

قفقاز کوچک
قسمتی از منطقه کوهستانی، قفقاز کوچک است که در امتداد مرزهای گرجستان کشیده شده‌است. این منطقه دارای دو قسمت جداگانه از نظر ساختار و ناهمواری است. قسمت شمالی، رشته کوه‌های چین خورده حاشیه‌ای و بلندی‌های آتش فشانی جاواختی است.

قسمت بعدی که از دریای سیاه تا تفلیس کشیده شده‌است، عمدتاً از سنگ‌های آتش فشانی ترشیاری پایین تشکیل شده‌اند. اراضی مرتفع آتش فشانی از لایه‌های جوان ترشیاری بالا و گدازه‌های کواترنری تشکیل شده‌اند که فلات بلندی را با زنجیره‌ای از مخروط‌ها و گنبدی‌های آتش فشان‌های خاموش به وجود آورده‌است.

رودها
رشته کوه‌های سورامی، متسختی و ارسیانی، رودهای گرجستان را به دو حوضهٔ دریای سیاه و دریای خزر تقسیم می‌کنند. به علت بارندگی فراوان، رودهای حوضهٔ دریای سیاه شبکه متراکم تری را تشکیل داده و حجم آب بیشتری را نسبت به گرجستان شرقی، جاری می‌سازد. گرجستان غربی با تعداد زیادی از رودهای کوچک که از نزولات باران و قسمتی از مرداب‌ها تغذیه می‌شوند، مشخص می‌شوند. این رودها مستقیماً وارد دریای سیاه می‌شوند. در حوضه رود متکواری چنین نمونه‌هایی از رودهای مردابی وجود ندارد، اما رودها دارای جریان‌های فصلی هستند و در تابستان این رودها خشک می‌شوند. در گرجستان غربی، جایی که سنگ‌های کربناته، گسترش یافته‌است، رودهای زیادی از چشمه‌ها یا جویبارهایی سرچشمه می‌گیرند که از حفره‌های کارست‌های زیرزمینی بیرون می‌آیند. در سرزمین‌های بلند جاواختی در گرجستان جنوبی رودهایی وجود دارند که توسط دریاچه‌ها و به مقدار زیاد از آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شوند.

برخورد دو رود متکواری و آراگوی

رودخانه‌های گرجستان دارای اهمیت اقتصادی بسیارند. بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است.

دریاچه‌ها
تعداد دریاچه‌های گرجستان اندک است و اغلب آن‌ها کوچک می‌باشند و در چشم انداز گرجستان نقشی ایفا نمی‌کنند. هرچند، دریاچه‌های این کشور از نظر منشا متفاوت اند اما دارای شکل زیبایی هستند.

دریاچهٔ لیسی تفلیس

سرزمین‌های بلند جاواختی بیشترین تعداد دریاچه هارا داراست. در گرجستان شرقی دریاچه «بازالتی» قرار دارد و در داخل محدوده شهر تفلیس دریاچه کوچک «لیسی» واقع شده‌است. تعداد زیادی دریاچه‌های مصنوعی در گرجستان ایجاد شده‌است. تعدادی از آنها حتی از دریاچه‌های طبیعی است.

یخچال‌ها
در رشته کوه قفقاز مرکزی در قلمرو گرجستان، تعداد زیادی یخچال وجود دارد. این مورد طبیعی است، زیرا حد برف‌های دائمی در قسمت غربی این رشته کوه در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و در قسمت شرقی در ارتفاع ۳۴۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. صدها کوه از رشته کوه‌های قفقاز بزرگ، بالاتر از این ارتفاع واقع شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ، متمرکز شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان کاملاً بزرگ و گسترده هستند. به ویژه تعداد یخچال‌های بزرگ در حوضه رود «اینگوری» به حدود ۱۷۰ یخچال می‌رسد. بزرگترین آنها عبارت اند از: «تویبری» (به طول ۱۰ کیلومتر)، «لکزیری» (به طول ۱۳٫۵ کیلومتر) و «تسانری» (به طول ۱۲ کیلومتر).

یخچال سوانتی

یخچال‌ها دارای اهمیت اقتصادی قابل توجهی هستند. این یخچال‌ها رودهای بزرگ گرجستان را تغذیه می‌کنند. در تابستان، یخ‌های ذوب شده در یخچال‌ها آب رودخانه‌های ریونی، اینگوری، تِرِک، و سایر رودها را با حجم زیاد تغذیه می‌کنند.

آب‌های معدنی
قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، ناحیهٔ آتش فشان‌های فعال دوره‌های اخیر زمین شناسی است، که ناحیه‌ای زلزله خیز متراکم با حکت‌های تکتونیکی جدید است. فعلیت نیروهای تحت الارضی با چشمه‌های آب گرم و معدنی مشخص می‌شود که در بسیاری از قلمرو گرجستان از زمین خارج می‌شوند.

«آب حیات» را می‌توان به چشمه‌های آب گرم و رادیواکتیویته «تسقالتوبو» لقب داد. چشمه‌های معدنی قلیایی-کربنیک مرکز آسایش گاهی «برجومی» در سراسر جهان شناخته شده‌است. آب‌های معدنی «منجی» با آب‌های «ماتسستا» در نزدیکی «سوچی» قابل مقایسه‌است. چشمه‌های قلیایی-نمکی «سایرمه»، «لوگلا»، «زواره» در «جاوا» شبیه چشمه‌های «سِن توکی» هستند. سرانجام اینکه چشمه‌های گوگردی-قلیایی تفلیس بسیار معروف می‌باشند.

حیات جانوری
در گرجستان جانوران زیادی وجود دارد که به جهت گوناگونی چشم اندازها منحصر به فرد است، (از ناحیه جنب مداری تا کوهستان‌های پوشیده از برف). در این جا گونه‌های جانوری بومی، از جمنله جانوران مهاجر از سایر نواحی جانوری، یافت می‌شود. در گرجستان نواحی جانوری در ارتباط با ارتفاع کاملاً مشخص هستند (از نواحی استپی و جنب مداری مرطوب تا نواحی آلپی). در نواحی آلپی قفقاز بزرگ، گونه‌های متفاوتی از گوسفند و بز کوهی زندگی می‌کنند.

عقاب طلایی

پرندگانی که در ناحیه آلپی لانه می سازندشامل خروس برفی، زاغی، خروس زیبای قفقازی، که در بیشه‌ها زندگی می‌کنند و پرندگان شکاری از قبیل عقاب طلایی و کرکس ریشدار است.

ماهی‌های زیادی در آب‌های داخلی این کشور وجود دارد. رود متکواری و شاخابه‌های آن مسکن مارماهی خزری، ماهی آزاد، ماهی سفید، گربه ماهی، شاه ماهی، اردک ماهی و ماهی کپور است. رودهای کوهستانی مملو از ماهی قزل آلاست.

جمعیت شناسی
خصوصیات جمعیتی
در سال ۲۰۰۶ میلادی کشور گرجستان دارای ۴٬۶۶۱٬۴۰۱ تن جمعیت بوده که از این تعداد ۲٬۲۳۷٬۴۷۲ تن (۴۸٪) مردان و ۲٬۴۲۳٬۹۲۸ تن (۵۲٪) را زنان تشکیل داده‌اند. نرخ رشد جمعیت در گرجستان از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۵ میلادی، ۰٫۳- درصد بوده‌است. بر اساس آمار سال ۲۰۰۳ میلادی، نسبت زاد و ولد ۸ در ۱۰۰۰ و نسبت مرگ و میر ۱۰ در ۱۰۰۰ اعلام گردیده‌است.

ترکیب سنی و جنسی

بر اساس آمار موجود در سال ۲۰۰۷ میلادی،۱۹٪ از کل جمعیت کشور گرجستان زیر ۱۴ سال، ۶۶٪ بین ۱۵ تا ۶۴ سال و ۱۵ ٪ بالای ۶۵ سال را تشکیل می‌دهند. میزان امید به زندگی در سال ۲۰۰۴ میلادی، در گرجستان ۷۰٫۶ سال بوده‌است.

جمعیت شهری و روستایی
میزان جمعیت روستایی کشور گرجستان در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۴۴٪ از کل جمعیت این کشور بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰ میلادی،۴۸٪ بوده‌است که بر این اساس نرخ جمعیت روستایی روند نزولی داشته‌است. نرخ رشد سالانه جمعیت روستایی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۱ میلادی، ۰٫۱- بوده‌است.

جمعیت شهری این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ تن (۵۷٪) بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰۰ میلادی، ۲٫۶۰۰٫۰۰۰ تن (۵۲٪) اعلام گردیده‌است.

نظام آموزشی
قانون اساسی گرجستان تحصیلات در مدارس تا کلاس نهم را به طور رایگان پیش بینی نموده‌است. هم چنین در دانشگاه‌های دولتی، دانشجویان از امکانات تحصیل رایگان برخوردار می‌باشند. در گرجستان مدارسی به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، آسی و آبخازی وجود دارد.

دانشگاه تفلیس

با توجه به تغییراتی که در دورهٔ پیش از دانشگاه به وجود آمده، مدت تحصیل در مدارس در مجموع به ۱۲ سال رسیده‌است؛ از اول تا ششم: دوره ابتدایی، از هفتم تا نهم: دوره پایه، از دهم تا دوازدهم: دوره تحصیلات متوسطه می‌باشد. از اول تا کلاس نهم اجباری و رایگان بوده، از سال دهم تا دوازدهم، اخیراً فقط بخشی از هزینه‌ها را دولت تقبل می‌کند. نوع مدارس نیز تغییر یافته‌است.

در سال ۲۰۰۴ میلادی، نرخ سواد در بزرگسالان (۱۵ سال و بالاتر)، ۱۰۰٪ اعلام شده‌است و شاخص آموزش این کشور ۰٫۸۹ بوده‌است.

نسبت زنان به مردان در سال ۲۰۰۱ میلادی، در دوره‌های ابتدایی، راهنمایی و متوسطه به ترتیب: ۹۵٪، ۷۳٪ و ۳۴٪ بوده‌است.

بهداشت و درمان
بر اساس آمار سال ۲۰۰۰ میلادی، مخارج عمومی در زمینه بهداشت و درمان، ۰٫۷ از تولید ناخالص ملی (GDP) کشور گرجستان را به خود اختصاص داده‌است که این رقم در سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳٪ بوده‌است.

در سال ۲۰۰۲ میلادی، تعداد پزشکان به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن، ۴۸۷ پزشک اعلام شده‌است.

تعداد تخت‌های بیمارستانی به ازای هر ۱۰۰۰ تن، ۵ تخت در سال ۲۰۰۰ میلادی بوده‌است.

تاریخ و فرهنگ

پیشینه تاریخی
انسان‌های اولیه را می‌توان در قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، خیلی پیش از دوره پارینه سنگی ردیابی کرد. جمجمه انسان اروپایی نژاد که یک میلیون و هشتصد هزار (۱٫۸۰۰٫۰۰۰) سال پیش زندگی می کرده‌است، در حفاری‌های اخیر در ناحیه دمانیسی به دست آمده‌است.

جمجمه ۲ میلیون ساله انسان گرجی

اواخر عصر مفرغ و اوایل عصر آهن، سراسر گرجستان پیشرفت وسیعی را در حوزه اقتصادی شاهد بود که همراه با سطح بالایی از صنایع دستی، گسترش روابط تجاری و توام با افزایش نابرابری‌های اجتماعی بود. در اواخر نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع)، شرایط لازم برای ظهور یک جامعه طبقاتی ایجاد شده بود.

از هزاره دوم پیش از میلاد مسیح، همزمان با قدرت گرفتن آشوری‌ها، اقوام گله دار و دامپرور از سرزمین بین النهرین در گرجستان سکنی گزیدند. که بعدها امپراتوری اورارتو را تشکیل دادند.

قابل ذکر است که قبایل گرجی یگانگی خود را همزمان با پایان عصر مفرغ، آغاز کردند. در پایان هزاره دوم و آغاز هزاره اول پیش از میلاد، در نواحی جنوب شرقی گرجستان باستان، دو اتحادیه اصلی از قبایل ظهور کردند: دیائوخی و کولخیس که هر دو آن‌ها تا قرن هشتم پیش از میلاد دوام داشتند.

در میانه قرن هشتم پیش از میلاد، دیائوخی در نتیجه قدرت گرفتن اورارتو فروپاشید. غلبه کول‌ها (کولخیس) و مخالفت آنها با تائوها (دیائوخی) نیز در این امر سهیم بود. قسمتی از سرزمین دیائوخی به کول‌ها واگذار شد. مدتی بعد کشمکش بین کول‌ها و اورارتو آغاز شد و کول‌ها شکست خوردند.

قلمرو اورارتو در زمان خود وسیع ترین امپراتوری به شمار می‌رفت. در قرن هفتم پیش از میلاد، همزمان با آغاز دوره ضعف اورارتو، آریایی‌ها پادشاهی ماد را تاسیس کردند. با قدرت گرفتن ماد و شکست خوردن اورارتو، مادها حوالی ارمنستان امروزی ساکن شدند که نتیجه ترکیب این دو قوم (گرجی و آریایی) قوم ارمنی بود. در اوسط قرن ششم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) هخامنشیان جایگزین مادها، در حکومت بر جنوب گرجستان باستان شدند.

امپراتوری اورارتو

قرن‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد، دوره استحکام قبایل کارتلی، عمدتاً ساکنان گرجستان شرقی شد. کشمکش بین بین کنفدراسیون‌های مختلف گرجی در نهایت منتج به تشکیل پادشاهی «ایبریا» به پایتختی «متسختا» شد.

از آن پس، تاریخ گرجستان با تاریخ امپراتوری‌های بزرگ، ازجمله:ایران، یونان، روم، عثمانی و... گره خورد و همواره حکومت بر آن، عامل جنگ بین قدرتمندان تاریخ بود و حتی تا در عصر معاصر نیز ادامه داشت. به گونه‌ای که در دوره قاجاریه، ایران و روسیه ۱۲ سال با یکدیگر جنگیدند که به بسته شدن عهدنامه گلستان انجامید.

فرهنگ
گرجستان در حد فاصل اروپا و آسیا قرار گرفته‌است و تاثیر این موقعیت جغرافیایی در شکل گیری تمدن مردم گرجستان تبلوری از نفوذ فرهنگ‌های شرقی و غربی است. در روزگاران کهن، ساکنان این کشور با مناطق همجوار خود فرهنگ واحدی تشکیل می‌دادند که به فرهنگ «کورا-ارس» معروف بود.

پوشش محلی گرجی در متسختا

شرایط مناسب و مستعد جغرافیایی و اقلیمی گرجستان، قرار گرفتن در بین دو قاره اروپا و آسیا و دو حوضهٔ دریایی بزرگ (دریای سیاه و دریای خزر)، و نیز واقع شدن آن در مرز دو حوزه دینی مهم اسلام و مسیحیت موجب شده‌است تا این کشور از بامداد تاریخ تا کنون مورد توجه جهانیان و محل مواجه تمدن‌ها و فرهنگ‌ها باشد. در قرن‌های گذشته و علی الخصوص قرن‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی، یکی از مهم ترین مراکز فرهنگی به شمار می آمده‌است.

در دورهٔ برقراری اتحاد بین جمهوری‌های شوروی، گرجی‌ها در مقایسه با سایر جمهوری‌های اطراف، از اهمیت بیشتری در امور فرهنگی و سیاسی برخوردار بودند. استالین رهبر شوروی سابق، یک فرد گرجی بود. شواردنادزه وزیر امور خارجه شوروی، روستاولی، چاوچاوادزه و چندین تن دیگر از ادیبان و دانشمندان گرجی نام‌های آشنایی در قلمرو شوروی سابق و نیز در مقیاس‌های جهانی هستند. مکاتب علمی گرجستان از شهرت جهانی برخوردار است. نیکولوز موسخلیشویلی از جمله کسانی است که مکتب علمی خاصی را بنیاد نهاده‌است. وی بنیانگذار مکتب تئوری «ریاضی ارتجاع» (Elasticiti) در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی است.

زبان و خط
زبان گرجی زبان رسمی و رایج مردم گرجستان است که بیشترین متکلمان را در بین زبان‌های قفقازی داراست. زبان گرجی در شمار زبان‌های قفقازی است و زبان‌های قفقازی به آن دسته از زبان‌ها گفته می‌شود که در منطقهٔ قفقاز بین دریای سیاه و دریای خزر با آن ارتباط برقرار می‌شود. در حدود ۳۰ تا ۴۰ زبان در این منطقهٔ جغرافیایی وجود دارد و همین تنوع زبانی در منطقه‌ای به این کوچکی امر قابل ملاحظه‌ای است.

کتابی از ایلیا چاوچاوادزه به خط و زبان گرجی

یکی از قدیمی ترین سیستم‌های نوشتاری جهان خط گرجی است. بر اساس روایات تاریخی که در کتاب باستانی «سرگذشت کارتیل» آمده‌است، خط گرجی در دورهٔ استقرار دولت گرجستان شرقی یا همان ایبریا در ۴ قرن پیش از میلاد حضرت عیس (ع) اختراع شده‌است و گفته می‌شود که پارناواز اولین پادشاه کارتیل (گرجستان شرقی) الفبا را اختراع کرد.

در اکتشافات اخیردر ایالت کاختی گرجستان اشیایی به دست آمده‌است که درحدود ۱ قرن پیش از میلاد مسیح بر روی آن‌ها جملات کوتاهی به زبان گرجی نوشته شده‌است.

الفبای گرجی نتیجهٔ تطور الفبایی است که از قرون وسطی در گرجستان رایج بود. الفبای گرجی دارای ۳۳ حرف است که به صامت و مصوت تقسیم می‌شود. در زبان گرجی ۵ مصوت (ა–ე–ი–ო–უ) و ۲۸ صامت وجود دارد و از چپ به راست نوشته می‌شود.

ادیان و مذاهب
بر اساس آمار سال ۲۰۰۲ میلادی، اکثر مردم گرجستان، (حدوداً ۷۰٪)، مسیحی بوده و پیرو کلیسای ارتودوکس گرجستان هستند (مسیحی ارتودوکس گرجی). بعد از ارتودوکس‌های گرجی، اسلام در گرجستان به عنوان بزرگترین اقلیت دینی این کشور محسوب می‌شود. جمعیت مسلمانان را آذربایجانی‌های گرجستان و دیگر اقوام ساکن در این کشور از جمله آجاریا تشکیل می‌دهند.

کلیسای جامع باگراتیونی در کوتائیسی

روس‌های ساکن گرجستان، از دیگر اقلیت‌های این کشور هستند که جمعیت ارتودوکس روس آن را تشکیل می‌دهند. و همچنین هستند:ارامنه آپوستولیک و ژرمن‌های پروتستان.

نژاد و قومیت
کشور گرجستان از قومیت‌های مختلفی از جمله: گرجی: ۷۰٫۱٪، ارمنی: ۸٫۱٪، روس: ۶٫۳٪، آذری: ۵٫۷٪، اوستیایی: ۳٪، آبخازی: ۱٫۸٪ و دیگر قومیت‌ها ۵٪ تشکیل شده‌است.

گرجی‌ها بزرگترین قوم گرجستان بوده و در تمام این کشور پراکنده‌اند و قدرت مرکزی در اختیار آنان است.

شاردن سیاح معروف فرانسوی که توصیف دقیق و جامعی از گرجستان در سفرنامه خود نموده‌است چنین می‌گوید: «نژاد مردم گرجستان پاکترین و اصیل ترین نژادهای مشرق زمین و خالص ترین نژاد هاست».

رسانه‌های گروهی

مطبوعات
مطبوعات گرجستان که به طور متناوب منتشر شده‌اند، تاریخی حدود ۱۷۰ سال را شامل می‌شود. طبق آمار روزانه ۱۵۰ عنوان روزنامه در گرجستان منتشر می‌شود که ۱۳۰ عنوان آن به زبان گرجی است. همچنین تعداد ۷۵ نشریه به صورت هفته نامه، ماهنامه، فصلنامه و... در گرجستان منتشر می‌شود که ۶۱ مورد آن به زبان گرجی است. روزنامه‌های دیگر عمدتا به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، اوستیایی و آبخازی منتشر می‌شوند. تیراژ کل روزنامه‌های گرجستان ۳٫۶۷۷٫۰۰۰ نسخه‌است که سرانه آن برای هر هزار تَن، ۶۷۱ نسخه می‌شود. از این تعداد روزنامه ۳٫۲ میلیون نسخه به زبان گرجی است.

روزنامه‌های مهم و پر تیراژ گرجستان
۱– جوانان ایبری 
۲– تایمز 
۳– ملت 
۴– تایمز گرجی 
۵– ادبیات گرجستان 
۶– جمهوری 
۷– گرجستان آزاد 
۸– پیک گرجستان 
۹– گرجستان

خبرگزاری‌های داخلی و خارجی
آژانس خبری گرجستان و ایبریا خبرگزاری فعال داخلی در این کشور هستند. سخنرانی‌های بی. بی. سی، ایپریندا، کانتاکت، و سک اینپروم، خبرگزاری‌های خارجی هستند که همگی در تفلیس فعالیت دارند. خبرگزاری‌های جدیدی از جمله: ساکنیفرم، دریای سیاه، قفقاز پرس و برایم نیوز نیز در تفلیس مشغول فعالیت می‌باشند.

رادیو و تلویزیون
رادیو و تلویزیون به عنوان قوی ترین اهرم در زمینه جلب افکار عمومی در دست دولت و حکومت می‌باشند. تعدادی از برنامه‌های شبکه‌های خصوصی تلویزیون می‌تواند مورد استفاده مردم محلی از طریق شبکه‌های محدود کابلی قرار گیرد، برنامه‌های مزبور عمدتاً تفریحی و سرگرم کننده‌است.

سالن تئاتر شوتا روستاولی در تفلیس

رادیو گرجستان علاوه بر زبان گرجی برنامه‌های دیگری نیز به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، اوستیایی و آبخازی، آلمانی و انگلیسی پخش می‌کند.

ساختار اقتصادی
کشور گرجستان به دلیل برخورداری از امتیازاتی مانند موقعیت جغرافیایی و آب و هوای مناسب، دارای کشاورزی پیشرفته، معادن، بهره برداری از صنایع و صنعت گردشگری از ثروتمند ترین جمهوری‌های شوروی سابق به شمار می‌آمد. و مردم آن از استاندارد زندگی بالایی برخوردار بودند. اما پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، وقوع جنگ‌های داخلی از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ میلادی، اقتصاد گرجستان را به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته با بحرانی شدید مواجه ساخت.

فعالیت‌های عمده اقتصادی

کشاورزی

تا قبل از سال ۱۹۹۱ میلادی گرجستان حجم وسیعی از فرآورده‌های غذایی و کشاورزی را صادر می‌کرد و یکی از عرضه کنندگان اصلی سبزیجات، میوه، چای، مشروبات الکلی و مرکباتبه سایر جمهوری‌های شوروی بوده‌است. بعد از استقلال گرجستان، بازارهای سنتی این کشور از دست رفت و سطح کلی تولیدات نیز به دلیل مشکلات سیاسی و اقتصادی کاهش یافت.

توشتی

به علت واقع شدن در منطقه جنب مداری مرطوب، در این کشور کشت مرکبات و چای رونق دارد.

در بخش زراعت این کشور، غلات، نباتات صنعتی، سیب زمینی، سبزیجات و نباتات علوفه‌ای کشت می‌شود.

در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۴۷٫۲٪ از مجموع نیروی کار کشور گرجستان در بخش کشاورزی مشغول به فعالیت بوده‌است.

صنعت
صنعت شاخه اصلی اقتصاد گرجستان محسوب می‌شود و نقش زیادی در تولید مجموعه اقتصادی این کشور دارد. صنایع گرجستان ارتباط نزدیکی با اقتصاد دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به لحاظ تامین مواد خام، انرژی و لوازم یدکی وابستگی زیادی به روسیه و دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به همین دلیل در سال‌های پس از استقلال، صنایع این کشور خسارات زیادی را متحمل گردید. به گونه‌ای که تا سال ۱۹۹۴ میلادی، تقریبا یک سوم کارخانجات گرجستان دست از تولید کشیدند.

در بین محصولات صنعتی گرجستان، صنایع غذایی ۴۰٪، صنایع سبک ۲۰٫۸٪، ماشین سازی و صنایع فلزی ۱۳٫۸٪ از حجم تولید صنعتی را به خود اختصاص می‌دهند.

همچنین موسسات صنعتی تولید مصنوعات چوبی در این کشور فعالیت دارند. تولید ظروف شیشه‌ای و بلوری، مصنوعات سرامیک از دیگر رشته‌های فعالیت صنعتی گرجستان است.

در گرجستان، صنایع سبک گسترش زیادی داشته‌است. در تفلیس، کوتائیسی، باتومی، سوخومی و بعضی شهرهای دیگر، موسسات تولیدی کالاهای مصرفی ازقبیل پارچه‌های پشمی، ابریشمی و نخی، تولید لباس، کفش، تریکو و لوازم خرازی، اشتغال به کار دارند. از موسسات صنایع غذایی، می‌توان از کارخانه‌های چای خشک کنی، شراب سازی، تولید کنسرو و کمپوت، تولید عطر و ادکلن، توتون، شیرینی، گوشت، شیر و تعدادی دیگر نام برد.

معادن
گرجستان دارای معادن متعددی است که مهم ترین آن‌ها عبارت اند از: زغال سنگ، منگنز، خاک نسوز، فلزات آهنی باریت، عقیق، مرمر، سنگ آهن، آرسنیک، مولیبدان، تنگستن و جیوه. علی رغم وجود معادن قابل توجه در گرجستان، به دلایل مختلف از جمله: ضعف تکنولوژی و منابع مالی، شناسایی کامل این معادن و بهره برداری از آن‌ها در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی سابق امکان پذیر نبود.

بزرگترین معدن منگنز جهان در گرجستان قرار دارد. وسعت این معدن که در نزدیکی شهر «چیاتورا» نزدیک بندر پوتی واقع شده، ۱۴۰ کیلومتر مربع است و ذخایر منگنز آن ۲۵۰ میلیون تن برآورد شده‌است.

گرجستان در سال ۲۰۰۲ میادی، ۶ هزار تن زغال سنگ، ۱۲ هزارتن مس، ۳۴۵ هزار تن سیمان، ۲۰۰۰ تن طلا تولید نموده‌است.

گردشگری
گردشگری یکی از بخش‌های مهم خدمات کشور گرجستان می‌باشد که نقش مهمی دراقتصاد این کشور دارد. این بخش مهم در طی دوره قبل از استقلال، از رونق مناسبی برخوردار بود.

نمایی از شهر چیاتورا

در سال ۲۰۰۳ میلادی، تعداد گردشگران وارد شده به کشور گرجستان ۳۶۸٬۳۱۲ نفر گزارش شده‌است. درآمد حاصله از این بخش در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۲۴۲ میلیون دلار بوده‌است.

خدمات
اقتصاد گرجستان تا اندازه زیادی به بخش خدمات وابسته‌است و نقش این بخش در ساختار اقتصادی کشور گرجستان به تدریج افزایش یافته‌است. یکی از مصادیق مهم این بخش توریسم می‌باشد که نقش مهمی در بخش خدمات به عهده دارد.

انرژی
گرجستان از نظر منابع برق آبی جایگاه مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع دارد و از بسیاری از کشورهای اروپایی جلوتر است. و در حال حاضر میزان برق مورد نیاز سالانه‌ای این کشور ۷ میلیارد کیلووات ساعت است که از این مقدار حدود ۴ میلیارد کیلووات را گرجستان تولید می‌کند و مابقی از خارج تامین می‌شود.

از نظر منابع نفت و گاز، در حدود ۱۵ میدان نفتی کشف شده در گرجستان وجود دارد و سالانه ۸۹۸ هزار بشکه نفت و ۴۴٫۹ میلیون متر مکعب گاز استخراج می‌شود.

نفت
به طور کلی در شمال، مرکز و شرق این کشور منابع نفت طی اکتشافات زمین شناسی اخیر توسط کمپانی‌های نفتی غربی در منطقه روستاوی منابع برگتری از نفت و گاز کشف شده‌است.

سه شرکت عمده نفتی در گرجستان فعال می‌باشند که عبارت اند از: نینوتسمیندا در منطقه نینوتسمیندا، شرکت نفتی لاریس در منطقطه سامگرلو، و شرکت نفتی دولتی گرجستان به نام شرکت نفت گرجستان.

مسیرهای موجود و برنامه ریزی شده برای ذخایر انرژی به شرح زیر است:

برق

بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است. سیستم برق موجود گرجستان با ۵۳ نیروگاه تولید برق آبی و ۳ نیروگاه تولید برق حرارتی در ارتباط می‌باشد. بزرگترین نیروگاه برق آبی در دست باز سازی این کشور نیروگاه اینگوری با افزایش ظرفیت تولید برق از ۴۰۰ تا ۴۵۰ مگاوات به ۱۳۰۰ مگاوات می‌باشد.

سد اینگوری

نیروگاه‌های جدید برق آبی در دست احداث گرجستان، ناماخوانی با ۲۵۰ مگاوات، ژونتی با ۱۰۰ مگاوات، خادور با ۲۴ مگاوات، و کاختی با ۹٫۳ مگاوات ظرفیت می‌باشند.

حمل و نقل و راه‌های ارتباطی

جاده‌ها
همه نواحی و مراکز اداری گرجستان از جمله بسیاری از روستاها با شبکه شاهراه‌ها و جاده‌هایی که سراسر کشور را تحت پوشش قرار می‌دهد، مرتبط هستند.

در مجموع راه‌های آسفالته گرجستان حدود ۲۰۰۰۰ کیلومتر است که این کشور طرح‌هایی هم برای گسترش جاده‌ها و به خصوص بزرگراه‌ها در دست اجرا دارد که از جمله مهم ترین آن‌ها ساخت یک بزرگراه شش بانده بندر دریای سیاه به تفلیس و از آبخازیا تا مرز آذربایجان می‌باشد.

راه آهن
راه آهن گرجستان درمسیر تفلیس-سامتردیا ارتباط سه کشور قفقاز و روسیه را با گذر از سواحل دریای سیاه به سمت شمل از طریق آبخازیا ممکن می‌سازد.

راه آهن

مسیرهای کوتاه تر داخل گرجستان، اکثر شهرهای این کشور را به هم مرتبط می‌سازد. در مقایسه با کشورهای همجوار قدرت کشش راه آهن این کشور به دلیل اینکه اغلب لکوموتیوها و واگن‌ها در همین کشور تولید شده‌اند، بالا می‌باشند.

خطوط هوایی
کشور گرجستان از سامانه حمل و نقل هوایی داخلی پیشرفته‌ای برخوردار است. البته به دلیل وقوع جنگ‌های داخلی، تجهیزات و امکانات حمل و نقل هوایی آن خسارات زیادی دیده‌است.

جرجین ایرلاین

در گرجستان ۶ فرودگاه قابل استفاده برای هواپیماهای غیرنظامی وجود دارد. در بین این فرودگاه‌ها، فرودگاه‌های تفلیس، باتومی و سوخومی از اهمیت خاص برخوردار هستند.

در حال حاضر از تفلیس شبکه خطوط هوایی برای مقاصد باکو، ایروان، تهران، سوخومی، نالچیک، مینرالنی ودی، تاشکند، کیف و مسکو برقرار است.

بنادر و کشتیرانی
اهمیت حمل و نقل دریایی برای گرجستان هنگامی ک راه آهن کشور به طرف شمال از طریق آبخازیا قطع شد، کاملاً مشخص گردید. بنادر دریای سیاه در تامین کالا نه فقط گرجستان بلکه برای حتی کشور ارمنستان نیز ایفای نقش دارند.

بندر باتومی

طبق گزارش‌های سال ۲۰۰۷ میلادی، بندر پوتی از جمله بزرگترین بنادر دریای سیاه به شمار می‌آید زیرا بخشی از راهروی تراسیکا می اشد. میزان مبادلات بندر پوتی در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۷ میلیون تن گزارش شده‌است که۹٫۱٪ رشد سالانه آن می‌باشد.

بازرگانی خارجی
هرچند در سال‌های گذشته به دلیل بی ثباتی سیاسی و به تبع آن فقدان امنیت لازم جهت سرمایه گذاری‌های بلند مدت و ریسک پذیری بالا در این کشور، گرایش اندکی از سوی بخش دولتی و تاحدودی بخش خصوصی کشورها در ورود به بازار گرجستان مشاهده گردیده‌است، اما در دههٔ اخیر با توجه به شرایط جدید و نسبتاً مطلوب این کشور که تا حدودی از دامنه بحران‌های موجود در آن کاسته شده؛ به درجه‌ای از امنیت و ثبات رسیده‌است. این مناسبات در حال توسعه در همه زمینه‌ها بوده‌است و حجم مبادلات بازرگانی این کشور با سایر کشورهای جهان سیر صعودی داشته‌است.

صادرات و واردات
در سال ۲۰۰۵ میلادی، واردات کالا و خدمات ۵۴٪ از تولید ناخالص داخلی و صادرات کالا و خدمات ۴۲٪ از تولی ناخالص داخلی ر به خود اختصاص داده‌است.

صادرات این کشور عمدتاً به کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، ترکمنستان، بلغارستان، ارمنستان و اوکراین بوده‌است. واردات گرجستان نیز عمدتاً از کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، اوکراین، آلمان، آمریکا و ترکمنستان می‌باشد.

سیاست
پس از استقلال گرجستان در سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)، ادوارد شواردنادزه وزیر خارجه پیشین شوروی، به عنوان نخستین رییس جمهور کشور برگزیده شد. گرجستان از همان زمان برسر جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا با روسیه اختلاف داشت، چرا که روسیه اجازه نمی‌داد که گرجستان، حاکمیت خود را در این دو منطقه اعمال کند. ولی به دلیل ضعف گرجستان و نیز نزدیکی دولت وقت - به ویژه شخص شواردنادزه - به روسیه، این کشور تن به مصالحه با روسیه داد و پذیرفت که در امور جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا دخالت نکند و با حضور نیروهای روسی در این دو منطقه مخالفتی نداشته باشد.

اما پس از انقلاب گل رز در سال ۱۳۸۲ در گرجستان که با پشتیبانی آمریکا صورت گرفت و منجر به برکناری دولت متمایل به روسیه و روی کارآمدن دولت غربگرای میخاییل ساکاشویلی شد، اوضاع سیاسی این کشور دگرگون شد. دولت جدید سیاست دوری از روسیه و نزدیکی به غرب (به ویژه آمریکا) را در پیش گرفت. همچنین این کشور خواهان عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو شد.

در مرداد ۱۳۸۷ و همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبی به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب‌نشینی شد. اکنون روسیه تنها کشوری است که استقلال دو منطقهٔ آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت شتاخته‌است و با حضور نیروهای خود در این دو منطقه، عملاً کنترل آنها را در دست دارد.

اگرچه در سال ۲۰۰۴ فضای اندکی برای همکاری سازمان ناتو با گرجستان به‌وجود آمد اما به‌دنبال جنگ سال ۲۰۰۸ این همکاری رو به افول نهاد. از حدود سال ۲۰۰۸ نه‌تنها ریاست‌جمهوری آمریکا و رهبران اروپایی تمایلی به همکاری با گرجستان نشان ندادند بلکه اکثر مردم این کشور نیز همکاری با ناتو را برای کشور خود بدون منفعت ارزیابی کردند به‌گونه‌ای که میزان حمایت مردم گرجستان از این مسئله از ۷۰ درصد در سپتامبر ۲۰۰۸ به ۱۱ درصد در فوریه ۲۰۰۹ رسید.

شهرها یا شهرک‌های بزرگ گرجستان

تفلیس
تفلیس (به گرجی: თბილისი) پایتخت کشور گرجستان است که ۱٬۴۸۵٬۲۹۳ نفر جمعیت و ۷۲۶ کیلومتر مربع نیز وسعت دارد.

نام
در گرجی این شهر تیفلیسی یا تهبیلیسی مشتق از واژه تپهیلی (به معنای گرم؛ منسوب به چشمه‌های آب گرم تفلیس) و در عربی تفلیس (بلاذری ص ۲۰۰: طفلیس) نامیده می‌شود.

جغرافیا
تفلیس در هزاره چهارم تا سوم پیش از میلاد مسکونی شد. برای اولین بار در سالنامه‌های قرن چهارم میلادی از تفلیس به عنوان قلعه ـ شهر نام برده شده‌است. تفلیس به علت واقع شدن در محل تلاقی راههای مهم همیشه دارای اهمیت منطقه‌ای بوده و همین ویژگیها سبب گسترش و توسعه این شهر از دیرباز تاکنون شده‌است.

نمایی از محله قدیمی تفلیس

این شهر در ۱۲۰ کیلومتری رشته کوه قفقاز بزرگ و ۲۵۰ کیلومتری دریای سیاه قرار دارد و با شهرهای تاشکند، استانبول، رم، بارسلون، بوستون، و شیکاگو هم عرض است.

شهر در دو طرف ساحل رود کر * / کور (به زبان گرجی متکواری) در درون دره‌ای گسترده‌است. این رود که از کوههای ترکیه سرچشمه می‌گیرد به طول ۳۶ کیلومتر در شهر جاری است. سد اورتاچالا سرعت جریان آب را در مسیر شهر کاهش می‌دهد و رژیم آبی آن را تنظیم می‌کند (همانجا).

پنج نهر کوهستانی که از آبراهه‌های زیرزمینی می‌گذرند از دامنه‌های اطراف تفلیس به کر می‌ریزند: دیگمیس تسکالی وره و تساوکیسیس تسقالی / تسکالی از مغرب گلدانیس تسکالی و لوچینیس تسکالی از مشرق. دو دریاچة کوچک به نام لیسی و کو در دامنه‌های شمالی تفلیس واقع شده‌اند. «دریاچة تفلیس» در پشت رشته کوه ماخات واقع است و پیرامون آن دشت سامگوری قرار دارد . کوههای متاتس میندا در مغرب تابوری و تیغه‌های سولالاکی در جنوب و رشته کوه ماخات در مشرق شهر واقع شده‌اند . در دامنه‌های شمال شرقی کوه تابوری چشمه‌های آب گرم جریان دارد که دارای ترکیبات قلیایی و سولفات است (همانجا).

تفلیس در گذشته‌های دور ابتدا در طول سواحل رودخانه رشد کرد. بعدها با افزایش جمعیت ساخت و ساز به دامنه‌ها و تپه‌ها و فلاتهای اطراف رودخانه کشیده شد که این فلاتها در شمال و شمال شرقی شهر واقع شده‌است. قسمتهای جنوب شرقی شهر از خیابانهای تنگ و خانه‌های قدیمی دو یا سه طبقه تشکیل شده که مجموعة قدیمی شهر تفلیس را تشکیل می‌دهد.

آب و هوا
هوای تفلیس به سبب نسیمی که از کوهستانها در دره‌های اطراف می‌وزد همیشه پاکیزه‌است. متوسط درجه حرارت آن ۲ر۱۳است. در گرمترین ماه تابستان درجة حرارت به ۲ر۲۵ و در سردترین ماه زمستان به ۹ر۰- می‌رسد. از آذر تا اسفند (بین ۳۰ تا ۳۵ روز) دمای هوا به زیر صفر می‌رسد . متوسط سالانة بارندگی ۵۰۵ میلیمتر است که ۳۴ آن در ماههای گرم می‌بارد. حدود ۲۵ روز از فصل تابستان آن بسیار گرم است و دمای هوا تا ۳۰ بالا می‌رود .

جمعیت
بر اساس آخرین سرشماری (۱۹۸۹) جمعیت شهر تفلیس ۹۳۶ ۲۴۶ ۱ تن بوده‌است متشکل از: ۱ر۶۶٪ گرجی ۱۰٪ ارمنی ۷ر۲٪ اوست (آس) ۴ر۲٪ کرد ۸ر۱٪ یونانی ۴ر۱٪ آذربایجانی و ۳ر۱٪ اکراینی. یهودیها و یهودیهای گرجی، آسوریها بلاروسیاها (روسهای سفید) و تاتارها از دیگر اقوام ساکن تفلیس‌اند که نسبت هر کدام از آنها کمتر از ۱٪ کل جمعیت شهر است. ارمنی‌های تفلیس و روسها و یهودیها از جمله اقوامی هستند که تعداد آنها در فاصلة ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ کاهش یافته‌است. احتمالاً جنگ آذربایجان و ارمنستان در کاهش ارامنه بی تأثیر نبوده‌است. مهاجرت یهودیهای شوروی سابق به اسرائیل نیز ممکن است سبب کاهش تعداد یهودیها در طی سالهای یاد شده باشد (همان ص ۹۵).

به نوشته مینورسکی  در ۱۱۹۷/ ۱۷۸۳ پس از سلطنت تیموراز و ایراکلی شهر ۴۰۰۰ خانه با ۰۰۰ ۶۱ سکنه داشت. در ۱۲۱۸/۱۸۰۳ شهر فقط بین ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ خانه با ۰۰۰ ۳۵ تن جمعیت داشت. این کاهش جمعیت به علت حملة آقامحمدخان در ۱۲۰۹ـ۱۲۱۰/ ۱۷۹۵ بود. یکی دو دهه بعد جمعیت بسرعت افزایش یافت. در سرشماری ۱۳۴۰ـ۱۳۴۱/۱۹۲۲ تفلیس ۹۵۸ ۲۳۳ تن جمعیت داشت که از آن میان ۳۰۹ ۸۵ تن ارمنی ۸۸۴ ۸۰ تن گرجی ۶۱۲ ۳۸ تن روسی ۷۶۸ ۹ تن یهودی ۹۸۴ ۳ تن ایرانی ۲۵۵ ۳ تن ترکهای آذری ۴۵۷ ۲ تن آلمانی و غیره بوده‌اند.

سه ارگ در تفلیس مشخص شده‌است :

۱) ارگ قدیمی تابور (کورچی قلعه) بر روی تپة ساحل راست دبه خانه که در ۱۱۹۹/ ۱۷۸۵ بکلی ویران شد. این ارگ که دروازة جنوبی کالا را محافظت می‌کرد دروازة گنجه نامیده می‌شد. 

۲) ارگ نارین قلعه در تپة کالا. به نظر می‌رسد که این قلعه پیش از اسلام شوریس ـ تسیخه نام داشته‌است (واخوشت). این ارگ در ۱۲۳۳/ ۱۸۱۸ تخلیه شد (قس گامبا اطلس تصویر ۳۳). 

۳) ارگ ساحل چپ (ایسانی) که به عنوان سرپل عمل می‌کرد. در ۱۱۴۰/ ۱۷۲۸ ترکها برای آخرین بار شروع به سنگربندی و ایجاد استحکامات نظامی در این محل کردند اما کار را ناتمام گذاشتند. 

قدیمي ترین قصر از قصرهای سلطنتی متخی در ساحل چپ روبروی پل قدیمی است. در ۱۰۴۸/ ۱۶۳۸ رستم شاه مسلمان قصری به طول حدود ۱۲۰ متر در امتداد کر در تفلیس بنا کرد. در اینجا شاردن به حضور شاه نواز رسید. کمی دورتر به سوی جنوب شاه واختانگ ششم قصری ساخت که کاملاً به سبک ایرانی تزئین شده بود. ترکها در ۱۱۳۷/۱۷۲۵ این قصر را ویران کردند (قس یوسلیان ۱۸۶۶ ص ۲۳۹).

کوتائیسی
کوتائیسی (به گرجی: ქუთაისი) مرکز ایالت ایمرتی است و در قسمت شرقی جلگه ی کولخیس واقع شده است . این شهر به سبب اهمیت اقتصادی و جمعیت دومین شهر بزرگ گرجستان است . جمعیت آن در سال ۲۰۰۲ به حدود ۲۱۵۷۰۰ نفر برآورد شده است .

تاریخ
کاوش های باستان شناسی در قلمرو کوتائیسی نشان می دهد که سکونت انسان ها در این منطقه به دوره ی پارینه سنگی و عصر مفرغ می رسد . تاریخ مستند شهر «کوتاتیسیوم» از قرن سوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) آغاز می شود . نویسندگان کلاسیک آن را پایتخت پادشاهی کولخیس می نامند .

کلیسای جامع باگراتی

طی قرن های متمادی کوتائیسی یک مرکز پر رونق بازرگانی بود ، اهمیت آن به سبب وجود راه های کاروان رو و رود ریونی افزایش می یافت ، کالا های بازرگانی از این شهر ، سواحل دریای سیاه و شهر پوتی و از آنجا به نقاط دوردستی چون سواحل یونان فرستاده می شد .

از اواسط قرن هشتم تا نوزدهم ، کوتائیسی ابتدا پایتخت گرجستان غربی و سپس پادشاهی ایمرتی بود . هر چند استحکامات و تدابیر سیاستمداران ایمرتی نتوانست شهر را از تجاوز دشمن و انهدام نجات دهد . در پایان قرن یازدهم ، سلجوقیان آن را به آتش کشیدند و در قرن ۱۳ و ۱۴ ، سپاهیان چنگیز خان و تیمور لنگ شهر را ویران کردند . در دوره ی حکومت شوروی ، کوتائیسی در زمینه های اقتصادی و فرهنگی توسعه ی فراوان یافت ، کارخانه ی اتومبیل سازی ، کارخانه ی تولید محصولات الکترونیکی و پمپ های برقی گریز از مرکز و لوکوموتیو ها ی برقی ، محصولات خود را به خارج از کشور نیز صادر می کردند .

صنعت
یکی از بزرگ ترین کارخانه های صنعتی این شهر ، کارخانه ی تولید تراکتور های کوچک است که برای شخم زدن باغ ها و تاکستان ها به کار برده می شود و توانایی کار در دامنه های شیبدار را داراست . کارخانه های تولید روغن جلا و رنگ مواد اصلی تولید رنگ های با دوام ، کات کبود ، باریت و چند محصول دیگر را تولید می کنند . کارخانه ی تولید ظروف شیشه ای ، کارخانه ی تولید پارچه و ابریشم ، پوشاک و منسوجات و کارخانه ی تولید کنسرو و میوه و سبزی کوتائیسی از نظر تولید محصول ، اهمیت منطقه ای دارد . در حومه شهر سنگ های تراورتن برای بنای ساختمان ها استخراج می شود .

باتومی
باتومی شهری بندری بر کرانه دریای سیاه و در کشور گرجستان است.

پیشینه
بنابر روایات هردوت، سکاها از طریق آزوو(آزف) به ولایت باطوم آمده‌اند.

باطوم در دوره هخامنشیان، از متصرفات پادشاهان هخامنشی شمرده می‌شد. این شهر در محل بندرگاه قدیمی رومی باتوس، که احداث آن را به آدریانوس نسبت می‌دهند، بنا شد.

دریاچه باتومی

بعدها یوستی نیانوس از پادشاهان روم شرقی آنجا را تصرف کرد و پس از بنای دژ پترا در شمال آن، باتوس اهمیت خود را از دست داد و مدتی بعد، جزو متصرفات پادشاهان لز شد.

در ۶۴۳م حبیب بن مسلمه، سردار مسلمان، گرجستان و از جمله باطوم را به صلح گشود و این شهر به دست مسلمانان افتاد.

در اواخر سده ۱۰م، باطوم جزو حکومت متحد گرجستان شمرده می‌شد و پس از تجزیه امپراتوری گرجستان، امیران متاوارهای گوری در آنجا مستقر شدند.

در سده ۱۵م، شهر و ناحیه باطوم مدتی در دست سلاطین عثمانی بود و از ۱۶۲۷م جزو متصرفات عثمانی شد و ظاهراً از همین دوره، اسلام در آنجا رواج یافت.

در اوایل سلطنت سلطان احمد سوم مردم گرجستان شورش کردند و از پرداخت مالیات سر باز زدند، ولی شورش سرکوب شد و عثمانی‌ها در باطوم و چند جای دیگر قلعه‌هایی بنا نهادند. در زمان سلطنت عبدالعزیز عثمانی مسجد جامعی به نام عزیزیه در باطوم ساخته شد.

در ۱۸۷۸م، قشون روسی بندر و شهر باطوم را تصرف کردند و در ۲۸ اوت همان سال، به موجب عهدنامه سان‌استفانو، باطوم به آنان واگذار گردید، امّا بعدها باز جزو گرجستان شد. در آوریل ۱۹۱۸م، قشون عثمانی باطوم را اشغال کرد و سال بعد سپاهیان انگلیس وارد آنجا شدند.

در ژوئن ۱۹۱۹م، انگلیسی‌ها باطوم را تخلیه کردند. پس از آن جمهوری گرجستان تأسیس شد ولی بعد از مدت کوتاهی، سقوط کرد و حزب کمونیست قدرت را به دست گرفت و گرجستان جزو اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد.

در مارس ۱۹۲۱م، بر اثر معاهده‌ای بین دولت ترکیه و شوروی، قسمتی از گرجستان به نام قارص و اردهان به ترک‌ها واگذار شد و باطوم همچنان در گرجستان باقی‌ماند و در ۱۶ ژوئن همان سال، مرکز جمهوری سوسیالیستی آجارستان شد.

روستاوی
روستآوی (به گرجی: რუსთავი) در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی پایتخت گرجستان ، در استپ گاردابانی شهر روستاوی جای گرفته است که یکی از مراکز صنعتی گرجستان است . روستاوی مرکز ایالت تاریخی کومو کارتلی است . قسمت اصلی شهر ، شامل بخش صنعتی ، در ساحل چپ رودخانه ی متکواری قرار دارد ، در حالی که ساختمان های مسکونی در ساحل راست رود ساخته شده‌اند . آب و هوای روستاوی و پیرامون آن خشک است با تابستان های داغ و زمستان های نسبتاً سرد . متوسط بارندگی سالانه به حدود ۴۰۰ میلیمتر می رسد .

شهرداری روستآوی

بخش عمده ی کانال گاردابانی در قسمت مرکزی شهر در ساحل چپ رود متکواری قرار دارد . آب کانال نه تنها برای آبیاری ، بلکه برای تامین آب مورد نیاز نیروگاه برق حرارتی تفلیس به کار برده می شود که در نزدیک روستاوی ساخته شده است .

روستاوی چهارمین شهر بزرگ گرجستان است که در سال ۲۰۰۲ جمعیت آن به ۱۳۸۲۰۰ نفر برآورد شده است .

روستاوی همچنین زادگاه شاعر حماسه سرای گرجی شوتا روستاولی نیز هست .

صنعت
توسعه ی این شهر نوین در ارتباط با طرح احداث کارخانه ی ذوب آهن و فولاد روستاوی است که در دشت برهنه ای در کنار ویرانه های شهر قدیمی در سال ۱۹۴۴ میلادی آغاز شد و در سال ۱۹۵۰ کارخانه اولین محصول خود را تولید کرد ، دو سال بعد کارخانه نورد آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۵۴ کارکنان ذوب آهن گرجستان اولین محصول آهن و ذغال کک خود را عرضه کردند .

امروزه روستاوی بزرگترین مرکز صنایع سنگین گرجستان است . بیشترین حجم تولید کارخانه ی تولید فولاد و آهن اختصاص به لوله های فولادی بدون درز دارد که به طور گسترده‌ای در صنایع نفت قفقاز جنوبی مورد استفاده قرار می گیرد . روستاوی شمش های فولادی مورد نیاز کارخانه ی نورد سومقاییت (در آذربایجان) را تامین می کرد . کارخانه ی ذوب فولاد روستاوی همچنین ورق فولاد و سایر استاندارد ها قطعات فولادی را که نقش عمده ای در اقتصاد دارند ، تولید می کند .

علاوه بر کارخانه های ذوب آهن ، کارخانه های بزرگ شیمیایی نیز در این شهر فعالیت دارند . کارخانه های شیمیایی روستاوی ، کود های ازته برای تامین نیاز بخش کشاورزی کشور های قفقاز جنوبی وتعدادی نقاط دیگر تولید می کرد که در سال های پس از استقلال با وجود بحران های سیاسی و اقتصادی تولیدات آن دچار اختلال شده است . تعدادی کارخانه تولید الیاف مصنوعی نیز در این شهر ساخته شده است . کارخانه ی تولید سیمان از ضایعات تولیدات سنگ ترکانی فعالیت دارد . 

کارخانه ی تولید قطعات بتونی و نیز کارخانه های تولیدات مکانیکی-مهندسی و تجهیزات جرثقیل در این شهر بنا شده است . روستاوی در دوره ی شوروی با بسیاری از نقاط شوروی روابط تولیدی و اقتصادی داشت . نیروی انسانی متخصص شهر از تفلیس تامین می شد . در آغاز روستاوی مصالح ساختمانی گوناگون و تجهیزات را از تفلیس دریافت می کرد ، در حالی که پس از رونق تولیدات صنعتی شهر ، روستاوی بسیاری از مواد مصرفی صنایع را تامین کرده و به شهر متخصصان و کارکنان ذوب آهن تبدیل شده و فقط محصولات صنایع سبک و غذایی را در روابط متقابل اقتصادی از شهر تفلیس در یافت می کند .

آموزش
شبکه ی وسیعی از دبیرستان های آموزشی و فنی در روستاوی تاسیس شده است . موسسه های علمی آموزشی پلی تکنیک و موسسه اتوماسیون مراحل تولید در شهر فعالیت دارد .

زوگدیدی
زوگدیدی (به گرجی: ზუგდიდი) یکی از شهرهای گرجستان واقع در استان تاریخی سامِگرلو (مینگرلیا) در غرب این کشور است.

این شهر در شمال غربی این استان جای دارد. زوگدیدی مرکز منطقه سامگرلو-زمو سوانتی است که دو استان تاریخی سامگرلو و سِوانتی را در برگرفته است.

نمایی از شهر زوگدیدی

جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۶۸٬۸۹۴ نفر بوده است.

پوتی
پوتی (به گرجی: ფოთი) یکی از شهرهای بندری گرجستان است.

جغرافیا و جمعیت
این شهر در کرانهٔ شرقی دریای سیاه در منطقهٔ سامگرلو-زمو سوانتی در غرب کشور جای دارد.

کلیسایی در پوتی

پوتی در ۳۱۲ کیلومتری غرب تفلیس واقع است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۴۷٬۱۴۹ نفر بوده است.

سوخومی
سوخومی (به گرجی: სოხუმი، به آبخازی: Aqwa، به روسی: Сухуми) مرکز جمهوری خودگران آبخاز در کشور گرجستان با جمعیت ۱۲۵ هزار نفر (۲۰۰۳ م) است.

مرکز گیاه شناسی شهر سوخومی

تاریخچه
شهر سوخومی در جریان درگیری گرجستان و آبخاز در آغاز دهه ۱۹۹۰ آسیب فراوانی دید.

جغرافیا
سوخومی در خلیج پهناوری در کرانه شرقی دریای سیاه قرار گرفته و بندر مهمی برای گرجستان به‌شمار می‌آید.


سناکی
سِناکی (به گرجی: სენაკი) (تلفظ: Senaki) یکی از شهرهای گرجستان است که در استان سامگرلو-زمو سوانتی قرار دارد.

تئاتر سناکی

آشنايي با برخي جاذبه هاي گردشگري كشور گرجستان

آکواریوم باتومی 
آکواریوم باتومی با طراحی الهام گرفته از ساحل باتومی است که طی سالیان دراز همانند مجسمه ایی توسط امواج دریا شکل گرفته است. این آکواریوم شامل ۴ نمایشگاه به شکل قلوه سنگ بوده که هر کدام محل نگهداری زیست گونه های بی همتایی از دریای اژه، مدیترانه، اقیانوس هند، دریای سیاه و دریای سرخ و نهایتا یک نمایشگاه جهت آموزش است.

اكواريوم باتومي

آکواریوم باتومی به تازگی نوسازی شده است . معمار آن هنینگ لارسن اهل بریتانیا بخاطر طراحی زیبای این آکواریوم مورد تقدیر قرار گرفته است. نه نوشتار و نه تصویر نمی تواند محیط این آکواریوم را وصف کند. فقط باید ببینید چون واقعا زیبا و دیدنی است.

آکواریوم باتومی که ۲۰۰۰ مترمربع وسعت دارد، در  سمت رو به ساحل خیابان روستاولی باتومی قرار گرفته است.

نارين قلعه تفليس
نارین قلعه نه تنها بنايي دیدنی و تاریخی است بلكه بهترین مکان برای دیدن چشم انداز شهر تفلیس است.

دژ در امپراتوريها شرقي انواع مختلف داشته است. گاه دژهاى تو در تو ساخته مى شدند یعنى دژ كوچك ترى در داخل دژ بزرگ تر پدید مى آمد. دژ هاى كوچك تر را كه در داخل حصارهاى بزرگ تر ساخته مى شدند نارین قلعه مى نامیدند. نارين قلعه بمعني ارگ حکومتی و بالاتر از جاهای دیگر شهر نيز بوده است.

نارین قلعه تفليس که گرجی ها به آن ناری کالا Narikala  می گویند و در زمان ساخت به نام گرجی شوریس تسیخه Suris Tsikhe مشهور بوده و در سده 4 میلادی و احتمالا توسط ایرانی ها ساخته شده است.

این مهم ترین پایگاه پدافندی شهر در بالای تپه ای در منطقه تفلیس قدیم قرار دارد و در طول تاریخ فرمانروایان تفلیس را در خود جای داده است. فرمانروایان گرجی، ایرانی، ترک، عرب یا روس هر یک بخشی را به قلعه افزوده اند. شالوده اصلی برج ها و دیوار در سده 8 میلادی به فرمان امیران عرب ساخته شده است. در سال 1827 انفجاری بزرگ ناشی از انبار تجهیزات نظامی روسی، نارین قلعه و کلیسای سنت نیکلاس در داخل قلعه را ویران کرد اما در 1990 کلیسا بازسازی شد.

نارين قلعه گرجستان

پس بازديد از نارين قلعه يادتان باشد كه از ورودی قلعه به جهت غرب مسیری وجود دارد که شما را به پاي تنديس مادر گرجستان می رساند، مجسمه اي 20 متری از آلومینیوم که تقریبن از هر جای تفلیس دیده می شود.

بد نيست بدانيد كه ساخت مسير عبوري براي بازديد از اين مجموعه تاريخي توسط دولت امريكا پشتباني مالي شده است ودر مراسم افتتاح آن در سال 2007 سفير امريكا در گرجستان نيز همراه با شهردار تفليس حضور داشت.

حمام سولفور 
حمام هاي گوگردي در محله اي قرار دارند بنام آبانتوباني َAbanotubani كه بخشي از منطقه تفليس قديم است.آب گرم اين حمامها مستقيمن از چشمه هاي آبگرم تامين مي شود.هزينه استفاده از حمامهاي عمومي از 2 لاري به بالا و هزينه استفاده از حمام نمره يا همان كابين اختصاصي از 15 تا 80 لاري براي يك ساعت مي باشد.

حمام سولفور

هزينه ماساژ جداگانه است كه درصورت درخواست ماساژور در نظر گرفته مي باشد.ماساژ در اين حما مها بيشتر به شستن شباهت دارند. نوشيدني هاي مختلف نيز به قيمت معمول در اين حمام ها عرضه مي شوند.

پارک کوه مقدس 
این پارک مرتفعترین پارک شهر تفلیس و یکی از بزرگترین و جذابترین پارکهاییست که هر روزه بیشترین تعداد بازدیدکننده را به خود جلب میکند. این پارک در ارتفاع 800 متری سطح دریا واقع است در حالیکه خود شهر در ارتفاع متوسط 430 متری قرار گرفته است. 

پارک كوه مقدس 

این مکان در فاصله تقریبی 7.5 کیلومتری از مرکز شهر واقع بوده و مسیر آنرا با سواری در عرض 15 دقیقه میتوان طی نمود. 

البته کوتاهترین مسیر برای ررسیدن به این پارک استفاده از تله کابین و یا قطار ریلی مخصوص این پارک است که بازسازی این دو مجموعه بعلاوه ساخت یک چرخ فلک عظیم(هم اکنون در حال کار ) و همچنین یکی از جاذبه های منحصربفرد شهر یعنی ساخت مجموعه ای موسوم به کو ههای آمریکایی به عهده شرکت " rakeen development " گذارده شده است.

دریاچه لاک پشت 
این دریاچه بسیار کوچک در دامنه شمالی کوه مقدس واقع شده است و ارتفاع آن سطح دریا 686.7 متر بوده و توسط آب نهر وارازی تغذیه می شود. حداکثر عمق آن به 2.6 متر میرسد و در آنجا تله کابین هم دایر است.

گرجستان

گُرجِستان (به گرجی: საქართველო)، (تلفظ: ساکارتْوِلو) کشوری است در قفقاز جنوبی که بین ۴۱ درجه و ۷ دقیقه تا ۴۳ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی، و ۴۰ درجه و ۴ دقیقه تا ۴۶ درجه و ۴۲ دقیقه طول شرقی واقع شده‌است.

این کشور به صورت طولی در امتداد مدارت کشیده شده و طول آن حدود ۳۷۰ کیلومتر، حداکثر عرض آن ۲۰۰ کیلومتر وطول قطر بزرگ آن ۶۱۳ کیلومتر است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ کیلومتر مربع است.

طول مرزهای گرجستان جمعاً ۱۹۶۹٫۸ کیلومتر است. این کشور از شمال با فدراسیون روسیه هم مرز می‌باشد، سراسر این خطوط مرزی، منطبق بر آب فشان رشته کوه‌های قفقاز کبیر است و ۸۰۷٫۶ کیلومتر مرز مشترک را در بر می‌گیرد. این مرز از نظر استراتژی نظامی اهمیت بسیاری دارد. در حقیقت این مرز سرحدات طبیعی روسیه را در جنوب تشکیل می‌دهد، در جنوب آن گرجستان و در شمال آن جمهوری‌های خودمختار داغستان، چچن، اینگوش، اوستیای شمالی، کاباردینو-بالکاریا، کاراچای-چرکسیا، همچنین سرزمین کراسنودار را شامل می‌شود. مهم ترین راه‌های ارتباطی قفقاز مرکزی و غربی که روسیه را با گرجستان، ارمنستان و ایران پیوند می‌دهد، از این مرز می‌گذرد. محافظت و نگهبانی از این مرز برای روسیه جنبه حیاتی دارد، کما اینکه در دوره شوروی سابق و روسیه تزاری نیز دارای اهمیت بسیار بود و جنگ‌های بسیاری برای دستیابی به این سرحدات به وقوع پیوسته‌است.

گرجستان در شرق با جمهوری آذربایجان هم مرز است که طول آن ۳۷۴٫۴ کیلومتر می‌باشد. دو راه عمدهٔ ارتباطی گرجستان با شرق، دریای خزر و ایران از این نقطه می‌گذرد (جاده زمینی و راه آهن) علاوه بر آن، لولهٔ انتقال نفت باکو-سوپسا نیز از این مرز می‌گذرد.

در جنوب، گرجستان به ترتیب از شرق به غرب با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه هم مرز است. طول خط مرزی بین گرجستان و ارمنستان ۲۱۶٫۷ کیلومتر و با ترکیه ۲۵۶٫۱ کیلومتر است. در غرب، گرجستان با دریای سیاه مسدود می‌شود که طول مرز ساحلی آن ۳۱۵ کیلومتر است.

جمهوری خودمختار آجاریا با مساحت ۳ هزار کیلومتر مربع در بخش جنوبی ساحل دریای سیاه در ترکیب کشور قرار دارد.

استان خودمختار اوستیای جنوبی نیز با مساحت ۳٫۹ هزار کیلومتر در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ در ترکیب جمهوری گرجستان قرار دارد. گرجستان با ۶۹٫۷ هزار کیلومتر مربع مساحت، دومین جمهوری قفقاز جنوبی از نظر مساحت و جمعیت (بعد از آذربایجان) به شمار می‌رود. طول سواحل گرجستان در دریای سیاه ۳۱۵ کیلومتر است که بین دهانهٔ رود دماغه «گوینو» کشیده شده‌است.

تقسیمات کشوری و اداری
کشور گرجستان به ۸ استان، یک منطقه خود مختار (اوستیای جنوبی به مرکزیت تسخینوالی) و ۲ جمهوری خودمختار به نام‌های آجاریا به مرکزیت باتومی و آبخازیا به مرکزیت سوخومی تقسیم می‌گردد.

پایتخت این کشور تفلیس (به گرجی: თბილისი)، (تلفظ: تْبیلیسی) و شهرهای مهم آن کوتائیسی، روستاوی، گوری، پوتی، باتومی، سوخومی، متسختا، چیاتورا، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، تقوارچلی، گاگرا و تلاوی می‌باشند.

آب و هوا
سرزمین گرجستان از نظر اقلیمی منحصر به فرد است، یعنی هر چهار فصل سال دیده می‌شود به طوری که در یک زمان در کناره‌های دریای سیاه هوای تابستانی در میان نخل‌های بلند و همیشه سبز حکم فرماست؛ در تپه ماهورهای پایکوهی، رویش علف‌های تازه و گل‌های بهاری، همچنین در کوهستان، مه غلیظ همچون ابری که با ریزش برف و باران همراه‌است وجود دارد.

طبیعت گرجستان

اما قلل قفقاز بزرگ همچون قازبگی و سایر کوه‌ها، از برف ضخیم پوشیده شده‌اند. در مجموع آب و هوای گرجستان تابعی است از موقعیت جغرافیایی این سرزمین، توده‌های هوای اشباع شده از بخارات آب دریای سیاه از سمت غرب وارد دالان قفقاز و در گرجستان غربی باعث بارندگی متناوب می‌شود و با از دست دادن نسبتی رطوبت از رشته کوه‌های سورامی، مسختی و ارسیانی وارد گرجستان شرقی می‌شود.

شاید به همین دلیل است که گرجستان شرقی بارندگی کمتری را دریافت می‌کند و آب و هوای آن خشک تر است.

ناهمواری ها
کشور گرجستان عمدتاً کوهستانی است. بیش از ۸۰٪ قلمرو این سرزمین را کوهستان‌ها و تپه ماهورها پوشانده‌است. فعالیت‌های عادی مربوط به زلزله در نواحی دارای ساختار آتشفشانی در گرجستان جنوبی آشکار شده‌است. برخلاف کلیات عمومی کوه شناسی، قسمت گرجستان قفقاز بزرگ، در مطابقت با زمین شناسی و ساختار اصلی ناهمواری، به سه قسمت غربی، مرکزی و شرقی تقسیم شده‌است.

قفقاز بزرگ
با گذر از غرب به شرق در امتداد رشته کوه قفقاز بزرگ، امکان مشاهدهٔ افزایش تدریجی آب پخشان اصلی بین رودخانه‌های دامنه‌های شمالی و جنوبی و همچنین کوه‌های نوک نیزی که به طرف سواحل دریای سیاه و اراضی پست کولخیس، کشیده شده‌اند، وجود دارند. همهٔ نواحی کوهستانی که بین دره «پسو» و مرزهای شرقی جمهوری خودمختار آبخازیا کشیده شده‌اند، «قفقاز غربی» نامیده می‌شود. رشته اصلی قفقاز غربی همچون برآمدگی‌های عظیمی، پوشیده از قلل صخره‌ای برافراشته‌است که در بین آن، یخچال‌هایی در عمق حفره‌های سیرکی قرار دارند. ستیغ عظیم قفقاز بزرگ، نزدیک هزار متر بالاتر از خط برف‌های دائمی است. گذرگاه‌های کوهستانی، که در اغلب موارد، جاده‌ای مالروست. در ارتفاع ۲۴۰۰ تا ۳۰۰۰ متری از سطح دریا قرار دارند.

تصویر ماهواره‌ای قفقاز

قلل قفقاز بزرگ پوشیده از برف‌های دائمی است. واریزهای موجود درپای قله‌ها حاصل قرن‌ها فرسایش هوازدگی است. اختلاف شدید بین دمای شبانه روز، سبب تخریب حتی سنگ‌های سختی جون گرانیت، گنیس و شیست‌های دگرگون می‌شود که بیشترین قسمت رشته کوه‌ها را تشکیل می‌دهند.

آبشارهای یخی که از زبانه‌های یخچالی تشکیل می‌شود، بر روی حصارهای سنگی جریان می‌یابد و به درون دره‌های تنگ و عمیق سرازیر می‌شود. این آبشارها تعداد بی شماری جویبار و نهر را تغذیه می‌کند که رودهای کوهستانی در پایین تشکیل می‌دهند.

در قسمت شرقی قفقاز غربی، رشته کوه‌های آهکی کوتاه ترند و برآمدگی‌های نسبتاً کوتاهی را تشکیل می‌دهند. یکی از این رشته کوه‌ها توسط رود گالیدزگا به طور عمیق بریده شده‌است. از بالای کانیون، مجدداً می‌توان دامنه‌های شیبدار کوه‌ها را دید. این‌ها، هرچند از آهک تشکیل نیافته‌اند، اما عمدتا ماسه سنگ‌های سخت صخره‌های آتش فشانی قدیمی هستند.

در پرتگاه‌های نوک تیز، که اخیرا با جنگل‌های غیرقابل نفوذی پوشیده شده، یکی از مراکز صنعتی گرجستان، شهر تقوارچلی قرار دارد که در دورهٔ شوروی ساخته شده‌است. در این ناحیه، زغال سنگ در ماسه سنگ‌های ژوراسیک یافت شده‌است.

ناحیه بین کوهی گرجستان در شرق کولخیس
در طول رشته کوه سورامی، شاخه شرقی اراضی پست بین کوهی گرجستان واقع شده‌است. این منطقه طبیعت گوناگونی دارد. در جنوب دامنه‌های پلکانی رشته کوه‌های تریالتی سربرافراشته‌اند.

در طول پایکوه‌های آن دره رود متکواری قرار دارد که در حاشیه بستر آن راه آهن کشیده شده‌است.

قفقاز کوچک
قسمتی از منطقه کوهستانی، قفقاز کوچک است که در امتداد مرزهای گرجستان کشیده شده‌است. این منطقه دارای دو قسمت جداگانه از نظر ساختار و ناهمواری است. قسمت شمالی، رشته کوه‌های چین خورده حاشیه‌ای و بلندی‌های آتش فشانی جاواختی است.

قسمت بعدی که از دریای سیاه تا تفلیس کشیده شده‌است، عمدتاً از سنگ‌های آتش فشانی ترشیاری پایین تشکیل شده‌اند. اراضی مرتفع آتش فشانی از لایه‌های جوان ترشیاری بالا و گدازه‌های کواترنری تشکیل شده‌اند که فلات بلندی را با زنجیره‌ای از مخروط‌ها و گنبدی‌های آتش فشان‌های خاموش به وجود آورده‌است.

رودها
رشته کوه‌های سورامی، متسختی و ارسیانی، رودهای گرجستان را به دو حوضهٔ دریای سیاه و دریای خزر تقسیم می‌کنند. به علت بارندگی فراوان، رودهای حوضهٔ دریای سیاه شبکه متراکم تری را تشکیل داده و حجم آب بیشتری را نسبت به گرجستان شرقی، جاری می‌سازد. گرجستان غربی با تعداد زیادی از رودهای کوچک که از نزولات باران و قسمتی از مرداب‌ها تغذیه می‌شوند، مشخص می‌شوند. این رودها مستقیماً وارد دریای سیاه می‌شوند. در حوضه رود متکواری چنین نمونه‌هایی از رودهای مردابی وجود ندارد، اما رودها دارای جریان‌های فصلی هستند و در تابستان این رودها خشک می‌شوند. در گرجستان غربی، جایی که سنگ‌های کربناته، گسترش یافته‌است، رودهای زیادی از چشمه‌ها یا جویبارهایی سرچشمه می‌گیرند که از حفره‌های کارست‌های زیرزمینی بیرون می‌آیند. در سرزمین‌های بلند جاواختی در گرجستان جنوبی رودهایی وجود دارند که توسط دریاچه‌ها و به مقدار زیاد از آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شوند.

برخورد دو رود متکواری و آراگوی

رودخانه‌های گرجستان دارای اهمیت اقتصادی بسیارند. بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است.

دریاچه‌ها
تعداد دریاچه‌های گرجستان اندک است و اغلب آن‌ها کوچک می‌باشند و در چشم انداز گرجستان نقشی ایفا نمی‌کنند. هرچند، دریاچه‌های این کشور از نظر منشا متفاوت اند اما دارای شکل زیبایی هستند.

دریاچهٔ لیسی تفلیس

سرزمین‌های بلند جاواختی بیشترین تعداد دریاچه هارا داراست. در گرجستان شرقی دریاچه «بازالتی» قرار دارد و در داخل محدوده شهر تفلیس دریاچه کوچک «لیسی» واقع شده‌است. تعداد زیادی دریاچه‌های مصنوعی در گرجستان ایجاد شده‌است. تعدادی از آنها حتی از دریاچه‌های طبیعی است.

یخچال‌ها
در رشته کوه قفقاز مرکزی در قلمرو گرجستان، تعداد زیادی یخچال وجود دارد. این مورد طبیعی است، زیرا حد برف‌های دائمی در قسمت غربی این رشته کوه در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و در قسمت شرقی در ارتفاع ۳۴۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. صدها کوه از رشته کوه‌های قفقاز بزرگ، بالاتر از این ارتفاع واقع شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ، متمرکز شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان کاملاً بزرگ و گسترده هستند. به ویژه تعداد یخچال‌های بزرگ در حوضه رود «اینگوری» به حدود ۱۷۰ یخچال می‌رسد. بزرگترین آنها عبارت اند از: «تویبری» (به طول ۱۰ کیلومتر)، «لکزیری» (به طول ۱۳٫۵ کیلومتر) و «تسانری» (به طول ۱۲ کیلومتر).

یخچال سوانتی

یخچال‌ها دارای اهمیت اقتصادی قابل توجهی هستند. این یخچال‌ها رودهای بزرگ گرجستان را تغذیه می‌کنند. در تابستان، یخ‌های ذوب شده در یخچال‌ها آب رودخانه‌های ریونی، اینگوری، تِرِک، و سایر رودها را با حجم زیاد تغذیه می‌کنند.

آب‌های معدنی
قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، ناحیهٔ آتش فشان‌های فعال دوره‌های اخیر زمین شناسی است، که ناحیه‌ای زلزله خیز متراکم با حکت‌های تکتونیکی جدید است. فعلیت نیروهای تحت الارضی با چشمه‌های آب گرم و معدنی مشخص می‌شود که در بسیاری از قلمرو گرجستان از زمین خارج می‌شوند.

«آب حیات» را می‌توان به چشمه‌های آب گرم و رادیواکتیویته «تسقالتوبو» لقب داد. چشمه‌های معدنی قلیایی-کربنیک مرکز آسایش گاهی «برجومی» در سراسر جهان شناخته شده‌است. آب‌های معدنی «منجی» با آب‌های «ماتسستا» در نزدیکی «سوچی» قابل مقایسه‌است. چشمه‌های قلیایی-نمکی «سایرمه»، «لوگلا»، «زواره» در «جاوا» شبیه چشمه‌های «سِن توکی» هستند. سرانجام اینکه چشمه‌های گوگردی-قلیایی تفلیس بسیار معروف می‌باشند.

حیات جانوری
در گرجستان جانوران زیادی وجود دارد که به جهت گوناگونی چشم اندازها منحصر به فرد است، (از ناحیه جنب مداری تا کوهستان‌های پوشیده از برف). در این جا گونه‌های جانوری بومی، از جمنله جانوران مهاجر از سایر نواحی جانوری، یافت می‌شود. در گرجستان نواحی جانوری در ارتباط با ارتفاع کاملاً مشخص هستند (از نواحی استپی و جنب مداری مرطوب تا نواحی آلپی). در نواحی آلپی قفقاز بزرگ، گونه‌های متفاوتی از گوسفند و بز کوهی زندگی می‌کنند.

عقاب طلایی

پرندگانی که در ناحیه آلپی لانه می سازندشامل خروس برفی، زاغی، خروس زیبای قفقازی، که در بیشه‌ها زندگی می‌کنند و پرندگان شکاری از قبیل عقاب طلایی و کرکس ریشدار است.

ماهی‌های زیادی در آب‌های داخلی این کشور وجود دارد. رود متکواری و شاخابه‌های آن مسکن مارماهی خزری، ماهی آزاد، ماهی سفید، گربه ماهی، شاه ماهی، اردک ماهی و ماهی کپور است. رودهای کوهستانی مملو از ماهی قزل آلاست.

جمعیت شناسی
خصوصیات جمعیتی
در سال ۲۰۰۶ میلادی کشور گرجستان دارای ۴٬۶۶۱٬۴۰۱ تن جمعیت بوده که از این تعداد ۲٬۲۳۷٬۴۷۲ تن (۴۸٪) مردان و ۲٬۴۲۳٬۹۲۸ تن (۵۲٪) را زنان تشکیل داده‌اند. نرخ رشد جمعیت در گرجستان از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۵ میلادی، ۰٫۳- درصد بوده‌است. بر اساس آمار سال ۲۰۰۳ میلادی، نسبت زاد و ولد ۸ در ۱۰۰۰ و نسبت مرگ و میر ۱۰ در ۱۰۰۰ اعلام گردیده‌است.

ترکیب سنی و جنسی

بر اساس آمار موجود در سال ۲۰۰۷ میلادی،۱۹٪ از کل جمعیت کشور گرجستان زیر ۱۴ سال، ۶۶٪ بین ۱۵ تا ۶۴ سال و ۱۵ ٪ بالای ۶۵ سال را تشکیل می‌دهند. میزان امید به زندگی در سال ۲۰۰۴ میلادی، در گرجستان ۷۰٫۶ سال بوده‌است.

جمعیت شهری و روستایی
میزان جمعیت روستایی کشور گرجستان در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۴۴٪ از کل جمعیت این کشور بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰ میلادی،۴۸٪ بوده‌است که بر این اساس نرخ جمعیت روستایی روند نزولی داشته‌است. نرخ رشد سالانه جمعیت روستایی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۱ میلادی، ۰٫۱- بوده‌است.

جمعیت شهری این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ تن (۵۷٪) بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰۰ میلادی، ۲٫۶۰۰٫۰۰۰ تن (۵۲٪) اعلام گردیده‌است.

نظام آموزشی
قانون اساسی گرجستان تحصیلات در مدارس تا کلاس نهم را به طور رایگان پیش بینی نموده‌است. هم چنین در دانشگاه‌های دولتی، دانشجویان از امکانات تحصیل رایگان برخوردار می‌باشند. در گرجستان مدارسی به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، آسی و آبخازی وجود دارد.

دانشگاه تفلیس

با توجه به تغییراتی که در دورهٔ پیش از دانشگاه به وجود آمده، مدت تحصیل در مدارس در مجموع به ۱۲ سال رسیده‌است؛ از اول تا ششم: دوره ابتدایی، از هفتم تا نهم: دوره پایه، از دهم تا دوازدهم: دوره تحصیلات متوسطه می‌باشد. از اول تا کلاس نهم اجباری و رایگان بوده، از سال دهم تا دوازدهم، اخیراً فقط بخشی از هزینه‌ها را دولت تقبل می‌کند. نوع مدارس نیز تغییر یافته‌است.

در سال ۲۰۰۴ میلادی، نرخ سواد در بزرگسالان (۱۵ سال و بالاتر)، ۱۰۰٪ اعلام شده‌است و شاخص آموزش این کشور ۰٫۸۹ بوده‌است.

نسبت زنان به مردان در سال ۲۰۰۱ میلادی، در دوره‌های ابتدایی، راهنمایی و متوسطه به ترتیب: ۹۵٪، ۷۳٪ و ۳۴٪ بوده‌است.

بهداشت و درمان
بر اساس آمار سال ۲۰۰۰ میلادی، مخارج عمومی در زمینه بهداشت و درمان، ۰٫۷ از تولید ناخالص ملی (GDP) کشور گرجستان را به خود اختصاص داده‌است که این رقم در سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳٪ بوده‌است.

در سال ۲۰۰۲ میلادی، تعداد پزشکان به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن، ۴۸۷ پزشک اعلام شده‌است.

تعداد تخت‌های بیمارستانی به ازای هر ۱۰۰۰ تن، ۵ تخت در سال ۲۰۰۰ میلادی بوده‌است.

تاریخ و فرهنگ

پیشینه تاریخی
انسان‌های اولیه را می‌توان در قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، خیلی پیش از دوره پارینه سنگی ردیابی کرد. جمجمه انسان اروپایی نژاد که یک میلیون و هشتصد هزار (۱٫۸۰۰٫۰۰۰) سال پیش زندگی می کرده‌است، در حفاری‌های اخیر در ناحیه دمانیسی به دست آمده‌است.

جمجمه ۲ میلیون ساله انسان گرجی

اواخر عصر مفرغ و اوایل عصر آهن، سراسر گرجستان پیشرفت وسیعی را در حوزه اقتصادی شاهد بود که همراه با سطح بالایی از صنایع دستی، گسترش روابط تجاری و توام با افزایش نابرابری‌های اجتماعی بود. در اواخر نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع)، شرایط لازم برای ظهور یک جامعه طبقاتی ایجاد شده بود.

از هزاره دوم پیش از میلاد مسیح، همزمان با قدرت گرفتن آشوری‌ها، اقوام گله دار و دامپرور از سرزمین بین النهرین در گرجستان سکنی گزیدند. که بعدها امپراتوری اورارتو را تشکیل دادند.

قابل ذکر است که قبایل گرجی یگانگی خود را همزمان با پایان عصر مفرغ، آغاز کردند. در پایان هزاره دوم و آغاز هزاره اول پیش از میلاد، در نواحی جنوب شرقی گرجستان باستان، دو اتحادیه اصلی از قبایل ظهور کردند: دیائوخی و کولخیس که هر دو آن‌ها تا قرن هشتم پیش از میلاد دوام داشتند.

در میانه قرن هشتم پیش از میلاد، دیائوخی در نتیجه قدرت گرفتن اورارتو فروپاشید. غلبه کول‌ها (کولخیس) و مخالفت آنها با تائوها (دیائوخی) نیز در این امر سهیم بود. قسمتی از سرزمین دیائوخی به کول‌ها واگذار شد. مدتی بعد کشمکش بین کول‌ها و اورارتو آغاز شد و کول‌ها شکست خوردند.

قلمرو اورارتو در زمان خود وسیع ترین امپراتوری به شمار می‌رفت. در قرن هفتم پیش از میلاد، همزمان با آغاز دوره ضعف اورارتو، آریایی‌ها پادشاهی ماد را تاسیس کردند. با قدرت گرفتن ماد و شکست خوردن اورارتو، مادها حوالی ارمنستان امروزی ساکن شدند که نتیجه ترکیب این دو قوم (گرجی و آریایی) قوم ارمنی بود. در اوسط قرن ششم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) هخامنشیان جایگزین مادها، در حکومت بر جنوب گرجستان باستان شدند.

امپراتوری اورارتو

قرن‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد، دوره استحکام قبایل کارتلی، عمدتاً ساکنان گرجستان شرقی شد. کشمکش بین بین کنفدراسیون‌های مختلف گرجی در نهایت منتج به تشکیل پادشاهی «ایبریا» به پایتختی «متسختا» شد.

از آن پس، تاریخ گرجستان با تاریخ امپراتوری‌های بزرگ، ازجمله:ایران، یونان، روم، عثمانی و... گره خورد و همواره حکومت بر آن، عامل جنگ بین قدرتمندان تاریخ بود و حتی تا در عصر معاصر نیز ادامه داشت. به گونه‌ای که در دوره قاجاریه، ایران و روسیه ۱۲ سال با یکدیگر جنگیدند که به بسته شدن عهدنامه گلستان انجامید.

فرهنگ
گرجستان در حد فاصل اروپا و آسیا قرار گرفته‌است و تاثیر این موقعیت جغرافیایی در شکل گیری تمدن مردم گرجستان تبلوری از نفوذ فرهنگ‌های شرقی و غربی است. در روزگاران کهن، ساکنان این کشور با مناطق همجوار خود فرهنگ واحدی تشکیل می‌دادند که به فرهنگ «کورا-ارس» معروف بود.

پوشش محلی گرجی در متسختا

شرایط مناسب و مستعد جغرافیایی و اقلیمی گرجستان، قرار گرفتن در بین دو قاره اروپا و آسیا و دو حوضهٔ دریایی بزرگ (دریای سیاه و دریای خزر)، و نیز واقع شدن آن در مرز دو حوزه دینی مهم اسلام و مسیحیت موجب شده‌است تا این کشور از بامداد تاریخ تا کنون مورد توجه جهانیان و محل مواجه تمدن‌ها و فرهنگ‌ها باشد. در قرن‌های گذشته و علی الخصوص قرن‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی، یکی از مهم ترین مراکز فرهنگی به شمار می آمده‌است.

در دورهٔ برقراری اتحاد بین جمهوری‌های شوروی، گرجی‌ها در مقایسه با سایر جمهوری‌های اطراف، از اهمیت بیشتری در امور فرهنگی و سیاسی برخوردار بودند. استالین رهبر شوروی سابق، یک فرد گرجی بود. شواردنادزه وزیر امور خارجه شوروی، روستاولی، چاوچاوادزه و چندین تن دیگر از ادیبان و دانشمندان گرجی نام‌های آشنایی در قلمرو شوروی سابق و نیز در مقیاس‌های جهانی هستند. مکاتب علمی گرجستان از شهرت جهانی برخوردار است. نیکولوز موسخلیشویلی از جمله کسانی است که مکتب علمی خاصی را بنیاد نهاده‌است. وی بنیانگذار مکتب تئوری «ریاضی ارتجاع» (Elasticiti) در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی است.

زبان و خط
زبان گرجی زبان رسمی و رایج مردم گرجستان است که بیشترین متکلمان را در بین زبان‌های قفقازی داراست. زبان گرجی در شمار زبان‌های قفقازی است و زبان‌های قفقازی به آن دسته از زبان‌ها گفته می‌شود که در منطقهٔ قفقاز بین دریای سیاه و دریای خزر با آن ارتباط برقرار می‌شود. در حدود ۳۰ تا ۴۰ زبان در این منطقهٔ جغرافیایی وجود دارد و همین تنوع زبانی در منطقه‌ای به این کوچکی امر قابل ملاحظه‌ای است.

کتابی از ایلیا چاوچاوادزه به خط و زبان گرجی

یکی از قدیمی ترین سیستم‌های نوشتاری جهان خط گرجی است. بر اساس روایات تاریخی که در کتاب باستانی «سرگذشت کارتیل» آمده‌است، خط گرجی در دورهٔ استقرار دولت گرجستان شرقی یا همان ایبریا در ۴ قرن پیش از میلاد حضرت عیس (ع) اختراع شده‌است و گفته می‌شود که پارناواز اولین پادشاه کارتیل (گرجستان شرقی) الفبا را اختراع کرد.

در اکتشافات اخیردر ایالت کاختی گرجستان اشیایی به دست آمده‌است که درحدود ۱ قرن پیش از میلاد مسیح بر روی آن‌ها جملات کوتاهی به زبان گرجی نوشته شده‌است.

الفبای گرجی نتیجهٔ تطور الفبایی است که از قرون وسطی در گرجستان رایج بود. الفبای گرجی دارای ۳۳ حرف است که به صامت و مصوت تقسیم می‌شود. در زبان گرجی ۵ مصوت (ა–ე–ი–ო–უ) و ۲۸ صامت وجود دارد و از چپ به راست نوشته می‌شود.

ادیان و مذاهب
بر اساس آمار سال ۲۰۰۲ میلادی، اکثر مردم گرجستان، (حدوداً ۷۰٪)، مسیحی بوده و پیرو کلیسای ارتودوکس گرجستان هستند (مسیحی ارتودوکس گرجی). بعد از ارتودوکس‌های گرجی، اسلام در گرجستان به عنوان بزرگترین اقلیت دینی این کشور محسوب می‌شود. جمعیت مسلمانان را آذربایجانی‌های گرجستان و دیگر اقوام ساکن در این کشور از جمله آجاریا تشکیل می‌دهند.

کلیسای جامع باگراتیونی در کوتائیسی

روس‌های ساکن گرجستان، از دیگر اقلیت‌های این کشور هستند که جمعیت ارتودوکس روس آن را تشکیل می‌دهند. و همچنین هستند:ارامنه آپوستولیک و ژرمن‌های پروتستان.

نژاد و قومیت
کشور گرجستان از قومیت‌های مختلفی از جمله: گرجی: ۷۰٫۱٪، ارمنی: ۸٫۱٪، روس: ۶٫۳٪، آذری: ۵٫۷٪، اوستیایی: ۳٪، آبخازی: ۱٫۸٪ و دیگر قومیت‌ها ۵٪ تشکیل شده‌است.

گرجی‌ها بزرگترین قوم گرجستان بوده و در تمام این کشور پراکنده‌اند و قدرت مرکزی در اختیار آنان است.

شاردن سیاح معروف فرانسوی که توصیف دقیق و جامعی از گرجستان در سفرنامه خود نموده‌است چنین می‌گوید: «نژاد مردم گرجستان پاکترین و اصیل ترین نژادهای مشرق زمین و خالص ترین نژاد هاست».

رسانه‌های گروهی

مطبوعات
مطبوعات گرجستان که به طور متناوب منتشر شده‌اند، تاریخی حدود ۱۷۰ سال را شامل می‌شود. طبق آمار روزانه ۱۵۰ عنوان روزنامه در گرجستان منتشر می‌شود که ۱۳۰ عنوان آن به زبان گرجی است. همچنین تعداد ۷۵ نشریه به صورت هفته نامه، ماهنامه، فصلنامه و... در گرجستان منتشر می‌شود که ۶۱ مورد آن به زبان گرجی است. روزنامه‌های دیگر عمدتا به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، اوستیایی و آبخازی منتشر می‌شوند. تیراژ کل روزنامه‌های گرجستان ۳٫۶۷۷٫۰۰۰ نسخه‌است که سرانه آن برای هر هزار تَن، ۶۷۱ نسخه می‌شود. از این تعداد روزنامه ۳٫۲ میلیون نسخه به زبان گرجی است.

روزنامه‌های مهم و پر تیراژ گرجستان
۱– جوانان ایبری 
۲– تایمز 
۳– ملت 
۴– تایمز گرجی 
۵– ادبیات گرجستان 
۶– جمهوری 
۷– گرجستان آزاد 
۸– پیک گرجستان 
۹– گرجستان

خبرگزاری‌های داخلی و خارجی
آژانس خبری گرجستان و ایبریا خبرگزاری فعال داخلی در این کشور هستند. سخنرانی‌های بی. بی. سی، ایپریندا، کانتاکت، و سک اینپروم، خبرگزاری‌های خارجی هستند که همگی در تفلیس فعالیت دارند. خبرگزاری‌های جدیدی از جمله: ساکنیفرم، دریای سیاه، قفقاز پرس و برایم نیوز نیز در تفلیس مشغول فعالیت می‌باشند.

رادیو و تلویزیون
رادیو و تلویزیون به عنوان قوی ترین اهرم در زمینه جلب افکار عمومی در دست دولت و حکومت می‌باشند. تعدادی از برنامه‌های شبکه‌های خصوصی تلویزیون می‌تواند مورد استفاده مردم محلی از طریق شبکه‌های محدود کابلی قرار گیرد، برنامه‌های مزبور عمدتاً تفریحی و سرگرم کننده‌است.

سالن تئاتر شوتا روستاولی در تفلیس

رادیو گرجستان علاوه بر زبان گرجی برنامه‌های دیگری نیز به زبان‌های روسی، ارمنی، آذری، اوستیایی و آبخازی، آلمانی و انگلیسی پخش می‌کند.

ساختار اقتصادی
کشور گرجستان به دلیل برخورداری از امتیازاتی مانند موقعیت جغرافیایی و آب و هوای مناسب، دارای کشاورزی پیشرفته، معادن، بهره برداری از صنایع و صنعت گردشگری از ثروتمند ترین جمهوری‌های شوروی سابق به شمار می‌آمد. و مردم آن از استاندارد زندگی بالایی برخوردار بودند. اما پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، وقوع جنگ‌های داخلی از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ میلادی، اقتصاد گرجستان را به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته با بحرانی شدید مواجه ساخت.

فعالیت‌های عمده اقتصادی

کشاورزی

تا قبل از سال ۱۹۹۱ میلادی گرجستان حجم وسیعی از فرآورده‌های غذایی و کشاورزی را صادر می‌کرد و یکی از عرضه کنندگان اصلی سبزیجات، میوه، چای، مشروبات الکلی و مرکباتبه سایر جمهوری‌های شوروی بوده‌است. بعد از استقلال گرجستان، بازارهای سنتی این کشور از دست رفت و سطح کلی تولیدات نیز به دلیل مشکلات سیاسی و اقتصادی کاهش یافت.

توشتی

به علت واقع شدن در منطقه جنب مداری مرطوب، در این کشور کشت مرکبات و چای رونق دارد.

در بخش زراعت این کشور، غلات، نباتات صنعتی، سیب زمینی، سبزیجات و نباتات علوفه‌ای کشت می‌شود.

در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۴۷٫۲٪ از مجموع نیروی کار کشور گرجستان در بخش کشاورزی مشغول به فعالیت بوده‌است.

صنعت
صنعت شاخه اصلی اقتصاد گرجستان محسوب می‌شود و نقش زیادی در تولید مجموعه اقتصادی این کشور دارد. صنایع گرجستان ارتباط نزدیکی با اقتصاد دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به لحاظ تامین مواد خام، انرژی و لوازم یدکی وابستگی زیادی به روسیه و دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به همین دلیل در سال‌های پس از استقلال، صنایع این کشور خسارات زیادی را متحمل گردید. به گونه‌ای که تا سال ۱۹۹۴ میلادی، تقریبا یک سوم کارخانجات گرجستان دست از تولید کشیدند.

در بین محصولات صنعتی گرجستان، صنایع غذایی ۴۰٪، صنایع سبک ۲۰٫۸٪، ماشین سازی و صنایع فلزی ۱۳٫۸٪ از حجم تولید صنعتی را به خود اختصاص می‌دهند.

همچنین موسسات صنعتی تولید مصنوعات چوبی در این کشور فعالیت دارند. تولید ظروف شیشه‌ای و بلوری، مصنوعات سرامیک از دیگر رشته‌های فعالیت صنعتی گرجستان است.

در گرجستان، صنایع سبک گسترش زیادی داشته‌است. در تفلیس، کوتائیسی، باتومی، سوخومی و بعضی شهرهای دیگر، موسسات تولیدی کالاهای مصرفی ازقبیل پارچه‌های پشمی، ابریشمی و نخی، تولید لباس، کفش، تریکو و لوازم خرازی، اشتغال به کار دارند. از موسسات صنایع غذایی، می‌توان از کارخانه‌های چای خشک کنی، شراب سازی، تولید کنسرو و کمپوت، تولید عطر و ادکلن، توتون، شیرینی، گوشت، شیر و تعدادی دیگر نام برد.

معادن
گرجستان دارای معادن متعددی است که مهم ترین آن‌ها عبارت اند از: زغال سنگ، منگنز، خاک نسوز، فلزات آهنی باریت، عقیق، مرمر، سنگ آهن، آرسنیک، مولیبدان، تنگستن و جیوه. علی رغم وجود معادن قابل توجه در گرجستان، به دلایل مختلف از جمله: ضعف تکنولوژی و منابع مالی، شناسایی کامل این معادن و بهره برداری از آن‌ها در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی سابق امکان پذیر نبود.

بزرگترین معدن منگنز جهان در گرجستان قرار دارد. وسعت این معدن که در نزدیکی شهر «چیاتورا» نزدیک بندر پوتی واقع شده، ۱۴۰ کیلومتر مربع است و ذخایر منگنز آن ۲۵۰ میلیون تن برآورد شده‌است.

گرجستان در سال ۲۰۰۲ میادی، ۶ هزار تن زغال سنگ، ۱۲ هزارتن مس، ۳۴۵ هزار تن سیمان، ۲۰۰۰ تن طلا تولید نموده‌است.

گردشگری
گردشگری یکی از بخش‌های مهم خدمات کشور گرجستان می‌باشد که نقش مهمی دراقتصاد این کشور دارد. این بخش مهم در طی دوره قبل از استقلال، از رونق مناسبی برخوردار بود.

نمایی از شهر چیاتورا

در سال ۲۰۰۳ میلادی، تعداد گردشگران وارد شده به کشور گرجستان ۳۶۸٬۳۱۲ نفر گزارش شده‌است. درآمد حاصله از این بخش در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۲۴۲ میلیون دلار بوده‌است.

خدمات
اقتصاد گرجستان تا اندازه زیادی به بخش خدمات وابسته‌است و نقش این بخش در ساختار اقتصادی کشور گرجستان به تدریج افزایش یافته‌است. یکی از مصادیق مهم این بخش توریسم می‌باشد که نقش مهمی در بخش خدمات به عهده دارد.

انرژی
گرجستان از نظر منابع برق آبی جایگاه مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع دارد و از بسیاری از کشورهای اروپایی جلوتر است. و در حال حاضر میزان برق مورد نیاز سالانه‌ای این کشور ۷ میلیارد کیلووات ساعت است که از این مقدار حدود ۴ میلیارد کیلووات را گرجستان تولید می‌کند و مابقی از خارج تامین می‌شود.

از نظر منابع نفت و گاز، در حدود ۱۵ میدان نفتی کشف شده در گرجستان وجود دارد و سالانه ۸۹۸ هزار بشکه نفت و ۴۴٫۹ میلیون متر مکعب گاز استخراج می‌شود.

نفت
به طور کلی در شمال، مرکز و شرق این کشور منابع نفت طی اکتشافات زمین شناسی اخیر توسط کمپانی‌های نفتی غربی در منطقه روستاوی منابع برگتری از نفت و گاز کشف شده‌است.

سه شرکت عمده نفتی در گرجستان فعال می‌باشند که عبارت اند از: نینوتسمیندا در منطقه نینوتسمیندا، شرکت نفتی لاریس در منطقطه سامگرلو، و شرکت نفتی دولتی گرجستان به نام شرکت نفت گرجستان.

مسیرهای موجود و برنامه ریزی شده برای ذخایر انرژی به شرح زیر است:

برق

بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است. سیستم برق موجود گرجستان با ۵۳ نیروگاه تولید برق آبی و ۳ نیروگاه تولید برق حرارتی در ارتباط می‌باشد. بزرگترین نیروگاه برق آبی در دست باز سازی این کشور نیروگاه اینگوری با افزایش ظرفیت تولید برق از ۴۰۰ تا ۴۵۰ مگاوات به ۱۳۰۰ مگاوات می‌باشد.

سد اینگوری

نیروگاه‌های جدید برق آبی در دست احداث گرجستان، ناماخوانی با ۲۵۰ مگاوات، ژونتی با ۱۰۰ مگاوات، خادور با ۲۴ مگاوات، و کاختی با ۹٫۳ مگاوات ظرفیت می‌باشند.

حمل و نقل و راه‌های ارتباطی

جاده‌ها
همه نواحی و مراکز اداری گرجستان از جمله بسیاری از روستاها با شبکه شاهراه‌ها و جاده‌هایی که سراسر کشور را تحت پوشش قرار می‌دهد، مرتبط هستند.

در مجموع راه‌های آسفالته گرجستان حدود ۲۰۰۰۰ کیلومتر است که این کشور طرح‌هایی هم برای گسترش جاده‌ها و به خصوص بزرگراه‌ها در دست اجرا دارد که از جمله مهم ترین آن‌ها ساخت یک بزرگراه شش بانده بندر دریای سیاه به تفلیس و از آبخازیا تا مرز آذربایجان می‌باشد.

راه آهن
راه آهن گرجستان درمسیر تفلیس-سامتردیا ارتباط سه کشور قفقاز و روسیه را با گذر از سواحل دریای سیاه به سمت شمل از طریق آبخازیا ممکن می‌سازد.

راه آهن

مسیرهای کوتاه تر داخل گرجستان، اکثر شهرهای این کشور را به هم مرتبط می‌سازد. در مقایسه با کشورهای همجوار قدرت کشش راه آهن این کشور به دلیل اینکه اغلب لکوموتیوها و واگن‌ها در همین کشور تولید شده‌اند، بالا می‌باشند.

خطوط هوایی
کشور گرجستان از سامانه حمل و نقل هوایی داخلی پیشرفته‌ای برخوردار است. البته به دلیل وقوع جنگ‌های داخلی، تجهیزات و امکانات حمل و نقل هوایی آن خسارات زیادی دیده‌است.

جرجین ایرلاین

در گرجستان ۶ فرودگاه قابل استفاده برای هواپیماهای غیرنظامی وجود دارد. در بین این فرودگاه‌ها، فرودگاه‌های تفلیس، باتومی و سوخومی از اهمیت خاص برخوردار هستند.

در حال حاضر از تفلیس شبکه خطوط هوایی برای مقاصد باکو، ایروان، تهران، سوخومی، نالچیک، مینرالنی ودی، تاشکند، کیف و مسکو برقرار است.

بنادر و کشتیرانی
اهمیت حمل و نقل دریایی برای گرجستان هنگامی ک راه آهن کشور به طرف شمال از طریق آبخازیا قطع شد، کاملاً مشخص گردید. بنادر دریای سیاه در تامین کالا نه فقط گرجستان بلکه برای حتی کشور ارمنستان نیز ایفای نقش دارند.

بندر باتومی

طبق گزارش‌های سال ۲۰۰۷ میلادی، بندر پوتی از جمله بزرگترین بنادر دریای سیاه به شمار می‌آید زیرا بخشی از راهروی تراسیکا می اشد. میزان مبادلات بندر پوتی در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۷ میلیون تن گزارش شده‌است که۹٫۱٪ رشد سالانه آن می‌باشد.

بازرگانی خارجی
هرچند در سال‌های گذشته به دلیل بی ثباتی سیاسی و به تبع آن فقدان امنیت لازم جهت سرمایه گذاری‌های بلند مدت و ریسک پذیری بالا در این کشور، گرایش اندکی از سوی بخش دولتی و تاحدودی بخش خصوصی کشورها در ورود به بازار گرجستان مشاهده گردیده‌است، اما در دههٔ اخیر با توجه به شرایط جدید و نسبتاً مطلوب این کشور که تا حدودی از دامنه بحران‌های موجود در آن کاسته شده؛ به درجه‌ای از امنیت و ثبات رسیده‌است. این مناسبات در حال توسعه در همه زمینه‌ها بوده‌است و حجم مبادلات بازرگانی این کشور با سایر کشورهای جهان سیر صعودی داشته‌است.

صادرات و واردات
در سال ۲۰۰۵ میلادی، واردات کالا و خدمات ۵۴٪ از تولید ناخالص داخلی و صادرات کالا و خدمات ۴۲٪ از تولی ناخالص داخلی ر به خود اختصاص داده‌است.

صادرات این کشور عمدتاً به کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، ترکمنستان، بلغارستان، ارمنستان و اوکراین بوده‌است. واردات گرجستان نیز عمدتاً از کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، اوکراین، آلمان، آمریکا و ترکمنستان می‌باشد.

سیاست
پس از استقلال گرجستان در سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)، ادوارد شواردنادزه وزیر خارجه پیشین شوروی، به عنوان نخستین رییس جمهور کشور برگزیده شد. گرجستان از همان زمان برسر جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا با روسیه اختلاف داشت، چرا که روسیه اجازه نمی‌داد که گرجستان، حاکمیت خود را در این دو منطقه اعمال کند. ولی به دلیل ضعف گرجستان و نیز نزدیکی دولت وقت - به ویژه شخص شواردنادزه - به روسیه، این کشور تن به مصالحه با روسیه داد و پذیرفت که در امور جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا دخالت نکند و با حضور نیروهای روسی در این دو منطقه مخالفتی نداشته باشد.

اما پس از انقلاب گل رز در سال ۱۳۸۲ در گرجستان که با پشتیبانی آمریکا صورت گرفت و منجر به برکناری دولت متمایل به روسیه و روی کارآمدن دولت غربگرای میخاییل ساکاشویلی شد، اوضاع سیاسی این کشور دگرگون شد. دولت جدید سیاست دوری از روسیه و نزدیکی به غرب (به ویژه آمریکا) را در پیش گرفت. همچنین این کشور خواهان عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو شد.

در مرداد ۱۳۸۷ و همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبی به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب‌نشینی شد. اکنون روسیه تنها کشوری است که استقلال دو منطقهٔ آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت شتاخته‌است و با حضور نیروهای خود در این دو منطقه، عملاً کنترل آنها را در دست دارد.

اگرچه در سال ۲۰۰۴ فضای اندکی برای همکاری سازمان ناتو با گرجستان به‌وجود آمد اما به‌دنبال جنگ سال ۲۰۰۸ این همکاری رو به افول نهاد. از حدود سال ۲۰۰۸ نه‌تنها ریاست‌جمهوری آمریکا و رهبران اروپایی تمایلی به همکاری با گرجستان نشان ندادند بلکه اکثر مردم این کشور نیز همکاری با ناتو را برای کشور خود بدون منفعت ارزیابی کردند به‌گونه‌ای که میزان حمایت مردم گرجستان از این مسئله از ۷۰ درصد در سپتامبر ۲۰۰۸ به ۱۱ درصد در فوریه ۲۰۰۹ رسید.

شهرها یا شهرک‌های بزرگ گرجستان

تفلیس
تفلیس (به گرجی: თბილისი) پایتخت کشور گرجستان است که ۱٬۴۸۵٬۲۹۳ نفر جمعیت و ۷۲۶ کیلومتر مربع نیز وسعت دارد.

نام
در گرجی این شهر تیفلیسی یا تهبیلیسی مشتق از واژه تپهیلی (به معنای گرم؛ منسوب به چشمه‌های آب گرم تفلیس) و در عربی تفلیس (بلاذری ص ۲۰۰: طفلیس) نامیده می‌شود.

جغرافیا
تفلیس در هزاره چهارم تا سوم پیش از میلاد مسکونی شد. برای اولین بار در سالنامه‌های قرن چهارم میلادی از تفلیس به عنوان قلعه ـ شهر نام برده شده‌است. تفلیس به علت واقع شدن در محل تلاقی راههای مهم همیشه دارای اهمیت منطقه‌ای بوده و همین ویژگیها سبب گسترش و توسعه این شهر از دیرباز تاکنون شده‌است.

نمایی از محله قدیمی تفلیس

این شهر در ۱۲۰ کیلومتری رشته کوه قفقاز بزرگ و ۲۵۰ کیلومتری دریای سیاه قرار دارد و با شهرهای تاشکند، استانبول، رم، بارسلون، بوستون، و شیکاگو هم عرض است.

شهر در دو طرف ساحل رود کر * / کور (به زبان گرجی متکواری) در درون دره‌ای گسترده‌است. این رود که از کوههای ترکیه سرچشمه می‌گیرد به طول ۳۶ کیلومتر در شهر جاری است. سد اورتاچالا سرعت جریان آب را در مسیر شهر کاهش می‌دهد و رژیم آبی آن را تنظیم می‌کند (همانجا).

پنج نهر کوهستانی که از آبراهه‌های زیرزمینی می‌گذرند از دامنه‌های اطراف تفلیس به کر می‌ریزند: دیگمیس تسکالی وره و تساوکیسیس تسقالی / تسکالی از مغرب گلدانیس تسکالی و لوچینیس تسکالی از مشرق. دو دریاچة کوچک به نام لیسی و کو در دامنه‌های شمالی تفلیس واقع شده‌اند. «دریاچة تفلیس» در پشت رشته کوه ماخات واقع است و پیرامون آن دشت سامگوری قرار دارد . کوههای متاتس میندا در مغرب تابوری و تیغه‌های سولالاکی در جنوب و رشته کوه ماخات در مشرق شهر واقع شده‌اند . در دامنه‌های شمال شرقی کوه تابوری چشمه‌های آب گرم جریان دارد که دارای ترکیبات قلیایی و سولفات است (همانجا).

تفلیس در گذشته‌های دور ابتدا در طول سواحل رودخانه رشد کرد. بعدها با افزایش جمعیت ساخت و ساز به دامنه‌ها و تپه‌ها و فلاتهای اطراف رودخانه کشیده شد که این فلاتها در شمال و شمال شرقی شهر واقع شده‌است. قسمتهای جنوب شرقی شهر از خیابانهای تنگ و خانه‌های قدیمی دو یا سه طبقه تشکیل شده که مجموعة قدیمی شهر تفلیس را تشکیل می‌دهد.

آب و هوا
هوای تفلیس به سبب نسیمی که از کوهستانها در دره‌های اطراف می‌وزد همیشه پاکیزه‌است. متوسط درجه حرارت آن ۲ر۱۳است. در گرمترین ماه تابستان درجة حرارت به ۲ر۲۵ و در سردترین ماه زمستان به ۹ر۰- می‌رسد. از آذر تا اسفند (بین ۳۰ تا ۳۵ روز) دمای هوا به زیر صفر می‌رسد . متوسط سالانة بارندگی ۵۰۵ میلیمتر است که ۳۴ آن در ماههای گرم می‌بارد. حدود ۲۵ روز از فصل تابستان آن بسیار گرم است و دمای هوا تا ۳۰ بالا می‌رود .

جمعیت
بر اساس آخرین سرشماری (۱۹۸۹) جمعیت شهر تفلیس ۹۳۶ ۲۴۶ ۱ تن بوده‌است متشکل از: ۱ر۶۶٪ گرجی ۱۰٪ ارمنی ۷ر۲٪ اوست (آس) ۴ر۲٪ کرد ۸ر۱٪ یونانی ۴ر۱٪ آذربایجانی و ۳ر۱٪ اکراینی. یهودیها و یهودیهای گرجی، آسوریها بلاروسیاها (روسهای سفید) و تاتارها از دیگر اقوام ساکن تفلیس‌اند که نسبت هر کدام از آنها کمتر از ۱٪ کل جمعیت شهر است. ارمنی‌های تفلیس و روسها و یهودیها از جمله اقوامی هستند که تعداد آنها در فاصلة ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ کاهش یافته‌است. احتمالاً جنگ آذربایجان و ارمنستان در کاهش ارامنه بی تأثیر نبوده‌است. مهاجرت یهودیهای شوروی سابق به اسرائیل نیز ممکن است سبب کاهش تعداد یهودیها در طی سالهای یاد شده باشد (همان ص ۹۵).

به نوشته مینورسکی  در ۱۱۹۷/ ۱۷۸۳ پس از سلطنت تیموراز و ایراکلی شهر ۴۰۰۰ خانه با ۰۰۰ ۶۱ سکنه داشت. در ۱۲۱۸/۱۸۰۳ شهر فقط بین ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ خانه با ۰۰۰ ۳۵ تن جمعیت داشت. این کاهش جمعیت به علت حملة آقامحمدخان در ۱۲۰۹ـ۱۲۱۰/ ۱۷۹۵ بود. یکی دو دهه بعد جمعیت بسرعت افزایش یافت. در سرشماری ۱۳۴۰ـ۱۳۴۱/۱۹۲۲ تفلیس ۹۵۸ ۲۳۳ تن جمعیت داشت که از آن میان ۳۰۹ ۸۵ تن ارمنی ۸۸۴ ۸۰ تن گرجی ۶۱۲ ۳۸ تن روسی ۷۶۸ ۹ تن یهودی ۹۸۴ ۳ تن ایرانی ۲۵۵ ۳ تن ترکهای آذری ۴۵۷ ۲ تن آلمانی و غیره بوده‌اند.

سه ارگ در تفلیس مشخص شده‌است :

۱) ارگ قدیمی تابور (کورچی قلعه) بر روی تپة ساحل راست دبه خانه که در ۱۱۹۹/ ۱۷۸۵ بکلی ویران شد. این ارگ که دروازة جنوبی کالا را محافظت می‌کرد دروازة گنجه نامیده می‌شد. 

۲) ارگ نارین قلعه در تپة کالا. به نظر می‌رسد که این قلعه پیش از اسلام شوریس ـ تسیخه نام داشته‌است (واخوشت). این ارگ در ۱۲۳۳/ ۱۸۱۸ تخلیه شد (قس گامبا اطلس تصویر ۳۳). 

۳) ارگ ساحل چپ (ایسانی) که به عنوان سرپل عمل می‌کرد. در ۱۱۴۰/ ۱۷۲۸ ترکها برای آخرین بار شروع به سنگربندی و ایجاد استحکامات نظامی در این محل کردند اما کار را ناتمام گذاشتند. 

قدیمي ترین قصر از قصرهای سلطنتی متخی در ساحل چپ روبروی پل قدیمی است. در ۱۰۴۸/ ۱۶۳۸ رستم شاه مسلمان قصری به طول حدود ۱۲۰ متر در امتداد کر در تفلیس بنا کرد. در اینجا شاردن به حضور شاه نواز رسید. کمی دورتر به سوی جنوب شاه واختانگ ششم قصری ساخت که کاملاً به سبک ایرانی تزئین شده بود. ترکها در ۱۱۳۷/۱۷۲۵ این قصر را ویران کردند (قس یوسلیان ۱۸۶۶ ص ۲۳۹).

کوتائیسی
کوتائیسی (به گرجی: ქუთაისი) مرکز ایالت ایمرتی است و در قسمت شرقی جلگه ی کولخیس واقع شده است . این شهر به سبب اهمیت اقتصادی و جمعیت دومین شهر بزرگ گرجستان است . جمعیت آن در سال ۲۰۰۲ به حدود ۲۱۵۷۰۰ نفر برآورد شده است .

تاریخ
کاوش های باستان شناسی در قلمرو کوتائیسی نشان می دهد که سکونت انسان ها در این منطقه به دوره ی پارینه سنگی و عصر مفرغ می رسد . تاریخ مستند شهر «کوتاتیسیوم» از قرن سوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) آغاز می شود . نویسندگان کلاسیک آن را پایتخت پادشاهی کولخیس می نامند .

کلیسای جامع باگراتی

طی قرن های متمادی کوتائیسی یک مرکز پر رونق بازرگانی بود ، اهمیت آن به سبب وجود راه های کاروان رو و رود ریونی افزایش می یافت ، کالا های بازرگانی از این شهر ، سواحل دریای سیاه و شهر پوتی و از آنجا به نقاط دوردستی چون سواحل یونان فرستاده می شد .

از اواسط قرن هشتم تا نوزدهم ، کوتائیسی ابتدا پایتخت گرجستان غربی و سپس پادشاهی ایمرتی بود . هر چند استحکامات و تدابیر سیاستمداران ایمرتی نتوانست شهر را از تجاوز دشمن و انهدام نجات دهد . در پایان قرن یازدهم ، سلجوقیان آن را به آتش کشیدند و در قرن ۱۳ و ۱۴ ، سپاهیان چنگیز خان و تیمور لنگ شهر را ویران کردند . در دوره ی حکومت شوروی ، کوتائیسی در زمینه های اقتصادی و فرهنگی توسعه ی فراوان یافت ، کارخانه ی اتومبیل سازی ، کارخانه ی تولید محصولات الکترونیکی و پمپ های برقی گریز از مرکز و لوکوموتیو ها ی برقی ، محصولات خود را به خارج از کشور نیز صادر می کردند .

صنعت
یکی از بزرگ ترین کارخانه های صنعتی این شهر ، کارخانه ی تولید تراکتور های کوچک است که برای شخم زدن باغ ها و تاکستان ها به کار برده می شود و توانایی کار در دامنه های شیبدار را داراست . کارخانه های تولید روغن جلا و رنگ مواد اصلی تولید رنگ های با دوام ، کات کبود ، باریت و چند محصول دیگر را تولید می کنند . کارخانه ی تولید ظروف شیشه ای ، کارخانه ی تولید پارچه و ابریشم ، پوشاک و منسوجات و کارخانه ی تولید کنسرو و میوه و سبزی کوتائیسی از نظر تولید محصول ، اهمیت منطقه ای دارد . در حومه شهر سنگ های تراورتن برای بنای ساختمان ها استخراج می شود .

باتومی
باتومی شهری بندری بر کرانه دریای سیاه و در کشور گرجستان است.

پیشینه
بنابر روایات هردوت، سکاها از طریق آزوو(آزف) به ولایت باطوم آمده‌اند.

باطوم در دوره هخامنشیان، از متصرفات پادشاهان هخامنشی شمرده می‌شد. این شهر در محل بندرگاه قدیمی رومی باتوس، که احداث آن را به آدریانوس نسبت می‌دهند، بنا شد.

دریاچه باتومی

بعدها یوستی نیانوس از پادشاهان روم شرقی آنجا را تصرف کرد و پس از بنای دژ پترا در شمال آن، باتوس اهمیت خود را از دست داد و مدتی بعد، جزو متصرفات پادشاهان لز شد.

در ۶۴۳م حبیب بن مسلمه، سردار مسلمان، گرجستان و از جمله باطوم را به صلح گشود و این شهر به دست مسلمانان افتاد.

در اواخر سده ۱۰م، باطوم جزو حکومت متحد گرجستان شمرده می‌شد و پس از تجزیه امپراتوری گرجستان، امیران متاوارهای گوری در آنجا مستقر شدند.

در سده ۱۵م، شهر و ناحیه باطوم مدتی در دست سلاطین عثمانی بود و از ۱۶۲۷م جزو متصرفات عثمانی شد و ظاهراً از همین دوره، اسلام در آنجا رواج یافت.

در اوایل سلطنت سلطان احمد سوم مردم گرجستان شورش کردند و از پرداخت مالیات سر باز زدند، ولی شورش سرکوب شد و عثمانی‌ها در باطوم و چند جای دیگر قلعه‌هایی بنا نهادند. در زمان سلطنت عبدالعزیز عثمانی مسجد جامعی به نام عزیزیه در باطوم ساخته شد.

در ۱۸۷۸م، قشون روسی بندر و شهر باطوم را تصرف کردند و در ۲۸ اوت همان سال، به موجب عهدنامه سان‌استفانو، باطوم به آنان واگذار گردید، امّا بعدها باز جزو گرجستان شد. در آوریل ۱۹۱۸م، قشون عثمانی باطوم را اشغال کرد و سال بعد سپاهیان انگلیس وارد آنجا شدند.

در ژوئن ۱۹۱۹م، انگلیسی‌ها باطوم را تخلیه کردند. پس از آن جمهوری گرجستان تأسیس شد ولی بعد از مدت کوتاهی، سقوط کرد و حزب کمونیست قدرت را به دست گرفت و گرجستان جزو اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد.

در مارس ۱۹۲۱م، بر اثر معاهده‌ای بین دولت ترکیه و شوروی، قسمتی از گرجستان به نام قارص و اردهان به ترک‌ها واگذار شد و باطوم همچنان در گرجستان باقی‌ماند و در ۱۶ ژوئن همان سال، مرکز جمهوری سوسیالیستی آجارستان شد.

روستاوی
روستآوی (به گرجی: რუსთავი) در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی پایتخت گرجستان ، در استپ گاردابانی شهر روستاوی جای گرفته است که یکی از مراکز صنعتی گرجستان است . روستاوی مرکز ایالت تاریخی کومو کارتلی است . قسمت اصلی شهر ، شامل بخش صنعتی ، در ساحل چپ رودخانه ی متکواری قرار دارد ، در حالی که ساختمان های مسکونی در ساحل راست رود ساخته شده‌اند . آب و هوای روستاوی و پیرامون آن خشک است با تابستان های داغ و زمستان های نسبتاً سرد . متوسط بارندگی سالانه به حدود ۴۰۰ میلیمتر می رسد .

شهرداری روستآوی

بخش عمده ی کانال گاردابانی در قسمت مرکزی شهر در ساحل چپ رود متکواری قرار دارد . آب کانال نه تنها برای آبیاری ، بلکه برای تامین آب مورد نیاز نیروگاه برق حرارتی تفلیس به کار برده می شود که در نزدیک روستاوی ساخته شده است .

روستاوی چهارمین شهر بزرگ گرجستان است که در سال ۲۰۰۲ جمعیت آن به ۱۳۸۲۰۰ نفر برآورد شده است .

روستاوی همچنین زادگاه شاعر حماسه سرای گرجی شوتا روستاولی نیز هست .

صنعت
توسعه ی این شهر نوین در ارتباط با طرح احداث کارخانه ی ذوب آهن و فولاد روستاوی است که در دشت برهنه ای در کنار ویرانه های شهر قدیمی در سال ۱۹۴۴ میلادی آغاز شد و در سال ۱۹۵۰ کارخانه اولین محصول خود را تولید کرد ، دو سال بعد کارخانه نورد آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۵۴ کارکنان ذوب آهن گرجستان اولین محصول آهن و ذغال کک خود را عرضه کردند .

امروزه روستاوی بزرگترین مرکز صنایع سنگین گرجستان است . بیشترین حجم تولید کارخانه ی تولید فولاد و آهن اختصاص به لوله های فولادی بدون درز دارد که به طور گسترده‌ای در صنایع نفت قفقاز جنوبی مورد استفاده قرار می گیرد . روستاوی شمش های فولادی مورد نیاز کارخانه ی نورد سومقاییت (در آذربایجان) را تامین می کرد . کارخانه ی ذوب فولاد روستاوی همچنین ورق فولاد و سایر استاندارد ها قطعات فولادی را که نقش عمده ای در اقتصاد دارند ، تولید می کند .

علاوه بر کارخانه های ذوب آهن ، کارخانه های بزرگ شیمیایی نیز در این شهر فعالیت دارند . کارخانه های شیمیایی روستاوی ، کود های ازته برای تامین نیاز بخش کشاورزی کشور های قفقاز جنوبی وتعدادی نقاط دیگر تولید می کرد که در سال های پس از استقلال با وجود بحران های سیاسی و اقتصادی تولیدات آن دچار اختلال شده است . تعدادی کارخانه تولید الیاف مصنوعی نیز در این شهر ساخته شده است . کارخانه ی تولید سیمان از ضایعات تولیدات سنگ ترکانی فعالیت دارد . 

کارخانه ی تولید قطعات بتونی و نیز کارخانه های تولیدات مکانیکی-مهندسی و تجهیزات جرثقیل در این شهر بنا شده است . روستاوی در دوره ی شوروی با بسیاری از نقاط شوروی روابط تولیدی و اقتصادی داشت . نیروی انسانی متخصص شهر از تفلیس تامین می شد . در آغاز روستاوی مصالح ساختمانی گوناگون و تجهیزات را از تفلیس دریافت می کرد ، در حالی که پس از رونق تولیدات صنعتی شهر ، روستاوی بسیاری از مواد مصرفی صنایع را تامین کرده و به شهر متخصصان و کارکنان ذوب آهن تبدیل شده و فقط محصولات صنایع سبک و غذایی را در روابط متقابل اقتصادی از شهر تفلیس در یافت می کند .

آموزش
شبکه ی وسیعی از دبیرستان های آموزشی و فنی در روستاوی تاسیس شده است . موسسه های علمی آموزشی پلی تکنیک و موسسه اتوماسیون مراحل تولید در شهر فعالیت دارد .

زوگدیدی
زوگدیدی (به گرجی: ზუგდიდი) یکی از شهرهای گرجستان واقع در استان تاریخی سامِگرلو (مینگرلیا) در غرب این کشور است.

این شهر در شمال غربی این استان جای دارد. زوگدیدی مرکز منطقه سامگرلو-زمو سوانتی است که دو استان تاریخی سامگرلو و سِوانتی را در برگرفته است.

نمایی از شهر زوگدیدی

جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۶۸٬۸۹۴ نفر بوده است.

پوتی
پوتی (به گرجی: ფოთი) یکی از شهرهای بندری گرجستان است.

جغرافیا و جمعیت
این شهر در کرانهٔ شرقی دریای سیاه در منطقهٔ سامگرلو-زمو سوانتی در غرب کشور جای دارد.

کلیسایی در پوتی

پوتی در ۳۱۲ کیلومتری غرب تفلیس واقع است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۴۷٬۱۴۹ نفر بوده است.

سوخومی
سوخومی (به گرجی: სოხუმი، به آبخازی: Aqwa، به روسی: Сухуми) مرکز جمهوری خودگران آبخاز در کشور گرجستان با جمعیت ۱۲۵ هزار نفر (۲۰۰۳ م) است.

مرکز گیاه شناسی شهر سوخومی

تاریخچه
شهر سوخومی در جریان درگیری گرجستان و آبخاز در آغاز دهه ۱۹۹۰ آسیب فراوانی دید.

جغرافیا
سوخومی در خلیج پهناوری در کرانه شرقی دریای سیاه قرار گرفته و بندر مهمی برای گرجستان به‌شمار می‌آید.


سناکی
سِناکی (به گرجی: სენაკი) (تلفظ: Senaki) یکی از شهرهای گرجستان است که در استان سامگرلو-زمو سوانتی قرار دارد.

تئاتر سناکی

آشنايي با برخي جاذبه هاي گردشگري كشور گرجستان

آکواریوم باتومی 
آکواریوم باتومی با طراحی الهام گرفته از ساحل باتومی است که طی سالیان دراز همانند مجسمه ایی توسط امواج دریا شکل گرفته است. این آکواریوم شامل ۴ نمایشگاه به شکل قلوه سنگ بوده که هر کدام محل نگهداری زیست گونه های بی همتایی از دریای اژه، مدیترانه، اقیانوس هند، دریای سیاه و دریای سرخ و نهایتا یک نمایشگاه جهت آموزش است.

اكواريوم باتومي

آکواریوم باتومی به تازگی نوسازی شده است . معمار آن هنینگ لارسن اهل بریتانیا بخاطر طراحی زیبای این آکواریوم مورد تقدیر قرار گرفته است. نه نوشتار و نه تصویر نمی تواند محیط این آکواریوم را وصف کند. فقط باید ببینید چون واقعا زیبا و دیدنی است.

آکواریوم باتومی که ۲۰۰۰ مترمربع وسعت دارد، در  سمت رو به ساحل خیابان روستاولی باتومی قرار گرفته است.

نارين قلعه تفليس
نارین قلعه نه تنها بنايي دیدنی و تاریخی است بلكه بهترین مکان برای دیدن چشم انداز شهر تفلیس است.

دژ در امپراتوريها شرقي انواع مختلف داشته است. گاه دژهاى تو در تو ساخته مى شدند یعنى دژ كوچك ترى در داخل دژ بزرگ تر پدید مى آمد. دژ هاى كوچك تر را كه در داخل حصارهاى بزرگ تر ساخته مى شدند نارین قلعه مى نامیدند. نارين قلعه بمعني ارگ حکومتی و بالاتر از جاهای دیگر شهر نيز بوده است.

نارین قلعه تفليس که گرجی ها به آن ناری کالا Narikala  می گویند و در زمان ساخت به نام گرجی شوریس تسیخه Suris Tsikhe مشهور بوده و در سده 4 میلادی و احتمالا توسط ایرانی ها ساخته شده است.

این مهم ترین پایگاه پدافندی شهر در بالای تپه ای در منطقه تفلیس قدیم قرار دارد و در طول تاریخ فرمانروایان تفلیس را در خود جای داده است. فرمانروایان گرجی، ایرانی، ترک، عرب یا روس هر یک بخشی را به قلعه افزوده اند. شالوده اصلی برج ها و دیوار در سده 8 میلادی به فرمان امیران عرب ساخته شده است. در سال 1827 انفجاری بزرگ ناشی از انبار تجهیزات نظامی روسی، نارین قلعه و کلیسای سنت نیکلاس در داخل قلعه را ویران کرد اما در 1990 کلیسا بازسازی شد.

نارين قلعه گرجستان

پس بازديد از نارين قلعه يادتان باشد كه از ورودی قلعه به جهت غرب مسیری وجود دارد که شما را به پاي تنديس مادر گرجستان می رساند، مجسمه اي 20 متری از آلومینیوم که تقریبن از هر جای تفلیس دیده می شود.

بد نيست بدانيد كه ساخت مسير عبوري براي بازديد از اين مجموعه تاريخي توسط دولت امريكا پشتباني مالي شده است ودر مراسم افتتاح آن در سال 2007 سفير امريكا در گرجستان نيز همراه با شهردار تفليس حضور داشت.

حمام سولفور 
حمام هاي گوگردي در محله اي قرار دارند بنام آبانتوباني َAbanotubani كه بخشي از منطقه تفليس قديم است.آب گرم اين حمامها مستقيمن از چشمه هاي آبگرم تامين مي شود.هزينه استفاده از حمامهاي عمومي از 2 لاري به بالا و هزينه استفاده از حمام نمره يا همان كابين اختصاصي از 15 تا 80 لاري براي يك ساعت مي باشد.

حمام سولفور

هزينه ماساژ جداگانه است كه درصورت درخواست ماساژور در نظر گرفته مي باشد.ماساژ در اين حما مها بيشتر به شستن شباهت دارند. نوشيدني هاي مختلف نيز به قيمت معمول در اين حمام ها عرضه مي شوند.

پارک کوه مقدس 
این پارک مرتفعترین پارک شهر تفلیس و یکی از بزرگترین و جذابترین پارکهاییست که هر روزه بیشترین تعداد بازدیدکننده را به خود جلب میکند. این پارک در ارتفاع 800 متری سطح دریا واقع است در حالیکه خود شهر در ارتفاع متوسط 430 متری قرار گرفته است. 

پارک كوه مقدس 

این مکان در فاصله تقریبی 7.5 کیلومتری از مرکز شهر واقع بوده و مسیر آنرا با سواری در عرض 15 دقیقه میتوان طی نمود. 

البته کوتاهترین مسیر برای ررسیدن به این پارک استفاده از تله کابین و یا قطار ریلی مخصوص این پارک است که بازسازی این دو مجموعه بعلاوه ساخت یک چرخ فلک عظیم(هم اکنون در حال کار ) و همچنین یکی از جاذبه های منحصربفرد شهر یعنی ساخت مجموعه ای موسوم به کو ههای آمریکایی به عهده شرکت " rakeen development " گذارده شده است.

دریاچه لاک پشت 
این دریاچه بسیار کوچک در دامنه شمالی کوه مقدس واقع شده است و ارتفاع آن سطح دریا 686.7 متر بوده و توسط آب نهر وارازی تغذیه می شود. حداکثر عمق آن به 2.6 متر میرسد و در آنجا تله کابین هم دایر است.

اوکراین

 اوکرائین (به اوکراینی: Україна، به روسی: Украина) از کشورهای اروپای شرقی است. این کشور از شرق با روسیه؛ در شمال با بلاروس؛ از غرب با لهستان، اسلواکی و مجارستان؛ از جنوب شرقی با رومانی و مولداوی هم مرز است و در جنوب آن دریای سیاه و دریای آزوف قرار دارد و پایخت آن شهر کی‌اِف و زبان رسمی آن زبان اوکراینی می‌باشد.

نوع حکومت اوکراین جمهوری بوده که از ۲۴ استان تشکیل شده‌است و دارای یک بخش خودمختار (کریمه) نیز می‌باشد. پس از فروپاشی شوروی، اوکراین بعد از روسیه دارای بزرگترین ارتش در اروپا است. زبان اکراینی زبان رسمی این کشور است و زبان روسی نیز کاربرد گسترده‌ای دارد. دین رسمی این کشور مسیحیت می‌باشد.

پرچم اوکراین
پرچم اوکراین برای اولین بار در 01992-01-28 ۲۸ ژانویه ۱۹۹۲ (originally in 1918) به رسمیت شناخته شد. به عنوان پرچم ملی و نشان غیر نظامی و نشان استان شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.

پرچم كشور اوكراين

تاریخ

پیش از تاریخ
سکونت انسان در اوکراین به ۴۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح باز می‌گردد، زمانی که در دوران نوسنگی فرهنگ کوکوتنی-تریپلی در منطقه وسیعی گسترش یافت که بخش‌هایی از اوکراین امروزی شامل تریپیلیا و تمام منطقه دنیپر و دنیستر را در بر می‌گرفت. در عصر آهن، این سرزمین محل سکونت کیمریها، سکاها و سرمتیها بود. و بین ۷۰۰ تا ۲۰۰ قبل از میلاد نیز بخشی از سرزمین سکاها به حساب می‌آمد.

بعدها، مستعمرات یونان باستان، روم باستان و امپراطوری روم شرقی، مانند تایراس، اولبیا و هرموناسا در اوایل قرن ششم قبل از میلاد در کنار دریای سیاه تاسیس شدند و در اواسط قرن ۶ بعد از میلاد رونق خوبی پیدا کردند.

حکومت و سیاست

نظام سیاسی اوکراین، جمهوری ترکیب شده نیمه پارلمانی، نیمه ریاست جمهوری است که در آن قوه مقننه، قوه مجریه و قوه قضاییه مستقل می‌باشند و رئیس جمهور در یک انتخابات عمومی برای ۵ سال به عنوان رئیس دولت انتخاب می‌شود.

پارلمان اوکراین، ورخونا رادا

 در حال حاضر ویکتور یانکویچ با پیشی گرفتن از رقیب خود، یولیا تیموشنکو در دور دوم انتخابات ۲۰۱۰ ریاست جمهوری اوکراین، رئیس جمهور این کشور و نخست وزیر آن میکولا آزارف می‌باشد.

نظامی
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، اوکراین صاحب ۷۸۰٫۰۰۰ سرباز در خاک خود و سومین زرادخانه تسلیحات هسته‌ای در جهان شد. در ماه می۱۹۹۲ در حالی که اوکراین با تحویل تسلیحات هسته‌ای خود به روسیه برای دفن موافقت کرده بود، پیمان کاهش سلاح‌ها را امضا نمود تا به عنوان یک کشور بدون سلاح اتمی به عضویت در پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در آید. اوکراین این پیمان را در سال ۱۹۹۴ به تصویب رساند و در سال ۱۹۹۶ به یک کشور فاقد سلاح اتمی تبدیل شد.

جغرافیا
اوکراین نزدیک به ۶۰۳٫۷۰۰ کیلومتر با ۲٬۷۸۲ کیلومتر خط ساحلی چهل و چهارمین کشور بزرگ جهان و دومین کشور وسیع در اروپا است.

آسمان خراش‌های دنیپروپتروفسک

این کشور از زمین‌های مسطح و دشت‌های حاصلخیز (یا استپ) تشکیل شده‌است که از میان آن‌ها رودخانه‌هایی چون دنیپر، سورسکی دونتس، دنیستر و بوگ جنوبی می‌گذرند و به دریای سیاه و دریای کوچک آزوف منتهی می‌شوند و در جنوب غربی اوکراین دلتا دانوب در مرز این کشور با رومانی قرار گرفته‌است. تنها کوه‌های این کشور بخشی از رشته کوه‌های کارپات می‌باشد که بلندترین نقطه آن در اوکراین، کوه هورلا است که ۲٬۰۶۱ متر ارتفاع دارد و در شبه جزیره کریمه نیز رشته کوه‌های کریمه تا ساحل جنوبی کریمه امتداد دارد.

نمایی از رودخانه دنیپر از روی یک تپه در شهر کی‌اف

اوکراین دارای آب و هوای معتدل قاره‌ای است، هرچند در سواحل جنوبی کریمه شرایط آب و هوایی مدیترانه‌ای وجود دارد. بارش باران در نقاط مختلف اوکراین متفاوت است، بطوری که بیشترین میزان بارش در شمال و غرب این کشور صورت می‌گیرد و کمترین میزان بارش در شرق و جنوب شرقی است، بطور مثال بارش سالیانه در منطقه غربی حدود ۱٬۲۰۰ میلی‌متر است، در حالی که بارش سالانه در کریمه ۴۰۰ میلی‌متر می‌باشد.

کوه هورلا بلندترین کوه در اوکراین

اقتصاد
در زمان شوروی، اقتصاد اوکراین دومین اقتصاد بزرگ اتحاد جماهیر شوروی بود و یک بخش صنعتی و زراعی مهم به حساب می‌آمد.پس از فروپاشی شوروی، نظام اقتصاد با برنامه این کشور به سمت یک اقتصاد بازاری تغییر کرد که روند این انتقال برای اکثریت جامعه که دچار فقر بودند، بسیار دشوار بود. پس از فروپاشی شوروی اقتصاد اوکراین به شدت محدود شده و زندگی روزانه برای یک فرد معمولی که در اوکراین زندگی می‌کرد بسیار دشوار بود. تعداد قابل توجهی از روستاییان بوسیلهٔ غذایی که خودشان می‌کاشتند زندگی می‌کردند، برخی نیز دو یا چند شغل داشتند و از طریق مبادله کالا با کالا مایحتاج اولیه‌شان را تهیه می‌کردند.

آموزش

طبق قانونی اساسی اوکراین، تمام شهروندان اوکراینی از تحصیل رایگان برخوردار هستند.

جمعیت و نژادها
با توجه به آنکه بیشتر نواحی صنعتی در شرق و جنوب شرقی اوکراین واقع شده‌اند، تراکم جمعیت در این نواحی بیشتر است، همچنین ۶۷٫۲٪ از جمعیت اوکراین نیز در مناطق شهری زندگی می‌کنند.

درصد نژاد اوکراینی در اوکراین

طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ اوکراین، ۷۷٫۸٪ از جمعیت اوکراین را نژاد اوکراینی و مابقی را نژادهای روسی (۱۷٫۳٪)، بلاروسی (۰٫۶٪)، مولداوی، تاتارهای کریمه (۰٫۵٪)، بلغارها (۰٫۴٪)، مجارستانی (۰٫۳٪)، رومانیایی (۰٫۳٪)، لهستانی (۰٫۳٪)، یهودیان (۰٫۲٪)، ارامنه (۰٫۲٪)، یونانیها (۰٫۲٪) و تاتارها (۰٫۲٪) تشکیل می‌دهند.

رشد جمعیت اوکراین از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۹

دین و مذهب

تا سال ۹۸۸ میلادی ساکنین اوکراین فعلی نیز به مانند بسیاری از مردم اروپا بت پرست بودند ولی با پذیرش آئین مسیحیت از سوی پرنس ولادیمیر این کشور نیز مسیحی شد. در سال ۱۰۵۴ به دنبال تکفیر متقابل پاپ روم و پاتریاک بیزانس مذهب ارتدوکس توسط پاتریاک بیزانس به وجود آمد و کشورهای زیادی از جمله اوکراین ارتدوکس گردیدند و به همین دلیل بیشتر مردم اوکراین تابع کلیسای ارتدوکس بوده و اقلیتی تابع کلیسای کاتولیک می‌باشند که بیشتر ساکن نواحی غرب اوکراین هستند. علاوه بر ارتدوکسها و کاتولیک‌ها، پیروان مذهب پروتستان و برخی فرق مسیحی دیگر نیز در اوکراین وجود دارند. یهودیان هم دارای کنیسه‌های مختلف هستند (در کیف ۲ کنیسه) که مراسم مذهبی خود را انجام می‌دهند.

حدود ۹۶٫۲ درصد جمعیت اکراین مسیحی هستند و پس از آن اسلام با ۰٫۷ درصد و یهودیت ۰٫۶ درصد و سایر ادیان ۲٫۵ درصد جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند.

فرهنگ

زبان
زبان مردم اوکراین از گروه زبان‌های اسلاو شرقی است و شباهت زیادی به زبان روسی دارد. به عبارت دیگر لغات مورد استفاده در زبان اوکراینی بیشتر بر گرفته از زبان لهستانی است ولی دستور زبان آن به مانند زبان روسی می‌باشد. زبان روسی بیشترین رواج را پس از زبان اوکراینی در این کشور دارد. الفبای زبان اوکراینی نظیر زبان روسی سیریلیک می‌باشد و تفا وت میان این دو اندک است.

ادبیات

موسیقی و رقص
موسیقی در اوکراین با تاریخی طولانی و پرتاثیر، بخش عمده‌ای از فرهنگ این کشور را تشکیل می‌دهد. از موسیقی بومی سنتی تا موسیقی کلاسیک و مدرن راک، اوکراین لیست بلندی از موسیقی‌دان‌های برجسته‌ای چون چایکوفسکی و اوکآن الزی را در سطح بین‌المللی شناسانده‌است.

رقص خوش آمد گویی پرایویت

ورزش

صنعت گردشگری

در رتبه بندی سازمان جهانی گردشگری، اوکراین از نظر تعداد گردشگران جایگاه هشتم را به خود اختصاص داده‌است. همچنین عجایب هفت‌گانه اوکراین از اصلی‌ترین جاذبه‌های گردشگری این کشور می‌باشند که از هفت بنای تاریخی و فرهنگی تشکیل شده‌است و شهرهای مهم توریستی آن شبه جزیره کریمه، کییف و خارکف می‌باشد.

برخي جاذبه های گردشگری اوکراین

میدان استقلال کیف
نخستین ساختمانها در کیف در خیابان خرشاتیک در پایان قرن هجدهم ساخته شده اند . بین سالهای ۱۹۸۰- ۱۹۷۰ با ساخته شدن ساختمانهای ۳ طبقه مسکونی و تجاری ,بانکها وادارات دولتی ,خرشاتیک به خیابان اصلی شهر کیف تبدیل شدبلافاصله پس از انقلاب کشور اکراین واستقلال آن ,میدان اصلی این شهر از انقلاب کبیربه میدان استقلال تغییر نام داده شد.

میدان استقلال کیف

موزه ملی جنگ

موزه ملی جنگ مربوط به جنگ جهانی دوم در قسمت زیبایی ازشهر کیف و در زیر مجسمه بسیار بزرگ که ردینا – مات نامیده می شود واقع است در این موزه شما از روزهای سیاهی که هیتلرشهر کیف را اشغال کرده بود،درمورد سرنوشت اندوه بار کارگران زیرزمینی و شهامت وشجاعت جنگجویان شوروی در جبهه اکراین به فرماندهی کل ژنرال واتوتین نیکلایفیودروویچ و نگاه های خشمگین مردمان کیف در نبرد برای رودخانه دنیپر رامشاهدهخواهید کرد.

موزه ملی جنگ

پاديل
موزه اي زیبا در زیرآسمان آبی که مسافتی در حدود۱۵۰ هکتار از محیطی به زیبایی تابلو نقاشی در جنگلی بهنام گالاسوسکا در حومه شهر کیف در نزدیکی روستایی بنامپیراگووا به خود اختصاص داده است.

پاديل

این موزه یکی از بزگترین موزه ها در جهان بشمار می رود. این موزه سنتها،مراسم،معماری خانه ها، آسیاب های بادی زیبا،کندوهای عسل،استبل اسب ها، بناهای تجاری و مذهبی،کلیساهاو آداب وروش زندگی گذشته مردمان این سرزمین را در خود نگاهداشته و به نمایش می گذارد.در واقع شما پس از بازدید از این موزه کشور اکراین را ازنظر گذرانده اید.

ایالت جورجیا

جورجیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

 

ایالت جورجیا
Georgia

پرچم جورجیا	آرم جورجیا
لقب های ایالت: Peach State ایالت هلو Empire State of the South ایالت امپایر جنوب
شعار رسمی: Wisdom, Justice, and Moderation خرد، عدالت، و توازن

مرکز

آتلانتا

بزرگ‌ترین شهر

آتلانتا

مساحت 

رتبه: 24^th

 - به کیلومتر مربع

154,077

جمعیت 

رتبه: 9^th

 - سرشماری ۲۰۰۰

8,186,453

 - درآمد سرانه 

$43,217 (28^th)

 - بلندترین نقطه

برس تاون بالد^[۱]
   1,458 متر

 - پست‌ترین نقطه

اقیانوس اطلس^[۱]
   0 متر

تاریخ پیوستن
به ایالات متحده 

January 2, 1788
رتبه: 4^th

فرماندار

سانی پردو (جمهوری خواه)

سناتورها

سکسبی چمبلیس (جمهوری خواه)
جانی آیزاکسون (جمهوری خواه)

حروف اختصاری ایالت

GA

وب‌گاه رسمی ایالت

www.georgia.gov

جورجیا یکی از ایالت‌های جنوبی آمریکا است. این ایالت یکی از سیزده ایالتی است که در جریان انقلاب آمریکا علیه سلطه بریتانیا قیام کردند. پایتخت و شهرهای مهم آن ساوانا، آتلانتا و آگوستا است.

 

نام [ویرایش]

نام این ایالت از جرج دوم پادشاهی متحده و به افتخار او نامگذاری شده.^[۲]

مردم [ویرایش]

اکثر مردمان این ایالت سفیدپوست همراه با تعداد زیادی سیاهپوست میباشد.

جمعیت ایرانی تبار قابل توجهی در این ایالت ساکن است.

اقتصاد [ویرایش]

در سال ۲۰۰۷، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۳۹۶٫۵۰۴ میلیارد دلار داشت، که تقریباً برابر تولید ناخالص داخلی کشور نروژ (۳۹۱٫۴۹۸ میلیارد دلار) بود.^[۳]

شبکه جهانی سی ان ان (CNN) و شرکت دلتا ایرلاینز در آتلانتا واقع اند.

شهر آتلانتا

مشاهیر [ویرایش]

از افراد مشهور این سرزمین می‌توان شیخ آهنین، کارسون مک‌کولرز، مدلین پرو، جیمی کارتر، ری چارلز، لارنس فیشبرن، مارتین لوتر کینگ، الن جکسون و ری استیونز را نام برد.

مراکز علمی و فرهنگی مشهور [ویرایش]

دانشگاه جورجیا تک در رشته‌های فنی مهندسی دارای اعتبار بسیار بالایی در ایالات متحده است. دانشگاه اموری (Emory) نیز در رشته‌های مدیریت، علوم انسانی، و علوم پزشکی در سطح کشور بسیار شناخته شده است. جیمی کارتر رییس جمهور اسبق ایالات متحده عضو هیئت علمی این دانشگاه است.

• دانشگاه اموری
• دانشگاه جورجیا
• انستیتو تکنولوژی جورجیا
• دانشگاه ایالتی جورجیا
• کتابخانه و موزه جیمی کارتر

اشنایی جغرافیایر کشورهای جهان بترتیب الفبا(ر-ی)

باکلیک بروی هرکدام اطلاعات لازم را از طری

ر

• [+] جغرافیای روسیه‏ (۶۱ ر، ۴ ص)

س

• [+] جغرافیای سوئد‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای سوریه‏ (۵ ر، ۵ ص)

ع

• [+] جغرافیای عراق‏ (۹ ر، ۹ ص)
• [+] جغرافیای عربستان سعودی‏ (۱۱ ر، ۸ ص)
• [×] علفزارها بر پایه کشور‏ (خالی)
• [+] جغرافیای عمان‏ (۷ ر، ۱۵ ص)

ف

• [+] جغرافیای فرانسه‏ (۶ ر، ۸ ص)
• [×] فهرست‌های تقسیم‌بندی کشوری‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای فیلیپین‏ (۳ ر)

ق

• [+] جغرافیای قبرس‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای قطر‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای قزاقستان‏ (۲ ر)

ل

• [+] جغرافیای لهستان‏ (۱ ر، ۳ ص)

م

• [+] جغرافیای مالاوی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای مالزی‏ (۵ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای مالی‏ (۲ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای مراکش‏ (۱ ر، ۴ ص)
• [+] مناطق مسکونی بر پایه کشور‏ (۳۵ ر)
• [+] منطقه‌ها بر پایه کشور‏ (۳۰ ر)
• [+] جغرافیای مکزیک‏ (۷ ر، ۲ ص)

ن

• [+] جغرافیای نروژ‏ (۳ ر)
• [×] نقشه‌ها بر پایه کشور‏ (خالی)
• [+] جغرافیای نپال‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای نیجریه‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای نیوزیلند‏ (۲ ر)

ه

• [+] جغرافیای هند‏ (۴ ر، ۶ ص)

پ

• [+] جغرافیای پاکستان‏ (۶ ر، ۵ ص)
• [+] جغرافیای پرتغال‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای پورتوریکو‏ (۲ ر، ۱ ص)

چ

• [+] جغرافیای چین‏ (۲ ر، ۳ ص)

ژ

• [+] جغرافیای ژاپن‏ (۱۱ ر، ۱۴ ص)

ک

• [+] جغرافیای کامبوج‏ (۱ ر)
• [×] جغرافیای کامرون‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای کانادا‏ (۵ ر، ۱۰ ص)
• [+] جغرافیای کره‏ (۴ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای کره جنوبی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای کرواسی‏ (۲ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای کویت‏ (۲ ر)
• [+] کویر بر پایه کشور‏ (۲ ر)

ی

• [+] جغرافیای یمن‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای یونان‏ (۸ ر، ۷ ص)

ق سایت ویکی بدیا می یابین

اشنایی جغرافیایر کشورهای جهان بترتیب الفبا(ح-د)

باکلیک بروی هرکدام اطلاعات لازم را از طریق سایت ویک

ج (ادامه)

• [+] جغرافیای الجزایر‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای انگلستان‏ (۵ ر)
• [+] جغرافیای اوکراین‏ (۳ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای اکوادور‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای ایرلند‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای برونئی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای بلاروس‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای تانزانیا‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای تایلند‏ (۳ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای ترکمنستان‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای رومانی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای سنگال‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای سوئیس‏ (۵ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای سودان‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای شیلی‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای صربستان‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای فلسطین‏ (۱ ر، ۶ ص)
• [+] جغرافیای فنلاند‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای لبنان‏ (۴ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای لتونی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای لیبی‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای لیتوانی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای ماداگاسکار‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای مالت‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای مجارستان‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای مصر‏ (۶ ر، ۴ ص)
• [+] جغرافیای موریتانی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای هلند‏ (۴ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای ونزوئلا‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای ویتنام‏ (۲ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای پاراگوئه‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای پرو‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای کره شمالی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای کنیا‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای کوبا‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای کوزوو‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای گرجستان‏ (۱ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای گرینلند‏ (۱ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای جمهوری چک‏ (۲ ر، ۶ ص)
• [+] جنگل‌ها بر پایه کشور‏ (۲ ر، ۱ ص)

د

• [+] جغرافیای دانمارک‏ (۳ ر)
• [+] دورترین نقاط بر پایه کشور‏ (۱ ر، ۱ ی بدیا می یابین

اشنایی جغرافیایر کشورهای جهان بترتیب الفبا(ا-ج)

باکلیک بروی هرکدام اطلاعات لازم را از طریق سایت ویکی بدیا می یابین

• [+] جغرافیای جمهوری آذربایجان‏ (۲ ر، ۹ ص)
• [+] جغرافیای آرژانتین‏ (۹ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای آلمان‏ (۵ ر، ۱۰ ص)
• [+] جغرافیای ایالات متحده آمریکا‏ (۲۴ ر، ۱۵ ص)

ا

• [+] جغرافیای اتریش‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای ارمنستان‏ (۴ ر، ۴ ص)
• [+] جغرافیای استرالیا‏ (۵ ر)
• [+] جغرافیای اسرائیل‏ (۶ ر، ۷ ص)
• [×] جغرافیای اسلواکی‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای اسپانیا‏ (۹ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای افغانستان‏ (۸ ر، ۱۷ ص)
• [+] جغرافیای امارات متحده عربی‏ (۳ ر، ۴۱ ص)
• [+] جغرافیای اندونزی‏ (۶ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای ایتالیا‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای ایران‏ (۴۵ ر، ۲۷ ص)
• [+] جغرافیای ایسلند‏ (۱ ر، ۱ ص)

ب

• [+] جغرافیای بحرین‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای برزیل‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای بریتانیا‏ (۶ ر، ۳ ص)
• [+] جغرافیای بلغارستان‏ (۳ ر)
• [+] جغرافیای بلژیک‏ (۵ ر)
• [+] جغرافیای بنگلادش‏ (۱ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای بنین‏ (۱ ر)
• [×] جغرافیای بوتسوانا‏ (۱ ص)
• [+] جغرافیای بولیوی‏ (۵ ر، ۱ ص)

ت

• [+] جغرافیای تاجیکستان‏ (۸ ر، ۷ ص)
• [+] جغرافیای ترکیه‏ (۹ ر، ۱۰ ص)

ج

• [+] جغرافیای آفریقای جنوبی‏ (۲ ر، ۴ ص)
• [+] جغرافیای آلبانی‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای اتیوپی‏ (۲ ر)
• [+] جغرافیای اردن‏ (۳ ر، ۱ ص)
• [+] جغرافیای اریتره‏ (۱ ر)
• [+] جغرافیای ازبکستان‏ (۴ ر، ۲ ص)
• [+] جغرافیای استونی‏ (۱ ر، ۱ ص)

نگاهی کامل به کشور چین

ارزشمندی در رابطه با کشور چین و نقاط دیدنی آن

---

چین

سرزمين چين پرجمعيت‌ترين كشور جهان محسوب مي‌شود. پهنه وسيعي از آسياي مركزي و خاوري را دربر گرفته است.
اين كشور عظيم از شمال به مغولستان، از شمال خاوري به كشور روسيه،از خاور به كشور كره شمالي، درياي زرد و درياي چين شرقي، از جنوب به درياي چين جنوبي، كشرو ويتنام، لائوس، ميانمار(برمه)، هند، بوتان و نپال، از غرب به كشورهاي هند، پاكستان، افغانستان، تاجيكستان، قرقيزستان، و از شمال غربي به كشور قزاقزستان محدود است.
چين داراي كهن‌ترين تمدن بشري است و پيشينه فرهنگي آن به هزاران سال قبل برمي‌گردد. نظام اجتماعي آن در ۳۵۰۰ سال پيش تثبيت گرديده است. قرنهاست كه تمدن چين داراي شهرت خاص و عام است.

نام رسمي: جمهوري خلق چين نام محلي: ژانگهو (zhonghua)

اسامي ديگر: امپراتوري آلماني، چين سرخ، چين كمونيست

پايتخت: پكن (15/780/000 نفر)

تاريخ استقلال: داراي قدمت تاريخي

روز ملي: اول ماه اكتبر سالروز تأسيس جمهوري خلق چين (۱۹۴۹)

نوع حكومت: جمهوري حزبي خلق با يك مجلس قانون‌گذاري، از سال ۱۹۴۹

رئيس حكومت: رئيس جمهور

رئيس دولت: نخست وزير

مساحت: 9/572/900 كيلومتر مربع (سومين كشور جهان)

جمعيت: 1/277/600/000 نفر در سال ۲۰۰۰ (اولين كشور جهان)

تراكم جمعيت: ۵/۱۳۳ نفر در كيلومتر مربع

واحد پول: رنميني يوآن (Y)

برخی از نقاط بسیار زیبا و دیدنی درچین

معبد آسماني (شهر: پكن) اين معبد در مكاني بسيار زيبا و باشكوه بنا شده است. امپراطوران چيني در آن زمان خودشان را (پسر بهشت) مي‌ناميدند و اين معبد با ديواري بلند در قسمت شمالي به صورت نيم دايره محصور و نماد و سمبل بهشت ناميده مي‌شود.
و در قسمت جنوبي نيز به صورت مربع كه نمادي از زمين طراحي شده است. چينيان در آن دوره اعتقاد داشتند كه آسمان، بلند و مرتفع است ولي زمين، پست و حقير مي‌باشد و تمامي اينها منعكس كننده افكار چيني‌هاي باستان مي‌باشد.

از جذابيتهاي ديگر اين معبد وجود چترهايي با سر طلايي رنگ مي‌باشد. اين بنا از چوب و آجر ساخته شده است.


شهر ممنوعه (شهر: پكن) شهر ممنوعه يا همان GU GONG در شمال ميدان TIANANMEN در پكن واقع شده است. در چين باستان فقط دو امپراطوري QING ، MING اقدام به ساخت كاخ و قصرهاي مجلل نموده‌اند كه امروزه بعنوان بزرگترين مجموعه كاخ موزه‌هاي امپراطوري چين با مساحت 74 هكتار در جهان مطرح مي‌باشد.
شهر ممنوعه با 6 متر خندق و ده متر ديوار محصور شده است. و هر ديوار آن يك دروازه دارد. شهر ممنوعه به دو بخش تقسيم مي‌شود: بخش جنوبي با محوطه بيروني كه امپراطوري وقت در آنجا فرمانروايي مي‌كرد. و بخش شمالي يا محويطه دروني كه وي با خانواده اشرافي‌اش در آنجا زندگي مي‌كرده است.

ساخت قصر از سال 1407 يعني در پنجمين سال فرمانروايي YONGUE ، امپراطور سوم سلسله MING آغاز شد و 14 سال بعد يعني در سال 1420 تكميل شد. مردم چين باستان نهايت مهارت‌شان را در ساخت شهر ممنوعه بكار برده‌اند. در ساخت اين معبد از كاشي و آجرهاي زمرد رنگ استفاده شده است. و ساخت شگفت‌انيگز و هنر و معماري باشكوه شهر ممنوعه نظر توريست‌هاي بسياري را به خود جلب كرده است.

ميدان تيان آن من (شهر: پكن) اين ميدان در مركز پايتخت بنا شده است. محلي براي بازديد برج TIANANMEN مقبره قهرمانان چين، كاخ‌ها و عمارت به يادماندني MAO ZEDONG و پرچم‌ ملي در اين ميدان هميشه برافراشته است. و همه روزه هزاران نفر از جهانگردان و شهروندان چيني از اين ميدان بازديد مي‌كنند. TIANANMEN در سال 1417 و طي سلسله MING در كنار شهر ممنوعه ساخته شده است و موزه‌ ملي چين در شرق اين ميدان قرار دارد.
همچنين ، اين ميدان همه روزه از گلهاي زيبا و تازه آراسته يم‌شود و اين امر بر جذابيت اين محل افزوده است.

شانگهاي (شهر: شانگهاي) شانگهاي با قدمتي تارخي در كشور چين در دهانه رودخانه YANGTZE واقع شده است. اين شهر صنعتي، امروزه با ۵/۱۸ ميليون نفر جمعيت بعنوان يكي از بهترين شهرهاي صنعتي جهان محسوب مي‌شود. شانگهاي يكي از كلان شهرهاي جهان معاصر، از نظر فرهنگي و نژادي گونه‌هاي مختلف اقوام را در خود جاي داده است. خصيصه رفتاري مدرنيسم و سنتي حتي چيني‌ها را نيز در اين منطقه دربر گرفته است. اين شهر يكي از بزرگترين مراكز اصلي در زمينه بازرگاني و تجاري و يكي از بنادر مهم در آسيا و منطقه جنوب شرق محسوب مي‌شود كه توجه جهانيان را به خود جلب كرده است. برج مخابراتي شانگهاي با ۴۶۸ متر ارتفاع يكي از چهار برج مرتفع جهان بعنوان سمبل و نماد شانگهاي بشمار مي‌آيد.
در سه قسمت: ۱- سر، كه به آن سفينه فضايي نيز مي‌گويند. ۲- قسمت مياني كه كروي شكل و داخل آن مغازه‌ها و رستوران‌هاي زيبا داير مي‌باشد. ۳- قسمت كف كه فضاي بسيار مناسب و ديدني را براي بازديد كنندگان فراهم ساخته است، تشكيل شده است.

از ديگر مناطق ديدني شانگهاي مي‌توان به SHESHAN ، جزيره CHONGMING ، DINGSHAN و منطقه SHENSHUNGANG اشاره كرد. شرق شناسان اروپايي و غربي سرزمين بهشتي شانگهاي را به عنوان پاريس شرق نيز نام برده‌اند.

پكن (شهر: پكن) شهر پكن بعنوان مركز سياسي و تجاري چين با وسعت ۸۰۰/۱۶ كيلومتر مربع يكي از مهم‌ترين و جذاب‌ترين پايتخت‌هاي جهان محسوب مي‌شود. پكن داراي آب و هوايي چهار فصل بوده و بهترين زمان براي مسافرت به اين شهر فصل پاييز و بهار مي‌باشد. ۱۵ ميليون نفر امرزه، جمعيت پايتخت چين را تشكيل مي‌دهند. آثار بسيار زيبا و باستاني پكن خود حكايت از قدمت ۳۰۰۰ ساله اين شهر دارد. مسئولان شهر پكن براي چذب جهانگردان اقدامات زيادي را فراهم ساخته كه از ساخت هتل‌هاي بسيار شيك و مجلل، مراكز تفريحي، مراكز خريد، سالنهاي نمايش، امكانات خوب حمل و نقل شهري، محلهاي مختلف براي اجراي اپراي Peking، و ديگر اماكن امروزي در كنار آثار باستاني همچون: ميدان Tiananmen ، شهر ممنوعه ، قصرهاي امپراطوري، ديوار بزرگ چين و معبد آسماني قصر تابستاني، عمارتهاي زيبا همگي بهانه‌ايست براي حضور ميليونها توريست و جهانگرد از سراسر جهان در اين شهر.

هانگزو (شهر: هانگزو) هانگزو مراكز ايالت Zhejiang مي‌باشد، مركزي سياسي، اقتصادي و فرهنگي با جمعيتي بالغ بر 5/6 ميليون نفر بسيار زيبا و از نظر اقتصادي در جايگاه دوم در چين مطرح مي‌باشد. فاصله شانگهاي با اين شهر حدود 200 كيلومتر است كه از طريق بزرگراهها مي‌توانيد كمتر از 2 ساعت به شهر هانگزو برويد. ساليانه 20 ميليون توريست داخلي و خارجي از مركز ايالت Zhejiang ديدن مي‌كنند. ماركوپولو مورخ و جهانگرد معروف ايتاليائي اين شهر را بعنوان باشكوه‌ترين و جذاب‌ترين شهر جهان در دوران سلسله Yuan توصيف كرده است.

ديوار بزرگ چين (شهر: پكن) ديوار بزرگ چين، دژي است كه در فاصله سده سوم پيش از ميلاد تا اوايل قرن هفدهم ساخته شده است. اين دژ به منظور حفاظت از سلسله‌هاي مختلف چين در مقابل تاخت و تاز هانيكها، مغولهاف تركها و ساير اقوام چادرنشين كه از سرزمين‌هاي جديد مغولستان و منچوريا مي‌آمدند، ساخته شده. اما معروفترين آنها، ديورا بزرگ چين مي‌باشد كه بين سالهاي ۲۲۰ تا ۲۰۰ پيش از ميلاد توسط اولين امپراطور چين يعني كين‌سي‌هانگ ساخته شد. اين ديوار در دوره سلسله مينگ و در شمال ديوار بزرگ چين امروزي ساخته شده و مقدار كمي از آن باقي مانده است. ديوار چين طويل‌ترين دويار ساخت دست بشر است كه به طول ۶۳۵۲ كيلومتر از گذرگاه شانگهاي در درياي بوهايي در شرق و حدفاصل چين و منچوريا تا لوپ نور در جنوبي‌ترين قسمت منطقه خودمختار زينچجيانگ كشيده شده است. اين ديوار تقريباً مرز بين چين شمالي و مغولستان داخلي را مشخص مي‌كند.
وضعيت كنوني ديوار: برخي قسمت‌هاي ديوار كه در نواحي توريستي قرار دارند حفاظت و برخي بازسازي شده‌اند. اما در بسياري قسمتهاي ديگر ديوار نيازمند تغيير بوده است.

چهره ديوار از فضا: بر روي چگونگي تصوير ديوار از فضا اختلاف نظرات زيادي وجود دارد. هاليبرتون در سال ۱۹۳۸ در دومين كتاب شگفتي‌هاي خود مي‌نويسد كه اين دیوار بزرگ تنها ساخته دست بشر است كه از كره ماه ديده مي‌شود. اين مطلب همچون افسانه‌اي مشكوك باقي مانده و گاهي حتي به كتابهاي مدرسه نيز سرايت كرده است. آرتور والدرون، نويسنده معتبرترين تاريخ ديوار چين مي‌گويد شايد مسئله قابل رويت بودن ديوار از فضا به افسانه رويت كانالهاي سياره مريخ برمي‌گردد. اگر ما كانال مريخ را مي‌بينيم. مريخي‌ها هم ديوار چين را مي‌بينند

تاریخ چین

آغاز این سلسله كرم ابریشم از جنوب چین وارد شد و این كار در تخصص زنان بوده است مردم شانگ اعتقاد به زندگی بعد از مرگ داشتند چون در فبور شاهان علاوه بر وسایل یاد شده خدمتگزاران خاص و زنان را می كشتند ...

نژاد مردم چین :پنج نژاد در چین زندگی می كنند هَن كه نژاد اصلی چین است .مَن كه نژاد منچوری است. مُون نژاد مغولی است.جان نژاد تبتی است و خُواری كه شامل تركها كه مسلمان هستند.
زبان و خط چینی ها كه خطی است در ابتداء تصویری یعنی در حد نقش و نقاشی است و در حال حاضر خط اندیشه نگاری است كه از نظر شكل لغات با خطوط تصویری تفاوتی ندارد و این خط الفبا ندارد و
بصورت كلمه ها ساده و یك آوایی است و از تركیب كلمات ساده كلمات دیگر بوجود می آید.
با همان قلمی كه خط نوشته می شود نقاشی هم می شود و بنابراین خط چینی یك نوع نقاشی است صحبت كردن به زیان چینی از لحاظ لغات و دستور بسیار ساده است چون یك كلمه هم می تواند فعل باشد و هم اسم و صفت و قیود زمان و مكان جملات را به گذشته و حال و اینده می رساند ولی از نظر نوشتن چون بیش از پنج هزار كلمه باید آموخت نوشتن مشكل است.
از حفاری در سراسر چین مدت زمان زیادی نمی گذرد در طی سالهای اخیر به اكتشافات زیادی دست زده اند كه یكی از این كشفیات مربوط به انسانهای پكن است كه در محل" جو-گو-تین" در 60 كیلومتری
پكن پیدا كردند نظرات باستان شناسان در مورد قدمت این انسان 500 هزار سال پیش است این انسان از نظر شكل و قیافه گویای همان نژاد زرد است.
در سال 1914 در حوزه رودخانه زرد در شمال چین در یك تپه ای نمونه های زیادی از پستانداران فسیل شده كشف شد كه چینی ها به آن تپه به علت عدم آگاهی تپه استخوان اژدها می خواندندو در سال 1922 یك هیات سوئدی به سرپرستی آندرسون در مسافت 60 كیلومتری پكن به كاوش پرداخت و با یك متخصص دیرینه شناسی آمریكایی به چند دندان برخورد كرد كه محل كشف آنها جوگوتین است و در سال 1928 میلادی بقایای یك جسد فسیل شده در اطراف پكن كشف شد در انتهای یك غاركه به علت فشار مواد رسوبی خراب شده بود جمجمه یك انسان را كشف كردند و با دندانهایی كه قبلاً پیدا كرده بودند به هم متصل كرده و نام انسان پكن را به آن دادند البته در این محل جوگوتین فسیل گوزنها و كفتار و خرس و انواع پستانداران كوچك نیز یافت شده و در سال 1931 بر اثر كاوشها چند قطعه كوارتز تراشیده شده در كنار جمجمه پیدا كردن و دیگر تردیدها برطرف شد كه انسان پكن از نوع انسان است نه بنا بر اعتقاداتی از میمون زیرا یكی از نشانه های انسانهای اولیه استفاده از ابزار و آتش است.
ویژگیهای انسان پكن :1- درون غار زندگی می كرده و از آتش برای گرم كردن و پختن گوشت و دور كردن حیوانات وحشی استفاده می كرده 2- از كوارتز و یك نوع سنگ آتش زنه ابزاز می ساخته 3- استخوانهای خرس و شتر و كرگدن و فیل و گوزن در غار زیاد كشف شده و بیشترین مربوط به گوزن بوده است.4- از گیاهان نیز استفاده می كرده چون آثاری نبات در آنجا بدست آمده 5- گفته شده كه انسان
پكن احتمالاً آدم خوار هم بوده چون غالب جمجمه های یافت شده در اثر ضربات شدید خورد شده كه مغز آنها مورد استفاده قرار گیرد و این آدم خواری ممكن است به علت عدم دسترسی به غذا بوده كه امكان شكار نبوده یا امكان دارد یك محل مذهبی بوده و یا احتمالاً افراد خورده شده به عنوان اسیر از زد و خورد بدست آمده است.
تمدن های دوره نوسنگی :بعد از انسان پكن تا دوران نوسنگی اطلاع زیادی از تمدن های چین نداریم و این ممكن است بعلت عدم پژوهش و كاوشها در چین باشد و یا ممكن است بعلت تغییرات آب و هوا تمدن یا فرهنگی بعد از انسان پكن در چین بوجود نیامده باشد ولی از نظر دوران كشاورزی یا نوسنگی ما به چند تمدن مهم برمی خوریم.
1- تمدن" خه- مو- دو" مربوط به 7 هزار سال پیش است در این تمدن آثاری از وسایل استخوانی و سنگی و همچنین ظروف سفالین پیدا شده اغلب سفالها منقوش و دست سازند .خانه ها چوبی بوده و قدیمی ترین چیزی كه از این تمدن به دست آمده پاروی چوبی است كه سالم مانده است . از مكانهای كشف شده دانه های گیاهی – برنج – هسته گیاهان كشف شده است .
2- تمدن" یانگ شائو" كه مربوط به هزاره سوم ق م در ناحیه "شن سی" تشكیل شده و رنگ ظروف سفالی قرمز و منقوش به طرح های هندسی است این سفالها از گل رس نرم ساخته شده و سطح
آنها بعد از رفتن به كوره منقوش شده است.
بطور كلی در دوره نوسنگی در چین خانه ها ابتداء از چوب و بعداً از چینه و آخر الامر از گل و چوب با یكدیگر بوده است.
تمدن ده نشینی دوران باستان :در حدود 1500 ق م شاهان سلسله شانگ با هم متحد شدند و تشكیل تمدنهای دوره تاریخی چین را دادند البته قبل از دوره شانگ از سلسله ای دیگری به اسم" شیا" اشاره می كنند ولی ظاهراً این دوره را افسانه ای می دانند و به هر حال در دوره شانگ ساخت وسایل مفرغی در ابتداء جنبه آئینی داشته و ظروف مكشوفه از مقابر شانگ نشانه تكامل ساخت این نوع ظروف است.مصارف این ظروف در ابعاد بزرگ و كوچك بدین شرح است:1- ظروف غذاپزی كه غالباً به صورت مستطیلی و چهار پایه هستند و در محل دسته آنها سوراخهایی جهت حمل ظرف در نظر گرفته اند2- ظروف مفرغی جهت نگهداری آذوقه و مواد اولیه غذایی 3- ظروف مفرغی پایه دارجهت گرم كردن مواد الكلی و همچنین ظروفی جهت نگهداری مشروبات الكلی 5- زنگهای بسیار بزرگ به جهت دور كردن ارواح خبیثه از آن استفاده می كردند

6- جامهای مفرغی كه به صورت های مختلف ساخته می شده این نوع ظروف به اشكال مختلف ساخته می شد7- سلاح و ابزارهای جنگی.
این ظرف ها عالباً دارای نوشته است و چون پیدایش خط از زمان سلسلة شانگ می دانیم این نوشته ها غالباً نام هنرمند و پادشاه زمان و سلسله را در برمی گیرد و همچنین نوشته هایی است كه درباره رسوم كشور داری پادشاهان شانگ اطلاعات سودمندی به ما می دهد.
چینی ها قبل از اینكه بر روی ظروف مفرغین بنویسند از مغز استخوان و لاك لاك پشت استفاده می كردند و نوشتن روی استخوانها غالباً جنبه فال و پیشگویی داشته است در مقابر پادشاهان شانگ آثار زیادی از سفالهای صیقلی ممتاز كه از اجداد اصلی چینی ها بدوی هستند یافت شده است در دوره شانگ قربانی انسان هم مورد نظر بوده و مردم خانه های گلی داشته اند و مرد و زن خودشان را در لباس های كامل می پوشاندند.

در آغاز این سلسله كرم ابریشم از جنوب چین وارد شد و این كار در تخصص زنان بوده است مردم شانگ اعتقاد به زندگی بعد از مرگ داشتند چون در فبور شاهان علاوه بر وسایل یاد شده خدمتگزاران خاص و زنان را می كشتند و همراه جسد امپراطور به خاك می سپردند از نظر مذهبی اعتقاد به جادوگری داشتند و آئینهای مخصوص انجام می دادند كه عواید این مراسم و نذورات بین شاه و حاكم هر منطقه تقسیم می شد ارواح كوه – دریا – نهرها- ارواح محلی –خدایان زمینی و آسمانی را ستایش می كردند پرستش ارواح نیاكان از این زمان درچین رایج شد و تا به امروز ادامه دارد و همینطور پرستش
قهرمانان افسانه ای ،یعنی جنگجویان قدیمی كه تبدیل به خدایان می شدند و جنبه تقدس پیدا می كردند.
اصل خلقت جهان از نظر چینیها جنبه فلسفی داشته كه ابتداء نه آسمان وجود داشته و نه زمین و جهان بصورت یك خلاء بی شكل نمایش داده می شد و در این ویژگی خاص دوروح به اسامی یانگ و سین وجود داشته كه یانگ بر آسمان و سین بر زمین حكومت می كرده و نیروی یانگ نیروی مثبت روشنایی فعال و مذكر شناخته شده بوده و نیروی سین ماده تاریكی غیر فعال و منفی بوده است و اتحاد این دو نیرو باعث گردش جهان شده است در حالیكه این دو نیرو متضاد و مخالف همدیگرند ،مكمل یكدیگر نیز هستند نیروی یانگ و سین در طبیعت در كل موجودات خلقت وجود دارد و سستی هر كدام باعث اختلال در جهان می شود این دو نیرو را بصورت یك دایره نشان می دهند كه به دو قسمت تقسیم شده است
كه یك قسمت سیاه و قسمت دیگر سفید است و در قسمت سیاه یك نقطه سفید وجود دارد و در قسمت سفید دارای یك نقطه سیاه است كه هر كدام حاوی یك نكته عرفانی است كه احتمال تبدیل شدن سیاه به سفید و سفید به سیاه بر اثر عدم انجام وظایف دارد.
بعد از سلسله شانگ سلسله جو از 1028-257 ق م به روی كار آمد و ساخت دیوار چین از این زمان شروع شده و دوفیاسوف مشهور چین مربوط به این دوره هستند لائوتسه و كنفوسیوس و تاسیس مدارس همراه با تشویق مردم برای درس خواندن مربوط به این دوره است . جو-یو-اَن یكی از شعراءمشهور این دوره است و مربوط به قرن چهارم ق م است كه به علت فسادی كه در اواخر سلسله جُو بوجود آمده بود مبارزه می كرد و چون به گفته های او توجه نمی كردند او خود را در رودخانه غرق می كند(برنامه ای كه همه ساله در چین بعنوان نسابقات قایقرانی با قایقهای اژدهایی شكل در چین
است مربوط به یادبود این شاعر است )مردم در این زمان خانه ها و معابد چوبی و گلی داشته اند كه اثری از آنها در دست نیست.


سلسله چین : 256 تا 207 ق م بزرگترین پادشاه این سلسله شخصی بود به اسم" چین- شی- خوانگ- دی "كه در زمان این پادشاه دیوار چین كه به صورت مجزا از هم بود ،پیوستگی و امتداد به دیوارها به كار رفت .سنگ و آجر و ملات مربوط به این پادشاه است .دیوار چین كه برای جلوگیری از هجوم اقوام بربری كشیده شده بود تقریباً شمال چین را اشغال كرده ارتفاع و عرض دیوار بین 5/7تا 8 متر است و عرض دیوار بحدی است كه 6 سوار در كنار هم به آسانی حركت می كنند و به فاصله هر 100 متر برج دیدبانی قرار دارد و مامورین در طول زمانهای مختلف به دیده بانی می پرداختند و اخبار در موقع حمله دشمن بوسیله روشن شدن مشعل ها مخابره می شد دیوار در جهتی كه رو به دشمن قرار گرفته دارای بریدگی هایی است كه برای تیراندازی استفاده می شد چهار دروازه بزرگ و معتبر در طول دیوار وجود داشته كه در تمام مدت نگهبانان از آنها مراقبت می كردند و این دیوارها از پستی و بلندیهاو دره ها با ارتفاع مشخص ادامه پیدا می كرده است (فضا نوردان اولین آثاری كه در روی كره زمین مشاهده كردن دیوار بزرگ چین بوده است)در چند دهه قبل باستانشناسان چین مقبره چین شی خوانگ دی را كشف كردند كه شامل ارتش كاملی از سفال بود كه حدود شش هزار سرباز سفالین داشت گفته شده كه این مقبره عظیم 10 سال ساختش طول كشیده است .
چین شی هوان گدی، نخستین امپراتور سلسله كین(چین)، كسی بود كه ایالات مختلف كشور چین را متحد كرد و در سال 221 پیش از میلاد امپراتوری چین را رسماً پایه‌گذاری كرد. آرامگاه امپراتور كین در شهر شیان واقع در استان شانشی به همراه جنگجویان سفالی مشهوری كه در سال 1974 در این آرامگاه كشف شدند، از سال 1987 در فهرست میراث جهانی یونسكو ثبت شده‌اند.

سلسله هَن : 206 ق م تا 211 میلادی این سلسله با اشكانیان همزمان بوده و پادشاهان این سلسله راه ابریشم را گسترش داده اند و سفیرانی به ایران و اروپا فرستاده اند در این دوره امتحانات ورودی برای انتخاب كادر مامورین است كه تا قبل از حكومت جمهوری در چین برقرار بود و به خانواده و طبقه نیز كاری نداشته است .كاغذ در این زمان 105 میلادی اختراع شد كه از چین به سمرقند و ایران و سپس به بغداد و اروپا رفت.
سلسله تانگ : 618 تا 906 میلادی ورود ادیان مختلف از جمله زردتشت – مانوی – اسلام و نیز اختراع صنعت چاپ در این دوره است و نیز چینی سازی در این سلسله جای خود را باز می كند و از اهمیت ظروف فلزی كاسته می شود.در مورد بناهای قدیمی پیش از تاریخ چین جزءدیواره های چینه ای و خانه های چوبی بطور ویران شده ای اثر دیگری بدست نیامده است احتمالاً بناهای پیش از تاریخ چین به علت اوضاع جغرافیایی چین چوبی بوده و به علت احتمال آتش سوزی و پوسیدگی از آنها نشانه ای بدست نیامده است .
معابد: چند نوع معبد در چین از زمانی كه دین بودایی در آنجا پا گرفت ساخته شده است كه به شرح ذیل می باشد.
1- معابد بودایی: پلان این معابد معمولاً مربع یا مستطیلی شكل است معبد در حیاط مربع یا مستطیلی شكلی محصور شده كه در اطراف دارای حجره هایی است كه مربوط به راهبان بودایی و طلاب می باشد این حیاطها دارای درهای بسیار بزرگی هستند كه در اطراف آنها مجسمه هایی مربوط به نگهبانان مخصوص بودا وجود دارد قیافه این مجسمه ها غالباً وحشتناك و همراه با سلاح هستند كه
كارشان از نظر اسطوره چینی دور كردن ارواح خبیث و شیاطین است جلو معبد اصلی كه محصور در حیات بزرگی است عود سوزها و میزهای نذورات قرار دارد و مركز اصلی بنا را معبد تشكیل می دهد كه شامل یك تالار اصلی و فضاهای بزرگ مربع و مستطیل شكل اطراف است و مصالح اصلی معابد قدیم كلاً چوبی بوده كه از بین رفته و معابد بعدی از سنگ و چوب ساخته شده است سقف بنا كلاً چوبی است منتهی با تزئینات بسیار زیاد و رنگهای مختلف و نقاشی های گوناگون، و بطور كلی كارهای هنری برجسته كاری چوبكاری و ستونهایی كه در معابد بكار رفته است به چند دسته تقسیم می شوندكه عبارتند از 1- پایه ها معمولاً ساده و بدنه ها غالباً استوانه ای شكل و جنس ستون از چوب یا سنگ است و سرستونها از نظر فرم ساده ولی از نظر تزئینات غنی هستند مهمترین كار روی ستونهای سنگی نقش های برجسته یا مشیك اژدها و سیمرغ است در تالار اصلی معابد مجسمه های مختلف از بودا و تجلّیات مختلف او بصورت بودای خندان و غیره دیده می شود در كنار بودا در دو طرف مجسمه های بودا ساتوها و نگهبانان بودا قرار دارند در جلو این مجسمه ها میزهای كنده كاری شده كه در روی آنها وسایل موسیقی سنتی چین و گلدان و شمعدانهاو نذورات قرار می گیرد مراسم داخل معبد و دعای راهبان بودایی هنگام طلوع آفتاب و ظهر و غروب انجام می شود.
2- عود سوزها:معمولاً ظروف فلزی سه پایه یا چهار پایه هستند كه در بالای آنها پوشش چتری شكل است هر بودایی هنگام ورود به معبد عود و مواد خوش بو را در آتش می ریزد . عمل زانو زدن در خارج از معبد اصلی و عمل تطهیر نیز صورت می گیرد.
3- پول سوزها : بناهای كوچكی هستند كه در معابد ساخته می شوند این بناها دارای بام چتری یا شیروانی شكل هستند كه محل خروج دود در سقف آنها تعبیه شده است بدنه پول سوزها تو خالی
است و زائرین كاغذهای مخصوص نذورات را از غرفه ها خریداری می كنند و به یاد اموات و یا نذر خود در پول سوزها می سوزانند
مهمترین عنصر معماری و تزئین در معابد مربوط به بام معابد است یا سقف معابد كه شیروانی شكل هستند و معمولاً چند طبقه كه با تكه های سفال یا چوب محافظت می شوند در بیشتر معابد در بالای بام كشتی چوبی به چشم می خورد كه از سمبل های هنر بودا است به معنی اینكه مردگان بوسیله این كشتی ها به ساحل نجات می رسند
نقوش تزئینی اژدها و سیمرغ – پیروان بودا و بعضی از حیوانات در بام معابد بطرز چشم گیری خودنمایی می كند و غالب این تزئینات را از شیشه های رنگی ساخته اند.
4- دروازه ها: بناهای چوبی یا سنگی بسیار زیبایی هستند كه معمولاً در جلو معابد تعبیه می شوند همان مشخصاتی كه در بالای بام معابد گفته شد بطور مختصر تر در بالای دروازه ها دیده می شوند و منظور این دروازها ازنظر مورد توجه است1- تسلط و دید فضای داخلی معبد از خارج و از خود معبد تماشای مناظر خارج از معبد 2- دور كردن ارواح خبیث و ممانعت از ورود آنها به داخل معبد

فرهنگ و آداب و رسوم چین

سال نوی چینی از مهم ترین تعطیلات سنتی مردم چین است. گاهشماری چینی، گاهشماری ترکیبی شمسی-قمری است و حرکت خورشید، ماه و ستارگان، تعیین کننده روزها، ماه‌ها و سال‌ها هستند. سال نو، با پدیدار شدن ماه در نخستین روز سال آغاز می‌شود و به همین علت گاه به آن سال نوی قمری نیز گفته می‌شود. جشن سال نو، عموماً پانزده روز به طول می‌انجامد و با جشن فانوس پایان می یابد….

در بیشتر کشورهایی که چینی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند یا اقلیت قدرتمندی هستند، سال نوی چینی جشن گرفته می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به چین، هنگ کنگ، تایوان، برونئی، کره، مغولستان، نپال، بوتان، ویتنام، سنگاپور، اندونزی، مالزی، فیلیپین و تایلند اشاره کرد.

آداب و رسوم

چینی‌های بودایی، در این روز از خوردن گوشت پرهیز می‌کنند. بودائیان بر این باورند که روشن کردن آتش و استفاده از کارد در روز اول سال نو، خوش یمن نیست؛ بنابراین معمولاً غذای این روز، از قبل پخته می‌شود. همچنین در این روز، چینی‌ها به دیدار و بازدید بزرگترهای خانواده می‌روند. رقص شیر یکی از کهن‌ترین آیین‌های چینی است که در این روز انجام می‌پذیرد. برخی خانواده‌ها برای از بین بردن شرّ ارواح خبیثه، این گروه‌های عروسک گردان را به خانه دعوت می‌کنند تا با آهنگ‌ها و رقص‌های خاص، بدیمنی این روز را از بین ببرند. از دیگر آداب و رسوم این جشن، هدیه پاکت سرخ است.

جشن فانوس

جشن فانوس، جشن سنتی چین است که در روز پانزدهم نخستین ماه سال قمری در گاهشماری چینی جشن گرفته می‌شود؛ این جشن نمایانگر پایان سال نوی چینی است، و آماده‌سازی برای آن از روز دهم سال نو آغاز می‌شود. در این روز در بین چینی ها مرسوم است که ردیف‌هایی از شمع را در جلوی خانه‌هایشان روشن می‌کنند و هنگام شب، فانوس در دست، مسیر می‌پیمایند. در گذشته، فانوس‌ها ساده بودند

و تنها امپراتوران و اشراف، فانوس‌های آراسته و بزرگ داشتند؛ در سال‌های اخیر، فانوس‌ها با طرح‌های جدید و متنوع تزیین می‌شوند؛ مثلاً فانوس‌هایی به شکل جانوران مرسوم است. ریشه این جشن به امپراتوری هان و بیش از 2000 سال پیش بازمیگردد.

آداب و رسوم در اعیاد


عید بهار چین

از9 فوریه سال جاری ایام عید بهار سنتی چین آغاز می‌شود. عید بهار در واقع همانند عید نوروز ایران عید میلی فرخنده و پرنشاط است. به طور کلی از قدیم الایام سال در تقویم کشاورزی چینی با 12 نام حیوان یعنی گاو، ببر، مار، موش، خوک، میمون، خرگوش، اسب، خروس، گوسفند، سگ و اژدها مشخص شده است. اژدها در عهد قدیم توتم ( یعنی روح یا موجود حافظ قبیله ملت چین به شمار می‌رفت.
در روایات قدیمی‌چین اژدها همواره به موجودی صاحب نیرو و قدرت جسورا و لبیباک ترسیم شده است و از دیدگاه مردم چنین روحیه ای دقیقا سمبل ایده ال ملت چین است. مردم اژدها این حیوان افسانه‌ای را می‌پرستند و آرزومندند تا اژدها خجستگی و میمنت را برایشان به همراه بیاورد.

از تاریخ عید بهار تاکنون 4 هزار سال می‌گذرد. در بیش از دو هزار ویک صد سا قبل از میلاد مردم زمان شرکت یک دور ستاره مشتری ( یعنی ژوپیتر) را یک ( تسئو) داستند و این عید را نیز " تسئو" می‌نامیدند. اما نام این عید در یک هزار سال قبل از میلاد به "نیان" یعنی پرحاصل تغییر کرد.
به رسم و عادت عامیانه در چین ایام عید بهار از 23 دسامبر شروع می‌شود و تاعید فانوس در تاریخ 15 ماه آینده خاتمه می‌یابد که جمعا سه هفته طول می‌کشد. به منظور گرامیداشت ایام عید از شهرها گرفته تا دهات، مردم فعالیتهای مختلفی را انجام می‌دهند و جشنهایی برپا می‌کنند. درروستاها کشاورزان به خانه تکانی و شستن البسه و لحاف وغیره می‌پردازند تا با پاکی و پاکیزگی به پیواز سال نو بروند. آنان همچنین خود را کیهای گوناگونی مانند مشکلات و آب نبات، کیک، گوشت و سبزیجات برای پذیرایی از مهمانان تهیه می‌کنند. درشهرهای بزرگ مقدمات عید نیز از مدتها قبل ازعید شروع می‌گردد. سازمانها و ادارات فرهنگی و گروههای هنری برنامه‌های هنری خود را آماده می‌سازند و در پارکها برنامه‌های تفریحی و بازی‌های گروهی جدید و بیشماری برای مردم انجام می‌شود. موسسات تجاری نیز برای اقناع مشتریان خود کالاها و اجناس متنوع را از کشورها و حتی خارج از چین وارد می‌کنند.
عید بهار چین همانند عید نوروز ایران عید ملی فرخنده و پرشکوه و پر نشاط است. به طور کلی در نواحی مختلف چین رسوم و عاداب سنتی برای برگزاری این عید متفاوت است.
اما ضیافت شام با حضور کلیه اعضای خانواده د رشب آستانه عید چه در شمال چه در جنوب کشور لازم و ضروری است. در جنوب این غذا غالبا از بیش از 10 خواراک تشکیل می‌شود که در میان آنها ماهی و خوراکی تهیه شده از خمیر لوبیا باید دیده شود. زیرا این دو خوراک در تلفظ به چینی با " مرفعه بودن " تقریبا یکی است. در شمال این غذا را اغلب " جیازه" یعنی گوشواره تشکیل می‌دهد. خانواده دراین شب در کنار یکدیگر به تهیه این خوراک سنتی مشغول می‌شوند. شایان یادآوری است که در میان خوراکهای سنتی عید بهار غذاهای شیرین از ارد برنج چسبیده به چینی " نیاگا" حتما باید موجود باشد. چه آنکه این نشانگر ارتقای دائمی‌سطح زندگی، گردهم آمدم و سعادتمندی اعضای خانواده است. در آستانه سال جدید به تقویم کشاورزی چین، مردم با سرور و شادی با سال گذشته وداع نموده و به پیشواز سال جدید میروند. دربعضی مناطق مردم به آتش زدن ترقه و آتش بازی هم می‌پردازند. ازاول سال نو اعضای خانواده ملبس به لباسهای زیبا و نو به استقبال مهمانان و یا دیدار از خویشاوندان و دوستان می‌پردازند.
آنان هنگام ملاقات جملات مبارکی چون " سال نومبارک" و " یا عید بهار مبارک باد "را می‌گویند و سپس به خوردن میوه و شکلات و چای مشغول می‌شوند و با هم گفت و گو می‌کنند. در ایام عید بهار برنامه‌های هنری و تفریحی جالب توجه و رنگارنگ است. دربعضی جاها اپراها و فیلمهای ویژه عید به معرض نمایش گذارده می‌شود و د ربعضی مناطق دیگر برنامه‌های هنری عامیانه نظیر رقص شیر، یان گو و رقص با چوب پا و غیره به این ترتیب محیطی مملو از وجد و شعف و شادی برهمه جا حکمفرما است.
گفتنی است که برحسب کردن تابلوهای خونویسی ونقاشی‌های ویژه عید بهار روی دیوار، روشن کردن فانوس نیز از جمله برنامه‌های عید بهار است. درایام این عید جشن فانوس نیز جلوه ای خاص دارد.
فانوسهای رنگی درواقع از جمله هنرهای دستی و سنتی مردمی‌چین است. مردم با دست داشتن اشکال مختلف متنوع فانوسها که بر روی آن شکل حیوانات مناظر طبیعی و چهره‌های قهرمانان ترسیم شده است در یک جا جمع می‌شوند و شادی می‌کنند. البته پابه پای ارتقای سطح زندگی مردم، آنان ضمن حفظ رسوم وعاداب سنتی، برنامه‌های جدیدی به وجود آورده اند. برای نمونه جهاگردی و چین گردی به رسم نوین چینیها در ایام عید بهار بدل شده است.


هفتمین شب ماه هفتم

هفتمین روز ماه هفتم به تقویم سنتی چین به عنوان " روز عشق چین" در میان مردم رایج شد. این روز هم عید دختر، عید آرزوی کسب مهارت نامیده شد. در سالهای گذشته، این روز برای دختران چین مهمترین روز محسوب می‌شد.
طبق اساطیر چین، گاوچران و خانم بافنده در شب هفتم ماه هفتم در آسمان به وصل رسیدند. به همین دلیل، دختران نیز با آماده کردن سبدهای میوه دعا می‌کردند که مثل آن خانم بافنده عشق پایدار داشته باشند.
داستان گاوچران و خانم بافنده معروفترین داستان عشق چین به شمار می‌آید. می‌گویند: گاوچران پسر فقیری بود و با گاو خود زندگی می‌کرد. خانم بافنده دختر امپراتور آسمان بود. روزی خانم بافنده به دنیا هبوط کرد و گاوچران را دید.
آن دو نفر دوست و بتدریج عاشق دیگر شدند. خانم بافنده چون می‌خواست با گاوچران ازدواج کند، تصمیم گرفت دیگر به آسمان برنگردد. ولی به زودی امپراتور آسمان متوجه شد که دخترش گم شده و خیلی عصبانی شد. او نمی‌گذاشت که دخترش با مردم عادی ازدواج کند. خانم بافنده نمی‌توانست از پدرش سرپیچی کند و به آسمان رفت. بدین جهت، زن و شوهر پرعاطفه از هم جدا شد. گاوچران نمی‌خواست خانمش او را ترک کند و دنبال خانم بافنده رفت. نزدیک بود که پیدایش کند، ولی امپراتور به آسمان آمد و بین دو نفر یک جاده شیری وسیع گذاشت تا آنها نتوانند از آن عبور کنند. گاوچران و خانم بافنده فقط یکدیگر را نگاه می‌کردند و گریه می‌کردند.
روزها گذشت، گاوچران و خانم بافنده آنجا ماندند. آخر عشق وفادار آنها امپراتور آسمان را تخت تاثیر قرار داد. او دستور داد: در هفتمین روز ماه هفتم، به وسیله کلاغ زاغی پلی روی جاده شیری گذاشته شود تا گاوچران و خانم بافنده همدیگر را ملاقات کنند.
بدین جهت در این شب، جوانان جمع می‌شود و به آسمان نگاه می‌کنند. مثل اینکه گاوچران و خانم بافنده را می‌بینند و به آنها تبریک می‌گویند.
دختران خانم بافنده را فرشته بافنده می‌دانستند و دلشان می‌خواست مثل او ماهر باشند و عشق پایدار داشته باشند. بعدا آنها با شادی میوه می‌خوردند و باهم صحبت می‌کردند.
یک بازی مخصوص هم در میانشان رواج داشت. یعنی مسابقه دادن تا ببینند کدام یک نخ کردن سوزن را بهتر بلد هستند. کسی که شکست می‌خورد باید هدیه کوچک به دیگران بدهد. هدف این بازی تنها مسابقه نیست بلکه جالبتر کردن عید است.

عید چون یانگ

پنجمین روز ماه پنجم به تقویم کشاورزی چین عید قایق اژدها نام دارد. در مقایسه با عیدهای دیگر، عید قایق اژدها اسامی‌گوناگون دیگری نیز دارد. این روز هم به نام‌های عید ماه، عید اشعار، عید دختر و عید " زون زی" مشهور است.
مردم چین در عید قایق اژدها نوعی خوراک به نام "زون زی" می‌خورند." زون زی" با برگ بامبو و برنج درست می‌شود. بدین ترتیب که درون برگ بامبو برنج و گوشت می‌گذارند و می‌پیچند و بعد آن را می‌پزند. مناسبت خوردن این خوراک در این روز مشخص است.
در چین،شاعری بنام "چو یوان" از اهالی کشور "چو" در دوره دولتهای جنگی می‌زیست. وی مدتی در کشور "چو" به عنوان وزیر اعظم خدمت کرد و نسبت به امپراتور بسیار وفادار بود. بعد مورد حسد و تهمت بداندیشان قرار گرفت و امپراتور بدون تحقیق و رسیدگی او را از مقام وزارت عزل کرد.

"چو یوان" سخت غمگین و افسرده شد. به کنار رودخانه "می‌لو" در استان "هو نان" امروزی رفت دایما شعر می‌سرود تا روزی از زندگی بکلی ناامید و مایوس گردید و خود را به رودخانه انداخت و غرق شد. این واقعه در پنجمین روز از ماه پنجم اتفاق افتاد.
چون مردم بسیار به او علاقه داشتند و می‌ترسیدند که ماهی رودخانه جسد او را بخورند،خوراک"زون زی" را که شرح دادیم درست کردند و به آب رودخانه انداختند تا ماهیان آن خوراک را بخورند و به جسد شاعر آسیب نرساندند.
امروزه معمولا موقع خوردن این خوراک، بخصوص اگر در حضور افراد غیر چینی باشد،شعر‌ها و سرگذشت "چو یوان"را یاد می‌کنند.
پیشنیان می‌گفتند: پنجامین ماه بدترین ماه سال است. بنابراین، از گذشته، رسومی‌در میان مردم شایع شده بود. یعنی آویزان کردن نقاشی قهرمان افسانه ای، جمع کردن دارو‌های گیاهی. بچه‌ها کیسه کوچک پاره ای که در آن عطر گذاشته می‌شود روی لباس می‌آویزانند و روی دست نخ رنگارنگ می‌بندند. دیگران به مسابقه قایق رانی مسابقه "او شو" و غیره می‌پرداختند. هدف همه آنها راندن شیطان و حفظ بدن است.

فرهنگ چای چین
چای را همه می‌شناسند و نوشیده اند. چای همانند چینی مترادف چین است. چین محل اصلی تولید چای محسوب می‌شود و قبل از کشورهای دیگر جهان منابع درخت چای را کشف و از آن استفاده کرده است. اگر به چین سفر کنید، به غیر از دید و بازدید کوه‌ها و منظره‌های معروف چین، سفر به محل تولید چای چین نیز نوعی انتخاب عاقلانه محسوب می‌شود. در آنجا می‌توانید شخصا متوجه شوید که چای چطور تولید می‌شود و می‌توانید چگونگی چای را بنوشید و مزه كنید. اگر از شهر " چنگ دو " مرکز استان " سی چوان " چین واقع در جنوب غرب این کشور حرکت کنید، در حدود 130 کیلومتری غرب منطقه کوه بلند و زیبایی را مشاهده خواهید كرد. این کوه " مون شان " مرکز مشهور تولید چای چین است. هنگامی‌که با خودرو در راه کوهستانی پرفراز و نشیب حرکت میکنید، می‌توانید شاهد پوشش مه و ابردر منطقه كوهستانی باشید و در دامنه کوه در کنار راه باغهای چای بسیار سبزنیز چشمنوازی می‌كند و همزمان چایکاران در این مزارع چای مشغول کار هستند. کوه " مون شان " بیش از 2000 سال تاریخ کشت چای دارد. گفته می‌شود که در آن موقع، مردی با نام " اولی جن " بطور تصادفی با تاثیرات درمانی و موثر بودن چای برای از بین بردن خستگی آن را کشف کرد. از آن به بعد، او شروع به کشت درخت چای کرد. این اولین بار بود که در تاریخ چین مردم درخت چای می‌کاشتند.

به دلیل آنکه کوه " مون شان " تمام سال از مه پوشیده می‌شود و آب و هوای انجا مرطوب است، برای کشت درخت چای بسیار مناسب است. بتدریج، چای کوه " مون شان " شهرت یافت. چینیان می‌گویند که خانه چای جهان چین و خانه چای چین کوه " مون شان " است. چینیان چای را بسیار دوست دارند و این نوع عادت هزار سال ادامه یافته و حتی به بخشی واجب و لازم از زندگی چینیان تبدیل شده است. در سالهای اخیر، نقش چای مورد شناسایی مردم کشورها قرار گرفته و در سراسر جهان، تب " نوشیدن چای " به وجود آمده و این امر نیز به پیشرفت صنعت چای چین مساعدت کرده است. به منظور آنکه مسافران با دانش بیشتر چای آشنا شوند، کوه " مون شان " با استفاده از منابع محلی فعالیت‌های ذی ربط چای را برگزار کردند. مثلا تولید چای، بسیار مورد استقبال مسافران قرار می‌گیرد. آنان می‌توانند با چگونگی تولید چای آشنا شوند و در تولید چای شرکت کنند و از آن لذت ببرند.

شلوار بدون فاق بچه ای چینی

یکی از چیزهایی که در این سفر باعث حنده و تفریح گروه همسفران و ما شده بود دیدن بچه هایی بود که شلوار بدون فاق تنشون بود !!! اینطوری دیگه نیازی به پوشک نبود ..!!!!!!!!!!!

دیوار چین

همانطور كه مي دانيد يكی از شاهكارهای معماری بشر، ديوار چين است. دیوار چین در سال 1987 توسط سازمان یونسکو، جزو یکی از آثار باستانی دنیا قرار گرفت. این دیوار مانند یک اژدهای عظیم، به طول 6700 کیلومتر از میان صحراها، چمنزارها، کوه ها و فلات ها، از غرب تا شرق کشور چین عبور کرده است. اين ديواردر حدود ۲۷۰۰ سال پيش ساخته شده است که در حال حاضر قسمت هایی از آن در حال تخریب است یا به کلی ناپدید شده است. ديوار چين تنها ساخته بشر است که اگر از جو زمين خارج شويم، ميتوانيم آنرا ببينيم. با این حال، این دیوارهنوز هم یکی از جاذبه های گردشگری در دنیا به شمار می رود که دارای معماری با شکوه و عظیمی است و از لحاظ تاریخی ارزش بسیاری دارد و با عظمتی كه دارد هزاران چشم را به خود خيره نگه می دارد.

تاریخ دیوار چین
این دیوار عظیم الجثه در اصل در ایالات "یان"، "زائو" و "کین" در فصول مختلف سال در برابر هجوم لشگر های متخاصم، همانند یک دیواره دفاعی و یک اثر نفوذ ناپذیر، برای جلوگيری از يورش قبيله های وحشی به شهرها ساخته شده است.

این دیوار که در طول حکومت پادشاهان مختلف بارها تعمیر و بازسازی شده و گسترش یافته است، در حقیقت هنگامی که برای اولین بار بنا شد، به عنوان دژی مستحکم و مستقل به شمار میرفت و پس از آن در هنگام امپراطوری "کین" به دیوار عظیمی مبدل شد. امپراطور "کین شیهوانگ" پس از متحد شدن ایالات چین، تلاش کرد تا با مرتبط ساختن قسمت های این دیوار در قسمت های شمالی به یکدیگر، حملات لشگریان "هان" دا دور سازد. از آن پس، این دیوار بزرگ به عنوان بنای یادبود ملت چین در طول تلریخ، بر شمرده می شده است. دیدار و گشت و گذار از این دیوار ، همانند سفری به گذشته های تاریخ است. زیرا در هر قدمی که بر میدارید، با یکیاز شاهکارها و عجایب معماری روبرو می شوید.

معماری و ساختمان دیوار
نحوه ساخته شدن این دیوار بسیار جالب است. در ساختن این دیوار، از مصالح و نیروهای انسانی بیشماری از جمله سربازان، زندانیان و مردم بومی استفاده شده است. دیوار چین سمبل و نشانه بارزی از خرد، پشتکار و سر سختی مردم چین است.

اما يكی از نكات جالب توجه كه در ساخت اين ديوار وجود دارد، استفاده از آرد برنج در ساختار آجرهای آن است. به اين شكل كه معماران و طراحان ديوار چين برای آنکه به آجرهای ديوار استحكام بيشتری ببخشند، به تركيبات سازنده آن، آرد برنج نيز افزودند تا دوام و قدرت ديوار را افزايش دهند.

در قسمت های مختلف دیوار تفاوت نژادها و قوم های مختلف به نحو بسیار چشمگیر و باور نکردنی، قابل مشاهده است. قسمت اعظم این دیوار که امروزه شاهد آن هستیم، در زمان امپراطوری "مینگ" ساخته شد. که از گذرگاه shanhaiguan در شرق چین شروع شده و تا گذرگاه jiayuguan در غرب ادامه دارد که در این میان از استان های Liaoning ، Hebei ، Beijing ، Tianjin ، Shanxi ، Inner Mongolia ، Ningxia ، Shaanxi و Gansu عبور می کند.

نگهداری و محافظت از دیوار
آکادمی دیوار بزرگ چین، برای محفظت از این اثر باستانی تاسیس شده است. پس از بررسی و تحقیقی که بر روی این دیوار در استان های مختلف انجام شد، در تاریخ 12 دسامبر 2002 میلادی، مسئولین این آکادمی اعلام کردند که بلایای طبیعی از یکسو و تخریب و ویرانی به دست افراد از سویی دیگر باعث شده است که تنها 30 درصد از این دیوار از شرایط خوب و قابل قبولی برخوردار باشد. این تحقیق به مدت 45 روز، بر روی 101 قسمت مختلف دیوار انجام شد.

سابقه فرهنگی دیوار
این دیوار نمادی قابل توجه از فرهنگ مردم چین به شمار میرود. در این دیوار ترکیبی از سمبل های مردمی و اسطوره های چین به چشم میخورد. اما زیباترین و درعین حال غم انگیز ترین افساته ای که دراینباره نقل شده است، درباره فروریختن قسمتی از دیوار به خاطر "منگ چیانگنو" است. وی پس از کشته شدن شوهرش در حین ساخت این دیوار، در غم او بسیار گریست و پس از آن سرگذشت تلخ و غم انگیزی پیدا کرد. این داستان در کتاب ها و ترانه های عامیانه و اپراهای قدیمی نقل شده است و در میان مردم چین، بسیار مشهور است.

مسافرت در طول دیوار
اگر تمایل دارید که از این دیوار بازدید نمایید، بهترین منطقه برای شروع، "سیماتای" است که در 110 کیلومتری شمال شرقی بیجینگ (پکن) قرار گرفته است. زیرا این منطقه از دیوار، هنوز هم فرم اصلی و واقعی خود راحفظ کرده، و به علت کمبود وسایل نقلیه عمومی در این ناحیه، از طرف توریست های دیگرهنوز مورد توجه قرار نگرفته است.

شهر ممنوعه Forbidden City

پس از ورود به شهر ممنوعه و تهیه یک بلیت ۴۰ یوانى ۹ اژدهاى طلایى قصرها مشاهده میشود.درمركزپكن پايتخت چين، مجموعه باستاني سحرآميزشهرممنوعه به روايتي وسيع ترين و كامل ترين مجموعه معماري چوبي در جهان است كه محل زندگي ۲۴ امپراتور از سلسله پادشاهي مينگ (۱۴۲۰ ميلادي) تا سلسله پادشاهي چينگ در ۱۹۱۱ ميلادي بوده و حدود ۴۹۱ سال رونق داشته است. پس از انقلاب سون يات سن در۱۹۱۱ ميلادي پادشاهي چين سرنگون وازرونق اين مجموعه كاسته شد.ازسال ۱۹۲۴ بازديدازمجموعه به عنوان كاخ موزه براي عموم آزاد شد.

ويژگي هاي كالبدي
مساحت مجموعه حدود۷۲۰ هزار مترمربع است كه با ۹۶۱ متر طول در امتداد شمال به جنوب و ۷۵۳ متر عرض در امتداد شرق به غرب گسترده شده وازسه طرف با باغ هاي سلطنتي احاطه شده است.ديواري با ارتفاع ۱۰ متروخندقي باعرض ۵۲ متر دور تا دور مجموعه را فرا گرفته است. ديواردرهرضلع يك دروازه دارد. دروازه نيمروز در ضلع جنوبي و دروازه نيروي ايزدي در ضلع شمالي است. ديوارها ضخيم اند. شهر ممنوعه كاملاً طبق نظام تشريفاتي سلسله هاي فئودالي و اصولي طبقاتي ساخته شده است. ويژگيهاي كالبدي آن از جمله وسعت، شيوه معماري،رنگ و تزيينات،همگي نمايانگر امتياز خاندان سلطنتي و سلسله مراتب اشرافي است. سه قصر اين مجموعه، تاي هه، چون ههو بايوهه كه بيشترجلب توجه مي كنند، محل برپايي مراسم باشكوه بوده است.طبق اسنادتاريخي، در سلسله مينگ ۱۰۰ هزار صنعتگر و يك ميليون كارگر در ساخت اين مجموعه عظيم باستاني با تزيينات عجيب و غريب شركت داشته اند. مصالح ساختماني مصرفي ازسراسركشور،حتي ازاستان يونن در فاصله چند هزار كيلومتري تهيه شده است.
اشياي با ارزشي كه در شهر ممنوعه پيدا شده يك ششم كل كشفيات چين را شامل مي شود.
نظام سلسله مراتبي
شهر ممنوعه مجموعه سلسله مراتبي و شامل دروازه ها و قصرهاي متعدد است. با نگاه به نقشه مجموعه علاوه بر بخش هاي اصلي، اتاق ها و فضاهاي خدماتي بسياري نيز در اين مجموعه ديده مي شود كه مجموعاً به ۹۹۹۹۵ اتاق مي رسد. به اعتقاد چيني ها اقامتگاه امپراتوران آسماني داراي ۱۰ هزار اتاق است و امپراتوران كه پسر امپراتور آسماني شناخته مي شدند خويشتن دار بوده و نمي بايست از شمار اتاق هاي امپراتور آسماني تجاوز مي كردند. از اين رو اتاق هاي شهر ممنوعه نيم اتاق كمتر از اتاق هاي كاخ آسماني است. منظور از نيم اتاق، بخشي از مجموعه شمال اتاق راه پلخ است كه يك اتاق كامل حساب نمي شود.
بخش هاي مختلف مجموعه
دروازه ومن (دروازه نيمروز): دروازه نيمروز قديمي ترين دروازه بوده و تنها شخص شاه از آن استفاده مي كرده. ارتفاع آن ۳۷ متر و در سال ۱۴۲۰ ميلادي تكميل شده است.
ميدان تاي هه من: از اين ميدان در واقع پيش فضاي ورودي است. رودخانه اي به نام رود آب طلايي مي گذرد كه با پنج پل مرمري با ديگر بخش هاي مجموعه ارتباط دارد. در اين ميدان فضاها كاملاً وسيع و گسترده اند و كف سازي ميدان در چند لايه ساخته شده است. قصر تاي هه هسته مركزي شهر ممنوعه است كه تخت طلايي رنگ امپراتور هم در اين قصر قرار دارد. اين قصر مجلل ترين معماري را در شهر ممنوعه دارد و در شمال ميدان بر سكوي مرمرسفيدرنگي به مساحت ۳۰ هزار مترمربع و بلنداي ۸ متر ساخته شده است و با ارتفاع ۴۰ متر بلندترين بناي شهر ممنوعه است. قصر تاي هه در بالاي اين ميدان با حدود ۱۳ هزار تصويراژدهاازپرتزيين ترين قصرهاي اين مجموعه است. درفرهنگ چين، اژدها نماينده قدرت امپراتوري است.
سكوي سفيد رنگ قصرتاي هه، اين قصررا باشكوه تر كرده و در ضمن از نفوذ رطوبت جلئوگيري مي كند. براي زهكشي اين سكو كه در سه طبقه است بيش از هزار مجسمه سر اژدها استفاده شده و هنگام بارش باران، آب زهكشي شده از دهان اژدها فوران مي كند و چون بناهاي شهر ممنوعه چوبي است اين كار ظاهراً درپيشگيري از آتش سوزي مؤثر بوده است. در ميان حياط اين شهر جمعاً ۳۰۸ ظرف مسي بزرگ براي ذخيره آب وجودداشته كه در تمام سال براي پيشگيري ازآتش سوزي به كار مي رفته است. در زمستان زير اين ظرف ها آتش روشن مي كردند تا آب داخل آن يخ نبندد.

خندق وديواردفاعي اطراف مجموعه: براي دفاع از قصر، خندقي به طول ۳۸۰۰ متر و عرض ۵۲ متر كشيده شده است. در پشت خندق ديوارهايي به ارتفاع ۱۰ متر به رنگ قرمز كشيده شده كه برج هاي ديدباني در هر گوشه ديوارها قرار گرفته اند.
پارك جينگ شان:اين پارك دربخش شمالي شهرممنوعه درحقيقت يك كوه مصنوعي است كه ازخاك كندن خندق درست شده وامروزه به يك پارك عمومي تبديل شده است.
قصرامپراتور چونگ ذنگ: آخرين امپراتور سلسله مينگ در سال ۱۶۶۴ ميلادي قصر خود را بر فراز كوه جبنگ شان بنا كرد. شهر ممنوعه در جنوب كوه جينگ شان واقع شده و با قوانين فنگ شوئي مطابقت دارد و به همين دليل به كوه فنگ شوئي نيز معروف است.
تالاريانگ سين:دراينجا امپراتور سلسله چينگ باسفيران وميهمانان خارجي خود ديدار مي كرد.اين مكان از لحاظ تزيينات چيني وتبتي بسيارغني است.
اتاق ازدواج: اتاق كاملاً خصوصي شاه بوده و از نظر عايق بندي و گرمايش بسيار پيشرفته بوده است.
باغ سلطنتي: اين باغ سنگي و صخره اي، در بيرون مجموعه است و كوشك هايي در ميان صخره ها دارد. در اينجا معماري و طبيعت به بهترين شكل ممكن با هم تركيب شده و نمونه خوبي از باغ ارگانيك در چين است.
اين مجموعه به عنوان گنجينه آثار باستاني كشور چين، ويژگي هاي غالب معماري كشور را هم به تصوير مي كشد. برخي از اين ويژگي ها عبارتند از:
۱- استفاده زياد از چوب در ساخت معابد و قصرها
۲- وجود اژدهاي محافظ بودا در تزيينات معابد
۳- رنگ قرمز به عنوان رنگ غالب در اين معابد چيني - بودايي
۴- ارتفاع كم معابد از سطح زمين
۵- گستردگي معابد و قصرها در محور شمالي جنوبي
۶- گذر از حداقل دو دروازه براي رسيدن به فضاي اصلي مجموعه
۷- رعايت سلسله مراتب حركتي در محور جنوب به شمال

لشکر سفالین

این اثر تاریخی در شهر شیان دو ساعت پرواز دارید از پکن و ورودیش حدود 20 هزار تومانه

به چینی: 秦始皇陵兵马俑) شامل مجسمه سفالی هزاران سرباز مجهز مربوط به پادشاهی چین شی هوان، موسس دودمان چین در ۲۲۰ پیش از میلاد است.[۱] مجسمه‌های سنگی ارتش تراکوتا در حوالی شهر شی‌آن پایتخت نخستین امپراتوری چین پراکنده هستند. این آثار از مهم‌ترین یافته‌های باستان‌شناسی جهان در سال‌های اخیر به شمار می‌روند

تاریخچه

مجسمه‌های لشکر سفالین چین با اندام و اندازه واقعی به عنوان «پاسداران معبد سلطنتی در چین باستان» مستقر شده بودند. آنها به اولین امپراتوری چین متحد به نام چین شی هوان تعلق دارند. این امپراتور از سال ۲۲۱ تا ۲۰۶ قبل از میلاد مسیح بر چین باستان حکومت می‌کرد.
پیکره سربازان بیش از دو هزار سال پیش به همراه امپراتور به خاک سپرده شدند تا بر پایه باوری قدیمی، در جهان پس از مرگ نگهبان و معبد سلطنتی امپراتور باشند و او را از گزند دشمنانش حفظ کنند.

کشف لشکر سفالین

در سال ۱۹۷۴ میلادی، کشاورزان چینی در استان شاآن‌شی به صورت کاملا اتفاقی مقبره چین شی هوان و پاسداران معبد سلطنتی را کشف کردند. بر اساس برآوردها، مجسمه‌های لشکر سفالین شامل بیش از ۸۰۰۰ سرباز، ۱۳۰ کالسکه نظامی و ۵۲۰ اسب می‌شود.[۴] در رشته‌ای از حفاری‌های دقیق و پیو

سته از سال ۱۹۷۴ تاکنون، بیش از ۲۰۰۰ پیکره از زیر خاک بیرون آورده شده‌اند

نقاط دیدنی چین

البته نقاط دیدنی چین که خیلی ولی انچه حداکثر بتونید در یک سفر یک هفته را ببیند را برایتون می گذارم در ضمن انجا می توانید با تورهای رزانه برید که در وقت و هزینه شما صرفه جویی میشه و برای پیدا کردن تورهای روزانه توی چین می توانید از تور بصورت آپشن بخواهید

میدان Tiananmen - پکن

این میدان با 440 هزار متر مربع مساحت ، در مرکز شهر پکن قرار دارد و می توان قلعه تیان آمن ، بنای یادبود قهرمانان مردم ، تالار بزرگ مردم ، تالار یادبود Mao Zendong ، موزه ملی چین و جشن اهتزاز پرچم ملی چین را که هر روز صبح به اجرا در می آید را درآنجا دید. قلعه ی تیان آن من که درقسمت شمالی میدان قرار دارد، ورودی شهر ممنوعه محسوب می شد و در سال 1417 میلادی ساخته شده است. در گذشته بیشتر جهت برگزاری جشنهای امپراتوری و معرفی او و ملکه به مردم ،از این قلعه استفاده می شد و تا سال 1991میلادی که پادشاهی در چین پایان یافت ، بجز خانواده سلطنتی و اشراف هیچ کس حق ورود به این قلعه را نداشت.

کاخ تابستانی - پکن



کاخ تابستانی که از کلاسیک ترین و برجسته ترین باغهای دنیا و اصلی ترین نمونه از باغ سبک چینی است ، همراه با مارتهای با شکوه و مجلل خود ، در حاشیه غربی ناحیه Haidian، و در 15 کیلومتری مرکز پکن قرار دارد.این باغ در دوران امپراتوری سلسله ی Jin (1234-1115) ساخته شد و در دوران امپراتوری سلسله)Qing1911 -1644) باغ مخصوص امپراتوری و استراحتگاه خانواده سلطنتی گردید و باغ Qingyi نام گرفت.پس از آنکه این باغ در حمله نیروهای متحد انگلیس و فرانسه نابود شده و در آتش سوخت ، در سال 1888میلادی توسط ملکه Dower Cixi ، که بیشتر سالهای پایان عمر خود را در آن سپری کرد،کاخ تابستانی (Yiheyuan) نام گرفت.

معبد بهشت - پکن




معبد بهشت يكي از نقاط ديدني پكن به شمار مي رود . اين بنا كه بسيار بزرگ تر از شهر ممنوعه و كوچك تر از قصر تابستاني است ، 2،700،000 متر مربع مساحت دارد و در سال 1420 در دوران سلسله مينگ به منظور قرباني كردن براي خدا ساخته شد . از آن جايي كه امپراتوران چين خود را فرزند خدا مي دانستند جرات نمي كردند كه محل اقامت خود يعني شهر ممنوعه را بزرگ تر از اقامتگاه خدا بسازند . در بيرون يكي از دروازه ها با نام IMPERIAL VAULT سه سنگ انعكاس قرار گرفته است . اگر رو به دروازه و روي سنگ اول بايستيد و صحبت كنيد يك انعكاس از صداي خود مي شنويد . به همين ترتيب اگر بر روي سنگ دوم و سوم بايستيد به ترتيب دو و سه انعكاس خواهيد شنيد . يكي ديگر از جاهاي ديدني و مشهور بنا ، ديوار انعكاس نام دارد كه ويژگي هاي خاصي دارد . محيط اين ديوار 193 متر است . اگر شما و دوستتان در دو طرف پاي ديوار بايستيد و كلمه اي را بر زبان بياوريد ديگري به وضوح آن را خواهد شنيد . اين پديده از تئوري امواج صدا استفاده مي كند . علاوه بر ساختمان هاي جالب توجه ، ديديني هاي ديگري نيز در اين قصر وجود دارد كه از بين آن ها مي توان سرو 9 اژدها اشاره كرد . علت اين نام گذاري به خاطر شاخه هاي تو در توي آن است كه گويي 9 اژدها به هم تابيده شده اند . گفته مي شود اين درخت سرو كهنسال بيش از 500 سال قبل كاشته شده است

اشنایی با کشور پاکستان

سفربه سرزمین شگفتی ها

کشور پاکستان درجنوب قاره آسیا قرار دارد وازلحاظ وسعت با796هزارو95کیلومترمربع مساحت، سی وپنجمین کشوربزرگ جهان است. پاکستان ازغرب با ایران وافغانستان وازشرق با هندوستان مرز مشترک دارد و درجنوب این کشور دریای عمان به طول885کیلومتربا آن مماس شده است.

پاکستان شامل چهار استان به نام های استان مرزی (شمال غربی، سرحد)، استان بلوچستان (بخش اتحادیه قبایل)، استان سند واستان پنجاب است که تماماً زیر نظر دولت مرکزی اداره می شوند.

95درصد مردم پاکستان مسلمان (25درصد شیعه و70درصد اهل تسنن) هستند.

اغلب شهرهای پاکستان قبل ازبابلیان تشکیل شده وتارخ موجودیت آن ها به2500سال پیش ازمیلاد مسیح برمی گردد. تارخ پاکستان عمدتاً به تاریخ هند وایران وابسته است ودرسنن و آداب و عادات، سابقه ای قبل ازیونانیان دارد.

دردوران پیش ازظهور اسلام، این سرزمین اکثراً دردست دول ایرانی وتا حدودی هم دردست هندیان بوده است. نفوذ نژاد آریا روی تمدن هندویی این منطقه، 1500سال پیش ازمیلاد مسیح آغازشد وایرانیان، 500سال قبل ازمیلاد مسیح (زمان هخامنشیان) قسمت شمالی آن را اشغال کردند. درسال 327قبل ازمیلاد، یونانیان به رهبری الکساندر (اسکندر مقدونی) به اشغال آن دست یافتند تا اینکه درقرن اول هجری، دین اسلام به آن راه یافت. ازسال 712میلادی تا دو قرن، مسلمانان در سرزمین پاکستان کنونی حکمرانی کردند وتاروپود آن را به اسلام آمیختند.

درقرن دهم میلادی حملات تهاجمی پی درپی ازناحیه مسلمانان آسیای وسطی (ترکان) به سوی پاکستان وهندوستان صورت گرفت وآنان تا قرن هجدهم، زمان تسلط انگلیسی ها براین سرزمین ها (از زمان غزنویان تا انقراض مغولی دولت مغولی هندوستان غورکانیان هند) حکمرانی نمودند.

ازقرن هجدهم تا سال 1947میلادی (سال تأسیس پاکستان)، قریب دویست سال، کل شبه قاره زیر نفوذ انگلیس قرار داشت تا اینکه پس ازآن با رها شدن ازاستعمار انگلیس این مناطق،ازجمله پاکستان موجودیت واستقلال یافت.

محدوده جغرافیایی

پاکستان، مرکز اجتماع سه سلسله جبال بزرگ هیمالیا، قراقرم وهندوکش است که بیشتر آن مرز بین المللی این کشوربا چین وافغانستان را تشکیل می دهد.

سلسله کوه ها تقریباً همه ی نواحی شمال وغرب پاکستان را پوشانده اما کوه های شمالی از ارتفاعات بلند وشیب های تند وپرتگاه ها تشکیل شده است.

مناطقی مانند چیترال، کاغان وسوات درزیبایی ولطافت آب وهوا، همچون هنرظریف گلدوزی آنها که به "پهلولکاری" موسوم است، زبانزد خاص وعام هستند. "سوات" یکی ازبدایع طبیعت متنوع آسیاست وطمع جهانگشایانی چون "اسکندر مقدونی" وسلسله های "بابری" هند که مجذوب جاذبه های طبیعی وآرامش این منطقه شدند، تأثیر بسزایی داشته است.

ارتفاعات جنگلی پوشیده شده ازانواع درختان وگل های زیبا، این ناحیه را به صورت بسیار سرسبز ودیدنی درآورده است. رود سند پهناورترین وطولانی ترین رود پاکستان است ویکی ازرودهای مهم جهان به شمار می رود به طوری که به آباسین (پدر رودها) شهرت یافته وبالغ بر2880کیلومترطول دارد.

پاکستان ازنقطه نظر وضعیت طبیعی به 6ناحیه به شرح ذیل قابل تقسیم است:

-         ناحیه جبال

-         فلات پتوار و رشته کوه های نمک

-         کوهپایه های غربی هیمالیا

-         جلگه های پایین رود سند

-         فلات بلوچستان

-         کویر تهاراتل

این کشور همچنین ازنقطه نظر تقسیمات کشوری به 6منطقه ی پنجاب، سند، بلوچستان، سرحد، مناطق قبیله ای، پایتخت وحومه تقسیم می شود.

زبان

مردم پاکستان به چند زبان رسمی محلی صحبت می کنند. زبان های متداول دراین کشورعبارت از: اردو، انگلیسی، پشتو، پنجابی، سندی، بلوچی، گجراتی ،براهویی، هندکو. زبان انگلیسی زبان رسمی کشور و" اردو" زبان ملی است. اردو از زبان هایی است که به خط والفبای عربی وفارسی نوشته می شود وقدمتش ازروی آثاری مثل "رساله النفس" و"آفاق" ازخواجه معین الدین چشتی که به قرن هفتم هجری برمی گردد، قابل تخمین است.

اقوام

در پاکستان چهار قوم بزرگ ومهم به نام های پنجابی، بلوچ، سندی، وپاتان وجود دارد که جزو ملت پاکستان اند. قوم دیگری نیز به نام بنگالی دراین کشور وجود داشته که درسال 1971با استقلال بنگلادش، از پاکستان جدا شده است. قوم پاتان یا پشتون در مناطق مرزی ایران، پاکستان وافغانستان مقیم اند وازآنها به نام مردمانی رشید، متعصب و راستگو یاد می شود.

ازقوم های ذکر شده، پنجابی ها بیش ازنیمی ازجمعیت پاکستان را تشکیل می دهند وبه همین دلیل در مناصب مهم دولتی این کشور قرار گرفته اند.

 

مذهب

مذهب رسمی کشورپاکستان، اسلام است ومسلمانان قریب 95درصد جمعیت را تشکیل می دهند که اغلب سنی واز فرقه های حنفی ومالکی هستند.

پرچم

پرچم ملی پاکستان از رنگ سبز سیر با یک حلال سفید ویک ستاره پنج پر، تشکیل شده است. زمینه سبز رنگ آن، نشان صلح ونیکبختی، هلال پرچم نشانگر دانش و روشنایی و رنگ سفید نشانه حفظ حقوق اقلیت ها است.

واحد پول

واحد پول این سرزمین روپیه ی پاکستان است که هر روپیه با صد پایسا یا پیسه برابری می کند.

وضعیت اجتماعی وسنتی

مردم پاکستان اغلب قد بلند، قوی هیکل، زحمتکش، مهمان نواز، سنت گرا، مهربان وپایبند به اصول اخلاقی هستند. گرچه درآمدشان متناسب با نیازهای زندگی شان نیست اما قانع، بشاش، اجتماعی ویکرنگند وموسیقی را دوست دارند.

پوشش

لباس مردان پاکستان، معمولاً به یک شکل، شامل شلوار وپیراهن است که در سرما با کتی دراز با یقه ای بلند به اسم " شیروانی" به تن می کنند.

قبایل همچنین ازعمامه ای که به دور عرقچین پیچیده می شود استفاده می کنند. لباس زنان پاکستانی، شلوار وپیراهنی است که به " قمیض" معروف است.

همچنین زنان پاکستانی روسری سبکی به نام " دوپتا" بر سرمی اندازند. به طور کلی بانوان پاکستان حسن حجاب دارند وآن را درک می کنند واگرحین راه رفتن درخیابان صدای اذان را بشنوند پوشش خود را بیشتر حفظ می کنند.

صنایع دستی

صنایع دستی این کشور ریشه در فرهنگ مردمان آن دارد که درعین تنوع، زیبایی، گستردگی وکیفیتی نیکو، آدمی را به تداوم به پویایی هنر دستی جلب می کند.

امروزه تبلور این هنر درخطاطی وطرح های خوشنویسی، پارچه بافی گلدوزی، زری بافی، پتو بافی، قالی بافی، کوزه گری، کاشی کاری، چوب های کنده کاری یا برجسته شده، ظروف سفالی و وسایل سنتی وهنرهای دیگر با تصویر ونقش نگارهایی ظریف دیده می شود.

آرامش وشکوه دلپذیر طبیعت وده ها طرح ونقش و رنگ درصنایع دستی این کشور جلوه گر وغالباً یادآور هنراصیل اسلامی است.

مردم این سرزمین بر پارچه ها وبافته های دستی خود، هنرآفرینی می کنند. هنرگلدوزی زنان روستایی به خصوص دربلوچستان وسند جذاب ترین نقش ها را در متنوع ترین رنگ ها به نمایش می گذارد وهزاران ستاره کوچک را در پرده ای به جلوه گری وا می دارد.

مردم کراچی، کویته، لاهور، پیشاور و مناطق شمالی این کشور درآفرینش قالی های نوع عالی دست باف از پشم شتر وبز شهرت بسزایی دارند وهنرمندان کشمیری درکنده کاری ومینیاتور چوب ومردم ایالت سند درساختن سبدهای متنوع وظروف نان ازشاخه های گیاهان، زبانزدند.

گفتنی است قالی بافی، این هنر رایج وسفالگری با تنوع بسیار دراین خطه جریان دارد ومهارت آن نسل به نسل میان هنرمندان پاکستانی منتقل می شود.

گرایش های مذهبی وسنتی

درطبقات مختلف مردم پاکستان، آداب و رسوم گوناگون وعقاید وعادات متفاوت دیده می شود.آنان عید فطر، عید قربان وسالروز تولد رسول اکرم(ص) یا عید میلاد النبی را بسیار مهم تلقی می کنند وجشن های با شکوه ومراسم شادمانی وپایکوبی برپا می کنند.

عید فطر در پاکستان به منزله آغاز سال درایران است به مناسبت این عید سعید، دست کم سه روز را تعطیل رسمی اعلام می کنند و مردم این روزها را به دید و بازدید از یکدیگر می گذرانند. مردم پاکستان، عید قربان را نیز با عظمت برگزار کرده وسه روز را به تعطیلی وشادمانی سپری می کنند. آنان درسالروز تولد حضرت رسول اکرم (ص) خیابان ها وفروشگاه ها را آذین می بندند وبه جشن وسرور می پردازند.

همچنین سالروز تأسیس پاکستان واستقلال این کشور، هرساله جشن گرفته می شود وبه همین مناسبت یاد "محمد علی جناح" حقوقدان وبنیان گزار پاکستان و "علامه محمد اقبال" ، ادیب فیلسوف ومتفکراسلامی گرامی داشته می شود. پاکستانیان، مراسم عروسی و به اصطلاح آنها "شادی" را مفصل برگزار می کنند وتا چند روز ادامه می دهند وگاهی آنچنان خرج های گزافی می کنند که تأمین هزینه های آن زوجین را در تنگنا قرار می دهد.

مرسوم است که میان اغلب خانواده ها، هنگام تولد نوزاد، درگوش او اذان گفته می شود وپس از هفت روز، مراسم نامگذاری وسرتراشی به عمل می آید. چهار روزبعد مراسم عقیقه به جای آورده می شود بدین معنی که برای نوزادان دختر یک گوسفند وبرای نوزادان پسردو گوسفند قربانی می کنند.

مقابر و زیارتگاه ها

بازدید از امامزاده وبقعه های بزرگان دین و عرفان برای کسانی که درجستجوی دریافت عمیق سنن واعتقادات مذهبی مردم پاکستان هستند بسیار جالب توجه است.

امامزاده یا عرفان برجسته درمحل های بلند ودر فضایی ویژه، مدفن هستند. مقبره های بزرگان در محفظه هایی پوشانده شده است و زیارت کنندگان، پارچه هایی را با رنگ ها واندازه های مختلف روی آن می گذارند تا به این وسیله ادای احترام کنند ونذر و نیاز به جای آورند.

در زیارتگاه ها، هرکس موظف است کفش خود را خارج از محوطه زیارتگاه درآورد والزاماً به کفشداری بسپارد وچون برگشت چند پیسه حق الزحمه کفشداری بپردازد. درفضای زیارتگاه ها پیوسته، عود درحال سوختن است وهوای آن به شدت منعنبر معطر ازگل وعطر و گلاب است.

نمونه این زیارتگاه ها را می توان در همه شهرها مشاهده کرد درباره "شاه چن چراغ" در راولپندی، زیارتگاه"امام بری" دراسلام آباد، درباره "شیخ ذکریا" در ملتان ومقبره "منگهو پیریا حاجی منگهو سلطان " درکراچی ازآن جمله اند.

اماکن دیدنی

اکثراً شهرهای پاکستان دارای آثار تاریخی زیبایی هستند که سبب جذب توریست می شوند. مهمترین نقاط دیدنی پاکستان عبارتنداز: معبر خیبر، مسجد شاهی در لاهور که خود به منزله بزرگترین مسجد اسلامی جهان است، عوارض طبیعی در کراچی، دریاچه هانا درکویته، قصراکبرشاه در لاهور، آثارتمدن قدیمی موهنجودارو درپاکستان غربی ومراکزاسکی روی آب، خانه های قایقی ومراکزماهی گیری درپاکستان شرقی ومساجد قدیمی عهد گورکانیان.

مهمترین شهرهای پاکستان

ازجمله مهمترین وپرجمعیت ترین شهرهای کشورمی توان به کراچی، لاهور، پیشاور، گیگلیت دره چنار وملتان اشاره کرد.

کراچی قلب اقتصاد پاکستان

کراچی از شهرهای بزرگ ومهم پاکستان به شمار می رود که مدتی پایتخت آن کشور نیز بوده است.

کراچی یا بندر بزرگ دریای عمان، به مرکز صنعت وتجارت وبه شهر کارخانه های بزرگ وکالاهای گوناگون واجناس الکتریکی، اشیاء پلاستیکی، مواد شیمیایی، رنگ، روغن جلا وانواع پارچه های پنبه ای معروف است. کراچی از طریق فرودگاه بین المللی، مرکز اتصال قاره اروپا وآسیا و رابط شرق وغرب به پاکستان است.

این شهر درکنار سواحل گرم اقیانوس هند بر دشتی فراخ ومسطح آرمیده وبراساس آمار سال 1998میلادی بدون احتساب حومه 10میلیون نفر جمعیت دارد ویکی از معدود شهرهای پاکستان است که ساکنانش علاوه براردو به زبان انگلیسی نیز تکلم می کنند. بهترین فصل های بازدید کراچی پاییز و زمستان است چرا که درسایر فصول به دلیل هوای فوق العاده گرم وشرجی زندگی به کندی می گذرد. شاید وقتی که ازجمعیت 10میلیون نفری کراچی سخن به میان می آید شما تهران را در ذهن تجسم کنید اما باید به جرأت گفت کیفیت زندگی درتهران به مراتب بالاترازکراچی است، شهری که مردم اش با درآمد متوسط 5000روپیه درماه (حدود 90هزارتومان) زندگی می کنند. اختلاف طبقاتی شدید ساکنین این شهر، کراچی را به شهری دوپاره تبدیل کرده است که دریک سو مناطق مجلل واعیان نشین صف آرایی کرده اند ودردیگر سو خیابان های شلوغ و پر ازدحام که خود مناظر دیدنی را رقم می زنند. درشرق رودخانه لایا جریان دارد که چهره شهر را دگرگون کرده وحال وهوای دیگری به این شهر داده است.

همانطور که گفته شد کراچی شهری دوچهره است در بخشی ازشهر که بیشتر درجنوب غربی تمرکزیافته آپارتمان ها و ویلاهای شیک و مجلل با بازارهای خرید مملو از کالاهای گرانبها قرار گرفته اند ودر سایر نقاط شهر مناطق فقیر نشینی که کوچه های باریک وپرازدحام مشخصه شان است وآدم هایی که با سختی برای ادامه حیات خود در تکاپو هستند، قرار دارند. ساختمان ها بیش از سه طبقه ندارند ومعمولاً در هراتاقش یک خانواده کامل زندگی می کند. آنجا بوی غذای های  عجیب پاکستانی وماده سبز رنگی که اغلب پاکستانی ها می جوند و بو و طعم خاصی دارد در همه جا به مشام می رسد.

مغازه های کوچکی که درکنار خیابان ها ردیف شده اند طیف وسیعی از اجناس را به فروش می رسانند. گستردگی وتنوع کالاهایی که دراین مغازه های کوچک و نامعمول به فروش می رسند هر بیننده ای را متحیرمی کند.

درانتهای کوچه های باریک ساختمان های قدیمی با درهایی کوچک که معمولاً اندکی از سطح زمین پایین ترهستند شما را به دنیای پاکستانی ها می برد آنجا که خانوارهای متعددی در اتاق های کوچک ومحقر زندگی می کنند وهفته با شور و امید انتظار جمعه را می کشند تا غذای محبوب پاکستانی ها "مرغی" را صرف کنند. غذاهایی که چیزی جز مرغ سرخ کرده نیست که با ادویه فراوان طبخ می شود. ازاین ساختمان های کوچک وکوچه های باریک واز جلوی صف فروشگاه های رنگارنگ که بگذریم باید گفت بزرگترین شهر پاکستان را نباید با این چهره مخدوش که تعریفش رفت شناخت بلکه کراچی را از زاویه دیگری نیز می توان نگریست. از چشم گردشگر ماجراجویی که به دنبال پیچ وتابهای زندگی پر رمز و رازساکنان کراچی و زیبایی های بهت آور این شهراست.

کراچی شهری پرجذابیت

کراچی چند بنای دیدنی و صاحب نام را در خود جای داده است یکی ازاین نقاط دیدنی خانه های است که محمدعلی جناح، کسی که درپاکستان از او تحت عنوان قائد اعظم یاد می کنند که درآن متولد شده است. درروزگاری که جناح پا به عرصه حیات گذاشت هنوز پاکستانی وجود نداشت ودرسال های بعد و با رشادت ها و رهبری گری اوبود که ایالات غربی هند استقلال پیدا کردند وبعداً به دوکشور پاکستان وبنگلادش تبدیل شدند. زادگاه قائد اعظم درمحله "قارادار" که یکی ازقدیمی ترین محله های کراچی واقع شده و با نام "عمارت وزیر" وازجمله میراث فرهنگی پاکستان قلمداد می شود.

ازدیگر نقاط دیدنی کراچی مقبره قائد اعظم است که برفراز تپه ای سرسبز و زیبا بنا شده است این بنای مرتفع وگنبد مانند که ازسنگ مرمر ساخته شده برفرازسکویی مرتفع به مساحت 54 مترمربع ساخته شده وازبلندای این سکو می توان منظره ای ازشهر که فراروی دیدگان گسترده شده را نظاره کرد. ردیف درختان نخل دوسوی پلکانی که به مقبره قائد اعظم منتهی می شود با حوض هایی که ازبالا دست پلکان شروع شده وتا جلوی ورودی ادامه می یابد منظره ای زیبا را تداعی می کند، گویی این تداوم حیات ملت پاکستان است که درجریان همیشگی این آب روان جلوه گر شده است.

مقبره قائد اعظم درشمال شرق کراچی درمحله "لیاقت آباد" واقع شده ودرمجاورت آن باغ جناح قرارگرفته که مجموعه بسیار زیبا ودیدنی است که سرسبزی وطراوت آن هربیننده ای را مسحورخود می کند. درمجاورت مقبره قائد اعظم سالن پذیرایی لیاقت واقع شده که درزمانی نه چندان دور ساختمان مرکزی شهرداری کراچی بوده ودرسالن وسیع آن برنامه های عمومی مثل مجالس جشن وسایر مناسبت ها برگزارمی شده است.

موزه ملی پاکستان

کمی آنسوترازسالن درحاشیه خیابان دکتر ضیاء الدین، موزه ملی پاکستان وباغ لیاقت وبرنز واقع شده است. موزه ملی پاکستان مجموعه ای نفیس از اشیاء مربوط به گذشته پاکستان را در خود جای داده ودرگالری های متعدد آن آثاری مربوط به تمدن ایندوس مجموعه ها وتندیس های گاندارا ونقاشی های مینیاتور دوره اسلامی و سکه هایی قدیمی به نمایش درآمده است.

بازار ملکه

ازآنجا که پاکستان عضو کشورهای مشترک المنافع انگلستان است چندین بنا درکراچی وجود دارد که توسط انگلیسی ها وبه یادبود روابط نزدیک دو کشور ساخته شده اند. ازجمله این بناها بازارملکه است که درمرکز شهرکراچی ودرناحیه بدار واقع شده است این بازار به مناسبت بیست وپنجمین سالگرد تاجگذاری ملکه ویکتوریا از سوی انگلیسی ها ساخته شده است اینجا بنایی است زیبا با برجی بلند وپرنقش ونگار کنده کاری شده برروی سنگ گوتیک و بربرج ساعت بناست. این بازار درواقع تامین کننده اصلی مایحتاج مردم کراچی و در واقع بازار کلی فروش های شهر است که البته فروش جزئی نیز درآن رایج است. ماهی، حبوبات، سبزیجات، گوشت ماکیان و ... دراین بازار بزرگ به فروش می رسد وهمیشه مملو ازمشتریانی است که برای خرید با این بازار می آیند.

خیابان های کراچی ترسیم چهره کلی خیابان های شهر کراچی شاید خالی ازلطف نباشد. درکنارکوچه های کثیف، باریک وپرازدحام که کودکان با لباس های مندرس وچهرهایی نا مرتب درآن ها مشغول به جست و خیز بازی هستند شاید دیدار ازخیابان های مجلل و زیبای کزاچی هم خالی ازلطف نباشد همانطور که گفته شد مناطق جدید واعیان نشین شهر درجنوب ودرمجاورت ساحل اقیانوس به موازات بزرگراه جناح قرارگرفته اند. یکی از صاحب نام ترین محلات شهر "دیفنس سکشن" است.

پاکستان بازاری مناسب برای محصولات خارجی

پاکستان ازآنجا که سیستم اقتصادی باز دارد بازاری مناسب برای محصولات پرزرق وبرق غربی است. البته ازآنجا که سطح درآمدهای مردم این کشوربه حدی پایین است که مشتریان مناسبی برای کالاهای آمریکایی محسوب نمی شوند، کالاهای چینی و ژاپنی جای محصولات آمریکایی را گرفته اند وحضورآمریکا درپاکستان بیشتر سیاسی ، فرهنگی است تا اقتصادی. البته شرکت های دست ودلباز آمریکایی برای آنکه مردم پاکستان با محصولات وشرکت هایی عظیم وغول مانند آمریکایی نا آشنا نباشند درودیوار شهر را با تبلیغات پرزرق وبرق کالاها وخدماتشان فتح کرده اند. اینجا اثری ازتبلیغات کالاهای پیشرفته وگران قیمت آمریکایی نیست وحتی خودرو سازی آمریکایی مثل جی - ام  و فرد هم علاقه ای به بازار پاکستان نشان نمی دهند اما سیگارها وسایر محصولات ارزان قیمت ساخت آمریکا دربازار پاکستان حضوری فعال دارند.

هرچند پاکستان یکی ازبزرگترین تولیدکنندگان البسه پنبه ای است ومحصولات پارچه ای این کشوردرسراسر جهان ازشهرت برخوردار است اما جوانان پاکستانی برای خردید لباس های آمرکایی واروپایی رقابتی تنگاتنگ ونفسگیر با هم دارند دراین کشور که داشتن درآمد ماهیانه 5هزار روپیه،  درآمدی مناسب برای تامین زندگی متوسط است جوانان پاکستان با خرید کفش های حداقل صد دلاری آمریکایی ولباس هایی با مارک هایی چون" گپ وکالوین کلین" به یکدیگر فخرمی فروشند.

دیفنس سکشن منطقه ثروتمند نشین کراچی

دیفنس سکشن به عنوان منطقه ثروتمند نشین کراچی با خیابان های عریض وسرسبز خود وساختمان های زیبا ومجللش درتمامی شهر زبانزد است. این منطقه عملاً ازبقیه شهر منفک شده وعبورومرور ساکنین سایر نقاط شهر دراین محدوده کنترل می شود. دیفنس سکشن کنسولگری کشورهای خارجی دایر درکراچی و اقامتگاه وابستگان دیپلماتیک این کشورها را نیز درخود جای داده است . سوپرمارکت های بزرگ ومملو ازاجناس به سبک غربی ومراکز تفریحی متعدد ازمشخشه های دیفنس سکشن است ضمن آنکه خط ساحلی وفضای سبزی که به موازات ساحل احداث شده درجنب این ناحیه واقع شده است.

واقعیت این است که جذابیت کراچی به دلیل همین تناقض آشکار بافت جمعیتی شهر است. آنجا که طبقه بسیار مرفح وبرخوردار ازهمه امکانات زندگی دربرابر اکثریتی فقیر ومحروم ازساده ترین امکانات زندگی خود را سپری می کنند. درضمن دیدار ازکراچی حتماً سری هم به نواحی مجاورشهر بزنید که علاوه برزیبایی وغنای طبیعی بی بدیل اماکن تاریخی زیبایی را نیز درخود جای داده اند. مقبره " ماقو" در16کیلومتری شمال کراچی ودرمجاورت مسجدی که برفراز تپه ای سنگی بنا شده یادآور افسانه ها وداستان هایی است که سینه به سینه درمورد قداست او وهمچنین تمساح هایی که درآبگیر پایین دست تپه به زندگی مشغولند، نقل می شود. تمساح هایی که از گونه ای نادرند وازاین جهت شایان توجه بیشتری هستند.

مقبره های سنگی

"چاکوندی" که درکیلومتر27بزرگراه ملی جنوب  شمال پاکستان درشمال شرق واقع شده محل استقرارمقبره هایی تاریخی وبسیار دیدنی است که سابقه آنها به قرون شانزدهم وهفدهم میلادی بازمی گردد. این مقبره های سنگی که با نقش ونگارهایی زیبا وبه سبک مقابرهندی تزئین شده اند یکی ازمهمترین جاذبه های کراچی است.

"بهام بور" ازدیگرنقاط دیدنی حومه کراچی است که گمان می رود مخروبه های به جا مانده دراین ناحیه روزگاری بندر تاریخی "دبول" بوده که درقرن هشتم میلادی رونق داشته ومحمد بن قاسم سردارمسلمان که اسلام را به شبه قاره هند آورد برای اولین بار دراین منطقه قدم به شرق هند گذاشت.

دریاچه هالجی

دریاچه هالجی دریاچه ای است که زمستان ها مأمن صدها هزار پرنده ازگونه های مختلف است که ازعرصه های سردسیر شمال برای پشت سرگذاشتن زمستانی سخت به این دریاچه هجوم می آورند وصحنه هایی بی بدیل را خلق می کنند. این زیستگاه طبیعی در82کیلومتری کراچی قرار گرفته وامکانات اقامتی-پذیرایی مناسبی درآن درنظر گرفته شده است.

" ماکلی "، مهمترین جاذبه گردشگری اطراف کراچی

حالا که سخن ازجاذبه های پیرامون کراچی به میان آمد باید به مهمترین جاذبه گردشگری اطراف کراچی یعنی ماکلی نیز اشاره کرد .

گفته می شود ماکلی هیل درنزدیکی شهرک تاتا بزرگترین گورستان جهان است. آنجا که حدود یک میلیون سنگ قبردرمنطقه ای به وسعت 6در6کیلومتر کنار هم ردیف شده اند. برخی ازسنگ قبرها آنچنان نقش ونگارهای زیبایی دارند که بیشتر ازآنکه گورستان به نظرآید گنجینه ای تارخی ازگذشته پاکستان قلمداد می شود.

حمل ونقل درکراچی

 سیستم حمل ونقل این شهر ترکیبی ازتاکسی های بی سیم لوکس با هزینه ای نسبتاً بالا وتاکسی های سه چرخه موتوردار کوچک واتوبوس های عمومی است.

درکراچی اتوبوس ها همان شکل وشمایلی را دارند که اتوبوس های شلوغ ومملو ازمسافر هند را در ذهن تداعی می کند. اتوبوس هایی که مسافران به در وپنجره اش آویزان هستند تا به هرقیمت که شده به مقصد برسند. تاکسی ها به دلیل نرخ کرایه بالا ، طالب وخواهان چندانی ندارند وفقط ثروتمندان وگردشگران قادر به استفاده ازاین تاکسی ها هستند. دلیل این گرانی چندان پیچیده غامض نیست، قیمت بنزین درپاکستان حدود 600تومان برای هرلیتراست وبه همین جهت خیلی ازتاکسی ها وقتی مسافری را به نقطه ای ازشهر می برند بلافاصله پس ازپیاده شدن مشتری خودروی خود را خاموش می کند وهمان جا می ماند تا مسافربعدی ازراه برسد. سفر به پاکستان سفر به سرزمین شگفتی ها است که ازقضا به دلیل پایین بودن هزینه ها خرج چندانی هم بر نمی دارد.

تصاویری از پاکستان

 

 

اشنایی با کشور پاکستان

سفربه سرزمین شگفتی ها

کشور پاکستان درجنوب قاره آسیا قرار دارد وازلحاظ وسعت با796هزارو95کیلومترمربع مساحت، سی وپنجمین کشوربزرگ جهان است. پاکستان ازغرب با ایران وافغانستان وازشرق با هندوستان مرز مشترک دارد و درجنوب این کشور دریای عمان به طول885کیلومتربا آن مماس شده است.

پاکستان شامل چهار استان به نام های استان مرزی (شمال غربی، سرحد)، استان بلوچستان (بخش اتحادیه قبایل)، استان سند واستان پنجاب است که تماماً زیر نظر دولت مرکزی اداره می شوند.

95درصد مردم پاکستان مسلمان (25درصد شیعه و70درصد اهل تسنن) هستند.

اغلب شهرهای پاکستان قبل ازبابلیان تشکیل شده وتارخ موجودیت آن ها به2500سال پیش ازمیلاد مسیح برمی گردد. تارخ پاکستان عمدتاً به تاریخ هند وایران وابسته است ودرسنن و آداب و عادات، سابقه ای قبل ازیونانیان دارد.

دردوران پیش ازظهور اسلام، این سرزمین اکثراً دردست دول ایرانی وتا حدودی هم دردست هندیان بوده است. نفوذ نژاد آریا روی تمدن هندویی این منطقه، 1500سال پیش ازمیلاد مسیح آغازشد وایرانیان، 500سال قبل ازمیلاد مسیح (زمان هخامنشیان) قسمت شمالی آن را اشغال کردند. درسال 327قبل ازمیلاد، یونانیان به رهبری الکساندر (اسکندر مقدونی) به اشغال آن دست یافتند تا اینکه درقرن اول هجری، دین اسلام به آن راه یافت. ازسال 712میلادی تا دو قرن، مسلمانان در سرزمین پاکستان کنونی حکمرانی کردند وتاروپود آن را به اسلام آمیختند.

درقرن دهم میلادی حملات تهاجمی پی درپی ازناحیه مسلمانان آسیای وسطی (ترکان) به سوی پاکستان وهندوستان صورت گرفت وآنان تا قرن هجدهم، زمان تسلط انگلیسی ها براین سرزمین ها (از زمان غزنویان تا انقراض مغولی دولت مغولی هندوستان غورکانیان هند) حکمرانی نمودند.

ازقرن هجدهم تا سال 1947میلادی (سال تأسیس پاکستان)، قریب دویست سال، کل شبه قاره زیر نفوذ انگلیس قرار داشت تا اینکه پس ازآن با رها شدن ازاستعمار انگلیس این مناطق،ازجمله پاکستان موجودیت واستقلال یافت.

محدوده جغرافیایی

پاکستان، مرکز اجتماع سه سلسله جبال بزرگ هیمالیا، قراقرم وهندوکش است که بیشتر آن مرز بین المللی این کشوربا چین وافغانستان را تشکیل می دهد.

سلسله کوه ها تقریباً همه ی نواحی شمال وغرب پاکستان را پوشانده اما کوه های شمالی از ارتفاعات بلند وشیب های تند وپرتگاه ها تشکیل شده است.

مناطقی مانند چیترال، کاغان وسوات درزیبایی ولطافت آب وهوا، همچون هنرظریف گلدوزی آنها که به "پهلولکاری" موسوم است، زبانزد خاص وعام هستند. "سوات" یکی ازبدایع طبیعت متنوع آسیاست وطمع جهانگشایانی چون "اسکندر مقدونی" وسلسله های "بابری" هند که مجذوب جاذبه های طبیعی وآرامش این منطقه شدند، تأثیر بسزایی داشته است.

ارتفاعات جنگلی پوشیده شده ازانواع درختان وگل های زیبا، این ناحیه را به صورت بسیار سرسبز ودیدنی درآورده است. رود سند پهناورترین وطولانی ترین رود پاکستان است ویکی ازرودهای مهم جهان به شمار می رود به طوری که به آباسین (پدر رودها) شهرت یافته وبالغ بر2880کیلومترطول دارد.

پاکستان ازنقطه نظر وضعیت طبیعی به 6ناحیه به شرح ذیل قابل تقسیم است:

-         ناحیه جبال

-         فلات پتوار و رشته کوه های نمک

-         کوهپایه های غربی هیمالیا

-         جلگه های پایین رود سند

-         فلات بلوچستان

-         کویر تهاراتل

این کشور همچنین ازنقطه نظر تقسیمات کشوری به 6منطقه ی پنجاب، سند، بلوچستان، سرحد، مناطق قبیله ای، پایتخت وحومه تقسیم می شود.

زبان

مردم پاکستان به چند زبان رسمی محلی صحبت می کنند. زبان های متداول دراین کشورعبارت از: اردو، انگلیسی، پشتو، پنجابی، سندی، بلوچی، گجراتی ،براهویی، هندکو. زبان انگلیسی زبان رسمی کشور و" اردو" زبان ملی است. اردو از زبان هایی است که به خط والفبای عربی وفارسی نوشته می شود وقدمتش ازروی آثاری مثل "رساله النفس" و"آفاق" ازخواجه معین الدین چشتی که به قرن هفتم هجری برمی گردد، قابل تخمین است.

اقوام

در پاکستان چهار قوم بزرگ ومهم به نام های پنجابی، بلوچ، سندی، وپاتان وجود دارد که جزو ملت پاکستان اند. قوم دیگری نیز به نام بنگالی دراین کشور وجود داشته که درسال 1971با استقلال بنگلادش، از پاکستان جدا شده است. قوم پاتان یا پشتون در مناطق مرزی ایران، پاکستان وافغانستان مقیم اند وازآنها به نام مردمانی رشید، متعصب و راستگو یاد می شود.

ازقوم های ذکر شده، پنجابی ها بیش ازنیمی ازجمعیت پاکستان را تشکیل می دهند وبه همین دلیل در مناصب مهم دولتی این کشور قرار گرفته اند.

 

مذهب

مذهب رسمی کشورپاکستان، اسلام است ومسلمانان قریب 95درصد جمعیت را تشکیل می دهند که اغلب سنی واز فرقه های حنفی ومالکی هستند.

پرچم

پرچم ملی پاکستان از رنگ سبز سیر با یک حلال سفید ویک ستاره پنج پر، تشکیل شده است. زمینه سبز رنگ آن، نشان صلح ونیکبختی، هلال پرچم نشانگر دانش و روشنایی و رنگ سفید نشانه حفظ حقوق اقلیت ها است.

واحد پول

واحد پول این سرزمین روپیه ی پاکستان است که هر روپیه با صد پایسا یا پیسه برابری می کند.

وضعیت اجتماعی وسنتی

مردم پاکستان اغلب قد بلند، قوی هیکل، زحمتکش، مهمان نواز، سنت گرا، مهربان وپایبند به اصول اخلاقی هستند. گرچه درآمدشان متناسب با نیازهای زندگی شان نیست اما قانع، بشاش، اجتماعی ویکرنگند وموسیقی را دوست دارند.

پوشش

لباس مردان پاکستان، معمولاً به یک شکل، شامل شلوار وپیراهن است که در سرما با کتی دراز با یقه ای بلند به اسم " شیروانی" به تن می کنند.

قبایل همچنین ازعمامه ای که به دور عرقچین پیچیده می شود استفاده می کنند. لباس زنان پاکستانی، شلوار وپیراهنی است که به " قمیض" معروف است.

همچنین زنان پاکستانی روسری سبکی به نام " دوپتا" بر سرمی اندازند. به طور کلی بانوان پاکستان حسن حجاب دارند وآن را درک می کنند واگرحین راه رفتن درخیابان صدای اذان را بشنوند پوشش خود را بیشتر حفظ می کنند.

صنایع دستی

صنایع دستی این کشور ریشه در فرهنگ مردمان آن دارد که درعین تنوع، زیبایی، گستردگی وکیفیتی نیکو، آدمی را به تداوم به پویایی هنر دستی جلب می کند.

امروزه تبلور این هنر درخطاطی وطرح های خوشنویسی، پارچه بافی گلدوزی، زری بافی، پتو بافی، قالی بافی، کوزه گری، کاشی کاری، چوب های کنده کاری یا برجسته شده، ظروف سفالی و وسایل سنتی وهنرهای دیگر با تصویر ونقش نگارهایی ظریف دیده می شود.

آرامش وشکوه دلپذیر طبیعت وده ها طرح ونقش و رنگ درصنایع دستی این کشور جلوه گر وغالباً یادآور هنراصیل اسلامی است.

مردم این سرزمین بر پارچه ها وبافته های دستی خود، هنرآفرینی می کنند. هنرگلدوزی زنان روستایی به خصوص دربلوچستان وسند جذاب ترین نقش ها را در متنوع ترین رنگ ها به نمایش می گذارد وهزاران ستاره کوچک را در پرده ای به جلوه گری وا می دارد.

مردم کراچی، کویته، لاهور، پیشاور و مناطق شمالی این کشور درآفرینش قالی های نوع عالی دست باف از پشم شتر وبز شهرت بسزایی دارند وهنرمندان کشمیری درکنده کاری ومینیاتور چوب ومردم ایالت سند درساختن سبدهای متنوع وظروف نان ازشاخه های گیاهان، زبانزدند.

گفتنی است قالی بافی، این هنر رایج وسفالگری با تنوع بسیار دراین خطه جریان دارد ومهارت آن نسل به نسل میان هنرمندان پاکستانی منتقل می شود.

گرایش های مذهبی وسنتی

درطبقات مختلف مردم پاکستان، آداب و رسوم گوناگون وعقاید وعادات متفاوت دیده می شود.آنان عید فطر، عید قربان وسالروز تولد رسول اکرم(ص) یا عید میلاد النبی را بسیار مهم تلقی می کنند وجشن های با شکوه ومراسم شادمانی وپایکوبی برپا می کنند.

عید فطر در پاکستان به منزله آغاز سال درایران است به مناسبت این عید سعید، دست کم سه روز را تعطیل رسمی اعلام می کنند و مردم این روزها را به دید و بازدید از یکدیگر می گذرانند. مردم پاکستان، عید قربان را نیز با عظمت برگزار کرده وسه روز را به تعطیلی وشادمانی سپری می کنند. آنان درسالروز تولد حضرت رسول اکرم (ص) خیابان ها وفروشگاه ها را آذین می بندند وبه جشن وسرور می پردازند.

همچنین سالروز تأسیس پاکستان واستقلال این کشور، هرساله جشن گرفته می شود وبه همین مناسبت یاد "محمد علی جناح" حقوقدان وبنیان گزار پاکستان و "علامه محمد اقبال" ، ادیب فیلسوف ومتفکراسلامی گرامی داشته می شود. پاکستانیان، مراسم عروسی و به اصطلاح آنها "شادی" را مفصل برگزار می کنند وتا چند روز ادامه می دهند وگاهی آنچنان خرج های گزافی می کنند که تأمین هزینه های آن زوجین را در تنگنا قرار می دهد.

مرسوم است که میان اغلب خانواده ها، هنگام تولد نوزاد، درگوش او اذان گفته می شود وپس از هفت روز، مراسم نامگذاری وسرتراشی به عمل می آید. چهار روزبعد مراسم عقیقه به جای آورده می شود بدین معنی که برای نوزادان دختر یک گوسفند وبرای نوزادان پسردو گوسفند قربانی می کنند.

مقابر و زیارتگاه ها

بازدید از امامزاده وبقعه های بزرگان دین و عرفان برای کسانی که درجستجوی دریافت عمیق سنن واعتقادات مذهبی مردم پاکستان هستند بسیار جالب توجه است.

امامزاده یا عرفان برجسته درمحل های بلند ودر فضایی ویژه، مدفن هستند. مقبره های بزرگان در محفظه هایی پوشانده شده است و زیارت کنندگان، پارچه هایی را با رنگ ها واندازه های مختلف روی آن می گذارند تا به این وسیله ادای احترام کنند ونذر و نیاز به جای آورند.

در زیارتگاه ها، هرکس موظف است کفش خود را خارج از محوطه زیارتگاه درآورد والزاماً به کفشداری بسپارد وچون برگشت چند پیسه حق الزحمه کفشداری بپردازد. درفضای زیارتگاه ها پیوسته، عود درحال سوختن است وهوای آن به شدت منعنبر معطر ازگل وعطر و گلاب است.

نمونه این زیارتگاه ها را می توان در همه شهرها مشاهده کرد درباره "شاه چن چراغ" در راولپندی، زیارتگاه"امام بری" دراسلام آباد، درباره "شیخ ذکریا" در ملتان ومقبره "منگهو پیریا حاجی منگهو سلطان " درکراچی ازآن جمله اند.

اماکن دیدنی

اکثراً شهرهای پاکستان دارای آثار تاریخی زیبایی هستند که سبب جذب توریست می شوند. مهمترین نقاط دیدنی پاکستان عبارتنداز: معبر خیبر، مسجد شاهی در لاهور که خود به منزله بزرگترین مسجد اسلامی جهان است، عوارض طبیعی در کراچی، دریاچه هانا درکویته، قصراکبرشاه در لاهور، آثارتمدن قدیمی موهنجودارو درپاکستان غربی ومراکزاسکی روی آب، خانه های قایقی ومراکزماهی گیری درپاکستان شرقی ومساجد قدیمی عهد گورکانیان.

مهمترین شهرهای پاکستان

ازجمله مهمترین وپرجمعیت ترین شهرهای کشورمی توان به کراچی، لاهور، پیشاور، گیگلیت دره چنار وملتان اشاره کرد.

کراچی قلب اقتصاد پاکستان

کراچی از شهرهای بزرگ ومهم پاکستان به شمار می رود که مدتی پایتخت آن کشور نیز بوده است.

کراچی یا بندر بزرگ دریای عمان، به مرکز صنعت وتجارت وبه شهر کارخانه های بزرگ وکالاهای گوناگون واجناس الکتریکی، اشیاء پلاستیکی، مواد شیمیایی، رنگ، روغن جلا وانواع پارچه های پنبه ای معروف است. کراچی از طریق فرودگاه بین المللی، مرکز اتصال قاره اروپا وآسیا و رابط شرق وغرب به پاکستان است.

این شهر درکنار سواحل گرم اقیانوس هند بر دشتی فراخ ومسطح آرمیده وبراساس آمار سال 1998میلادی بدون احتساب حومه 10میلیون نفر جمعیت دارد ویکی از معدود شهرهای پاکستان است که ساکنانش علاوه براردو به زبان انگلیسی نیز تکلم می کنند. بهترین فصل های بازدید کراچی پاییز و زمستان است چرا که درسایر فصول به دلیل هوای فوق العاده گرم وشرجی زندگی به کندی می گذرد. شاید وقتی که ازجمعیت 10میلیون نفری کراچی سخن به میان می آید شما تهران را در ذهن تجسم کنید اما باید به جرأت گفت کیفیت زندگی درتهران به مراتب بالاترازکراچی است، شهری که مردم اش با درآمد متوسط 5000روپیه درماه (حدود 90هزارتومان) زندگی می کنند. اختلاف طبقاتی شدید ساکنین این شهر، کراچی را به شهری دوپاره تبدیل کرده است که دریک سو مناطق مجلل واعیان نشین صف آرایی کرده اند ودردیگر سو خیابان های شلوغ و پر ازدحام که خود مناظر دیدنی را رقم می زنند. درشرق رودخانه لایا جریان دارد که چهره شهر را دگرگون کرده وحال وهوای دیگری به این شهر داده است.

همانطور که گفته شد کراچی شهری دوچهره است در بخشی ازشهر که بیشتر درجنوب غربی تمرکزیافته آپارتمان ها و ویلاهای شیک و مجلل با بازارهای خرید مملو از کالاهای گرانبها قرار گرفته اند ودر سایر نقاط شهر مناطق فقیر نشینی که کوچه های باریک وپرازدحام مشخصه شان است وآدم هایی که با سختی برای ادامه حیات خود در تکاپو هستند، قرار دارند. ساختمان ها بیش از سه طبقه ندارند ومعمولاً در هراتاقش یک خانواده کامل زندگی می کند. آنجا بوی غذای های  عجیب پاکستانی وماده سبز رنگی که اغلب پاکستانی ها می جوند و بو و طعم خاصی دارد در همه جا به مشام می رسد.

مغازه های کوچکی که درکنار خیابان ها ردیف شده اند طیف وسیعی از اجناس را به فروش می رسانند. گستردگی وتنوع کالاهایی که دراین مغازه های کوچک و نامعمول به فروش می رسند هر بیننده ای را متحیرمی کند.

درانتهای کوچه های باریک ساختمان های قدیمی با درهایی کوچک که معمولاً اندکی از سطح زمین پایین ترهستند شما را به دنیای پاکستانی ها می برد آنجا که خانوارهای متعددی در اتاق های کوچک ومحقر زندگی می کنند وهفته با شور و امید انتظار جمعه را می کشند تا غذای محبوب پاکستانی ها "مرغی" را صرف کنند. غذاهایی که چیزی جز مرغ سرخ کرده نیست که با ادویه فراوان طبخ می شود. ازاین ساختمان های کوچک وکوچه های باریک واز جلوی صف فروشگاه های رنگارنگ که بگذریم باید گفت بزرگترین شهر پاکستان را نباید با این چهره مخدوش که تعریفش رفت شناخت بلکه کراچی را از زاویه دیگری نیز می توان نگریست. از چشم گردشگر ماجراجویی که به دنبال پیچ وتابهای زندگی پر رمز و رازساکنان کراچی و زیبایی های بهت آور این شهراست.

کراچی شهری پرجذابیت

کراچی چند بنای دیدنی و صاحب نام را در خود جای داده است یکی ازاین نقاط دیدنی خانه های است که محمدعلی جناح، کسی که درپاکستان از او تحت عنوان قائد اعظم یاد می کنند که درآن متولد شده است. درروزگاری که جناح پا به عرصه حیات گذاشت هنوز پاکستانی وجود نداشت ودرسال های بعد و با رشادت ها و رهبری گری اوبود که ایالات غربی هند استقلال پیدا کردند وبعداً به دوکشور پاکستان وبنگلادش تبدیل شدند. زادگاه قائد اعظم درمحله "قارادار" که یکی ازقدیمی ترین محله های کراچی واقع شده و با نام "عمارت وزیر" وازجمله میراث فرهنگی پاکستان قلمداد می شود.

ازدیگر نقاط دیدنی کراچی مقبره قائد اعظم است که برفراز تپه ای سرسبز و زیبا بنا شده است این بنای مرتفع وگنبد مانند که ازسنگ مرمر ساخته شده برفرازسکویی مرتفع به مساحت 54 مترمربع ساخته شده وازبلندای این سکو می توان منظره ای ازشهر که فراروی دیدگان گسترده شده را نظاره کرد. ردیف درختان نخل دوسوی پلکانی که به مقبره قائد اعظم منتهی می شود با حوض هایی که ازبالا دست پلکان شروع شده وتا جلوی ورودی ادامه می یابد منظره ای زیبا را تداعی می کند، گویی این تداوم حیات ملت پاکستان است که درجریان همیشگی این آب روان جلوه گر شده است.

مقبره قائد اعظم درشمال شرق کراچی درمحله "لیاقت آباد" واقع شده ودرمجاورت آن باغ جناح قرارگرفته که مجموعه بسیار زیبا ودیدنی است که سرسبزی وطراوت آن هربیننده ای را مسحورخود می کند. درمجاورت مقبره قائد اعظم سالن پذیرایی لیاقت واقع شده که درزمانی نه چندان دور ساختمان مرکزی شهرداری کراچی بوده ودرسالن وسیع آن برنامه های عمومی مثل مجالس جشن وسایر مناسبت ها برگزارمی شده است.

موزه ملی پاکستان

کمی آنسوترازسالن درحاشیه خیابان دکتر ضیاء الدین، موزه ملی پاکستان وباغ لیاقت وبرنز واقع شده است. موزه ملی پاکستان مجموعه ای نفیس از اشیاء مربوط به گذشته پاکستان را در خود جای داده ودرگالری های متعدد آن آثاری مربوط به تمدن ایندوس مجموعه ها وتندیس های گاندارا ونقاشی های مینیاتور دوره اسلامی و سکه هایی قدیمی به نمایش درآمده است.

بازار ملکه

ازآنجا که پاکستان عضو کشورهای مشترک المنافع انگلستان است چندین بنا درکراچی وجود دارد که توسط انگلیسی ها وبه یادبود روابط نزدیک دو کشور ساخته شده اند. ازجمله این بناها بازارملکه است که درمرکز شهرکراچی ودرناحیه بدار واقع شده است این بازار به مناسبت بیست وپنجمین سالگرد تاجگذاری ملکه ویکتوریا از سوی انگلیسی ها ساخته شده است اینجا بنایی است زیبا با برجی بلند وپرنقش ونگار کنده کاری شده برروی سنگ گوتیک و بربرج ساعت بناست. این بازار درواقع تامین کننده اصلی مایحتاج مردم کراچی و در واقع بازار کلی فروش های شهر است که البته فروش جزئی نیز درآن رایج است. ماهی، حبوبات، سبزیجات، گوشت ماکیان و ... دراین بازار بزرگ به فروش می رسد وهمیشه مملو ازمشتریانی است که برای خرید با این بازار می آیند.

خیابان های کراچی ترسیم چهره کلی خیابان های شهر کراچی شاید خالی ازلطف نباشد. درکنارکوچه های کثیف، باریک وپرازدحام که کودکان با لباس های مندرس وچهرهایی نا مرتب درآن ها مشغول به جست و خیز بازی هستند شاید دیدار ازخیابان های مجلل و زیبای کزاچی هم خالی ازلطف نباشد همانطور که گفته شد مناطق جدید واعیان نشین شهر درجنوب ودرمجاورت ساحل اقیانوس به موازات بزرگراه جناح قرارگرفته اند. یکی از صاحب نام ترین محلات شهر "دیفنس سکشن" است.

پاکستان بازاری مناسب برای محصولات خارجی

پاکستان ازآنجا که سیستم اقتصادی باز دارد بازاری مناسب برای محصولات پرزرق وبرق غربی است. البته ازآنجا که سطح درآمدهای مردم این کشوربه حدی پایین است که مشتریان مناسبی برای کالاهای آمریکایی محسوب نمی شوند، کالاهای چینی و ژاپنی جای محصولات آمریکایی را گرفته اند وحضورآمریکا درپاکستان بیشتر سیاسی ، فرهنگی است تا اقتصادی. البته شرکت های دست ودلباز آمریکایی برای آنکه مردم پاکستان با محصولات وشرکت هایی عظیم وغول مانند آمریکایی نا آشنا نباشند درودیوار شهر را با تبلیغات پرزرق وبرق کالاها وخدماتشان فتح کرده اند. اینجا اثری ازتبلیغات کالاهای پیشرفته وگران قیمت آمریکایی نیست وحتی خودرو سازی آمریکایی مثل جی - ام  و فرد هم علاقه ای به بازار پاکستان نشان نمی دهند اما سیگارها وسایر محصولات ارزان قیمت ساخت آمریکا دربازار پاکستان حضوری فعال دارند.

هرچند پاکستان یکی ازبزرگترین تولیدکنندگان البسه پنبه ای است ومحصولات پارچه ای این کشوردرسراسر جهان ازشهرت برخوردار است اما جوانان پاکستانی برای خردید لباس های آمرکایی واروپایی رقابتی تنگاتنگ ونفسگیر با هم دارند دراین کشور که داشتن درآمد ماهیانه 5هزار روپیه،  درآمدی مناسب برای تامین زندگی متوسط است جوانان پاکستان با خرید کفش های حداقل صد دلاری آمریکایی ولباس هایی با مارک هایی چون" گپ وکالوین کلین" به یکدیگر فخرمی فروشند.

دیفنس سکشن منطقه ثروتمند نشین کراچی

دیفنس سکشن به عنوان منطقه ثروتمند نشین کراچی با خیابان های عریض وسرسبز خود وساختمان های زیبا ومجللش درتمامی شهر زبانزد است. این منطقه عملاً ازبقیه شهر منفک شده وعبورومرور ساکنین سایر نقاط شهر دراین محدوده کنترل می شود. دیفنس سکشن کنسولگری کشورهای خارجی دایر درکراچی و اقامتگاه وابستگان دیپلماتیک این کشورها را نیز درخود جای داده است . سوپرمارکت های بزرگ ومملو ازاجناس به سبک غربی ومراکز تفریحی متعدد ازمشخشه های دیفنس سکشن است ضمن آنکه خط ساحلی وفضای سبزی که به موازات ساحل احداث شده درجنب این ناحیه واقع شده است.

واقعیت این است که جذابیت کراچی به دلیل همین تناقض آشکار بافت جمعیتی شهر است. آنجا که طبقه بسیار مرفح وبرخوردار ازهمه امکانات زندگی دربرابر اکثریتی فقیر ومحروم ازساده ترین امکانات زندگی خود را سپری می کنند. درضمن دیدار ازکراچی حتماً سری هم به نواحی مجاورشهر بزنید که علاوه برزیبایی وغنای طبیعی بی بدیل اماکن تاریخی زیبایی را نیز درخود جای داده اند. مقبره " ماقو" در16کیلومتری شمال کراچی ودرمجاورت مسجدی که برفراز تپه ای سنگی بنا شده یادآور افسانه ها وداستان هایی است که سینه به سینه درمورد قداست او وهمچنین تمساح هایی که درآبگیر پایین دست تپه به زندگی مشغولند، نقل می شود. تمساح هایی که از گونه ای نادرند وازاین جهت شایان توجه بیشتری هستند.

مقبره های سنگی

"چاکوندی" که درکیلومتر27بزرگراه ملی جنوب  شمال پاکستان درشمال شرق واقع شده محل استقرارمقبره هایی تاریخی وبسیار دیدنی است که سابقه آنها به قرون شانزدهم وهفدهم میلادی بازمی گردد. این مقبره های سنگی که با نقش ونگارهایی زیبا وبه سبک مقابرهندی تزئین شده اند یکی ازمهمترین جاذبه های کراچی است.

"بهام بور" ازدیگرنقاط دیدنی حومه کراچی است که گمان می رود مخروبه های به جا مانده دراین ناحیه روزگاری بندر تاریخی "دبول" بوده که درقرن هشتم میلادی رونق داشته ومحمد بن قاسم سردارمسلمان که اسلام را به شبه قاره هند آورد برای اولین بار دراین منطقه قدم به شرق هند گذاشت.

دریاچه هالجی

دریاچه هالجی دریاچه ای است که زمستان ها مأمن صدها هزار پرنده ازگونه های مختلف است که ازعرصه های سردسیر شمال برای پشت سرگذاشتن زمستانی سخت به این دریاچه هجوم می آورند وصحنه هایی بی بدیل را خلق می کنند. این زیستگاه طبیعی در82کیلومتری کراچی قرار گرفته وامکانات اقامتی-پذیرایی مناسبی درآن درنظر گرفته شده است.

" ماکلی "، مهمترین جاذبه گردشگری اطراف کراچی

حالا که سخن ازجاذبه های پیرامون کراچی به میان آمد باید به مهمترین جاذبه گردشگری اطراف کراچی یعنی ماکلی نیز اشاره کرد .

گفته می شود ماکلی هیل درنزدیکی شهرک تاتا بزرگترین گورستان جهان است. آنجا که حدود یک میلیون سنگ قبردرمنطقه ای به وسعت 6در6کیلومتر کنار هم ردیف شده اند. برخی ازسنگ قبرها آنچنان نقش ونگارهای زیبایی دارند که بیشتر ازآنکه گورستان به نظرآید گنجینه ای تارخی ازگذشته پاکستان قلمداد می شود.

حمل ونقل درکراچی

 سیستم حمل ونقل این شهر ترکیبی ازتاکسی های بی سیم لوکس با هزینه ای نسبتاً بالا وتاکسی های سه چرخه موتوردار کوچک واتوبوس های عمومی است.

درکراچی اتوبوس ها همان شکل وشمایلی را دارند که اتوبوس های شلوغ ومملو ازمسافر هند را در ذهن تداعی می کند. اتوبوس هایی که مسافران به در وپنجره اش آویزان هستند تا به هرقیمت که شده به مقصد برسند. تاکسی ها به دلیل نرخ کرایه بالا ، طالب وخواهان چندانی ندارند وفقط ثروتمندان وگردشگران قادر به استفاده ازاین تاکسی ها هستند. دلیل این گرانی چندان پیچیده غامض نیست، قیمت بنزین درپاکستان حدود 600تومان برای هرلیتراست وبه همین جهت خیلی ازتاکسی ها وقتی مسافری را به نقطه ای ازشهر می برند بلافاصله پس ازپیاده شدن مشتری خودروی خود را خاموش می کند وهمان جا می ماند تا مسافربعدی ازراه برسد. سفر به پاکستان سفر به سرزمین شگفتی ها است که ازقضا به دلیل پایین بودن هزینه ها خرج چندانی هم بر نمی دارد.

تصاویری از پاکستان

 

 

اشنایی با کشور پاکستان

سفربه سرزمین شگفتی ها

کشور پاکستان درجنوب قاره آسیا قرار دارد وازلحاظ وسعت با796هزارو95کیلومترمربع مساحت، سی وپنجمین کشوربزرگ جهان است. پاکستان ازغرب با ایران وافغانستان وازشرق با هندوستان مرز مشترک دارد و درجنوب این کشور دریای عمان به طول885کیلومتربا آن مماس شده است.

پاکستان شامل چهار استان به نام های استان مرزی (شمال غربی، سرحد)، استان بلوچستان (بخش اتحادیه قبایل)، استان سند واستان پنجاب است که تماماً زیر نظر دولت مرکزی اداره می شوند.

95درصد مردم پاکستان مسلمان (25درصد شیعه و70درصد اهل تسنن) هستند.

اغلب شهرهای پاکستان قبل ازبابلیان تشکیل شده وتارخ موجودیت آن ها به2500سال پیش ازمیلاد مسیح برمی گردد. تارخ پاکستان عمدتاً به تاریخ هند وایران وابسته است ودرسنن و آداب و عادات، سابقه ای قبل ازیونانیان دارد.

دردوران پیش ازظهور اسلام، این سرزمین اکثراً دردست دول ایرانی وتا حدودی هم دردست هندیان بوده است. نفوذ نژاد آریا روی تمدن هندویی این منطقه، 1500سال پیش ازمیلاد مسیح آغازشد وایرانیان، 500سال قبل ازمیلاد مسیح (زمان هخامنشیان) قسمت شمالی آن را اشغال کردند. درسال 327قبل ازمیلاد، یونانیان به رهبری الکساندر (اسکندر مقدونی) به اشغال آن دست یافتند تا اینکه درقرن اول هجری، دین اسلام به آن راه یافت. ازسال 712میلادی تا دو قرن، مسلمانان در سرزمین پاکستان کنونی حکمرانی کردند وتاروپود آن را به اسلام آمیختند.

درقرن دهم میلادی حملات تهاجمی پی درپی ازناحیه مسلمانان آسیای وسطی (ترکان) به سوی پاکستان وهندوستان صورت گرفت وآنان تا قرن هجدهم، زمان تسلط انگلیسی ها براین سرزمین ها (از زمان غزنویان تا انقراض مغولی دولت مغولی هندوستان غورکانیان هند) حکمرانی نمودند.

ازقرن هجدهم تا سال 1947میلادی (سال تأسیس پاکستان)، قریب دویست سال، کل شبه قاره زیر نفوذ انگلیس قرار داشت تا اینکه پس ازآن با رها شدن ازاستعمار انگلیس این مناطق،ازجمله پاکستان موجودیت واستقلال یافت.

محدوده جغرافیایی

پاکستان، مرکز اجتماع سه سلسله جبال بزرگ هیمالیا، قراقرم وهندوکش است که بیشتر آن مرز بین المللی این کشوربا چین وافغانستان را تشکیل می دهد.

سلسله کوه ها تقریباً همه ی نواحی شمال وغرب پاکستان را پوشانده اما کوه های شمالی از ارتفاعات بلند وشیب های تند وپرتگاه ها تشکیل شده است.

مناطقی مانند چیترال، کاغان وسوات درزیبایی ولطافت آب وهوا، همچون هنرظریف گلدوزی آنها که به "پهلولکاری" موسوم است، زبانزد خاص وعام هستند. "سوات" یکی ازبدایع طبیعت متنوع آسیاست وطمع جهانگشایانی چون "اسکندر مقدونی" وسلسله های "بابری" هند که مجذوب جاذبه های طبیعی وآرامش این منطقه شدند، تأثیر بسزایی داشته است.

ارتفاعات جنگلی پوشیده شده ازانواع درختان وگل های زیبا، این ناحیه را به صورت بسیار سرسبز ودیدنی درآورده است. رود سند پهناورترین وطولانی ترین رود پاکستان است ویکی ازرودهای مهم جهان به شمار می رود به طوری که به آباسین (پدر رودها) شهرت یافته وبالغ بر2880کیلومترطول دارد.

پاکستان ازنقطه نظر وضعیت طبیعی به 6ناحیه به شرح ذیل قابل تقسیم است:

-         ناحیه جبال

-         فلات پتوار و رشته کوه های نمک

-         کوهپایه های غربی هیمالیا

-         جلگه های پایین رود سند

-         فلات بلوچستان

-         کویر تهاراتل

این کشور همچنین ازنقطه نظر تقسیمات کشوری به 6منطقه ی پنجاب، سند، بلوچستان، سرحد، مناطق قبیله ای، پایتخت وحومه تقسیم می شود.

زبان

مردم پاکستان به چند زبان رسمی محلی صحبت می کنند. زبان های متداول دراین کشورعبارت از: اردو، انگلیسی، پشتو، پنجابی، سندی، بلوچی، گجراتی ،براهویی، هندکو. زبان انگلیسی زبان رسمی کشور و" اردو" زبان ملی است. اردو از زبان هایی است که به خط والفبای عربی وفارسی نوشته می شود وقدمتش ازروی آثاری مثل "رساله النفس" و"آفاق" ازخواجه معین الدین چشتی که به قرن هفتم هجری برمی گردد، قابل تخمین است.

اقوام

در پاکستان چهار قوم بزرگ ومهم به نام های پنجابی، بلوچ، سندی، وپاتان وجود دارد که جزو ملت پاکستان اند. قوم دیگری نیز به نام بنگالی دراین کشور وجود داشته که درسال 1971با استقلال بنگلادش، از پاکستان جدا شده است. قوم پاتان یا پشتون در مناطق مرزی ایران، پاکستان وافغانستان مقیم اند وازآنها به نام مردمانی رشید، متعصب و راستگو یاد می شود.

ازقوم های ذکر شده، پنجابی ها بیش ازنیمی ازجمعیت پاکستان را تشکیل می دهند وبه همین دلیل در مناصب مهم دولتی این کشور قرار گرفته اند.

 

مذهب

مذهب رسمی کشورپاکستان، اسلام است ومسلمانان قریب 95درصد جمعیت را تشکیل می دهند که اغلب سنی واز فرقه های حنفی ومالکی هستند.

پرچم

پرچم ملی پاکستان از رنگ سبز سیر با یک حلال سفید ویک ستاره پنج پر، تشکیل شده است. زمینه سبز رنگ آن، نشان صلح ونیکبختی، هلال پرچم نشانگر دانش و روشنایی و رنگ سفید نشانه حفظ حقوق اقلیت ها است.

واحد پول

واحد پول این سرزمین روپیه ی پاکستان است که هر روپیه با صد پایسا یا پیسه برابری می کند.

وضعیت اجتماعی وسنتی

مردم پاکستان اغلب قد بلند، قوی هیکل، زحمتکش، مهمان نواز، سنت گرا، مهربان وپایبند به اصول اخلاقی هستند. گرچه درآمدشان متناسب با نیازهای زندگی شان نیست اما قانع، بشاش، اجتماعی ویکرنگند وموسیقی را دوست دارند.

پوشش

لباس مردان پاکستان، معمولاً به یک شکل، شامل شلوار وپیراهن است که در سرما با کتی دراز با یقه ای بلند به اسم " شیروانی" به تن می کنند.

قبایل همچنین ازعمامه ای که به دور عرقچین پیچیده می شود استفاده می کنند. لباس زنان پاکستانی، شلوار وپیراهنی است که به " قمیض" معروف است.

همچنین زنان پاکستانی روسری سبکی به نام " دوپتا" بر سرمی اندازند. به طور کلی بانوان پاکستان حسن حجاب دارند وآن را درک می کنند واگرحین راه رفتن درخیابان صدای اذان را بشنوند پوشش خود را بیشتر حفظ می کنند.

صنایع دستی

صنایع دستی این کشور ریشه در فرهنگ مردمان آن دارد که درعین تنوع، زیبایی، گستردگی وکیفیتی نیکو، آدمی را به تداوم به پویایی هنر دستی جلب می کند.

امروزه تبلور این هنر درخطاطی وطرح های خوشنویسی، پارچه بافی گلدوزی، زری بافی، پتو بافی، قالی بافی، کوزه گری، کاشی کاری، چوب های کنده کاری یا برجسته شده، ظروف سفالی و وسایل سنتی وهنرهای دیگر با تصویر ونقش نگارهایی ظریف دیده می شود.

آرامش وشکوه دلپذیر طبیعت وده ها طرح ونقش و رنگ درصنایع دستی این کشور جلوه گر وغالباً یادآور هنراصیل اسلامی است.

مردم این سرزمین بر پارچه ها وبافته های دستی خود، هنرآفرینی می کنند. هنرگلدوزی زنان روستایی به خصوص دربلوچستان وسند جذاب ترین نقش ها را در متنوع ترین رنگ ها به نمایش می گذارد وهزاران ستاره کوچک را در پرده ای به جلوه گری وا می دارد.

مردم کراچی، کویته، لاهور، پیشاور و مناطق شمالی این کشور درآفرینش قالی های نوع عالی دست باف از پشم شتر وبز شهرت بسزایی دارند وهنرمندان کشمیری درکنده کاری ومینیاتور چوب ومردم ایالت سند درساختن سبدهای متنوع وظروف نان ازشاخه های گیاهان، زبانزدند.

گفتنی است قالی بافی، این هنر رایج وسفالگری با تنوع بسیار دراین خطه جریان دارد ومهارت آن نسل به نسل میان هنرمندان پاکستانی منتقل می شود.

گرایش های مذهبی وسنتی

درطبقات مختلف مردم پاکستان، آداب و رسوم گوناگون وعقاید وعادات متفاوت دیده می شود.آنان عید فطر، عید قربان وسالروز تولد رسول اکرم(ص) یا عید میلاد النبی را بسیار مهم تلقی می کنند وجشن های با شکوه ومراسم شادمانی وپایکوبی برپا می کنند.

عید فطر در پاکستان به منزله آغاز سال درایران است به مناسبت این عید سعید، دست کم سه روز را تعطیل رسمی اعلام می کنند و مردم این روزها را به دید و بازدید از یکدیگر می گذرانند. مردم پاکستان، عید قربان را نیز با عظمت برگزار کرده وسه روز را به تعطیلی وشادمانی سپری می کنند. آنان درسالروز تولد حضرت رسول اکرم (ص) خیابان ها وفروشگاه ها را آذین می بندند وبه جشن وسرور می پردازند.

همچنین سالروز تأسیس پاکستان واستقلال این کشور، هرساله جشن گرفته می شود وبه همین مناسبت یاد "محمد علی جناح" حقوقدان وبنیان گزار پاکستان و "علامه محمد اقبال" ، ادیب فیلسوف ومتفکراسلامی گرامی داشته می شود. پاکستانیان، مراسم عروسی و به اصطلاح آنها "شادی" را مفصل برگزار می کنند وتا چند روز ادامه می دهند وگاهی آنچنان خرج های گزافی می کنند که تأمین هزینه های آن زوجین را در تنگنا قرار می دهد.

مرسوم است که میان اغلب خانواده ها، هنگام تولد نوزاد، درگوش او اذان گفته می شود وپس از هفت روز، مراسم نامگذاری وسرتراشی به عمل می آید. چهار روزبعد مراسم عقیقه به جای آورده می شود بدین معنی که برای نوزادان دختر یک گوسفند وبرای نوزادان پسردو گوسفند قربانی می کنند.

مقابر و زیارتگاه ها

بازدید از امامزاده وبقعه های بزرگان دین و عرفان برای کسانی که درجستجوی دریافت عمیق سنن واعتقادات مذهبی مردم پاکستان هستند بسیار جالب توجه است.

امامزاده یا عرفان برجسته درمحل های بلند ودر فضایی ویژه، مدفن هستند. مقبره های بزرگان در محفظه هایی پوشانده شده است و زیارت کنندگان، پارچه هایی را با رنگ ها واندازه های مختلف روی آن می گذارند تا به این وسیله ادای احترام کنند ونذر و نیاز به جای آورند.

در زیارتگاه ها، هرکس موظف است کفش خود را خارج از محوطه زیارتگاه درآورد والزاماً به کفشداری بسپارد وچون برگشت چند پیسه حق الزحمه کفشداری بپردازد. درفضای زیارتگاه ها پیوسته، عود درحال سوختن است وهوای آن به شدت منعنبر معطر ازگل وعطر و گلاب است.

نمونه این زیارتگاه ها را می توان در همه شهرها مشاهده کرد درباره "شاه چن چراغ" در راولپندی، زیارتگاه"امام بری" دراسلام آباد، درباره "شیخ ذکریا" در ملتان ومقبره "منگهو پیریا حاجی منگهو سلطان " درکراچی ازآن جمله اند.

اماکن دیدنی

اکثراً شهرهای پاکستان دارای آثار تاریخی زیبایی هستند که سبب جذب توریست می شوند. مهمترین نقاط دیدنی پاکستان عبارتنداز: معبر خیبر، مسجد شاهی در لاهور که خود به منزله بزرگترین مسجد اسلامی جهان است، عوارض طبیعی در کراچی، دریاچه هانا درکویته، قصراکبرشاه در لاهور، آثارتمدن قدیمی موهنجودارو درپاکستان غربی ومراکزاسکی روی آب، خانه های قایقی ومراکزماهی گیری درپاکستان شرقی ومساجد قدیمی عهد گورکانیان.

مهمترین شهرهای پاکستان

ازجمله مهمترین وپرجمعیت ترین شهرهای کشورمی توان به کراچی، لاهور، پیشاور، گیگلیت دره چنار وملتان اشاره کرد.

کراچی قلب اقتصاد پاکستان

کراچی از شهرهای بزرگ ومهم پاکستان به شمار می رود که مدتی پایتخت آن کشور نیز بوده است.

کراچی یا بندر بزرگ دریای عمان، به مرکز صنعت وتجارت وبه شهر کارخانه های بزرگ وکالاهای گوناگون واجناس الکتریکی، اشیاء پلاستیکی، مواد شیمیایی، رنگ، روغن جلا وانواع پارچه های پنبه ای معروف است. کراچی از طریق فرودگاه بین المللی، مرکز اتصال قاره اروپا وآسیا و رابط شرق وغرب به پاکستان است.

این شهر درکنار سواحل گرم اقیانوس هند بر دشتی فراخ ومسطح آرمیده وبراساس آمار سال 1998میلادی بدون احتساب حومه 10میلیون نفر جمعیت دارد ویکی از معدود شهرهای پاکستان است که ساکنانش علاوه براردو به زبان انگلیسی نیز تکلم می کنند. بهترین فصل های بازدید کراچی پاییز و زمستان است چرا که درسایر فصول به دلیل هوای فوق العاده گرم وشرجی زندگی به کندی می گذرد. شاید وقتی که ازجمعیت 10میلیون نفری کراچی سخن به میان می آید شما تهران را در ذهن تجسم کنید اما باید به جرأت گفت کیفیت زندگی درتهران به مراتب بالاترازکراچی است، شهری که مردم اش با درآمد متوسط 5000روپیه درماه (حدود 90هزارتومان) زندگی می کنند. اختلاف طبقاتی شدید ساکنین این شهر، کراچی را به شهری دوپاره تبدیل کرده است که دریک سو مناطق مجلل واعیان نشین صف آرایی کرده اند ودردیگر سو خیابان های شلوغ و پر ازدحام که خود مناظر دیدنی را رقم می زنند. درشرق رودخانه لایا جریان دارد که چهره شهر را دگرگون کرده وحال وهوای دیگری به این شهر داده است.

همانطور که گفته شد کراچی شهری دوچهره است در بخشی ازشهر که بیشتر درجنوب غربی تمرکزیافته آپارتمان ها و ویلاهای شیک و مجلل با بازارهای خرید مملو از کالاهای گرانبها قرار گرفته اند ودر سایر نقاط شهر مناطق فقیر نشینی که کوچه های باریک وپرازدحام مشخصه شان است وآدم هایی که با سختی برای ادامه حیات خود در تکاپو هستند، قرار دارند. ساختمان ها بیش از سه طبقه ندارند ومعمولاً در هراتاقش یک خانواده کامل زندگی می کند. آنجا بوی غذای های  عجیب پاکستانی وماده سبز رنگی که اغلب پاکستانی ها می جوند و بو و طعم خاصی دارد در همه جا به مشام می رسد.

مغازه های کوچکی که درکنار خیابان ها ردیف شده اند طیف وسیعی از اجناس را به فروش می رسانند. گستردگی وتنوع کالاهایی که دراین مغازه های کوچک و نامعمول به فروش می رسند هر بیننده ای را متحیرمی کند.

درانتهای کوچه های باریک ساختمان های قدیمی با درهایی کوچک که معمولاً اندکی از سطح زمین پایین ترهستند شما را به دنیای پاکستانی ها می برد آنجا که خانوارهای متعددی در اتاق های کوچک ومحقر زندگی می کنند وهفته با شور و امید انتظار جمعه را می کشند تا غذای محبوب پاکستانی ها "مرغی" را صرف کنند. غذاهایی که چیزی جز مرغ سرخ کرده نیست که با ادویه فراوان طبخ می شود. ازاین ساختمان های کوچک وکوچه های باریک واز جلوی صف فروشگاه های رنگارنگ که بگذریم باید گفت بزرگترین شهر پاکستان را نباید با این چهره مخدوش که تعریفش رفت شناخت بلکه کراچی را از زاویه دیگری نیز می توان نگریست. از چشم گردشگر ماجراجویی که به دنبال پیچ وتابهای زندگی پر رمز و رازساکنان کراچی و زیبایی های بهت آور این شهراست.

کراچی شهری پرجذابیت

کراچی چند بنای دیدنی و صاحب نام را در خود جای داده است یکی ازاین نقاط دیدنی خانه های است که محمدعلی جناح، کسی که درپاکستان از او تحت عنوان قائد اعظم یاد می کنند که درآن متولد شده است. درروزگاری که جناح پا به عرصه حیات گذاشت هنوز پاکستانی وجود نداشت ودرسال های بعد و با رشادت ها و رهبری گری اوبود که ایالات غربی هند استقلال پیدا کردند وبعداً به دوکشور پاکستان وبنگلادش تبدیل شدند. زادگاه قائد اعظم درمحله "قارادار" که یکی ازقدیمی ترین محله های کراچی واقع شده و با نام "عمارت وزیر" وازجمله میراث فرهنگی پاکستان قلمداد می شود.

ازدیگر نقاط دیدنی کراچی مقبره قائد اعظم است که برفراز تپه ای سرسبز و زیبا بنا شده است این بنای مرتفع وگنبد مانند که ازسنگ مرمر ساخته شده برفرازسکویی مرتفع به مساحت 54 مترمربع ساخته شده وازبلندای این سکو می توان منظره ای ازشهر که فراروی دیدگان گسترده شده را نظاره کرد. ردیف درختان نخل دوسوی پلکانی که به مقبره قائد اعظم منتهی می شود با حوض هایی که ازبالا دست پلکان شروع شده وتا جلوی ورودی ادامه می یابد منظره ای زیبا را تداعی می کند، گویی این تداوم حیات ملت پاکستان است که درجریان همیشگی این آب روان جلوه گر شده است.

مقبره قائد اعظم درشمال شرق کراچی درمحله "لیاقت آباد" واقع شده ودرمجاورت آن باغ جناح قرارگرفته که مجموعه بسیار زیبا ودیدنی است که سرسبزی وطراوت آن هربیننده ای را مسحورخود می کند. درمجاورت مقبره قائد اعظم سالن پذیرایی لیاقت واقع شده که درزمانی نه چندان دور ساختمان مرکزی شهرداری کراچی بوده ودرسالن وسیع آن برنامه های عمومی مثل مجالس جشن وسایر مناسبت ها برگزارمی شده است.

موزه ملی پاکستان

کمی آنسوترازسالن درحاشیه خیابان دکتر ضیاء الدین، موزه ملی پاکستان وباغ لیاقت وبرنز واقع شده است. موزه ملی پاکستان مجموعه ای نفیس از اشیاء مربوط به گذشته پاکستان را در خود جای داده ودرگالری های متعدد آن آثاری مربوط به تمدن ایندوس مجموعه ها وتندیس های گاندارا ونقاشی های مینیاتور دوره اسلامی و سکه هایی قدیمی به نمایش درآمده است.

بازار ملکه

ازآنجا که پاکستان عضو کشورهای مشترک المنافع انگلستان است چندین بنا درکراچی وجود دارد که توسط انگلیسی ها وبه یادبود روابط نزدیک دو کشور ساخته شده اند. ازجمله این بناها بازارملکه است که درمرکز شهرکراچی ودرناحیه بدار واقع شده است این بازار به مناسبت بیست وپنجمین سالگرد تاجگذاری ملکه ویکتوریا از سوی انگلیسی ها ساخته شده است اینجا بنایی است زیبا با برجی بلند وپرنقش ونگار کنده کاری شده برروی سنگ گوتیک و بربرج ساعت بناست. این بازار درواقع تامین کننده اصلی مایحتاج مردم کراچی و در واقع بازار کلی فروش های شهر است که البته فروش جزئی نیز درآن رایج است. ماهی، حبوبات، سبزیجات، گوشت ماکیان و ... دراین بازار بزرگ به فروش می رسد وهمیشه مملو ازمشتریانی است که برای خرید با این بازار می آیند.

خیابان های کراچی ترسیم چهره کلی خیابان های شهر کراچی شاید خالی ازلطف نباشد. درکنارکوچه های کثیف، باریک وپرازدحام که کودکان با لباس های مندرس وچهرهایی نا مرتب درآن ها مشغول به جست و خیز بازی هستند شاید دیدار ازخیابان های مجلل و زیبای کزاچی هم خالی ازلطف نباشد همانطور که گفته شد مناطق جدید واعیان نشین شهر درجنوب ودرمجاورت ساحل اقیانوس به موازات بزرگراه جناح قرارگرفته اند. یکی از صاحب نام ترین محلات شهر "دیفنس سکشن" است.

پاکستان بازاری مناسب برای محصولات خارجی

پاکستان ازآنجا که سیستم اقتصادی باز دارد بازاری مناسب برای محصولات پرزرق وبرق غربی است. البته ازآنجا که سطح درآمدهای مردم این کشوربه حدی پایین است که مشتریان مناسبی برای کالاهای آمریکایی محسوب نمی شوند، کالاهای چینی و ژاپنی جای محصولات آمریکایی را گرفته اند وحضورآمریکا درپاکستان بیشتر سیاسی ، فرهنگی است تا اقتصادی. البته شرکت های دست ودلباز آمریکایی برای آنکه مردم پاکستان با محصولات وشرکت هایی عظیم وغول مانند آمریکایی نا آشنا نباشند درودیوار شهر را با تبلیغات پرزرق وبرق کالاها وخدماتشان فتح کرده اند. اینجا اثری ازتبلیغات کالاهای پیشرفته وگران قیمت آمریکایی نیست وحتی خودرو سازی آمریکایی مثل جی - ام  و فرد هم علاقه ای به بازار پاکستان نشان نمی دهند اما سیگارها وسایر محصولات ارزان قیمت ساخت آمریکا دربازار پاکستان حضوری فعال دارند.

هرچند پاکستان یکی ازبزرگترین تولیدکنندگان البسه پنبه ای است ومحصولات پارچه ای این کشوردرسراسر جهان ازشهرت برخوردار است اما جوانان پاکستانی برای خردید لباس های آمرکایی واروپایی رقابتی تنگاتنگ ونفسگیر با هم دارند دراین کشور که داشتن درآمد ماهیانه 5هزار روپیه،  درآمدی مناسب برای تامین زندگی متوسط است جوانان پاکستان با خرید کفش های حداقل صد دلاری آمریکایی ولباس هایی با مارک هایی چون" گپ وکالوین کلین" به یکدیگر فخرمی فروشند.

دیفنس سکشن منطقه ثروتمند نشین کراچی

دیفنس سکشن به عنوان منطقه ثروتمند نشین کراچی با خیابان های عریض وسرسبز خود وساختمان های زیبا ومجللش درتمامی شهر زبانزد است. این منطقه عملاً ازبقیه شهر منفک شده وعبورومرور ساکنین سایر نقاط شهر دراین محدوده کنترل می شود. دیفنس سکشن کنسولگری کشورهای خارجی دایر درکراچی و اقامتگاه وابستگان دیپلماتیک این کشورها را نیز درخود جای داده است . سوپرمارکت های بزرگ ومملو ازاجناس به سبک غربی ومراکز تفریحی متعدد ازمشخشه های دیفنس سکشن است ضمن آنکه خط ساحلی وفضای سبزی که به موازات ساحل احداث شده درجنب این ناحیه واقع شده است.

واقعیت این است که جذابیت کراچی به دلیل همین تناقض آشکار بافت جمعیتی شهر است. آنجا که طبقه بسیار مرفح وبرخوردار ازهمه امکانات زندگی دربرابر اکثریتی فقیر ومحروم ازساده ترین امکانات زندگی خود را سپری می کنند. درضمن دیدار ازکراچی حتماً سری هم به نواحی مجاورشهر بزنید که علاوه برزیبایی وغنای طبیعی بی بدیل اماکن تاریخی زیبایی را نیز درخود جای داده اند. مقبره " ماقو" در16کیلومتری شمال کراچی ودرمجاورت مسجدی که برفراز تپه ای سنگی بنا شده یادآور افسانه ها وداستان هایی است که سینه به سینه درمورد قداست او وهمچنین تمساح هایی که درآبگیر پایین دست تپه به زندگی مشغولند، نقل می شود. تمساح هایی که از گونه ای نادرند وازاین جهت شایان توجه بیشتری هستند.

مقبره های سنگی

"چاکوندی" که درکیلومتر27بزرگراه ملی جنوب  شمال پاکستان درشمال شرق واقع شده محل استقرارمقبره هایی تاریخی وبسیار دیدنی است که سابقه آنها به قرون شانزدهم وهفدهم میلادی بازمی گردد. این مقبره های سنگی که با نقش ونگارهایی زیبا وبه سبک مقابرهندی تزئین شده اند یکی ازمهمترین جاذبه های کراچی است.

"بهام بور" ازدیگرنقاط دیدنی حومه کراچی است که گمان می رود مخروبه های به جا مانده دراین ناحیه روزگاری بندر تاریخی "دبول" بوده که درقرن هشتم میلادی رونق داشته ومحمد بن قاسم سردارمسلمان که اسلام را به شبه قاره هند آورد برای اولین بار دراین منطقه قدم به شرق هند گذاشت.

دریاچه هالجی

دریاچه هالجی دریاچه ای است که زمستان ها مأمن صدها هزار پرنده ازگونه های مختلف است که ازعرصه های سردسیر شمال برای پشت سرگذاشتن زمستانی سخت به این دریاچه هجوم می آورند وصحنه هایی بی بدیل را خلق می کنند. این زیستگاه طبیعی در82کیلومتری کراچی قرار گرفته وامکانات اقامتی-پذیرایی مناسبی درآن درنظر گرفته شده است.

" ماکلی "، مهمترین جاذبه گردشگری اطراف کراچی

حالا که سخن ازجاذبه های پیرامون کراچی به میان آمد باید به مهمترین جاذبه گردشگری اطراف کراچی یعنی ماکلی نیز اشاره کرد .

گفته می شود ماکلی هیل درنزدیکی شهرک تاتا بزرگترین گورستان جهان است. آنجا که حدود یک میلیون سنگ قبردرمنطقه ای به وسعت 6در6کیلومتر کنار هم ردیف شده اند. برخی ازسنگ قبرها آنچنان نقش ونگارهای زیبایی دارند که بیشتر ازآنکه گورستان به نظرآید گنجینه ای تارخی ازگذشته پاکستان قلمداد می شود.

حمل ونقل درکراچی

 سیستم حمل ونقل این شهر ترکیبی ازتاکسی های بی سیم لوکس با هزینه ای نسبتاً بالا وتاکسی های سه چرخه موتوردار کوچک واتوبوس های عمومی است.

درکراچی اتوبوس ها همان شکل وشمایلی را دارند که اتوبوس های شلوغ ومملو ازمسافر هند را در ذهن تداعی می کند. اتوبوس هایی که مسافران به در وپنجره اش آویزان هستند تا به هرقیمت که شده به مقصد برسند. تاکسی ها به دلیل نرخ کرایه بالا ، طالب وخواهان چندانی ندارند وفقط ثروتمندان وگردشگران قادر به استفاده ازاین تاکسی ها هستند. دلیل این گرانی چندان پیچیده غامض نیست، قیمت بنزین درپاکستان حدود 600تومان برای هرلیتراست وبه همین جهت خیلی ازتاکسی ها وقتی مسافری را به نقطه ای ازشهر می برند بلافاصله پس ازپیاده شدن مشتری خودروی خود را خاموش می کند وهمان جا می ماند تا مسافربعدی ازراه برسد. سفر به پاکستان سفر به سرزمین شگفتی ها است که ازقضا به دلیل پایین بودن هزینه ها خرج چندانی هم بر نمی دارد.

تصاویری از پاکستان

 

 

اشنایی با قاره اسیا

آب و هواي آسيا

چنانکه مي دانيم آب وهوا وضعيت غالب جو در نقطه معيني از زمين را شامل مي شود. يعني حالت ها و شرايطي كه در آن منطقه حكم فرماست. از طرفي عناصر اصلي آب و هوا كه تمام شرايط را در دست دارند و در بررسي آب و هواي يك منطقه مورد بررسي قرار مي گيرند عبارتند از :

• 1- درجه حرارت
• 2- رطوبت و ريزش هاي جوي ( باران، برف…. )
• 3- فشار هوا و بادها

عناصر فوق به نام عناصر آب و هوايي معروف هستند و در ارتباط با هم عمل مي كنند، اما در بين اين عناصر، درجه حرارت  اساسي ترين عنصر آب و هوايي به شمار مي رود.به طوري كه بارش و فشار، هر يك تحت تاثير درجه حرارت مي باشند.

 

بر اساس دما آسيا را مي توان به سه بخش متفاوت تقسيم كرد.

• 1- سرزمين هاي مجاور قطب شمال و سيبري با روزهايي سرد و يخبندان در تمام سال.
• 2- سرزمين هاي جنوبي كه در مجاورت درياها واقع شده اند، از درياي سرخ در غرب تا جزيره ي تايوان در شرق.
• 3- بخش هاي داخلي آسيا كه داراي سرماي سخت و خشن در زمستان ها و گرماي زياد در تابستان ها هستند.

 

بر اساس بارش نيز آسيا را مي توان در اين سه بخش بررسي نمود.

• 1- سرزمين هاي مجاور قطب شمال و سيبري با توجه به نحوه ي تابش خورشيد و گرماي ناچيز، رطوبت و بارش را نداشته و خشك است.
• 2- سرزمين هاي جنوبي كه در مجاورت درياها واقع شده اند، چنانچه عوامل ديگر دخالت نداشته باشند، از رطوبت و بارش كافي برخوردارند.
• 3- بخش هاي داخلي آسيا كه از درياها و منابع رطوبتي دور هستند و بنابر اين از رطوبت و بارش نيز بي بهره و خشك هستند.

بر اين اساس آسيا را به دو قسمت آسياي مرطوب و آسياي خشك تقسيم مي كنند.

چنان كه در تقسيمات بالا ديده مي شود، موارد يك و سه از بارندگي بي بهره اند و تنها سرزمين هايي كه در مورد دوم نام برده شده اند از بارندگي كافي برخوردار هستند. بنابراين:

 

• 1- آسياي مرطوب

شرق، جنوب و جنوب شرق آسيا كه از بادهاي مرطوب موسمي بهره مند هستند، مرطوب ترين بخش آسيا را تشكيل مي دهند.

• 2- آسياي خشك

تمام آسياي مركزي، غرب و جنوب غرب آسيا كه از دريا دور يا مانع كوهستاني دارند و از ورود بادهاي باران آور جلوگيري مي كنند، از نواحي خشك آسيا محسوب مي شوند. همچنين سرزمين هاي مجاور قطب شمال و سيبري.

 

 

آب و هواي آسيا

به دليل وسعت زيادي كه اين قاره دارا مي باشد، اقليم هاي گوناگوني نيز در آن وجود دارد. تنوع اقليمي در آسيا از سرماي سخت و خشن قطب شمال، محيط بياباني گرم و خشك مركز و جنوب غرب، تا شرايط گرم و مرطوب حاره اي جنوب را شامل مي شود.

آسيا حدود 5000 مايل از دايره ي قطبي در شمال تا خط استوا در جنوب كشيده مي شود. از شرق تا غرب نيز تقريباً در نيمي از گرداگرد كره ي زمين امتداد مي يابد. اين سرزمين پهناور انواع بسيار گوناگوني از اقليم هاي گوناگون را دربرمي گيرد. آسيا، سردترين، گرم ترين، مرطوب ترين و خشك ترين مكان ها را در روي زمين از آن خود كرده است.

سرزمين هاي وسيع داخلي آسيا از اقيانوس ها به دور هستند. وجود كوهستان ها و طرز قرار گرفتن آن ها كه مانع عبور توده هاي هوايي مي گردند كه از سمت اقيانوس ها مي وزند، تفاوت اقليم بين سواحل و نواحي داخلي را در اين قاره تشديد مي كند. به همين دليل اقليم آسياي مركزي يكي از اقليم هاي سخت و افراطي به شمار مي رود، چرا كه زمستان هاي آن با توجه به بادهاي سردي كه از مناطق قطبي مي وزد، سرد و طولاني است، از طرفي تابستان هاي آن نيز در همه جا جز ارتفاعات بسيارگرم و كوتاه مي باشد. به جز كوهستان ها، در اين منطقه از آسيا بسيار ناچيز است. در نتيجه بيشتر اين منطقه بياباني محسوب مي شود.

آسياي شمالي، از نظر اقليمي با آسياي مركزي شباهت بسيار زيادي دارد. تنها ميزان بارندگي است كه از مقدار بيشتري برخوردار مي باشد. زمستان هاي  شمال آسيا فوق العاده سرد است، به طوري كه سردترين مكان سكونتي جهان در اين منطقه، ورخويانسك در سيبري واقع است. برخي اوقات درجه حرارت تا 90 درجه ي فارنهايت زير صفر كاهش مي يابد.

آسياي جنوبي، اقليم كاملاً متفاوتي را داراست. به جز نواحي كوهستاني بقيه ي اين منطقه در سراسر سال گرم است، چنان كه در نواحي پست درجه حرارت تا 125 درجه ي فارنهايت مي رسد. در اين منطقه تابستان و زمستان مطابق آن چه كه ما مي شناسيم وجود ندارد. در عوض داراي يك فصل باراني و يك فصل خشك مي باشد.

فصل باراني معمولاً از ژوئن تا اكتبر ادامه دارد. طي اين مدت بارش زيادي هر روز اتفاق مي افتد. بارندگي هاي زيادي در اين بخش از آسيا نسبت به ساير مناطق جهان صورت مي پذيرد. برخي نقاط هند بيش از 450 اينچ بارش را در فصل باراني دريافت مي كنند. فصل هاي باراني و خشك توسط بادهايي ايجاد مي شوند كه به موسمي ها شهرت دارند و از آسياي مركزي به سمت حاشيه ي جنوبي و شرقي اين قاره مي وزند. موسمي هاي زمستاني بادهاي خشكي هستند كه از روي خشكي هاي آسيا مي وزند. اين بادها به دليل اين كه از مناطق سرد ( خشكي ها در زمستان سرد مي باشند.) سرچشمه مي گيرند، سرد و خشك مي باشند. موسمي هاي تابستاني به درون قاره و از اقيانوس ها مي وزند، به همين دليل نيز رطوبت را تا جايي كه پيش مي روند به درون قاره حمل مي نمايند.

فصل باراني براي ميليون ها نفري كه در جنوب و شرق آسيا زندگي مي كنند اهميت بسياري دارد. فعاليت هاي كشاورزي در اين نواحي بستگي بسيار فراواني به ريزش باران هاي موسمي دارد. بدون بارندگي رشد گياهان متوقف خواهد شدو فعاليت كشاورزي صورت نخواهد گرفت. در اين صورت خشكسالي موجب قحطي و گرسنگي هزاران نفر خواهد گرديد. گاهي اوقات باران هاي موسمي به موقع نمي بارد يا با تاخير روبروست، در اين صورت محصولات در زماني كه بايد به عمل آيند كاشته نمي شوند. ريزش باران هاي موسمي گاهي موجب به راه افتادن سيل در اين نواحي مي شود.

آسياي جنوب غربي نسب به ديگر مناطق بسيار خشك است. تابستان هاي اين قسمت از آسيا طولاني و بسيار گرم است. زمستان ها نسبتاً معتدل تر است. مگر در نواحي داخلي و دور كه هوا سردتر خواهد بود. نقاط خاصي از جنوب غرب آسيا زمستان فصل بارندگي است. زمستان فصل رشد گياهان نيز مي باشد، به خاطر اين كه محصولات در تابستان هاي گرم و خشك اين سرزمين ها قادر به رشد و نمو نمي باشند.

 

 

آب و هواي آذربايجان

آب وهواي آذربايجان از جنب حاره اي و خشك در مركز و شرق آذربايجان تا جنب حاره اي و مرطوب در جنوب شرقي آْن، همچنين در سواحل درياي خزر كه از آب و هوايي معتدل برخوردار بوده و در نواحي بلند كوهستاني سرد است، متفاوت مي باشد. شهر باكو در كنار درياي خزر از هواي معتدلي بهره مند است، به طوري كه متوسط دما در ژانويه 4 درجه سانتي گراد و در ماه ژولاي 25 درجه سانتي گراد ثبت شده است. به دليل اين كه بيشتر سرزمين آذربايجان بارندگي كمي را دريافت مي كند، زمين هاي كشاورزي نيازمند آبياري است. متوسط بارندگي سالانه در اين سرزمين 152 تا 254 ميليمتر مي باشد. بيشترين بارش سالانه را بلنديهاي قفقاز و لنگورن در جنوب شرقي دارند كه متجاوز از 1000 ميليمتر است

کشورعربستان سعودی

کشور پادشاهی عربستان سعودی در منطقه خاورمیانه واقع شده و به دلیل واقع شدن کعبه در آن مورد توجه مسلمانان جهان است.

این کشور از شمال غرب با اردن، از شمال و شمال شرق با عراق، از شرق با کویت، قطر، بحرین و امارات متحده عربی ، از جنوب شرق با عمان و از جنوب با یمن همسایه است.

این سرزمین از زمان بنا شدن خانه خدا بوسیله حضرت ابراهیم مورد توجه خداپرستان بوده است. این سرزمین با ظهور خاتم الانبیاء حضرت محمد (ص) مرکز پایه‌گذاری تمدن جهانی بسیار عظیمی شد. در زمان حیات حضرت محمد (ص) اولین نظام سیاسی و اجتماعی پیشرفته برقرار شد.

این سرزمین به دلیل ویژگی‌های خاصی مانند وجود محیط وحی، خانه خدا، روضه مطهر حضرت رسول (ص)، قبله‌گاه مسلمین، شعب ابوطالب، کوه صفا و مروه، حجر اسماعیل، قبرستان بقیع، عرفات و منی و... نزد مسلمین ارزش والائی دارد و همه ساله میلیون‌ها مسلمان برای زیارت به این سرزمین مسافرت می‌کنند.

آب و هوای عربستان عموما گرم و دمای هوا در طول روز بالاست و غالبا تغییر آب و هوا طی روز شدید است. در شب هوا معتدل و اغلب سرد است. این سرزمین در معرض خشکسالی‌های ادواری است که ممکن است از ۱۰ تا ۳۰ سال طول بکشد.

مدینه در 500 کیلومتری شمال مکه، در زمین همواری بین دو کوه احد و عیر قرار گرفته و آب و هوای گرم و خشکی دارد. این شهر در عصر جاهلیت یثرب نام داشت که با ورود پیامبر اکرم (ص) به آن, مدینه النبی نام گرفت. کوه احد در شما مدینه قرار دارد.

مکه معظمه قبله‌گاه مسلمانان سراسر جهان و دارای اماکن مقدس بسیاری است.

عربستان سعودی در سال 1932، از انگلستان استقلال یافت. این کشور عضو اتحادیه عرب، کنفرانس اسلامی، اوپک و بانک جهانی است.

سیاست در عربستان

حکومت کشور عربستان  پادشاهی است. در این کشور مجلس قانونگذاری وجود نداشته و هیئت وزیران انتصابی که عمدتا ازمیان شاهزادگان انتخاب می‌شوند نوعی واحد قانونگذاری را تشکیل می‌دهند.

شخص پادشاه، خود، نخست وزیر، فرمانده کل نیروهای مسلح، رئیس شورای عالی دانشگاه‌ها، رئیس شورای عالی نفت و رئیس دانشگاه اسلامی مدینه منوره است.

کشور عربستان از قسمت‌هایی متشکل شده که هر قسمت زیر نظر یک «امیر» اداره شده و این «امرا» هستند که پاسخگوی پادشاه کشورند. پادشاه رئیس رسمی کشور است که مسئولیت خود را به کمک شورای وزیران به انجام می‌رساند.

در سیستم جدید حکومتی کشور، مجلسی تحت عنوان «مجلس الشورای» متشکل از 60 عضو وجود دارد. هر «امیر» نیز از شورای مشاوره 10 نفره برخوردار است که در اتخاذ تصمیمات یاریش می‌کنند.

اقتصاد در عربستان

تولید ناخالص داخلی در این کشور 6/564 میلیارد دلار است. شش میلیون و ۵۶۳ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در این کشور ۱۳ درصد است. البته این آمار تنها شامل مردان است و زنان در این آمارگیری‌ها لحاظ نشده‌اند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در این کشور 1/4درصد بود.

عربستان از بزرگترین صادرکنندگان نفت و گاز جهان است. این کشور در سال ۲۰۰۷ به طور میانگین روزانه ۱۱ میلیون بشکه نفت تولید کرد که نزدیک به ۹ میلیون بشکه از آن را صادر می‌کرد.

محصولات صادراتی این کشور شامل نفت و محصولات پتروشیمی است که به کشورهای آمریکا (8/16 درصد)، ژاپن (1/16درصد)، کره جنوبی (3/10 درصد)، چین (8/7 درصد) و تایوان (8/4 درصد) صادر می‌کند.

محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد غذایی، مواد شیمیایی، وسایل نقلیه موتوری و منسوجات است که از کشورهای آمریکا (6/12 درصد)، چین (3/9 درصد)، آلمان (8/8درصد)، ژاپن (1/8 درصد)، ایتالیا (1/5درصد)، انگلیس (5/4 درصد) و کره جنوبی (1/4 درصد) وارد می‌شود.

مردم عربستان

جمعیت این کشور حدود ۲۸ میلیون و ۱۶۱ هزار نفر با میانگین سنی5/21 سال است. امید به زندگی در این کشور برای زنان ۷۸ و برای مردان ۷۴ سال است.

حدود 1/0 درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. ۹۰ درصد از مردم این کشور عرب هستند.

دین رسمی این کشور اسلام است و ۱۰۰ درصد مردم آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند. زبان رسمی عربستان عربی است.

ارتباطات در عربستان سعودی

در این کشور جهاز میلیون و ۵۰۰ هزار خط تلفن ثابت و ۲۸ میلیون و ۳۸۱ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

عربستان سعودی ۱۸ هزار و ۳۶۹ میزبان اینترنتی و 4 میلیون و ۷۰۰ هزار کاربر اینترنت دارد.

اشنایی با کشور بنگلادش

جمهوری خلق بنگلادش کشوری در آسیا است که جزو یکی از پرجمعیت‌ترین و فقیرترین کشورهای جهان به شمار می‌آید.

این کشور از همه طرف با هند هم‌مرز است به جز بخشی کوچک در جنوب شرق که از طریق خلیج بنگال با میانمار در ارتباط است.

قسمت‌های جنوب شرقی این کشور از جنگل‌های خیزران پوشیده شده است. خاک بنگلادش بسیار حاصلخیز است و امکان زندگی را برای جمعیت بزرگی فراهم کرده است.

آب و هوای آن استوایی است و کشاورزی آن متکی به باران‌های موسمی است. به تازگی در اعماق خلیج بنگال منابع گاز طبیعی، کشف شده است.

مرزهای امروزی این کشور در سال ۱۹۴۷ ایجاد شدند. در آن سال این منطقه به عنوان بال غربی کشور تازه تاسیس پاکستان شناخته شد.

در سال ۱۹۷۱ جنگ‌هایی در این کشور برای استقلال از پاکستان درگرفت که به استقلال هم منجر شد.

سیاست در بنگلادش

در این کشور رئیس جمهور رئیس حکومت است. این کشور تا سال ۲۰۰۲ توسط دولت موقت اداره می‌شد. در این سال انتخابات عمومی برگزار شد.

رئیس دولت نخست وزیر است که اختیارات محدودتری نسبت به روسای دولت در دیگر نظام‌های سیاسی دارد.

رئیس جمهور با رای مجلس ملی برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود. رئیس حزبی که بیشترین کرسی‌های مجلس ملی را به دست آورد نیز معمولا به عنوان نخست وزیر انتخاب می‌شود.

مجلس ملی این کشور ۳۰۰ کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردن انتخاب می‌شوند. دوره نمایندگی آن پنج ساله است.

اقتصادر در بنگلادش

تولید ناخالص داخلی در این کشور 7/206 میلیارد دلار است. ۶۹ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که بیشتر آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. بخشی از نیروی کار بنگلادش هم به کشورهایی چون عربستان سعودی، کویت، امارات، عمان، قطر و مالزی مهاجرت کرده‌اند.

نرخ بیکاری در این کشور یک درصد است. ۴۵ درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن 4/8 درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل پوشاک، کنف و کالاهای کنفی، چرم و ماهی و حیوانات دریایی یخ‌زده است که به کشورهای آمریکا (۲۵ درصد)، آلمان (6/12 درصد)، انگلیس (8/9درصد) و فرانسه (۵ درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی، آهن و استیل، منسوجات، محصولات پتروشیمی و سیمان است که از کشورهای چین (7/17 درصد)، هند (12/5درصد)، کویت (9/7 درصد)، سنگاپور (5/5 درصد) و هنگ‌کنگ (1/4 درصد) وارد می‌شود.

مردم بنگلادش

جمعیت بنگلادش حدود ۱۵۳ میلیون و ۵۴۷ هزار نفر با میانگین سنی ۲۳ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۳ و برای مردان نیز ۶۳ سال است.

کمتر از 1/0 درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. ۹۸ درصداز مردم این کشور از نژاد بنگالی هستند.

۸۳ درصد از مردم بنگلادش مسلمان هستند. زبان رسمی این کشور بنگالی است.

ارتباطات در بنگلادش

در این کشور یک میلیون و ۱۳۴ هزار خط تلفن ثابت و ۱۹ میلیونو ۱۳۱ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

بنگلادش ۳۷۶ میزبان اینترنتی و ۴۵۰ هزار کاربر اینترنت دارد.

 منبع- همشهری انلاین

اشنایی با کشور کویت

کویت کشوری کوچک در منطقه خاورمیانه در حاشیه خلیج فارس است.

این کشور از شمال با عراق، از جنوب با عربستان سعودی و از شرق از طریق آب‌های خلیج فارس با ایران همسایه است.

نخستین بار منابع نفتی در دهه ۳۰ میلادی در این کشور کشف شد. این کشور تا سال ۱۹۶۱ مستعمره انگلیس بود و در این سال استقلال یافت.

در سال 1991عراق این کشور را اشغال کرد چاه‌های نفت آن را آتش زد و به این ترتیب آغازگر جنگی شد که آمریکا نیز وارد آن شد. این جنگ سبب شد برای مدتی صادرات نفت از کویت متوقف شود. تنها طی یک روز از این جنگ پنج تا شش میلیون بشکه نفت در آتش سوخت.

این جنگ سرانجام باعث شد نیروهای عراقی عقب‌نشینی کنند اما تاثیری که بر افزایش قیمت نفت گذاشت، تا مدت‌ها باقی ماند.

سیاست در کویت

در امیرنشین کویت، رئیس حکومت امیر است. رئیس دولت نخست وزیر است که امیر کویت او را تعیین می‌کند.

مجلس این کشور ۵۰ کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند. تمام اعضای کابینه این کشور از میان نمایندگان سابق مجلس انتخاب می‌شوند.

اقتصاد در کویت

تولید ناخالص داخلی در این کشور 1/130 میلیارد دلار است. دو میلیون و ۹۳ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. ۸۰ درصد نیروی کار این کشور غیر کویتی هستند.

نرخ بیکاری در کویت 2/2 درصد است. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن پنج درصد بود.

صنایع این کشور شامل نفت، محصولات پتروشیمی، سیمان، کشتی‌سازی و تعمیرات آن و تبدیل آب شور به آب آشامیدنی است.

محصولات صادراتی این کشور شامل نفت و محصولات فرآوری شده آن و کود است که به کشورهای ژاپن (5/19 درصد)، کره جنوبی (4/17درصد)، تایوان (4/10 درصد)، سنگاپور 9/7 درصد، آمریکا (2/8 درصد)، هلند (6/4 درصد) و چین (6/4 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی آن شامل مواد غذایی، مصالح ساختمانی، وسایل نقلیه و البسه است که از کشورهای آمریکا (9/12 درصد)، ژاپن (7/8 درصد)، آلمان (5/7درصد)، چین (1/7درصد)، عربستان سعودی (4/6 درصد)، ایتالیا (9/5درصد)، انگلیس (7/4 درصد)، هند (۴ درصد) و کره جنوبی (۴ درصد) وارد می‌شود.

مردم کویت

جمعیت این کشور حدود دو میلیون و ۵۹۷ هزار نفر با میانگین سنی ۲۶ سال است. امید به زندگی ۷۹ و برای مردان ۷۶ سال است.

حدود 12/0درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. ۴۵ درصد از جمعیت آن کویتی، ۴۱ درصد دیگر عرب‌ها و چهار درصد ایرانی هستند.

۸۵ درصد از مردم این کشور مسلمان هستند. زبان رسمی در این کشور عربی است اما انگلیسی نیز به صورت گسترده استفاده می‌شود.

ارتباطات در کویت

در این کشور ۵۱۰ هزار و ۳۰۰ خط تلفن ثابت و دو میلیون و ۷۷۴ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

کویت دو هزار و ۱۳ میزبان اینترنتی و ۸۱۶ هزار و ۷۰۰ کاربر اینترنتی دارد

 منبع- همشهری انلاین

اشنایی با کشور بحرین

پادشاهی بحرین مجمع‌الجزایری در خلیج فارس است.

این کشور در همسایگی ایران، عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی قرار دارد. این کشور از مجموعه‌ای از جزایر بزرگ و کوچک تشکیل شده است.

بحرین در سال ۱۹۷۰ با طرح همه پرسی در سازمان ملل متحد، به عنوان کشوری مستقل شناخته شد. بحرین از سال ۱۸۲۰ میلادی تحت حمایت کشور بریتانیا بود.

سیاست در بحرین

در این کشور رئیس حکومت پادشاه است. از سال ۱۹۹۹ تاکنون شیخ حمد بن عیسی آل خلیفه‌ پادشاه است.

نخست وزیر در این کشور رئیس دولت و کابینه وزرا است که توسط پادشاه تعیین می‌شود.

شورای مشاوران یکی از دو مجلس قانونگذاری این کشور است که ۴۰ کرسی دارد و نمایندگان آن را پادشاه تعیین می‌کند.

مجلس نمایندگان ۴۰ کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند.

در بحرین حدود ۱۵ حزب سیاسی شامل احزاب مذهبی، لیبرال، چپ و بعثی وجود دارد.

اقتصاد در بحرین

تولید ناخالص داخلی در این کشور 66/19میلیارد دلار است. ۳۶۳ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در این کشور ۱۵ درصد است و در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم آن 4/3 درصد بود. این کشور روزانه ۱۸۴ هزار بشکه نفت تولید می‌کند.

محصولات صادراتی این کشور شامل نفت و محصولات پتروشیمی، آلومینیوم و منسوجات است که به کشورهای عربستان سعودی (5/3 درصد)، آمریکا (5/2 درصد) و امارات متحده عربی (5/2درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی آن شامل نفت خام، ماشین‌آلات و مواد شیمیایی است که از کشورهای عربستان سعودی (3/37درصد)، ژاپن (1/7 درصد)، آمریکا (2/6 درصد)، آلمان (6/4درصد)، امارات متحده عربی (2/4 درصد) و چین (1/4 درصد) وارد می‌شود.

مردم بحرین

جمعیت این کشور حدود ۷۱۸ هزار نفر با میانگین سنی ۳۰ سال است. امید به زندگی برای زنان ۷۷ و برای مردان ۷۲ سال است.

حدود 2/0درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. زبان‌های رایج در این کشور عربی، انگلیسی، فارسی و اردو است.

۸۱ درصد از جمعیت آن مسلمان هستند، ۹ درصد مسیحی و ۱۰ درصد پیرو دیگر ادیان.

ارتباطات در بحرین

در این کشور ۱۹۳ هزار و ۳۰۰ خط تلفن ثابت و یک میلیون و ۱۱۶ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

بحرین دو هزار و ۴۱۳ میزبان اینترنتی و ۱۵۷ هزار و ۳۰۰ کاربر اینترنت دارد

 منبع همشهری انلاین

اشنای با کشور تاجیکستان

جغرافیای طبیعی تاجیکستان

موقعیت: آسیای مرکزی واقع در غرب چین
موقعیت ریاضی: 39 درجه شمالی 71 درجه شرقی
وسعت: 143100 کیلومتر مربع
مناطق خشکی: 142700 کیلومتر مربع آبها 400 کیلومتر مربع
مرزهای بین المللی: 3651 کیلومتر شامل:
افغانستان 1206 کیلومتر چین 414 کیلومتر
قرقیزستان 870 کیلومتر ازبکستان 1161 کیلومتر
مرزهای آبی: -----
ساحل: ------
محدودة دریایی: به دریا و آبهای آزاد راه ندارد.

جمهوری تاجیکستان یکی از کشورهای منطقه آسیای مرکزی است که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان کشوری مستقل سر برآورد.

تاجیکستان از جنوب با افغانستان، از غرب با ازبکستان، از شمال با قرقیزستان و از شرق با چین همسایه است. اغلب جمعیت این کشور را تاجیک‌ها تشکیل می‌دهند که اشتراک فرهنگی زیادی با ایرانی‌ها دارند.

پس از انقلاب اکتبر، در سال ۱۹۲۸، جمهوری سوسیالیستی شوروی تاجیکستان (جزئی از اتحاد جماهیر شوروی) تشکیل شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۹۱ تاجیکستان به استقلال دست یافت.

ادامه نوشته

کشور افغانستان

این کشور با کشورهای ایران از غرب، ترکمنستان از شمال، ازبکستان از شمال، تاجیکستان از شمال، چین از شرق، کشمیر از جنوب شرقی و پاکستان از جنوب هم‌مرز است.

تابستان‌های آن گرم و زمستان‌هایش سرد است. یکی از مهمترین مشخصه‌های جغرافیایی افغانستان کوهستانی بودن آن است. یکی از دلایلی که جنگ‌های افغان‌ها اغلب طولانی است همین کوهستانی بودن افغانستان است.

افغانستان به آب‌های آزاد دسترسی ندارد و به دلیل نداشتن سیستم‌ مناسب برای بازیافت زباله‌ها و تصفیه، اغلب منابع آب آن آلوده است.

در طول سال‌های گذشته وضعیت بی‌ثبات سیاسی و جنگ‌های روی داده در آن و همچنین آلودگی آب آسیب زیادی به حیات وحش زده است. پلنگ، سمور، غزال‌های وحشی و قوچ از جمله حیواناتی هستند که در این کشور در معرض انقراض قرار دارند.

بر اساس آمارهای سال 2007 میلادی 31 میلیون و 889 هزار و 923 نفر در این کشور زندگی می‌کنند که میانگین سنی آنها 6/17 سال است. امید به زندگی در این کشور 43/77سال است. بزرگترین مشکل در این کشور از نظر بهداشتی بیماری‌هایی است که از طریق آب و غذای آلوده منتقل می‌شوند مانند اسهال باکتریایی و هپاتیت.

42 درصد مردم آن پشتو، 27 درصد تاجیک، 9 درصد هزاره، 9 درصد ازبک هستند. 80 درصد مردم آن سنی و 19 درصد شیعه‌اند

ادامه نوشته

اشنای با کشور کامبوج

پادشاهی کامبوج کشوری است در آسیای جنوب شرقی که مردم آن طی سال‌های حکومت خمرهای سرخ از بسیاری از حقوق اولیه زندگی از جمله حق تحصیل محروم شدند.

این کشور از غرب و شمال غرب با تایلند، از شمال شرق با لائوس و از شرق و جنوب شرق با ویتنام همسایه است. در جنوب این کشور خلیج تایلند قرار دارد.

در سال 1975 خمرهای سرخ به رهبری پل پات در این کشور به حکومت رسیدند. آنها روشنفکران و تحصیل‌کرده‌های کشور را به بهانه دشمنی با حکومت به قتل رساندند. همچنین همه مردم را مجبور می‌کردند که کشاورزی کنند.

تحصیل در دوران حکومت خمرهای سرخ امری خلاف قانون محسوب می‌شد و مجازات آن اعدام بود. این روزها محل‌هایی که سند جنایات دوران خمرهای سرخ است به اماکنی توریستی تبدیل شده‌اند.

بر همین مبنا اقتصاد کامبوج بر پایه گردشگری و تولید لباس می‌چرخد. به تازگی در آب‌های این کشور منابعی از گاز و نفت یافت شده که بهره‌برداری تجاری از آن در سال 2011 آغاز می‌شود.

سیاست در کامبوج

بر اساس قانون اساسی که در سال 1993 در این کشور تصویب شد نخست وزیر در کامبوج رئیس دولت است و پادشاه رئیس حکومت.

پادشاه نخست وزیر را تعیین می‌کند. البته مجلس ملی این کشور باید نخست وزیر پیشنهادی پادشاه را تائید کند.

پادشاه کنونی کامبوج در سال 2004 میلادی با رای 9 عضو شورای سلطنت انتخاب شد. مقام پادشاهی در این کشور نمادین است و پادشاه قدرت اجرایی ندارد.

قوه قانونگذاری در این کشور دو رکن دارد:‌ مجلس ملی و مجلس سنا. مجلس ملی 123 کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای هفت ساله انتخاب می‌شوند.

مجلس سنا 61 کرسی دارد. دوره نمایندگی در مجلس سنا هفت سال است.

اقتصاد در کامبوج

تولید ناخالص داخلی در این کشور 79/25 میلیارد دلار است. هفت میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که 75 درصد از آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.

نرخ بیکاری در کامبوج 5/2درصد است. 35 درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم آن 4/4 درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل البسه، الوار، لاستیک، برنج، ماهی، تنباکو و کفش است که به کشورهای آمریکا (3/53 درصد)، هنگ‌کنگ (2/15درصد)، آلمان (6/6 درصد) و انگلیس (3/4 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل فرآورده‌های نفتی، سیگار، طلا، مواد ساختمانی، ماشین‌آلات، وسایل نقلیه موتوری و محصولات دارویی است که از  هنگ‌کنگ( 1/18درصد)چین (5/17 درصد)، تایلند (9/13 درصد)، تایوان (7/12 درصد)، ویتنام (9 درصد)، کره‌جنوبی (9/4 درصد)، ژاپن (3/4 درصد) و سنگاپور(3/5درصد) وارد می‌شود.

مردم کامبوج

جمعیت این کشور حدود 14 میلیون و 242 هزار نفر با میانگین سنی 22 سال است. امید به زندگی برای زنان 64 و برای مردان 60 سال است.

2/6 درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 90 درصد از مردم این کشور از نژاد خمر، پنج درصد ویتنامی، یک درصد چینی و چهار درصد بقیه نژادها هستند.

زبان رسمی این کشور خمری است و 95 درصد از مردم آن بودایی هستند.

ارتباطات در کامبوج

در این کشور 32 هزار و 800 خط تلفن ثابت و یک میلیون و 140 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

کامبوج 941 میزبان اینترنتی و 44 هزار کاربر دارد.

ازبکستان

ن                       

جمهوری ازبکستان در بخش مرکزی آسیای میانه و بخش بزرگی از سرزمین‌های واقع در بین رودخانه‌های سیردریا و آمودریا قرار گرفته است. ازبکستان با پنج کشور قرقیزستان در شمال شرقی، قزاقستان در شمال و شمال غربی، ترکمنستان در جنوب غربی، تاجیکستان در جنوب شرقی و افغانستان در جنوب هم‌مرز است. مساحت سرزمین ازبکستان ۴۴۷٬۴۰۰ کلیومتر مربع و طول آن از شمال تا جنوب 930 کیلومتر و از غرب تا شرق 1425 کیلیومتر است.

ازبکستان دارای طبیعتی رنگارنگ و زمینی ناهمار است. بعضی مناطق آن دارای کوهستان‌های بلند و رودخانه و دریاچه‌های فصلی و بعضی مناطق دیگر آن از بیابان‌ها و زمین‌های کم‌آب تشکیل یافته است. مناطق کوهستانی، تقریباً یک پنجم خاک ازبکستان را تشکیل می‌دهد و بلندترین نقطه آن در ازبکستان به 4643 متر می‌رسد. تعداد کل دریاچه‌های ازبکستان به حدود هشتاد می‌رسد که اکثر آن‌ها را دریاچه‌های کوچک تشکیل می‌دهد. بزرگ‌ترین دریاچه ازبکستان «آرال» نام دارد که بخش جنوبی آن به ازبکستان تعلق دارد.

ازبکستان پرجمعیت‌ترین کشور در میان جمهوری‌های آسیای میانه است و از لحاظ شمار جمعیت، سومین کشور بعد از روسیه و اوکراین قرار دارد. بنا به آمار سال 2004 جمعیت کشور به 26 میلیون نفر می‌رسد که حدود 63 درصد آن در روستاها زندگی می‌کنند.

ادامه نوشته