شهرستان بابلسر يكی ديگر از شهرستان های زيبا و سبز مازندران است كه از جاذبه هاي بي‌شمار گردشگري برخوردار است. اين منطقه در مسير راه اصلی كناره قرار گرفته و مركز آن از نظر جغرافيايی در 52 درجه و 39 دقيقه ی درازای خاروری و 36 درجه و 42 دقيقه ی پهنای شمالی واقع بوده از شمال به دريای مازندران، از شمال خاور به جويبار از جنوب به بابل از جنوب باختری به آمل و از شمال باختری به محمود آباد محدود می‌شود. بابلسر در قديم «مشهد سر» نام داشت. برخی بر اين باورند که اين نام از واقعه شهادت امام زاده ابراهيم ابوجراب بن اطهر، برادر امام رضا (ع) كه در آن جا مدفون است، گرفته شده باشد. منطقه فعلی بابلسر بيش از صد سال قدمت دارد و در سرچشمه رودخانه بابل استقرار يافته است. اين شهر در گذشته به عنوان بندر و مركز تجارت ايران و روسيه رونق داشت. زمانی که تجارت بين ايران و روسيه کاهش يافت و بنادر تركمن (بندر شاه سابق)، نوشهر و انزلی آباد گرديد، بندر بابلسر موقعيت خود را از دست داد، اما در دوران اخير بابلسر بيش از نقاط ديگر شمال مورد توجه رضا شاه قرار گرفت و به صورت شهر كوچك و زيبا درآمد. بابلسر اكنون يكی از بهترين و زيباترين گردش‌گاه ها و استراحت‌گاه‌های شمال ايران به شمار می رود. رود بابل كه از كوه های بابل سرچشمه گرفته، زمين های مسير خود را آبياری كرده و از بابل و امير كلا گذشته و سرانجام از ميان شهربابلسر می گذرد و به دريای مازندران می ريزد. اين رود نقش مهمی در آبياری بابلسر دارد. از فرآورده‌های كشاورزی اين شهرستان می توان گندم، برنج، مركبات، تره بار، آلوچه و گوجه سبز را نام برد. آب كشاورزی اين منطقه از رود بابل تأمين می شود. پل بابلسر و پل كوچك دواثر تاريخي و قديمي در اين منطقه هستند كه همراه با طبيعت زيبا و دل‌نشين اين شهرستان از جمله ديدني‌هاي اين منطقه محسوب مي‌شوند. بابلسر در انتهای راه اصلی كناره دريای مازندران قرار دارد و راه های اصلی و فرعی آن را مسير بابلسر – نوشهر به درازای 120 كيلومتر، راه فرعی بابلسر – فرح آباد به درازای 58 كيلومتر و راه اصلی بابلسر – بابل به درازای 19 كيلومتر تشكيل مي‌دهد.
 

شهرستان بابلسر با وسعت حدود 7/345 کيلومتر مربع معادل 4/1 درصد مساحت استان را به خود اختصاص داده است . اين شهرستان در قسمت مرکزي استان قرار گرفته و از شمال به درياي خزر ، از جنوب به شهرستان بابل ، از شرق به شهرستان جويبار و از غرب به شهرستان محمودآباد محدود شده است . اين شهرستان داراي 4 مرکز شهري ، 4 بخش ، 8 دهستان و 93 آبادي داراي سکنه است .

امامزاده ابراهيم بابلسر

اين شهرستان از جمله مناطق استان مازندران است که فاقد مناطق مرتفع کوهپايه و کوهستاني است و تمام وسعت آن به صورت اراضي جلگه اي و دشتي نمايان است . رودخانه هاي سجاد رود ، بابلرود و کلارود که در شهرستان بابل جاري است در نزديکي پل محمدحسن خان بابل به هم پيوسته و همراه با رود تلار در شهرستان بابلسر به درياي خزر ميريزد .

پل و تمثال - فريدونكنار

نام قديمي بابلسر ((مشهدسر)) است که بنا به اعتقاد قدما انتخاب اين نام بدان جهت است که سر امامزاده ابراهيم (عليه السلام) ، برادر حضرت امام رضا (عليه السلام) در آنجا مدفون شده است . به واسطه آثار قديمي موجود مي توان به قدمت تاريخي شهر پي برد ، بناي امامزاده ابراهيم (عليه السلام) با چارچوب منقوش مي باشد که قديمي ترين آنها مربوط به 841 هجري قمري است . در سال 1311 با شروع تحول در شئون مختلف کشور ، مشهدسر نيز به بابلسر تغيير نام يافت و به سرعت رو به آباداني نهاد و خيابان بندي، ساختمان سازي جديد و مدرن و ايجاد پل معلق فلزي و سد بندي دو طرف رودخانه بابلرود كه از وسط شهر ميگذرد، آسفالت خيابانها، ساختمان شهرداري و شهرباني، اداره پست و تلگراف و ساختمان هتل بزرگ (دانشگاه مازندران فعلي) و ... انجام گرفت.

نمايي از شهر بهنمير

جمعيت شهرستان بابلسر در سال 1375 حدود 155265 نفر بوده که با توجه به برآورد اين رقم در سال 1383 به 178388 نفر رسيده است . تغييرات جمعيت در سال 1383 نسبت به سال 1375 ، برابر 9/14 درصد بوده است . همچنين در سال 1383 از تعداد کل جمعيت شهرستان 3/47 درصد آن را جمعيت روستايي تشکيل داده بودند . اين شهرستان يکي از شهرستانهاي شهيدپرور استان مازندران بوده که با داشتن 688 شهيد ، 2027 جانباز و 121 آزاده نقش موثري در جنگ تحميلي داشته است .

گلزار شهداي شهر كله بست

در کتاب راهنماي بابلسر مي خوانيم : ((شهر زيباي بابلسر در گذشته مشهدسر نام داشته است . اطلاع دقيقي از اين شهر در دست نيست ولي روايت مقرون به حقيقت که مورد تاييد منتقدين هم مي باشد بدين قرار است که در نهصد سال قبل چندين خانواده معروف مازندراني که در آن زمان مسير مشهرسر غير از مسير فعلي بوده است از آبادي پازوار که زادگاه امير پازواري بود جهت ماهيگيري و سکونت به اين منطقه آمدند. ))

پل فلزي - بابلسر

ملاجان منجم درسفرش به همراه شاه عباس اول در سال 1016 ه.ق به مازندران اينگونه مي گويد: (( کشتي ها از کوچک و بزرگ در ميان دريا و رودخانه بسيار بود و انتظار مي کشيدند ، عجب جايي منزه و باصفا و کنار دريا و چمن هاي سبز و ...)). ناصرالدين شاه در سفرنامه خود در سال 1249 ه.ش به مازندران مي گويد : (( در مشهدسر پل چوبي بسيار طويلي برروي بابلرود بسته اند که وي نيز روي آن گذشته است و از کاروانسرايي سخن مي گويد که به دستور وي آنجا ساخته بودند و مي گويد که بعضي از تجار روس در کاروانسرا منزل دارند که با ساري و بارفروش و شاهرود تجارت ميکنند. ))

مسجد امام سجاد (ع) - فريدونكنار

شهرستان بابلسر در مدار معتدل گرم قرار گرفته و روش ضريب اعتدال اين شهرستان بسيار معتدل است که داراي بادهاي محلي به نامهاي دشت وا ، گله وا ، خزري ، بادسام ، کوسري وا، دشت واستريک ، گله واستريک ، جعفر قاسمي و يا استرآبادي وا ، صورت وز و آفتاب شو مي باشد . اين شهرستان داراي چهار بخش مرکزي(به مرکزيت شهربابسر) ، فريدونکنار(به مرکزيت شهر فريدونکنار) ، بهنمير(به مرکزيت شهربهنمير) و رودبست (به مرکزيت شهرکله بست) مي باشد .

بلوار آيت الله روحاني - كله بست

شهرستان بابلسر در حاشيه بزرگترين درياچه جهان و سواحل زيبا قرار دارد كه يكي از مهمترين مناطق توريستي و مهمانپذير كشور مي باشد. اين شهرستان به علت قرار گرفتن در مسير شاهراه شرق به غرب استان مازندران، با وجود پلاژهاي متعدد در نوار ساحلي و اماكن اختصاصي مختلف از جمله اقامتگاههاي سازماني مانند متل بانك كشاورزي، رفاه، مسكن، ملي، ويلاهاي درياكنار، خزرشهر، درياسر و همچنين رودخانه بابلرود از مركز شهر بر جلوه و زيبايي آن افزود و اين شهر را در يك موقعيت ممتاز توريستي قرار داده است.

ميدان اصلي شهر بهنمير

همچنين عده اي بر اين عقيده اند كه قديميترين نام، مشهد سبز بوده است. يعني مشهدي كه سبز است. واژه مشهد بخاطر سر امام رضا (ع) و شهر مشهد كنوني و واژه سبز به علت سر سبزي خرمي و زيبايي منطقه بوده و به مرور زمان به مشهدسر تغيير نام يافت .
امكانات اين شهر تا اتمام دوره قاجاريه توسعه چنداني نداشت، بطوريكه يك خيابان اصلي، دو باب حمام، يك مدرسه بنام احمديه (دبستان نرجس فعلي) و تاسيسات اوليه شيلات و گمرك و چند باب مغازه بيش نبود.

جاذبه هاي گردشگري

۩ پارک و اسکله قايقراني، « داخل شهر »

۩ بقعه امام زاده ابراهيم(قرن نهم هجري قمري)، « داخل شهر »

۩ سواحل دريا، « داخل شهر »

۩ پل فلزي(دوره پهلوي)، « داخل شهر »

شهرستان بابلسر يكی ديگر از شهرستان های زيبا و سبز مازندران است كه از جاذبه هاي بي‌شمار گردشگري برخوردار است. اين منطقه در مسير راه اصلی كناره قرار گرفته و مركز آن از نظر جغرافيايی در 52 درجه و 39 دقيقه ی درازای خاروری و 36 درجه و 42 دقيقه ی پهنای شمالی واقع بوده از شمال به دريای مازندران، از شمال خاور به جويبار از جنوب به بابل از جنوب باختری به آمل و از شمال باختری به محمود آباد محدود می‌شود. بابلسر در قديم «مشهد سر» نام داشت. برخی بر اين باورند که اين نام از واقعه شهادت امام زاده ابراهيم ابوجراب بن اطهر، برادر امام رضا (ع) كه در آن جا مدفون است، گرفته شده باشد. منطقه فعلی بابلسر بيش از صد سال قدمت دارد و در سرچشمه رودخانه بابل استقرار يافته است. اين شهر در گذشته به عنوان بندر و مركز تجارت ايران و روسيه رونق داشت. زمانی که تجارت بين ايران و روسيه کاهش يافت و بنادر تركمن (بندر شاه سابق)، نوشهر و انزلی آباد گرديد، بندر بابلسر موقعيت خود را از دست داد، اما در دوران اخير بابلسر بيش از نقاط ديگر شمال مورد توجه رضا شاه قرار گرفت و به صورت شهر كوچك و زيبا درآمد. بابلسر اكنون يكی از بهترين و زيباترين گردش‌گاه ها و استراحت‌گاه‌های شمال ايران به شمار می رود. رود بابل كه از كوه های بابل سرچشمه گرفته، زمين های مسير خود را آبياری كرده و از بابل و امير كلا گذشته و سرانجام از ميان شهربابلسر می گذرد و به دريای مازندران می ريزد. اين رود نقش مهمی در آبياری بابلسر دارد. از فرآورده‌های كشاورزی اين شهرستان می توان گندم، برنج، مركبات، تره بار، آلوچه و گوجه سبز را نام برد. آب كشاورزی اين منطقه از رود بابل تأمين می شود. پل بابلسر و پل كوچك دواثر تاريخي و قديمي در اين منطقه هستند كه همراه با طبيعت زيبا و دل‌نشين اين شهرستان از جمله ديدني‌هاي اين منطقه محسوب مي‌شوند. بابلسر در انتهای راه اصلی كناره دريای مازندران قرار دارد و راه های اصلی و فرعی آن را مسير بابلسر – نوشهر به درازای 120 كيلومتر، راه فرعی بابلسر – فرح آباد به درازای 58 كيلومتر و راه اصلی بابلسر – بابل به درازای 19 كيلومتر تشكيل مي‌دهد.

 منابع- ایران تراول وتیبان مازندران